ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 148 การจู่โจมของสัตว์อสูร
“น่ารำคาญเสียจริง!”
จางอวิ๋นสบถออกมาอย่างหัวเสีย พลางหันไปถามเถากู่
หลาน “แม่นางกู่หลาน ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนแล้ว?”
เถากู่หลานที่เพิ่งได้สติจากแรงกดดันเมื่อครู่รีบตอบกลับ
ด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “ตอนนี้เราอยู่ในเขตตะวันตกของ
‘แคว้นหนานโช่ว’ เจ้าค่ะ ไม่ไกลจากที่นี่คือ ‘เมืองเสวียนหยวน’
ส่วนตำแหน่งที่เราอยู่คือเหนือน่านฟ้า ‘เทือกเขาเสวียนโซ่ว’…”
นางเดินทางตามหาทางเข้าแดนลับเซียนมานาน เคยบุก
ตะลุยมาแล้วทั่วทั้งหกแคว้นแดนใต้ จึงคุ้นเคยกับภูมิประเทศ
ส่วนใหญ่เป็นอย่างดี เส้นทางไปแคว้นหนานซิงครั้งนี้ นาง
จึงรับหน้าที่เป็นคนนำทางทั้งหมด
ทว่าเมื่อพูดถึงชื่อสถานที่ สีหน้าของนางก็ซีดเผือดลง
ฉับพลัน
“แย่แล้ว! รีบหนีเร็วเจ้าค่ะ! ในส่วนลึกของเทือกเขา
เสวียนโซ่วมีสัตว์อสูรทรงพลังอาศัยอยู่เพียบ แม้แต่ระดับ
หยวนอิงก็มี… เมื่อกี้เสียงมังกรคำรามดังขนาดนั้น มันต้องแห่
กันมาแน่!”
“ไม่ทันแล้วล่ะ”
จางอวิ๋นส่ายหน้าเบา ๆ สายตาคมกริบจ้องมองตรง
ไปยังขอบฟ้าเบื้องหน้า
กริ๊ซ——!!
เสียงกรีดร้องของอินทรีที่แหลมสูงเสียดแทงแก้วหูดัง
แว่วมาแต่ไกล พร้อมกับเงาร่างมหึมาที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามา
ด้วยความเร็วสูง!
มันคืออินทรียักษ์ที่มีขนสีแดงเข้มดุจโลหิตตลอดตัว
ความยาวกว่าสิบเมตร ปีที่กางออกบดบังแสงอาทิตย์จน
มืดมิด!
ทันทีที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของอินทรี
แดงยักษ์ตัวนั้น อินทรีขนขาวระดับสร้างรากฐานที่จางอวิ๋น
และคณะนั่งอยู่ก็ตัวสั่นงันงก แววตาเต็มไปด้วย
ความหวาดกลัวจนแทบจะร่วงหล่นจากท้องฟ้า
จางอวิ๋นโคจรเคล็ดวิชา ‘เนตรสวรรค์’ ทันที
【อินทรีนภาเขี้ยวพายุ】
【ระดับ: หยวนอิง ขั้นกลาง】
【พรสวรรค์: วายุเทียนกางแดง, ขนนกศาสตรา, เนตร
อินทรีตรึงวิญญาณ…】
【จุดอ่อน: หน้าท้องเปราะบาง, แก่นผลึกอยู่ที่ลำคอ,
มีวิญญาณที่แข็งแกร่งเทียบเท่าระดับหยวนอิงขั้นสูงสุด แต่
แพ้ทางผู้ที่มีพลังวิญญาณเหนือกว่า หากถูกโจมตีกลับทาง
วิญญาณ เนตรอินทรีของมันจะสะท้อนกลับทำร้ายตัวเอง】
…
“สัตว์อสูรระดับหยวนอิง!!”
