ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 172 ลางบอกเหตุแสวงโชคเลี่ยงภัย
เงามายาที่เจ้าหอระดับ ‘แปลงเทพ’ ผู้ยิ่งใหญ่อุตส่าห์
ควบแน่นขึ้นมาด้วยจิตวิญญาณ… กลับถูกบดขยี้แหลกสลาย
ดุจฟองสบู่เนี่ยนะ?
“เป… เป็นไปได้ยังไง?”
ชิงหยวนพึมพำเสียงสั่น ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
ท่านอาจารย์ของนางคือยอดฝีมือระดับแปลงเทพผู้
เกรียงไกรแห่งแดนใต้ ต่อให้เป็นแค่เงามายา ก็ต้องมีพลัง
เทียบเท่าระดับหยวนอิงขั้นสูง จินตานธรรมดาๆ อย่างไอ้หมอ
นี่ ไม่มีทางทำลายได้ง่ายดายขนาดนี้แน่!
ตาฝาด! ข้าต้องตาฝาดไปแน่ๆ!
นางพยายามขยี้ตาแรงๆ หวังจะให้ภาพฝันร้ายตรงหน้า
เลือนหายไป ทว่าสิ่งที่ถาโถมเข้ามาแทนที่ คือแรงกดดันอัน
น่าสะพรึงกลัวที่หนักอึ้งราวกับขุนเขาถล่มทับ!
ตึง!ร่างของชิงหยวนถูกกดกระแทกลงไปแนบกับพื้นหินแข็ง
ของเทือกเขาไม้แห้งจนขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว กระดูกทั่ว
ร่างส่งเสียงลั่นกรอบแกรบ
“จะ… เจ้า…”
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายที่จางอวิ๋นปลดปล่อย
ออกมา ใบหน้าสวยเก๋ของชิงหยวนก็บิดเบี้ยวด้วยความ
ตกตะลึง และเป็นครั้งแรกที่นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววหวาดกลัว
อย่างสุดขีด
แรงกดดันระดับนี้… นางเคยสัมผัสได้จากท่านอาจารย์
และเหล่ายอดฝีมือระดับแปลงเทพเท่านั้น!
คนตรงหน้าเป็นแค่ระดับจินตาน… ทำไมถึงมีแรงกดดัน
มหาศาลขนาดนี้ได้!?
ปัง! ปัง! ปัง!!
จางอวิ๋นไม่เปิดโอกาสให้นางได้ไขข้อข้องใจ เพียงแค่
สะบัดมือเบาๆ ราวกับปัดฝุ่น แรงกดดันอันมหาศาลก็ระเบิด
ออกชิงหยวนและศิษย์หอฝูเซียนกว่ายี่สิบชีวิต ไม่มีโอกาส
แม้แต่จะส่งเสียงร้องขอชีวิต ร่างกายของพวกนางถูกพลังอู
บดขยี้จนระเบิดกลายเป็นหมอกเลือดสีแดงฉาน ฟุ้งกระจาย
ไปทั่วบริเวณ ดับสูญไปในพริบตา!
สีหน้าของจางอวิ๋นยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ ราวกับเพิ่ง
เหยียบมดปลวกตายไปฝูงหนึ่ง
ก่อนหน้านี้ที่เขาไล่พวกนางไป เพราะขี้เกียจจะลงมือให้
เปื้อนเลือด แต่ในเมื่อเตือนแล้วยังกล้าเสนอหน้ากลับมา
หาเรื่องอีก… ก็จงทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เถอะ!
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบกวาดมองไปทางทิศ
หนึ่ง พบว่ากลุ่มคนของป้อมจิตปฏิพัทธ์ได้หายตัวไปอย่างไร้
ร่องรอยแล้ว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“หนีไวชะมัด…”
เขาส่ายหัวเบาๆ เลิกสนใจพวกปลาซิวปลาสร้อย แล้วหัน
ไปหาหญิงสาวข้างกาย “ไปกันเถอะ กู่หลาน เราไปตามหา
แดนสมบัติอีกสองแห่งกัน!”
