ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 157 ศึกปะทะจอมมารเงา
มวลปราณมารมหาศาลโถมซัดเข้าใส่พวกจางอวิ๋น
ประหนึ่งคลื่นยักษ์สึนามิสีดำทมิฬที่พร้อมจะกลืนกินทุก
สรรพสิ่ง
“เคล็ดวิชาไห่อู… คลื่นคลั่งกวาดปฐพี!”
จางอวิ๋นคำรามเสียงต่ำ พลังอูสีน้ำเงินเข้มทะลัก
ออกจากร่างดุจเขื่อนแตก ก่อตัวเป็นกำแพงคลื่นยักษ์พุ่งเข้า
ปะทะกับมวลปราณมารอย่างบ้าคลั่ง
พลังอูแห่งมหาสมุทรและปราณมารแห่งความมืด สอง
ขั้วพลังงานมหาศาลเข้าห้ำหั่นกันกลางเวหา
ตู้ม——!!
ห้วงอากาศบิดเบี้ยวสั่นสะเทือน คลื่นกระแทกจาก
การปะทะระเบิดออกเป็นวงกว้าง กวาดล้างเมฆหมอกและ
ฝุ่นผงไปทั่วสารทิศ
จอมมารเงาถูกแรงสะท้อนจนร่างเซถอยไปเล็กน้อย
ดวงตาภายใต้หน้ากากหรี่ลง จ้องมองละอองพลังอูสีน้ำเงิน
เข้มที่ฟุ้งกระจายด้วยความฉงน “พลังงานรูปแบบนี้มัน…”
ในขณะที่อีกฟากฝั่ง จางอวิ๋นถูกแรงระเบิดซัดกระเด็น
ถอยหลังไปไกลลิบ
“คุณชาย!”
พยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนไม่รอช้า รีบกระพือปีก
โฉบเข้ามารับร่างของเขาไว้กลางอากาศได้อย่างแม่นยำ
“ไป!”
ทันทีที่เท้าแตะแผ่นหลังอันหนานุ่ม จางอวิ๋นรีบตวัดมือ
เก็บคทาสองด้ามที่วางอยู่ข้างกาย ‘อู๋ไห่ไห่’ ซึ่งยังคงนอนหลับ
ปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราวเข้าสู่ช่องมิติ พร้อมตะโกนสั่งการ
พยัคฆ์วิญญาณคำรามรับ เตรียมจะระเบิดความเร็ว
พุ่งตัวหนีสุดชีวิต
“คิดจะหนีไปไหน?”
น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงอำนาจกดดันของจอมมาร
เงาดังขึ้นขัดจังหวะ
พร้อมกันนั้น ฝ่ามือปราณมารขนาดยักษ์ที่บดบัง
แสงตะวันก็ปรากฏขึ้นเหนือหัว ร่วงหล่นลงมาบดขยี้หมายจะ
ฝังพวกเขาทั้งเป็น!
บึ้ม!
จางอวิ๋นกัดฟันกรอด เกร็งแขนทั้งสองข้างดันม่านพลังอู
สีน้ำเงินเข้มขึ้นไปต้านรับหัตถ์มารยักษ์สุดกำลัง
ทว่า… ฝ่ามือมารในครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อนอย่างเทียบ
ไม่ติด!
พลังอูที่ควบแน่นขึ้นไปต้านทานเริ่มเกิดรอยร้าวและ
แตกสลายลงในพริบตา กระแสปราณมารอันเย็นยะเยือก
แทรกซึมกดทับลงมาจนกระดูกทั่วร่างของจางอวิ๋นลั่น
กรอบแกรบ มุมปากมีโลหิตสีสดไหลซึมออกมา
“ท่านอาจารย์!”
“ผู้อาวุโสเก้า!”
สวีหมิงและเถากู่หลานที่เกาะอยู่ด้านหลังหน้าถอดสี
ร้องเรียกด้วยความตื่นตระหนก
“แตกซะสิวะ!!”
จางอวิ๋นคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าจนเจ็บคอ ระเบิดพลังอู
เฮือกสุดท้ายออกจากกาย กระแทกสวนกลับไปจนฝ่ามือมาร
แตกกระจายกลายเป็นควันดำได้สำเร็จ
หลินฉินที่ลอยตัวมองดูเหตุการณ์อยู่ด้านบนเบิกตา
กว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลน
เจ้าหมอนี่… ระดับพลังอยู่แค่จินตานมิใช่หรือ? เหตุใดจึง
สามารถรับมือการโจมตีของท่านอาจารย์ได้ต่อเนื่องถึงเพียงนี้
?
