ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 183 อาจารย์ของข้า... เป็นสัตว์ประหลาด!
“สัตว์อสูรระดับหยวนอิงเชียวรึ!?”
เหล่าอาวุโสสำนักหลิงเซียนต่างอุทานออกมาด้วยเสียง
สั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกลิ่นอาย
กดดันอันมหาศาลของอสูรมารเงา
“ผู้อาวุโสเก้า ท่านเร็วเกินไปแล้ว ข้าตามไม่ทันเลยนะ
เจ้าคะ!”
เสียงหวานใสที่เจือด้วยความหอบเหนื่อยดังแว่วมาจาก
เบื้องบน ทำให้ทุกคนชะงักไป
เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ท่ามกลางเงาปีกมหึมาของ ‘อินทรี
นภาเขี้ยวพายุ’ ที่โฉบลงมา คนที่นั่งอยู่บนหลังของมันกลับเป็น
สตรีร่างอรชรที่คุ้นตา… เถากู่หลาน
ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “ผะ…
ผู้อาวุโสหก??”
“หือ?”
เถากู่หลานกระโดดลงจากหลังอินทรีอย่างแผ่วเบา นาง
กวาดสายตามองสภาพความเสียหายยับเยินในหุบเขา และ
หยุดลงที่ร่างโชกเลือดแขนขาดของผู้อาวุโสสองด้วยความ
งุนงง “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
นางมึนงงจริงๆ เพราะก่อนหน้านี้ระหว่างที่บินตามรอย
นิมิตมาด้วยกัน จู่ๆ จางอวิ๋นก็กระโดดลงจากหลังอินทรีแล้ว
เร่งความเร็วพุ่งนำหน้ามาคนเดียว ทิ้งให้นางต้องเร่งตามสุด
ชีวิตจนเพิ่งจะมาถึงนี่แหละ
“อสูรมารเงา!?”
ทันใดนั้น สายตาของนางก็ไปสะดุดเข้ากับร่างมหึมา
สีดำทมิฬของอสูรมารเงาที่ยืนตระหง่านอยู่ นางยกมือทาบอก
ด้วยความช็อก
แต่พอเห็นว่าอสูรมารเงาตัวนั้นยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลัง
จางอวิ๋นราวกับองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ สมองของนางก็เริ่ม
ประมวลผลอย่างรวดเร็ว นางก้มลงมองอินทรีนภาเขี้ยวพายุ
และเจียวมังกรวารีทั้งสองตัวที่ตนเองขี่มา
สัตว์พวกนี้… ควรจะตายไปแล้วไม่ใช่หรือ?
ดูเหมือนผู้อาวุโสเก้าจะมีวิชาลับบางอย่างที่สามารถ
‘ชุบชีวิต’ สัตว์วิญญาณที่ตายไปแล้วให้ฟื้นคืนชีพกลับมาเป็น
ข้ารับใช้ได้!
เถากู่หลานลอบสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตะลึง
ความสามารถที่ฝืนลิขิตฟ้าดินแบบนี้… มันเกิน
จินตนาการไปไกลโขแล้ว!
แฮ่! แฮ่! แฮ่!…
ในขณะนั้นเอง เสียงคำรามต่ำๆ ชวนขนลุกก็ดังระงม
ไปทั่วหุบเขา
ตามรอยแยกบนพื้นดินและรอยแตกตามผนังผาที่เกิด
จากการต่อสู้เมื่อครู่ กองทัพ ‘อสูรซากเหี่ยวเฉา’ รูปร่าง
บิดเบี้ยวแปลกประหลาดจำนวนมหาศาล ต่างพากัน
ตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาราวกับฝูงมดแตกรัง
“แย่แล้ว!! พวกมันแห่กันมาอีกแล้ว!”
ผู้อาวุโสสำนักหลิงเซียนหลายคนหน้าถอดสี ขวัญผวา
จากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังไม่หาย รีบตั้งท่าเตรียมรับมืออย่าง
ทุลักทุเล
แต่ทว่า… ในวินาทีถัดมา
จางอวิ๋นเพียงแค่ปรายตามอง แล้วสะบัดมือเบาๆ
วูบ!
คลื่นพลังอูสีน้ำเงินเข้มระลอกหนึ่งก็กวาดผ่านออกไปดุจ
เกลียวคลื่นมหาสมุทรที่โหมซัดฝั่ง
ปัง ปัง ปัง!!