เถากู่หลานอุทานเสียงหลง ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อสัมผัส
ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากอินทรีนภาเขี้ยวพายุ
ใบหน้าสวยซีดเผือดไร้สีเลือด
ส่วนจางอวิ๋นกำชับ ‘กระบี่เมฆาเวหา’ ในมือแน่น สีหน้า
เรียบเฉยไร้ความหวั่นเกรง
อินทรีนภาเขี้ยวพายุกวาดสายตามองมนุษย์สามคนและ
นกกระจอกตัวจ้อยตรงหน้า นัยน์ตายักษ์ฉายแววแปลกใจ
เล็กน้อย แต่ไม่นานมันก็ล็อคเป้าไปที่คทาในมือของอู๋ไห่ไห่ที่
ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดเถากู่หลาน
แววตาของมันลุกวาวโรจน์ด้วยความกระหาย!
มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ ‘เลือดมังกร’ อันเข้มข้นจาก
คทาเล่มนั้น
ถ้าได้กลืนกินเข้าไป… ตบะของมันจะต้องพุ่งทะยาน
ทะลวงขีดจำกัดได้แน่!
กริ๊ซ——!!
อินทรีนภาเขี้ยวพายุส่งเสียงร้องแหลมปานฟ้าผ่า
ขยับปีกสีแดงเข้มยาวกว่าสิบเมตรสะบัดอย่างเกรี้ยวกราด
ตูม!
พายุวายุสีแดงฉานก่อตัวขึ้น กวาดซัดออกมาประหนึ่ง
คลื่นยักษ์กลางเวหา!
มันตั้งใจจะบดขยี้มนุษย์มดปลวกพวกนี้และไอ้
นกกระจอกพันธุ์ทางให้เละเป็นจุน แล้วค่อยเก็บคทาเล่มนั้น
ไปครอง
ปัง!
ทว่าพายุวายุแดงกวาดมาได้เพียงครึ่งทาง ก็ปะทะ
เข้ากับกำแพงพลังงานสีน้ำเงินเข้มที่ปรากฏขึ้นขวางกั้นไว้
อย่างฉับพลัน
ฟุ่บ!
ยังไม่ทันที่อินทรีนภาเขี้ยวพายุจะหายตกใจ คลื่นปราณ
กระบี่อันคมกริบก็พุ่งแหวกม่านพายุสวนกลับมา!
ตูม!
มันรีบกระพือปีกสร้างกำแพงลมต้านรับจนคลื่นกระบี่
แตกกระจาย
แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ร่างเงาสายหนึ่งก็ ‘วูบ’
เข้ามาประชิดตัวมันราวกับภูตผี… เป็นจางอวิ๋น!
รนหาที่ตาย!
เห็นมนุษย์ตัวจ้อยไม่หนีแต่กลับพุ่งเข้ามาโจมตีซึ่งหน้า
อินทรีนภาเขี้ยวพายุรู้สึกเหมือนโดนดูหมิ่นศักดิ์ศรี
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!!
มันสะบัดปีกอีกครั้ง ขนนกสีแดงแหลมคมนับสิบดอกพุ่ง
ระดมยิงออกมาราวกับห่าธนูสังหาร
จางอวิ๋นขยับตัวเตรียมหลบหลีก แต่จู่ ๆ อินทรีนภาเขี้ยว
พายุตรงหน้าก็เบิกตากว้าง แรงกดดันทางวิญญาณอัน
แหลมคมพุ่งเจาะเข้าใส่ดวงจิตของเขาทันที
“รอท่านี้นานแล้ว!”
จางอวิ๋นแสยะยิ้มมุมปาก ปลดปล่อยพลังวิญญาณระดับ
‘แปลงเทพ’ ที่ซ่อนเร้นอยู่ออกมาสวนกลับเต็มกำลัง!
เปรี้ยง!
ทันทีที่พลังวิญญาณทั้งสองปะทะกัน
“กริ๊ซ——!!”
อินทรีนภาเขี้ยวพายุกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
แสนสาหัส เลือดสีแดงสดไหลพรากออกมาจากดวงตาทั้งสอง
ข้างราวกับน้ำตก
แรงสะท้อนทางวิญญาณทำเอาสมองมันมึนงงแทบ
ระเบิด ความคิดในหัวปั่นป่วนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เป็นไปไม่ได้!
มนุษย์ที่มีพลังแค่ระดับจินตานตรงหน้า ทำไมถึงมีวิญ
ญาณแข็งแกร่งกว่าข้าที่เป็นระดับหยวนอิง!?