นี่มันเรื่องเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
“ข้านึกออกแล้ว…”
จอมมารเงาคล้ายนึกบางอย่างขึ้นได้ หัวเราะเบาๆ ใน
ลำคอ “พลังอู… นี่คือพลังอูในตำนาน ไม่ได้เห็นมานานจริงๆ!
สามารถเรียนรู้และควบคุมพลังงานชนิดนี้ได้ วาสนาของเจ้า
ไม่เลวเลยนี่เจ้าหนู!”
พูดจบเขาก็ยกฝ่ามือขึ้นเบาๆ ปราณมารอันหนาแน่น
ม้วนตัวรวมกัน ก่อตัวเป็นฝ่ามือมารขนาดยักษ์กดทับลงมา
อีกครั้ง
ครานี้มันครอบคลุมทุกทิศทาง ปิดตายทุกเส้นทางหนี!
จางอวิ๋นรู้ดีว่าหนีไม่พ้น เขาสูดหายใจลึก เรียกกระบี่
เมฆาเวหาออกมาไว้ในมือ นัยน์ตาฉายประกายแสงสีทอง
จางๆ วูบหนึ่ง
“ข้าจะทำลายฝ่ามือสวะนี่ซะ!”
สิ้นเสียงคำราม สองมือกุมด้ามกระบี่เมฆาเวหาแน่น ฟัน
สวนขึ้นไปปะทะกับฝ่ามือมารยักษ์โดยตรงอย่างไม่เกรงกลัว
จอมมารเงาเผยแววตาดูแคลน
หากใช้พลังอูต้านทาน จางอวิ๋นอาจจะยื้อลมหายใจ
ต่อหน้าเขาได้อีกสักอึดใจ แต่ถ้ากล้าใช้การโจมตีทางกายภาพ
ปะทะตรงๆ แบบนี้… นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับแมลงเม่าบินเข้า
กองไฟ รนหาที่ตายชัดๆ!
เป็นไปตามคาด ทันทีที่จางอวิ๋นฟันกระบี่ใส่ฝ่ามือมาร
ร่างของเขาก็ถูกความมืดมิดกลืนกินเข้าไปทั้งคนทั้งกระบี่
หายวับไปในพริบตา
สายตาของจอมมารเงาเบนไปยังพยัคฆ์วิญญาณ
ลายพาดกลอน รวมถึงสวีหมิงและเถากู่หลานที่เหลืออยู่
เตรียมจะลงมือสังหารให้สิ้นซาก
ทว่าจู่ๆ…
เพล้ง!
เสียงคล้ายกระจกแตกดังขึ้นข้างหู เขาชะงักกึก
ฟุ่บ!
คลื่นรังสีกระบี่สายหนึ่งพุ่งทะลวงอากาศเข้ามาด้วย
ความเร็วสูง!
ปฏิกิริยาของระดับแปลงเทพนั้นรวดเร็วปานสายฟ้า เขา
รีบสะบัดแขนเสื้อ ปราณมารกลุ่มใหญ่ก่อตัวเป็นคมมีดกวาด
ออกไปปะทะ
ตู้ม!
คลื่นรังสีกระบี่ถูกทำลายแตกสลายกลางอากาศ
วูบ!
แต่ทว่า… ด้านหลังม่านควันของการระเบิด ร่างของ
จางอวิ๋นกลับพุ่งตามติดมาติดๆ กระบี่เมฆาเวหาในมือวาด
ผ่านอากาศเข้ามาประชิดตัวในระยะเผาขน!
“คำรามมังกรทอง!”
โฮก——!!
ไม่รอให้จอมมารเงาได้ตั้งตัว เสียงมังกรคำรามกึกก้อง
สะท้านฟ้าดิน พร้อมแรงกดดันแห่งราชันย์มังกรระเบิดออก
มาจากร่างของจางอวิ๋น
แรงกดดันมังกรที่รุนแรงและกะทันหัน ทำให้ทั้งจอมมาร
เงาและหลินฉินร่างชะงักค้างไปชั่วขณะเหมือนถูกหยุดเวลา
จางอวิ๋นอาศัยเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนี้
ฟาดฟันกระบี่ใส่จอมมารเงาเต็มแรง!
เคร้ง!
ประกายไฟแลบกระเด็น
ในเสี้ยววินาทีวิกฤต จอมมารเงาได้สติและเรียกมีดสั้น
สีดำทมิฬออกมาจากแขนเสื้อ ยกขึ้นรับการโจมตีไว้ได้
ทันท่วงที
“น่าสนใจ!”
จอมมารเงายิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น บึ้ม! ชั้นปราณมาร
เข้มข้นระเบิดออกจากมีดสั้นสีดำหมายจะกระแทกจางอวิ๋นให้
กระเด็น
ตู้ม!
เขาระเบิดพลัง จางอวิ๋นก็ระเบิดพลังเช่นกัน! ‘ปราณคืน
กำไร’ สีทองจางๆ พวยพุ่งออกมาจากกระบี่เมฆาเวหาเข้า
ต้านทาน
พลังงานพิเศษสองสายปะทะกันอย่างรุนแรง ต่างฝ่าย
ต่างไม่ยอมลดละ ก่อให้เกิดแรงต้านที่สูสีกันจนอากาศ
รอบข้างบิดเบี้ยว
“นี่มัน?”
จอมมารเงาจ้องมองปราณคืนกำไรสีทองด้วย
ความแปลกใจ
นอกจากพลังอูแล้ว เจ้าหมอนี่ยังมีพลังงานพิเศษอื่น
ซ่อนอยู่อีกรึ?
“ไป!”
จางอวิ๋นไม่สนว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไง ทันทีที่ปราณคืน
กำไรระเบิดออก วิญญาณสีทองสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากตัว
กระบี่
โฮก!
เสียงมังกรคำรามซ้ำสอง เงามายามังกรทองห้าเล็บ
ขนาดเท่าตัวกระบี่พุ่งทะยานออกมา เสริมพลังให้กับปราณคืน
กำไร ปัง! กระแทกปราณมารจนแตกกระเจิง
กระบี่เมฆาเวหาอาศัยจังหวะนั้นกดข่มมีดสั้นสีดำ จน
หลุดกระเด็นออกจากมือจอมมารเงา!
จางอวิ๋นฉวยโอกาสทอง ฟันกระบี่เข้าใส่ร่างจอมมาร
เงาตรงๆ
ทว่า… เมื่อคมกระบี่กำลังจะถึงตัว ร่างของจอมมาร
เงากลับหดตัววูบหนึ่ง แล้วจมหายลงไปในเงารูปทรงจานบิน
ที่อยู่ใต้เท้าเหมือนเงาภูตพราย
จางอวิ๋นฟันโดนเพียงความว่างเปล่า
ฟุ่บ!
ยังไม่ทันจะได้ขยับตัวต่อ จากเงาจานบินนั้น ลิ่มหนาม
ปราณมารอันแหลมคมนับสิบก็พุ่งสวนขึ้นมาดุจหอกมรณะ
จางอวิ๋นสีหน้าเปลี่ยน รีบเอี้ยวตัวหลบแต่ไม่ทันการ
ร่างกายถูกลิ่มหนามทะลวงผ่านไปเต็มๆ…
“ท่านอาจารย์!”
“ผู้อาวุโสเก้า!”
“คุณชาย!”
เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังดังระงม สวีหมิง เถากู่
หลาน และพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนด้านล่างหน้าถอดสี
กันหมดเมื่อเห็นภาพนั้น
หลินฉินเห็นดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มเยาะเย้ยด้วยความ
สะใจ
นางยอมรับว่าจางอวิ๋นสามารถต้านทานอาจารย์ของ
นางได้นานขนาดนี้ทำให้ประหลาดใจ แต่ต้านทานก็คือ
ต้านทาน… สุดท้ายก็หนีไม่พ้นความตายด้วยน้ำมืออาจารย์
นางอยู่ดี!
ร่างของจอมมารเงาก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากเงาจานบิน
ในเวลานี้ด้วยท่วงท่าของผู้ชนะ
“แย่แล้ว!”
แต่ทันทีที่โผล่ขึ้นมา สัญชาตญาณสัตว์ร้ายของจอมมาร
เงาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ สีหน้าเปลี่ยนไปถนัดตา
รีบหันขวับไปมองหลินฉิน
หลินฉินชะงักเมื่อเห็นท่าทีของอาจารย์
ฉัวะ!
ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นปราดที่ลำคอ
ภาพเบื้องหน้าเริ่มหมุนคว้าง…
เอ๊ะ? ทำไมตัวนางถึงลอยห่างจากอาจารย์ออกไปเรื่อยๆ?
เดี๋ยวสิ… นั่นมันร่างกายของนางไม่ใช่เหรอ? ร่างกายที่ไร้
ศีรษะยืนโงนเงนอยู่ตรงนั้น?
แล้วก็… จางอวิ๋นทำไมยังไม่ตาย? ทำไมไปโผล่อยู่ข้าง
ศพของนาง?
เดี๋ยวนะ… นี่นาง… โดนตัดหัว??
ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อของ
หลินฉิน ศีรษะที่ลอยคว้างกลางอากาศของนางก็ร่วงหล่นลง
สู่พื้น
ตุบ!
จางอวิ๋นไม่แม้แต่จะปรายตามองศีรษะที่ขาดกระเด็น
ข้างกาย เงื้อกระบี่แทงเข้าใส่จอมมารเงาต่อทันทีด้วย
ความอำมหิต
สวบ!
กระบี่แทงทะลุอก
แต่จางอวิ๋นกลับไม่รู้สึกถึงสัมผัสของการแทงเนื้อ
เป็นไปตามคาด ร่าง ‘จอมมารเงา’ ตรงหน้าสลายกลาย
เป็นควันดำ
“ฆ่าสัตว์เลี้ยงของข้า ตอนนี้ยังมาฆ่าลูกศิษย์ข้าอีก...”
ในขณะเดียวกัน เสียงเย็นยะเยือกของจอมมารเงาก็ดัง
ขึ้นจากด้านหลัง “ข้าจะให้เจ้า… ชดใช้คืนเป็นร้อยเท่าพันเท่า!!”
พรูด พรูด พรูด!!
ลำแสงปราณมารคมกริบนับไม่ถ้วน ยิงถล่มมาจาก
ด้านหลังจางอวิ๋นในพริบตา เจาะร่างของเขาจนพรุนเป็นรังผึ้ง!
“แก…”
จางอวิ๋นเผยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ค่อยๆ หันหน้ากลับ
ไปมอง
“วางใจเถอะ ข้าไม่ให้เจ้าตายง่ายๆ หรอก!”
จอมมารเงาเอ่ยเสียงเรียบ ปราณมารพุ่งเข้าห่อหุ้มร่างที่
พรุนไปด้วยรูนั้น เตรียมจะจับเป็นเพื่อนำไปทรมาน
“หืม?”
แต่ทันทีที่ปราณมารสัมผัสร่าง ‘จางอวิ๋น’ เขาก็ต้องชะงัก
เมื่อพบว่ามันว่างเปล่า
“เคล็ดกระบี่แบ่งร่าง!”
เสียงราบเรียบดุจมัจจุราชดังขึ้นที่ข้างหู
ฉึก!
ไม่ทันได้ตอบสนอง กระบี่เมฆาเวหาที่อัดแน่นด้วย
ปราณคืนกำไร ก็แทงทะลุอกของเขาจากด้านหลังจนมิดด้าม!
สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของจางอวิ๋นตัวจริงที่ปรากฏตัวอยู่
ด้านหลัง จอมมารเงามองดูร่าง ‘จางอวิ๋น’ ที่ถูกปราณมาร
ห่อหุ้มค่อยๆ สลายไปตรงหน้า นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่น
ตะลึง
“เจ้า… ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ตั้งแต่ตอนที่ลิ่มหนามของแกแทงทะลุตัวข้าไงล่ะ!”
จางอวิ๋นกระซิบตอบเสียงเย็นเยียบ พร้อมถ่ายเทปราณ
คืนกำไรทั้งหมดผ่านกระบี่เมฆาเวหาเข้าไปในร่างอีกฝ่ายอย่าง
บ้าคลั่ง
เผชิญหน้ากับจอมมารระดับนี้ เขาไม่กล้าออมมือ
แม้แต่น้อย!
“อ๊ากกกกก——!!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนของจอมมารเงาดังลั่นไปทั่วผืนฟ้า
ด้านล่าง สวีหมิง เถากู่หลาน และพยัคฆ์วิญญาณ
ลายพาดกลอน ต่างพากันอ้าปากค้าง ยืนงงเป็นไก่ตาแตก
นี่มัน… อะไรกันเนี่ย?
เริ่มจากจางอวิ๋นโดนจอมมารเงาใช้ลิ่มหนามแทงทะลุ…
แต่กลายเป็นแค่ร่างปลอม
จางอวิ๋นโผล่ไปอีกทาง ตัดหัวหลินฉินขาด แล้วแทงจอม
มารเงา… แต่จอมมารเงาก็เป็นร่างปลอม
ตัวจริงโผล่มาข้างหลัง ยิงจางอวิ๋นจนพรุน... แต่จางอ
วิ๋นคนนั้นดันเป็นร่างปลอมอีก!
สุดท้ายตัวจริงโผล่ไปข้างหลังจอมมารเงา แล้วเสียบ
ทะลุอก...
การต่อสู้ของผู้แข็งแกร่ง… มันต้องสู้กันซับซ้อนซ่อนเงื่อน
หักเหลี่ยมเฉือนคมขนาดนี้เลยรึไง!?
……