“อะ… อื้อ… เจ้าค่ะ!”เถากู่หลานพยักหน้ารับอย่างเหม่อลอย สายตายังคง
จับจ้องไปที่กองเลือดบนพื้นด้วยความสยดสยองปนเลื่อมใส
……
หลังจากทั้งสองจากไปได้ไม่นาน
ณ ชายขอบของเทือกเขาไม้แห้ง หลังก้อนหินยักษ์ที่ห่าง
ออกไปไกลลิบ หัวของ ‘ฉิงเฟิง’ ก็ค่อยๆ โผล่ออกมาจากที่ซ่อน
ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย่อหยิ่ง บัดนี้ซีดเผือดและ
เต็มไปด้วยเหงื่อกาฬที่ไหลโซมกาย “น่ากลัวฉิบหาย…!”
ด้านข้างเขามีศิษย์ป้อมจิตปฏิพัทธ์อีกกว่าสิบคนนั่ง
ทรุดตัวหอบหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่เมื่อครู่พวกเขา
ได้ยินเสียงส่งกระแสจิตร้อนรนของนายน้อย จึงตัดสินใจเบรก
ตัวโก่ง ไม่เข้าร่วมวงตายหมู่กับกลุ่มของชิงหยวน…
เมื่อมองไปที่หมอกเลือดจางๆ เหนือเทือกเขา พวกเขาก็
อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นงันงก
ศิษย์คนหนึ่งกลั้นใจถามขึ้นด้วยความสงสัย “นายน้อย…
ท่านชอบแม่นางชิงหยวนไม่ใช่หรือขอรับ? ทำไมเมื่อกี้ท่าน
ถึง…””ชอบแล้วต้องเอาชีวิตไปทิ้งด้วยรึไงเจ้าโง่?!”
ฉิงเฟิงตบหัวศิษย์คนนั้นไปทีหนึ่ง ก่อนจะเบ้ปากกล่าวว่า
“อีกอย่าง สันดานแม่นั่นเป็นยังไงข้ารู้ดีที่สุด! ถ้าไม่ใช่เพราะ
‘เคล็ดวิชาจิตปฏิพัทธ์’ ของข้ามันดันไปล็อกเป้าที่นาง ข้าคง
ไม่ลดตัวไปตามจีบหญิงจองหองพรรค์นั้นหรอก! ตอนนี้ตาย
ซะก็ดี ข้าจะได้เปลี่ยนเป้าหมายใหม่สักที!”
“เฮ้อ… แต่ก็น่าเสียดายที่ยังไม่ได้ลิ้มลองรสชาติของนาง
ไม่งั้นเคล็ดวิชาจิตปฏิพัทธ์ของข้าคงก้าวหน้าไปอีกขั้นแท้ๆ!”
เขาส่ายหัวจุปากด้วยความเสียดาย
ทันใดนั้น ฉิงเฟิงก็หันมาทำหน้าจริงจังขึงขังใส่เหล่าศิษย์
“ฟังข้าให้ดี! ไอ้หนุ่มชุดขาวที่หน้าตาหล่อเหลาสูสีกับข้าเมื่อกี้…
พวกเจ้าจำ หน้ามันได้แม่นแล้วใช่ไหม?”
เหล่าศิษย์พยักหน้าหงึกหงักราวกับไก่จิกข้าวสาร
เล่นตบเงามายาระดับแปลงเทพแตกกระจุยด้วย
มือเปล่าขนาดนั้น… ใครจะไปลืมลง!
ฉิงเฟิงกำชับเสียงเข้ม “จำ ใส่กะโหลกไว้! หลังจากนี้ถ้า
เจอคนผู้นี้อีก ห้ามไปมีเรื่องด้วยเด็ดขาด! ให้รีบหนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้!”
“รับทราบขอรับ!”
ศิษย์ทุกคนรับคำอย่างพร้อมเพรียง
“อีกอย่าง… พออกไปจากที่นี่แล้ว ไปสืบมาด้วยว่ามัน
เป็นใคร! ข้าอยากรู้ประวัติของตัวอันตรายระดับนี้!”