อสูรซากเหี่ยวเฉาเหล่านั้นยังไม่ทันจะได้ง้างมือโจมตี
หรือแม้แต่จะส่งเสียงร้อง ร่างกายของพวกมันก็ถูกคลื่นพลัง
บดขยี้จนระเบิดกระจายกลายเป็นหมอกเลือดและก้อน
พลังงานเหี่ยวเฉาไปตามๆ กัน!
เพียงพริบตาเดียว… กองทัพอสูรนับร้อยก็มลายหายไป
สิ้น
ทุกคนอ้าปากค้าง หันไปมองแผ่นหลังของจางอวิ๋นที่ยืน
เอามือไพล่หลังอย่างสงบนิ่ง
แต่พอฉุกคิดถึงภาพเหตุการณ์ตอนงานประลองศิษย์
สายนอก ที่จางอวิ๋นเคยกวาดล้างศิษย์ระดับจินตานกว่า
สามร้อยคนในรวดเดียว… ภาพตรงหน้านี้ก็ดูเหมือนจะ
เป็นเรื่องปกติวิสัยของชายผู้นี้ไปเสียแล้ว
เพียงแต่… เมื่อมองไปรอบๆ
เบื้องหน้ามีอสูรมารเงา…
บนฟ้ามีอินทรีนภาเขี้ยวพายุ…
ด้านข้างมีเจียวมังกรวารีสองตัว…
และอย่าลืมว่าข้างนอกหุบเขายังมีพยัคฆ์วิญญาณ
ลายพาดกลอนระดับหยวนอิงอีกตัวที่เฝ้าทางอยู่!
ตอนนี้รอบกายของจางอวิ๋นรายล้อมไปด้วยกองทัพสัตว์
อสูรระดับจินตานและหยวนอิง โดยเฉพาะเจ้าอสูรมารเงาที่
กลิ่นอายชัดเจนว่าเหนือกว่าหยวนอิงทั่วไปไปไกลโข…
น่ากลัว!
นั่นคือคำเดียวที่ผุดขึ้นในสมองของพวกเขาอย่าง
พร้อมเพรียงกัน
จางอวิ๋นไม่ได้สนใจสายตาหวาดหวั่นของคนรอบข้าง
เขาเพียงแค่สะบัดนิ้ว เก็บรูดก้อนพลังงานเหี่ยวเฉาทั้งหมดที่
ลอยเกลื่อน รวมถึงซากศพของเฟิงหยวนด้วย
ในเมื่อมี ‘แท่นอัญเชิญ’ แล้ว… ศพของผู้บำเพ็ญเพียร
ระดับสูงพวกนี้ ก็คือกองกำลังชั้นยอดสำหรับเขา!
ร่างของเขาวูบไหวมาปรากฏข้างกายสวีหมิง
“หมิงเอ๋อร์ รู้วิธีใช้แล้วใช่ไหม?”
สวีหมิงได้สติกลับมาจากการเหม่อมองอสูรมารเงา เขา
รีบหันมาตอบรับ “ท่านอาจารย์ ขอแค่ใส่ชิ้นส่วนศพของสิ่งมี
ชีวิตลงไปบนแท่น ก็สามารถอัญเชิญร่างสมบูรณ์ออกมาได้
เลยหรือขอรับ?”
ตอนที่ได้รับพรสวรรค์ ‘แท่นอัญเชิญ’ เขาได้รับข้อมูลวิธี
ใช้ไหลเข้ามาในสมองด้วย แต่เพราะจู่ๆ ก็มีพรสวรรค์โผล่
เข้ามาแบบงงๆ เลยทำให้มึนงงไปพักใหญ่ จนกระทั่งตอนนี้
ถึงเพิ่งเข้าใจกระจ่างว่า… นี่คือของขวัญที่จางอวิ๋นเคย
สัญญาว่าจะให้ตอนเขาบรรลุจินตาน!
“ถูกต้อง!” จางอวิ๋นพยักหน้า
“ท่านอาจารย์… แท่นอัญเชิญนี่มันคือวิชาอะไรกันแน่
ขอรับ?”
“มันคือความสามารถพรสวรรค์ชนิดหนึ่ง”
จางอวิ๋นเตรียมคำแถลงไขเอาไว้แล้ว จึงยิ้มอธิบายอย่าง
ลื่นไหล “อาจารย์ใช้วิชาลับ ‘ปลูก’ มันลงไปในตัวเจ้ายังไงล่ะ!”