วูบ!
ไม่มีเวลาให้คิดมาก จางอวิ๋นอาศัยจังหวะที่มันเสียหลัก
พุ่งแหวกอากาศเข้ามาประชิดตัว อินทรีนภาเขี้ยวพายุหน้า
เปลี่ยนสี รีบตวัดปีกหมายจะตบศัตรูให้กระเด็น
ผัวะ! ผัวะ!
จางอวิ๋นเหยียบ ‘ย่างก้าวชิงหยวน’ กลางอากาศสองที
พลิกตัวหลบปีกยักษ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แล้วพุ่งเข้าสู่
จุดบอดบริเวณหน้าท้องของอินทรีนภาเขี้ยวพายุ
ฉึก!
กระบี่เมฆาเวหาแทงสวนเข้าไปจนมิดด้าม! คมกระบี่
ลากยาวผ่าร่างอินทรียักษ์ขาดเป็นสองท่อนตรงส่วนหน้า
ท้องที่เปราะบางที่สุด
ซูม!
เลือดสีแดงฉานสาดกระจายราวกับน้ำพุโลหิต!
“กริ๊ซ กริ๊ซ กริ๊ซ!!”
อินทรีนภาเขี้ยวพายุส่งเสียงร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย
ร่างมหึมาที่ขาดครึ่งร่วงหล่นจากท้องฟ้าราวกับว่าวสายป่าน
ขาด
จางอวิ๋นยื่นมือออกไปคว้า แล้วโยนร่างของมันเข้าไปเก็บ
ในเมืองเซียนอูภายในคทาทันที
ซากอินทรีนภาเขี้ยวพายุตัวใหญ่เกินไป แหวนมิติ
ธรรมดายัดไม่ลง แต่พื้นที่ในคทาใส่ได้สบายหายห่วง
“นี่มัน…”
เถากู่หลานที่มองดูเหตุการณ์อยู่ด้านข้างถึงกับ
อ้าปากค้าง ตาเบิกกว้างแทบถลน
แม้จะรู้ว่าจางอวิ๋นเก่งกาจ และเคยเห็นเขาฆ่าระดับจิน
ตานขั้นสูงสุดของตระกูลหลินมากับตา… แต่นั่นมันสัตว์อสูร
ระดับหยวนอิงเชียวนะ! ราชาแห่งท้องนภาเชียวนะ!
จัดการได้ง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ!?
จางอวิ๋นไม่มีเวลาสนใจอาการตกตะลึงของนาง สายตา
คมกริบกวาดมองลงไปเบื้องล่างยังสองทิศทางที่สัมผัสได้ถึง
จิตสังหาร
“โฮก!!”
บนยอดเขาลูกเล็กเบื้องล่าง หมาป่าขนสีเงินตัวมหึมา
ยาวกว่าสิบเมตรยืนตระหง่าน ส่งเสียงคำรามกึกก้อง ก่อน
จะตะปบกรงเล็บสร้าง ‘กรงเล็บแสง’ ขนาดมหึมา ครอบคลุม
พื้นที่หลายสิบเมตรพุ่งแหวกอากาศขึ้นมา
โฮก——!!
ในขณะเดียวกันจากป่าทึบอีกด้าน พยัคฆ์ขาว
ลายพาดกลอนขนาดมหึมาก็อ้าปากกว้าง พ่นคลื่นพลังงาน
สีขาวระเบิดพุ่งขึ้นมาประสานกัน
การโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวสองสายที่รุนแรงพอจะทำให้
ระดับหยวนอิงทั่วไปกระอักเลือด พุ่งเข้าใส่จางอวิ๋นพร้อมกัน
จากสองด้านราวกับคีมเหล็ก!
สัตว์อสูรระดับหยวนอิงสองตัวนี้ซุ่มดูอยู่ตั้งแต่ต้น พอ
เห็นเขาฆ่าอินทรีนภาเขี้ยวพายุและอาจจะเสียจังหวะ จึงตกลง
ร่วมมือกันลอบโจมตีทันที!