“ขอรับ นายน้อย!”
ฉิงเฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก รีบพาพรรคพวกหนี
ออกจากพื้นที่มรณะนี้ทันที พลางหันกลับไปมองทิศทางที่
จางอวิ๋นจากไปแล้วลอบปาดเหงื่อเย็นๆ
โชคดี… โชคดีที่พรสวรรค์ของเขาทำงานทันเวลา ไม่งั้น
คงได้กลายเป็นปุ๋ยเฝ้าภูเขาไปอีกคน!
น้อยคนนักที่จะรู้ว่า ฉิงเฟิงผู้นี้มี ‘พรสวรรค์ระดับสวรรค์’
ติดตัวมาแต่กำเนิด เรียกว่า ‘แสวงโชคเลี่ยงภัย’
สมชื่อของมัน… มันคือพรสวรรค์ที่จะคอยส่งสัญญาณ
เตือนลางบอกเหตุเมื่อเขาเผชิญกับโชคลาภมหาศาล หรือ
หายนะถึงแก่ชีวิตวินาทีแรกที่เขาเห็นจางอวิ๋น สัญชาตญาณส่วนลึกก็
กรีดร้องเตือนถึง ‘มหาภัยพิบัติระดับล้างบาง’ เขาจึงรีบส่งกระ
แสจิตบอกลูกน้อง แล้วแกล้งทำเป็นโกรธจัดพุ่งเข้าไปโจมตี
เพื่ออาศัยแรงกระแทกนั้นดีดตัวเองหนีออกมาให้ไกลที่สุด
ไม่งั้นนะ…
แค่คิดภาพตัวเองกลายเป็นหมอกเลือด เขาก็ขนลุกซู่
ไปทั้งตัว
“ที่นี่อยู่นานไม่ได้… รีบไป!”
ว่าแล้วเขาก็นำกลุ่มศิษย์ป้อมจิตปฏิพัทธ์ใช้เคล็ดวิชา
ตัวเบา เผ่นแน่บหายวับไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว
……
“แสวงโชคเลี่ยงภัยงั้นรึ?”
ระหว่างที่พาเถากู่หลานเหาะออกมา จางอวิ๋นหันกลับ
ไปมองทางทิศเทือกเขาไม้แห้งแวบหนึ่ง มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่าง
พึงพอใจ “น่าสนใจดีนี่!”
แม้ฉิงเฟิงจะเป็นแค่ระดับจินตาน แต่บทเรียนจาก
ความประมาทครั้งก่อนทำให้จางอวิ๋นติดนิสัยต้องใช้ ‘เนตรเซียน’ ตรวจสอบทุกคนที่เจอหน้า
ตั้ง
แต่แวบแรกที่เห็นฉิงเฟิง ข้อมูลก็เด้งขึ้นมาในสายตา
และเขาก็เห็นพรสวรรค์พิเศษ ‘แสวงโชคเลี่ยงภัย’ นี้แล้ว
เขาค่อนข้างสนใจในพรสวรรค์นี้มาก
ก่อนหน้านี้ที่ฉิงเฟิงทำท่าเกรี้ยวกราดฟาดกระบี่ใส่เขา
ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน แต่จริงๆ แล้วในกระบี่นั้น
ไม่มีจิตสังหารแม้แต่นิดเดียว เป็นเพียงการแสดงละครเพื่อ
หาทางหนีทีไล่
ดังนั้นจางอวิ๋นจึงไม่ได้ลงมือเต็มแรงกะเอาให้ตายใน
ทีเดียว แต่ใช้พลังในระดับปกติปัดออกไป เพื่อดูว่าอีกฝ่ายจะ
มาไม้ไหน
ผลปรากฏว่าหมอนั่นปลิวหายไปไกลลิบ แล้วพาพวกหนี
หายเข้ากลีบเมฆไปเลยโดยไม่ลังเล
นี่ทำให้เขามั่นใจว่า พรสวรรค์ของหมอนั่นทำงานแล้ว
แน่ๆ
เดิมทีเขาแบ่งสมาธิส่วนหนึ่งจับตาดูอยู่ แต่พอเงามายา
เจ้าหอฝูเซียนโผล่มาดึงความสนใจไปแวบเดียว หันกลับมาอีกทีฉิงเฟิงก็หายหัวไปเรียบร้อย
แสวงโชคเลี่ยงภัย… ได้เห็นกับตาแล้วว่าของเขาดีจริง!
