ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 181 ศิษย์ของข้า ไม่ต้องให้แกมาสั่งสอน!
เหตุการณ์พลิกผันอย่างกะทันหันเบื้องหน้า ทำให้
บรรยากาศทั่วทั้งหุบเขาตกอยู่ในความเงียบงัน…
เมื่อได้สติ สายตาของทุกคนต่างหันขวับไปจ้องมองยัง
ทิศทางต้นเสียงบริเวณปากทางเข้าหุบเขา
“ไม่นึกเลยว่าจะได้มาเจอฉากที่น่าสนุกขนาดนี้!”
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังแว่วมา พร้อมกับร่างของบุรุษชุด
ขาวสวมหน้ากากอำพรางใบหน้า ก้าวเดินเข้ามาอย่างเอื่อย
เฉื่อยราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้าน
“เจ้าเป็นใคร?”
สวีหมิงเอ่ยถามเสียงเข้ม แววตาฉายประกาย
ระแวดระวัง
คลื่นคมมีดสายลมเมื่อครู่ไม่ได้พุ่งเป้าแค่อสูรแมลงภู่
ยักษ์ แต่หมายเอาชีวิตเขาไปด้วยชัดๆ หากปฏิกิริยาช้า
ไปเพียงเสี้ยววินาที ป่านนี้ร่างคงกลายเป็นเศษเนื้อไปแล้ว!
“นั่นไม่สำคัญ!”
ชายหน้ากากชุดขาวหัวเราะในลำคอเบาๆ ค่อยๆ ยกฝ่า
มือขึ้น ปราณวิญญาณธาตุลมสีเขียวจางๆ ไหลเวียนรอบ
นิ้วมือ
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!!
เพียงแค่เขาสะบัดข้อมือเบาๆ ปราณสีเขียวเหล่านั้นพลัน
แปรสภาพเป็นคมมีดสายลมจำนวนนับไม่ถ้วน พุ่งแหวก
อากาศออกไปดุจพายุคลั่ง!
สวีหมิง รวมถึงผู้อาวุโสสองและผู้อาวุโสเจ็ดแห่งสำนักห
ลิงเซียนสีหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน ต่างรีบดีดตัวกระโดด
หลบฉากไปคนละทิศละทางอย่างทุลักทุเล
“ม่ายยย——!!”
พวกเขาหลบพ้น… แต่ผู้อาวุโสอีกสองคนที่กำลังพัวพัน
อยู่กลางวงล้อมฝูงอสูรแมลงภู่นั้น… ไร้ซึ่งโอกาส
ฉึก ฉึก ฉึก!!
พริบตาเดียว ร่างของพวกเขาก็ถูกพายุคมมีดสายลม
เชือดเฉือนจนกลายเป็นเศษเนื้อนับร้อยชิ้น! พร้อมกับฝูงอสูร
แมลงภู่ที่ถูกบดขยี้จนร่างระเบิดกระจายเป็นละอองเลือด
ไปพร้อมกัน
เพียงแค่การโจมตีระลอกเดียว… พื้นที่หน้าตำหนักเซียน
ก็ถูกกวาดล้างจนโล่งเตียน กลายเป็นลานประหารสีเลือด!
ภาพอันน่าสยดสยองนี้ ทำให้สวีหมิง ผู้อาวุโสสอง และ
ผู้อาวุโสเจ็ดต่างมองด้วยความหวาดผวาจับขั้วหัวใจ
“ที่สำคัญคือ… ที่นี่ ตัวข้าขอรับช่วงต่อก็แล้วกัน!”
น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงอำนาจของชายหน้ากากชุดขาว
ดังขึ้นอีกครั้ง
ผู้อาวุโสสองเมื่อได้ยินน้ำเสียงนี้ชัดๆ ความทรงจำ
บางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว รูม่านตาหดเกร็งจนเล็กเท่ารูเข็ม
จ้องเขม็งไปที่ร่างนั้น “เจ้า… น้ำเสียงนี้… เจ้าคือเฟิงหยวน?”
สวีหมิงและผู้อาวุโสคนอื่นๆ ชะงักกึก
เฟิงหยวน? นั่นมันชื่อของผู้อาวุโสสามไม่ใช่หรือ?