“ปลูก?” สวีหมิงทวนคำงงๆ
“นี่เป็นอีกหนึ่งพรสวรรค์ลับของอาจารย์… ข้าสามารถ
รวบรวมแก่นแท้แห่งวิชาให้กลายเป็น ‘เมล็ดพันธุ์’ แล้วนำ
ไปปลูกฝังในร่างของผู้อื่น เมื่อเวลาผ่านไปจนเมล็ดพันธุ์
สุกงอม ผู้ที่ถูกปลูกฝังก็จะได้รับพรสวรรค์นั้นๆ ไปครอง!”
“เป็นเช่นนี้นี่เอง!”
สวีหมิงตาเป็นประกายวาววับ
ในใจเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงระคนเลื่อมใส
เอาพรสวรรค์ไปปลูกถ่ายให้คนอื่น… เกิดมาข้าเพิ่งเคย
ได้ยินเรื่องพิสดารแบบนี้!
“ก่อนหน้านี้อาจารย์เคยบอกเจ้าแล้วนี่ ว่าอาจารย์น่ะ
เป็นสัตว์ประหลาด…”
จางอวิ๋นยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ “เห็นไหม… อาจารย์ไม่ได้
พูดเล่นนะจะบอกให้!”
สวีหมิงเม้มปากแน่น มองดูรอยยิ้มนั้นด้วยความศรัทธา
แรงกล้า
มาถึงตอนนี้… ข้าเชื่อคำพูดนั้นอย่างสนิทใจ!
ตั้งแต่ตอนที่กราบกรานเป็นศิษย์ เขาเคยคิดว่าอาจารย์
อาจจะเป็นเพียงยอดฝีมือระดับหยวนอิงที่ปิดบังตัวตน แต่ยิ่ง
อยู่ด้วยกันนานเข้า เขาก็ยิ่งมองอาจารย์ผู้นี้ไม่ออก ราวกับมอง
ลงไปในหุบเหวไร้ก้นบึ้ง
หรือว่าท่านอาจารย์… จะเป็นเซียนจุติลงมาเกิด?
จู่ๆ ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว และยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่า
เป็นไปได้!
ถ้าไม่ใช่เซียน… จะมีวิชาปาฏิหาริย์มากมายขนาดนี้ได้
ยังไง?
แถมก่อนหน้านี้อาจารย์ยังเคยเปรยๆ ว่า การเลื่อนระดับ
เป็นเพียงการ ‘ฟื้นฟูพลัง’ ไม่ใช่การฝึกฝน…
เซียน!
ท่านอาจารย์ของเขา… ต้องเป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่
กลับชาติมาเกิดแน่ๆ!!
“กินนี่ซะ แล้วรีบฟื้นฟูพลัง!”
จางอวิ๋นไม่รู้เลยว่าศิษย์เอกของเขากำลังจินตนาการ
ไปไกลกู่ไม่กลับขนาดไหน เขาโยนขวดโอสถฟื้นฟูระดับสูงให้
สวีหมิงไม่ได้บาดเจ็บหนักหนาอะไรนัก หลักๆ คือพลัง
แห้งเหือดจากการต่อสู้และการระเบิดพลังต่อเนื่องเท่านั้น
สวีหมิงรับไป พลันนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้ “ท่านอาจารย์
ยันต์คุ้มกันที่ท่านให้มาเมื่อครู่…”
“อาจารย์รู้แล้ว!”
จางอวิ๋นโบกมือขัด “ไว้เดี๋ยวอาจารย์จะหาวิธีสร้างให้
ใหม่อีกสักสองสามอัน ตอนนี้เจ้ารีบรักษาตัวก่อน!”
สวีหมิงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
จางอวิ๋นไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ในใจลอบถอนหายใจยาว
ด้วยความโล่งอก
‘ยันต์คุ้มกันศิษย์’ ที่ได้เป็นรางวัลพิเศษจากโลกมหา
ปรมาจารย์เซียน เขาเคยมอบให้สวีหมิงทั้งสามคนไปตั้งแต่
ตอนงานประลอง ส่วนของอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ถูกใช้ไปตอนที่โดนพวก
ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลหลินลอบโจมตี
เหตุการณ์นั้นเตือนสติจางอวิ๋น เขาจึงแอบใส่ ‘ประทับ
พลังงาน’ ไว้ในยันต์คุ้มกันของสวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่ง
ทันทีที่ยันต์ทำงาน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เขาจะรับรู้ได้ทันที
นั่นเป็นเหตุผลที่เขารีบผละจากเถากู่หลานและบึ่งมาที่นี่
เพราะสัมผัสได้ว่ายันต์คุ้มกันของสวีหมิงทำงานแล้ว!
ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว… ผลลัพธ์คงเลวร้ายจน
ไม่อยากจะจินตนาการ!
“ต้องหาวิธีหา ‘ยันต์คุ้มกันศิษย์’ มาเพิ่มซะแล้ว…” จางอ
วิ๋นคิดในใจอย่างหนักใจ
ก่อนจะเดินตรงไปหาผู้อาวุโสสองสำนักหลิงเซียนที่นอน
หายใจรวยริน
บทสนทนาระหว่างผู้อาวุโสสองกับเฟิงหยวนเมื่อครู่ เขา
บังเอิญได้ยินตอนมาถึงพอดี
นึกว่าท่านเจ้าสำนักหลิงเซียนจะนิ่งดูดายปล่อยให้
หนอนบ่อนไส้ลอยนวล ที่ไหนได้… แอบวางหมากจัดการ
เฟิงหยวนไว้แล้วเหมือนกัน
รอยประทับที่เขาพบบนศพของเฟิงหยวนบริเวณหลังคอ
แม้จะเป็นรอยจางๆ แต่ถ้ามันถูกกระตุ้นให้ระเบิดออกมา
อย่างน้อยเฟิงหยวนก็ต้องเจ็บหนักแน่
และการที่ท่านเจ้าสำนักมอบของสำคัญที่ใช้กระตุ้น
รอยประทับนี้ให้ผู้อาวุโสสอง แสดงว่าตาแก่นี่น่าจะเป็น
คนสนิทที่ไว้ใจได้ที่สุดในสำนัก
จางอวิ๋นจึงตัดสินใจลงมือรักษาเขาด้วยตัวเอง
แขนขาด… อกทะลุ… ยังดีที่ไม่โดนหัวใจจังๆ รักษา
เบื้องต้นเพื่อยื้อชีวิตไปก่อน ออกไปข้างนอกค่อยหาทางต่อ
แขน ก็ยังมีหวังกลับมาเป็นปกติได้
หลังจากจัดการปฐมพยาบาลและป้อนโอสถเสร็จสิ้น
จางอวิ๋นก็ลุกขึ้น หันไปมอง ‘ตำหนักเซียน’ ที่ตั้งตระหง่านอยู่
เบื้องหน้า
พลังงานเหี่ยวเฉาที่ได้มาเมื่อกี้ รวมกับของเก่าที่เหลืออยู่
น่าจะพอให้เขากลั่น ‘พลังเซียนเหี่ยวเฉา’ ได้อีกสักเส้น!
“พวกเจ้ารออยู่ที่นี่!”
จางอวิ๋นสั่งความเสียงเฉียบขาด แล้วร่างก็พุ่งวูบหาย
เข้าไปในประตูตำหนักเซียนทันที
เหล่าอาวุโสสำนักหลิงเซียนที่เหลือรอด แม้จะอยาก
เข้าไปสำรวจสมบัติใจจะขาด แต่ก็ไม่มีใครกล้าขยับเท้า
ภาพสยดสยองที่เพื่อนร่วมสำนักโดนฆ่าตายยังติดตา…
แถมจางอวิ๋นออกปากสั่งขนาดนี้ ขืนตามเข้าไปก็รังแต่
จะหาเรื่องใส่ตัว
อีกอย่าง…
ดวงตาสีแดงก่ำของ ‘อสูรมารเงา’ ที่จางอวิ๋นทิ้งไว้
เฝ้าหน้าประตู กำลังจ้องมองพวกเขาเขม็ง!
อสูรระดับที่เทียบเท่าแปลงเทพในแดนลับเซียนแห่งนี้…
ไร้คู่ต่อสู้แน่นอน
เพราะคนที่เข้ามาได้ อย่างเก่งก็แค่ระดับหยวนอิงขั้นต้น
ถึงขั้นกลางแบบเฟิงหยวน ที่ใช้วิชาลับกดพลังตัวเองเข้ามา
เท่านั้น
ใครกล้าแหยม… ก็เตรียมตัวเป็นศพเฝ้าหน้าตำหนักได้
เลย!