เมื่อถึงระดับหยวนอิง สติปัญญาของสัตว์อสูรก็เจ้าเล่ห์
ไม่แพมนุษย์แล้ว
จางอวิ๋นไม่ได้ตื่นตระหนก จินตานในตันเถียนสั่นไหว
เล็กน้อย ‘ปราณคืนกำไร’ สีทองจาง ๆ ไหลทะลักออกมา
เคลือบลงบนใบกระบี่เมฆาเวหาจนเปล่งประกายเจิดจ้า
ฉับ! ฉับ!
เขาตวัดกระบี่สะบัดคลื่นปราณสีทองออกไปสองสาย
ตูม! ตูม!
กรงเล็บแสงและคลื่นพลังงานสีขาว ทันทีที่ปะทะกับคลื่น
กระบี่ทองคำ ก็แตกกระจายหายไปในพริบตาราวกับฟองสบู่!
หมาป่าเงินและพยัคฆ์ขาวเบื้องล่างเห็นฉากนี้ รูม่านตาก็
หดเกร็งด้วยความหวาดผวา
การโจมตีเต็มแรงของพวกมัน… ถูกทำลายง่าย ๆ แบบนี้
เลยรึ!?
ยอดฝีมือ!
ไอ้มนุษย์ระดับจินตานตรงหน้านี่… มันคือ
สัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์ชัด ๆ!
โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว พวกมันหันหลังวิ่งหนี
คนละทิศละทางทันที!
ตอนเห็นอินทรีนภาเขี้ยวพายุร่วง พวกมันก็เริ่มถอดใจ
แล้ว แต่ความโลภจากกลิ่นอายเลือดมังกรมันยั่วยวนเกินห้าม
ใจ จึงอยากลองเสี่ยงดวงดู
แต่ตอนนี้รู้ซึ้งแล้วว่านี่ไม่ใช่เหยื่อ แต่เป็นเพชฌฆาต!
“ในเมื่อมาแล้ว… จะรีบไปไหนกัน?”
เสียงเรียบเย็นของจางอวิ๋น ดังกระซิบข้างหูพวกมัน
พร้อมกันราวกับเสียงมัจจุราช
สัตว์อสูรยักษ์ทั้งสองหน้าถอดสี ขนลุกชันไปทั้งตัว
ครืน!
เบื้องหน้าหมาป่าเงิน จู่ ๆ ก็มีกำแพงพลังอูสีน้ำเงินเข้ม
ถล่มลงมาราวกับคลื่นสึนามิ ทำให้มันต้องเบรกตัวโก่งจนหน้า
ทิ่มดิน
สัญชาตญาณร้องเตือนถึงอันตราย มันรีบกลิ้งตัวหลบ
อย่างทุลักทุเล
ตูม!
คลื่นกระบี่คมกริบฟันลงมาจากฟ้า เฉียดร่างมันไปเพียง
เส้นยาแดง ผ่าพื้นดินจนแยกออกเป็นเหว
“เอ๋ง!!”
แต่ยังไม่ทันที่หมาป่าเงินจะโล่งใจ สัมผัสเย็นเยียบจาก
เหนือศีรษะก็ทำให้มันวิญญาณแทบหลุดจากร่าง
ฉึก!
จางอวิ๋นทิ้งตัวลงมาพร้อมกระบี่เมฆาเวหา แทงทะลุ
กะโหลกแข็งแกร่งของหมาป่าเงินในดาบเดียว!
ตำแหน่งนี้… คือจุดตายของมันพอดีเป๊ะ!
“งื้ด…”
หมาป่าเงินส่งเสียงร้องโหยหวนแผ่วเบา ร่างกายกระตุก
เกร็งสองสามที ก่อนจะแน่นิ่งไป พลังชีวิตดับสูญ
จางอวิ๋นดึงกระบี่ออก เลือดสีเงินสาดกระเซ็น แล้วพุ่งตัว
ไปหาพยัคฆ์ขาวอีกด้านที่ถูกกำแพงพลังอูขวางไว้เช่นกัน
พยัคฆ์ขาวเห็นเพื่อนร่วมชะตากรรมตายอนาถ ก็
ขวัญหนีดีฝ่อ รีบเปลี่ยนทิศทางหนีสุดชีวิต
แต่เรื่องความเร็ว… เมื่ออยู่ต่อหน้าจางอวิ๋นที่ใช้ทั้ง ‘พู่กัน
บัญชาการ’ วาดอักขระช่วยส่งเสริม ‘ย่างก้าวชิงหยวน’ และ
พลังอูหนุนนำ มันช้ากว่าราวกับเต่าคลาน
วูบ!