“หึหึ…”
ชายหน้ากากชุดขาวหัวเราะในลำคอ “จำข้าได้เร็วขนาด
นี้… สมแล้วที่เจ้ารู้จักกับข้ามาเกือบร้อยปีนะ ผู้อาวุโสสอง!”
พูดจบ เขาก็เอื้อมมือปลดหน้ากากออก เผยให้เห็น
ใบหน้าวัยกลางคนที่ดูสุภาพนุ่มนวลคุ้นตา
“ผะ… ผู้อาวุโสสาม??”
เมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน ทั้งสวีหมิงและพวกผู้อาวุโส
เจ็ดต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ
“เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย!”
สีหน้าของผู้อาวุโสสองดำทะมึนลงทันที บรรยากาศ
รอบกายเย็นยะเยือก
“ผู้อาวุโสสาม… เจ้าจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?”
เฟิงหยวนยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ถ้ารู้แล้วแกล้งโง่ต่อไป ข้า
อาจจะเมตตาปล่อยพวกเจ้าไปสักทางแท้ๆ แต่ในเมื่อเจ้าดัน
พูดออกมา… แบบนี้มันก็เท่ากับ…”
“รนหาที่ตายไม่ใช่รึไง?”
สิ้นประโยค ใบหน้าที่ดูสุภาพนุ่มนวลพลันเปลี่ยนเป็น
เย็นชาอำมหิตดุจมัจจุราช!
“แย่แล้ว!”
สวีหมิงตอบสนองเป็นคนแรก สัญชาตญาณร้องเตือน
ถึงอันตราย รีบตวัดกระบี่ผิงเซียวปล่อยคลื่นปราณออก
ไปสกัดกั้น
เปรี้ยง!
คมมีดสายลมที่พุ่งเข้าใส่ผู้อาวุโสสอง ถูกคลื่นกระบี่ของ
สวีหมิงกระแทกจนแตกสลายไปกลางอากาศ
เฟิงหยวนหันขวับมามองสวีหมิง แววตาฉายประกาย
สังหาร “ดูเหมือนเจ้าอยากจะรีบไปลงนรกสินะ!”
สวีหมิงหน้าถอดสี รีบดีดตัวถอยหนีสุดชีวิต
แต่พายุคมมีดสายลมอันเกรี้ยวกราดได้พุ่งมาถึงตัวแล้ว
เร็วยิ่งกว่าความคิด!
เคร้ง เคร้ง เคร้ง!!
สวีหมิงกัดฟันแน่น ยกกระบี่ผิงเซียวขึ้นต้านรับพายุการ
โจมตี แต่ก็ป้องกันได้เพียงจุดตายสำคัญเท่านั้น
หัวไหล่… ต้นขา… เอว… เสื้อผ้าถูกคมลมฉีกกระชาก
ขาดวิ่น ผิวหนังถูกกรีดเป็นแผลลึก เลือดสีสดสาดกระเซ็น
ย้อมชุดจนแดงฉาน
“วันนี้ข้าจะสอนบทเรียนให้เจ้า…”
ในขณะเดียวกัน เสียงกระซิบแผ่วเบาชวนขนลุกก็ดังขึ้น
จากด้านหลัง “คนที่ไม่ควรช่วย ก็อย่าแส่หาเรื่องช่วย ไม่งั้น…
ไฟจะลามมาไหม้ตัวเอาได้!”
ร่างกายของสวีหมิงแข็งทื่อเย็นเฉียบ
เฟิงหยวนปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่
ไม่ทราบ ปลายนิ้วที่มีคมมีดสายลมหมุนวน จ่ออยู่ที่หลังคอ
ของสวีหมิง
คมมีดกรีดลงไปในเนื้ออย่างช้าๆ เลือดสีสดเริ่มไหลริน
ลงมาตามคอ
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
ในวินาทีที่คมมีดกำลังจะเจาะทะลุหลอดลม เสียงตวาด
ลั่นก็ดังขึ้น “เฟิงหยวน ถ้าเจ้าไม่อยากตาย ก็หยุดมือซะ!!”