แม่นยำราวจับวาง!
“วันหลังถ้าเจอตัวอีกที น่าจับมาทำเป็น ‘เครื่องราง
นำทาง’ เวลาไปสำ รวจที่อันตรายๆ น่าจะเวิร์กไม่หยอก…”
จางอวิ๋นลูบคางพึมพำกับแผนการร้ายกาจในใจ
พูดถึงเรื่องพรสวรรค์ จางอวิ๋นก็นึกถึง ‘นาเพาะปลูก
พรสวรรค์’ ในมิติส่วนตัว
เดิมทีกะว่าพรสวรรค์แรกที่ปลูกไว้จะออกผลก่อนแดน
ลับเซียนเปิด แต่ดันเกิดเหตุให้แดนลับเปิดก่อนกำหนด ทำให้
เขายังไม่ได้เก็บเกี่ยว
เมล็ดพันธุ์พรสวรรค์เม็ดแรกที่ปลูกลงไป… จนป่านนี้ยัง
ไม่ออกผลเลย
แต่ดูจากระยะเวลา ก็ใกล้แล้ว… อีกไม่กี่วันก็น่าจะ
เก็บเกี่ยวได้
ยิ่งได้มาเห็นพรสวรรค์เจ๋งๆ อย่างแสวงโชคเลี่ยงภัย เขา
ก็ยิ่งคาดหวังว่าตัวเองจะปลูกได้พรสวรรค์แบบไหนออกมา?……
ณ เทือกเขาไม้แห้งที่กลับมาเงียบสงบ
ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ชายหนุ่มชุดดำปิดหน้าสองคนที่มีกลิ่นอายเย็นยะเยือก
เหาะลงมาจอดบนพื้นท่ามกลางกองเลือด
“มีกลิ่นอายการต่อสู้ที่รุนแรง…”
หนึ่งในชายชุดดำที่รูปร่างเตี้ยกว่าเล็กน้อยย่อตัวลง ใช้
จมูกสูดดมกลิ่นในอากาศ ทันใดนั้นสีหน้าภายใต้ผ้าคลุมหน้า
ของเขาก็เปลี่ยนไป นัยน์ตาเบิกกว้าง
“กลิ่นนี้มัน… มีกลิ่นอายของ ‘กายาสูงสุด’!”
ชายชุดดำอีกคนหรี่ตาลงทันที “เจ้าแน่ใจนะ?”
“ไม่ผิดแน่! จมูกข้าไม่เคยพลาด…” ชายร่างเตี้ยยืนยัน
เสียงหนักแน่น
“ดูท่าคนผู้นั้นจะเคยมาที่นี่… เจ้าหก ตามกลิ่นไป! อย่า
ให้คลาดสายตา!”
ชายชุดดำร่างเตี้ยที่ถูกเรียกว่า ‘เจ้าหก’ พยักหน้า เขาใช้
จมูกดมกลิ่นไปตามทางราวกับสุนัขล่าเนื้อ แล้วล็อกเป้าหมายพุ่งทะยานออกไปในทิศทางหนึ่งทันที
ชายชุดดำอีกคนไม่รอช้า รีบเร่งความเร็วติดตามไปติดๆ
……
แคว้นฝูเซียน ส่วนลึกของสำ นักหอฝูเซียน
“บัดซบ!!!!”
เสียงตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยวสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่ว
ทั้ง
ขุนเขา แรงกดดันมหาศาลทำให้ศิษย์ในสำ นักกระอักเลือด
“กะ… ท่านเจ้าหอ??”