เพียงแค่สองอึดใจจางอวิ๋นก็ตามทัน ง้างมือฟันคลื่น
กระบี่ออกไป
“โฮก!”
ไหล่ของพยัคฆ์ขาวถูกฟันเป็นแผลลึกจนเห็นกระดูก ร่าง
มหึมาที่กำลังพุ่งหนีเสียหลักล้มกลิ้ง ชนต้นไม้หักโค่นไปนับสิบ
ต้น ก่อนจะไปกระแทกอัดเข้ากับหน้าผาหินจนฝุ่นตลบ
“อย่าฆ่าข้า!! เสืออย่างข้ายินดีจ่ายค่าตอบแทนให้เจ้า!!”
จางอวิ๋นกำลังจะซ้ำดาบสองปลิดชีพ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียง
ที่เกิดจากคลื่นวิญญาณดังก้องในหัว
เห็นเพียงพยัคฆ์ขาวที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่หน้า
หน้าผา มองมาที่เขาด้วยแววตาหวาดกลัวสุดขีด ร่างกาย
สั่นเทิ้มเหมือนลูกแมวเปียกน้ำ
“ใช้จิตวิญญาณสื่อสารได้? พรสวรรค์ของเจ้าก็นับว่าหา
ได้ยาก”
จางอวิ๋นเอ่ยเรียบ ๆ ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่ เพราะเขาใช้
‘เนตรสวรรค์’ ตรวจสอบข้อมูลของพยัคฆ์ตัวนี้ตั้งแต่แรกแล้ว
【พยัคฆ์ลายวิญญาณ】
มีพรสวรรค์ชื่อ ‘คลื่นวิญญาณ’ สามารถเปลี่ยนเจตจำนง
ของตัวเองเป็นภาษาต่าง ๆ ส่งเข้าหูสิ่งมีชีวิตอื่นได้
“มนุษย์… ข้ายอมจ่ายค่าตอบแทน! สมบัติทั้งหมดที่ข้า
สะสมมา…” พยัคฆ์ลายวิญญาณรีบละล่ำละลักอ้อนวอน
ตูม!
สิ่งที่จางอวิ๋นตอบกลับ คือคลื่นกระบี่ที่ฟันผ่าหน้าผาข้าง
ๆ หูมันจนแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ! เศษหินร่วงกราว
พยัคฆ์ลายวิญญาณสะดุ้งสุดตัว ขนลุกซู่ แต่พอเห็นว่า
คลื่นกระบี่ไม่ได้ฟันโดนตัว มันก็ชะงัก นัยน์ตาลุกวาวขึ้นมา
“มนุษย์… เจ้าตกลงแล้ว?”
วูบ!
ยังพูดไม่ทันจบ จางอวิ๋นก็เคลื่อนที่ราวกับภูตผี
มาปรากฏตัวตรงหน้ามัน ปลายกระบี่เมฆาเวหาอันเย็นเยียบ
จ่ออยู่ที่ลูกตาดวงโตของมัน
พยัคฆ์ลายวิญญาณตัวแข็งทื่อ กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
ดวงตาคือจุดตายของมัน!
“ข้าไม่สนใจค่าตอบแทนที่เจ้าว่า!”
จางอวิ๋นเอ่ยเสียงเย็นยะเยือก แววตาดุจมัจจุราชจ้องลึก
เข้าไปในดวงตาของมัน
“ตอนนี้เจ้ามีแค่สองทางเลือก… จะยอมสยบเป็นทาส
รับใช้ข้า หรือจะตายกลายเป็นซากศพเดี๋ยวนี้!”