ผู้อาวุโสสองชู ‘ยันต์หยก’ แผ่นหนึ่งขึ้นมา พร้อมกับอัด
พลังวิญญาณเข้าไปจนมันส่องแสงจ้า ปลดปล่อยกลิ่นอาย
พลังอันหนักหน่วงกดดันออกมาทันที
“นี่มัน…”
เฟิงหยวนชะงักมือ สีหน้าฉายแววแปลกใจเล็กน้อย
“กลิ่นอายของท่านเจ้าสำนัก?”
ผู้อาวุโสสองแค่นเสียงเย็น “เฟิงหยวน ท่านเจ้าสำนัก
สงสัยในตัวเจ้ามานานแล้ว จึงได้วางหมากเอาไว้ที่ตัวเจ้า! ขอ
เพียงข้าบีบยันต์หยกนี้ให้แตก เจ้าจะระเบิดร่างตายคาที่ทันที
!!”
เฟิงหยวนเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ
เจ้าสำนักหลิงเซียน… สงสัยในตัวเขา?
“ตอนที่ท่านเจ้าสำนักกำชับข้า ข้ายังไม่อยากจะเชื่อ
ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะมีปัญหาจริงๆ!!”
ผู้อาวุโสสองกัดฟันกรอด มือบีบยันต์หยกแน่นจนสั่น
ระริก ตะโกนลั่น “เฟิงหยวน ข้าไม่สนว่าเจ้าต้องการตำหนัก
เซียนหรือมีจุดประสงค์อะไร! ตอนนี้… ปล่อยสวีหมิงซะ แล้ว
ปล่อยพวกเราไปซะดีๆ ไม่งั้นต่อให้เจ้าฆ่าสวีหมิงได้ เจ้าก็ต้อง
ตายตกไปตามกัน!!”
เฟิงหยวนเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศตึงเครียดจนแทบ
ขาดผึง
“หึหึ…”
ครู่ต่อมา เขาก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง “ท่านเจ้าสำนัก
หนอท่านเจ้าสำนัก… ข้าประเมินท่านต่ำไปจริงๆ!”
ผู้อาวุโสสองกระชับยันต์ในมือแน่นยิ่งขึ้น “ปล่อยสวีหมิง
!”
เฟิงหยวนค่อยๆ ยกมือขึ้นอย่างช้าๆ คมมีดลมที่จ่อคอสวี
หมิงสลายไป เขากางแขนออกทั้งสองข้าง แสดงท่าทีว่า
ยอมจำนนและหยุดมือแล้ว
ผู้อาวุโสสองเห็นดังนั้นก็ลอบถอนหายใจยาวด้วยความ
โล่งอก การเดิมพันครั้งนี้เขาชนะ…
ฉัวะ!
ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เขาเผลอผ่อนคลายการป้องกัน
ประกายดาบสายหนึ่งก็พุ่งวาบมาจากด้านหลังอย่าง
เงียบเชียบ!
ฉูด!
เลือดสดๆ พุ่งกระฉูด! ผู้อาวุโสสองไม่มีโอกาสได้
ตอบสนอง แขนขวาข้างที่กำยันต์หยกอยู่ ถูกฟันขาดกระเด็น
ลอยคว้างกลางอากาศในดาบเดียว!
เขาเบิกตากว้าง ยืนนิ่งค้างทำอะไรไม่ถูก ความเจ็บปวด
ยังไม่ทันแล่นเข้าสู่สมอง
“ผู้อาวุโสเจ็ด… เจ้า…”
เขาค่อยๆ หันขวับไปมองผู้อาวุโสเจ็ดที่ยืนอยู่ด้านหลัง
ด้วยความตกตะลึงสุดขีด
อึก!
ยังไม่ทันได้พูดจบคำ ดวงตาของเขาก็แทบถลนออกจาก
เบ้า
เมื่อผู้อาวุโสเจ็ดแทงดาบทะลุอกของเขาจากด้านหลัง
ปลายดาบโผล่ทะลุออกมาทางด้านหน้า ชุ่มโชกไปด้วยเลือด!
“ผู้อาวุโสเจ็ด เจ้าทำบ้าอะไร!?”
ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ เพิ่งจะได้สติ หน้าถอดสี
ตะโกนลั่นด้วยความสับสน
“ผู้อาวุโสเจ็ด? ฮ่าๆๆๆ ข้าไม่ใช่ผู้อาวุโสเจ็ดของพวกเจ้า
สักหน่อย!”
‘ผู้อาวุโสเจ็ด’ แสยะยิ้มชั่วร้าย ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป
ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าของชายแปลกหน้าที่ปกคลุม
ไปด้วยไอสีดำทมิฬน่าสะพรึงกลัว!
“ไอ… ไอมาร?”
ผู้อาวุโสสองที่กระอักเลือดออกมาเต็มปาก จ้องมอง
เฟิงหยวนและ ‘ผู้อาวุโสเจ็ด’ ตาแทบถลน “พวกเจ้า… เป็นผู้
บำเพ็ญมาร??”
“ดูเหมือนเจ้าจะรู้น้อยกว่าที่ข้าคิดนะ”
เฟิงหยวนเอ่ยเสียงเรียบ เดินเข้ามาใกล้ “ก็นะ ถ้ารู้
ละเอียดจริงๆ เจ้าคงบีบยันต์หยกนั่นแตกไปนานแล้ว แสดงว่า
ท่านเจ้าสำนักก็ยังไม่มั่นใจในตัวตนของข้านักหรอก!”
“แต่น่าเสียดาย ในเมื่อถูกสงสัยแล้ว ตัวตนนี้ก็คง
ใช้การไม่ได้อีกต่อไป!”
พูดจบเขาก็ส่ายหน้าเบาๆ อย่างไม่ยี่หระ “ช่างเถอะ
ทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว จะมีสถานะผู้อาวุโสสามแห่ง
สำนักหลิงเซียนหรือไม่… ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป!”
เขาส่งสายตาให้ ‘ผู้อาวุโสเจ็ด’
อีกฝ่ายเข้าใจความหมายทันที ไอมารระเบิดออก ฝ่ามือ
ตะปบเข้าที่กลางกระหม่อมของผู้อาวุโสสอง หมายจะสังหาร
ให้สิ้นซาก
“หยุดนะโว้ย!!”
ผู้อาวุโสคนอื่นๆ รีบพุ่งเข้ามาช่วยอย่างบ้าคลั่ง
แต่เพียงแค่คลื่นพลังมารกวาดผ่าน
ปัง ปัง ปัง!!
พวกเขาก็ถูกกระแทกจนกระอักเลือด ปลิวว่อน
ไปคนละทิศละทางราวกับใบไม้ร่วง
โฮก!
เสียงมังกรคำรามดังขึ้น สวีหมิงพยายามจะระเบิดพลัง
เฮือกสุดท้าย
หมับ!
แต่ฝ่ามือข้างหนึ่งกลับกดลงมาที่ไหล่ของเขา ยัดพลัง
มังกรทองที่สวีหมิงกำลังจะระเบิดออกมา กลับเข้าไปในร่าง
อย่างง่ายดายราวกับปิดฝาหม้อ
“ดูเหมือนข้าต้องสั่งสอนเจ้าเพิ่มอีกหน่อย!”
เฟิงหยวนกดร่างของสวีหมิงไว้แน่น เอ่ยเสียงเย็นชา
“ต่อหน้าผู้ที่แข็งแกร่งกว่า อย่าได้ทำการต่อต้านที่ไร้ประ…”
วาจายังไม่ทันสิ้นความ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
กะทันหัน สัมผัสสังหารรุนแรงพุ่งเข้ามา
เขารีบหันขวับไปด้านหลัง
ตูม!!
แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัว กำปั้นหมัดหนึ่งก็กระแทกเข้าใส่
ใบหน้าของเขาอย่างจัง!
แรงหมัดมหาศาลส่งร่างของเขาปลิวเป็นกระสุนมนุษย์
พุ่งไปอัดกระแทกกับเนินเขาที่อยู่ห่างออกไปไกลลิบจน
ฝุ่นตลบฟุ้งกระจาย!
“ลูกศิษย์ของข้า… ยังไม่ถึงทีที่แกจะมาสั่งสอน!”
เสียงราบเรียบแต่ทรงพลังดุจราชันย์ ดังสะท้อนก้อง
ไปทั่วทั้งหุบเขา!