เหล่าศิษย์และผู้อาวุโสของหอฝูเซียนต่างมองดูร่างของ
สตรีวัยกลางคนที่พุ่งทะยานออกมาจากตำหนักส่วนลึกด้วย
ความตกใจ กลิ่นอายแห่งความพิโรธแผ่ซ่านออกมาจน
บรรยากาศอึดอัดแทบหายใจไม่ออก ท้องฟ้าเหนือสำ นัก
มืดครึ้มลงทันตา
“ชิงหยวนตายแล้ว!”
ประโยคเดียวจากปากเจ้าหอฝูเซียน ทำเอาคนทั้งสำ นัก
ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปในฐานะนายน้อยแห่งหอฝูเซียนและศิษย์รักก้นกุฏิ
สถานะของชิงหยวนเป็นรองเพียงแค่ท่านเจ้าหอเท่านั้น… นาง
ตายแล้วงั้นรึ?! ใครกันที่มีความกล้าเทียมฟ้าขนาดนี้!
“นำยันต์ชีวิตทั้งหมดออกมา! ยกเว้นเหล่าผู้อาวุโส
บรรพชน นอกนั้นใครที่อยู่ระดับจินตานขึ้นไป… ตามข้าไปที่
แคว้นหนานซิงเดี๋ยวนี้!!”
“ข้าจะไปลากคอคนทำมาสับเป็นหมื่นชิ้น!!”
สิ้นเสียงคำสั่งที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร เจ้าหอฝูเซียนก็บิน
นำออกไปจากสำ นักทันที
ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงจำ นวนมากรีบเหาะตามหลังไป
เป็นขบวน ทิ้งไว้เพียงความโกลาหลในสำ นัก
ภายในหอคอยสูงเสียดฟ้าแห่งหนึ่งของสำ นัก… สตรี
ดวงตาสีฟ้าลึกลับมองดูเหตุการณ์นี้ด้วยความสงสัย คิ้วเรียว
ขมวดเข้าหากัน
นางกางม่านพลังกันเสียงรอบตัวอย่างรวดเร็ว ก่อน
จะหยิบหินส่งเสียงรุ่นพิเศษที่สลักลวดลายแปลกประหลาด
ออกมา”เรียนท่านจอมมาร… เกิดเรื่องใหญ่ที่หอฝูเซียน…
เจ้าหอฝูเซียนกำลังระดมพลมุ่งหน้าไปที่แคว้นหนานซิงเจ้าค่ะ
…”
กล่าวจบ นางก็สลายม่านพลัง เก็บหินส่งเสียงลง แล้ว
เดินออกจากหอคอยด้วยท่าทีปกติ ก่อนจะเหาะตามขบวนของ
หอฝูเซียนออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
……
วันเวลาล่วงเลย พริบตาเดียวก็ผ่านไปสามวัน
“หายากชะมัด!”
จางอวิ๋นลอยตัวอยู่เหนือหุบเขาแม่น้ำที่แห้งขอดแห่ง
หนึ่ง กวาดสายตามองไปรอบๆ ที่มีแต่ความว่างเปล่าแห้งแล้ง
สุดลูกหูลูกตา แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
ต่างจากจวนวาสนาเซียนที่มีตำแหน่งแน่นอน อีกสอง
แดนสมบัติอย่าง ‘หอสมบัติเซียน’ และ ‘ตำหนักเซียน’ นั้น
มีตำแหน่งเกิดแบบสุ่ม ตลอดทางที่ผ่านมาเขาต้องคอย
สอดส่องค้นหาเอาเองเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร
ผ่านมาสามวันแล้ว… แม้แต่เงาก็ยังไม่เจอ”หือ?”
ทันใดนั้น สัมผัสที่หกของเขาก็เตือนถึงความผิดปกติ
บางอย่าง
สายตาคมกริบตวัดมองลงไปยังหุบเขาแม่น้ำเบื้องล่าง
ทันที… มีบางอย่างซ่อนอยู่ที่นั่น!