ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 142 บัญชีประกาศจับแผ่นดินใหญ่, สามจอมมาร
“ที่ตัวข้าเรียกเจ้ามาวันนี้ มีธุระสำ คัญหลักๆ อยู่สองเรื่อง
เรื่องแรกคือเรื่องโควตาการเข้าสู่แดนลับเซียน…”
เจ้าสำ นักหลิงเซียนปรายตามองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อน
จะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“หลังจากที่ข้าได้หารือกับหัวหน้ากู่และเจ้าสำ นักขุม
กำลังอื่นๆ ที่เหลือรอด ทางสำ นักเราได้รับโควตาสำ หรับ
ผู้อาวุโสมาห้าที่ หนึ่งในนั้นเป็นของเจ้า ส่วนโควตาศิษย์ได้มา
อีกยี่สิบที่ ลูกศิษย์ทั้งสามของเจ้าจะได้รับสิทธิ์ทั้งหมด!”
“ท่านเจ้าสำ นัก สี่คนขอรับ!”
“สี่คน?”
เจ้าสำ นักหลิงเซียนชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วขมวดเข้าหากัน
เล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงเด็กน้อยตัวกะเปี๊ยกที่จางอวิ๋นอุ้ม
ติดตัวตลอดหลังจากโผล่ขึ้นมาจากใต้ทะเลเมื่อไม่กี่วันก่อน
“เจ้าเด็กนั่นคือศิษย์คนที่สี่ของเจ้าอย่างนั้นรึ?”
“ถูกต้องขอรับ ท่านเจ้าสำ นัก!”จางอวิ๋นพยักหน้าด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง “เด็กคนนั้นชื่อ
‘อู๋ไห่ไห่’ ข้าเป็นคนตั้งชื่อให้เอง พอดีเก็บได้โดยบังเอิญในทะเล
สีคราม!”
“เก็บได้?”
เจ้าสำ นักหลิงเซียนถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก
จางอวิ๋นยิ้มระรื่นพลางแต่งเรื่องขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ อย่าง
หน้าไม่อาย
เขาเล่าเป็นตุเป็นตะว่า หลังจากออกมาจากแดนลับ ก็
บังเอิญไปเจอเด็กน้อยถูกทิ้งลอยคออยู่ใต้ทะเล พอตรวจสอบ
ดูก็พบว่ารากกระดูกไม่เลวเลยเก็บมาเลี้ยงดู…
ฟังดูแล้วโคตรจะเป็นเรื่องโกหกพกลม แต่เจ้าสำ นักหลิง
เซียนก็จนปัญญาจะหาเหตุผลอื่นมาหักล้าง เพราะก็ไม่รู้จริงๆ
ว่าจางอวิ๋นไปขุดเด็กมาจากไหนกลางทะเลลึกขนาดนั้น
อีกทั้งตอนที่จางอวิ๋นส่งคนออกไปที่เมืองเซียนอู เขา
ไม่ได้ให้ใครเห็นตัวตนที่แท้จริงของอู๋ไห่ไห่ ความลับจึงยังคง
เป็นความลับ”สรุปก็คือ เจ้าจะพาเจ้าศิษย์คนที่สี่คนนี้ เข้าไปในแดน
ลับเซียนด้วย?”
“ใช่แล้วขอรับ!”
“ไม่ได้!”
เจ้าสำ นักหลิงเซียนปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน “อายุแค่นั้น
จะให้เข้าไปในแดนลับเซียน มันจะเหลวไหลเกินไปแล้ว อีก
อย่าง มันไม่ยุติธรรมกับศิษย์คนอื่นในสำ นักที่ต้องการโควตานี้
!”
จางอวิ๋นยิ้มตอบอย่างใจเย็น นัยน์ตาฉายแววมั่นใจ
“ท่านเจ้าสำ นัก เรื่องโควตาเดี๋ยวข้าจัดการเอง!”
“เจ้าจัดการเอง?”
เจ้าสำ นักหลิงเซียนขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองจางอวิ๋นด้วย
สายตาประเมินค่า
ก่อนหน้านี้ที่โถงกลางแดนลับ เขาถูกแรงระเบิดของ
แสงปริศนาซัดกระเด็นออกมา จึงไม่ได้รับรู้เหตุการณ์
หลังจากนั้น ส่วนเรื่องที่จางอวิ๋นอ้างว่าสังหารมหาปุโรหิตกับ
เจ้าหอสามหอจี๋กวงได้ เขาไม่ได้ติดใจสงสัยแต่เขาสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างจางอวิ๋นกับกู่หงเหวิน
มากกว่า
ในเมื่อจางอวิ๋นมีปัญญาฆ่ามหาปุโรหิตและเจ้าหอ
สามได้ ก็น่าจะมีปัญญาเด็ดหัวกู่หงเหวินได้เหมือนกัน แต่
ทำไมราชันย์โจรสลัดผู้นั้นถึงรอดกลับมา?
หรือว่า…
ฉับพลันนั้นเขาก็นึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง เจ้า
สำ นักหลิงเซียนมองจางอวิ๋นด้วยสายตาลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ก่อน
จะถอนหายใจยาว
“ในเมื่อเจ้ามีปัญญาหาโควตาเองได้ งั้นจะให้ใครเข้า
เจ้าก็ตัดสินใจเอาเองเถอะ แต่ข้าขอเตือนไว้สักประโยค…”
น้ำเสียงของเจ้าสำ นักหลิงเซียนจริงจังขึ้นหลายส่วน
“ภายในแดนลับเซียนมีแรงกดดันของพลังงานที่รุนแรง
มาก คนธรรมดาที่ร่างกายไม่แข็งแกร่งพอ แค่ก้าวเข้าไปก็
แทบจะรับไม่ไหว ถ้าเจ้าจะพาเด็กนั่นเข้าไปด้วย หากเด็กนั่น
ไม่มีระดับพลังขั้นสร้างรากฐานขึ้นไป เจ้าก็ต้องคอยปกป้อง
ดูแลตลอดเวลา…””สำ หรับเจ้าแล้ว มันจะกลายเป็นการหาเหาใส่หัว
กินแรงเปล่าโดยใช่เหตุ!”
“ท่านเจ้าสำ นัก ข้อนี้ข้าทราบดี!”
จางอวิ๋นพยักหน้ารับคำ แต่สีหน้ากลับไร้ซึ่งความกังวล
เรื่องนี้เขาไม่ได้หนักใจเลยสักนิด
ตลกน่า… เซียนอูกลับชาติมาเกิดจะมากลัวแรงกดดัน
แค่นั้น?
แถมระดับพลังของอู๋ไห่ไห่ตอนนี้ ก็ปาเข้าไปจินตาน
ขั้น
สูงสุดเท่ากับเขาแล้วด้วยซ้ำ ถ้าเขาไม่คอยห้ามปรามไว้
ป่านนี้เจ้าเด็กนั่นคงทะลวงขึ้นระดับหยวนอิงไปวิ่งเล่นบน
ฟ้าแล้ว
เจ้าสำ นักหลิงเซียนเห็นเขามั่นใจขนาดนั้น ก็คร้านจะพูด
ต่อความยาวสาวความยืด
“เรื่องที่สอง ข้าเคยบอกไว้ว่าจะคุยกับเจ้าเรื่องผู้บำเพ็ญ
มาร…”
บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนไป จางอวิ๋นสีหน้า
เคร่งขรึมขึ้นทันที”เจ้าไม่ค่อยรู้เรื่องผู้บำเพ็ญมาร งั้นข้าจะเล่าให้ฟังถึง
จอมมารที่มีชื่อเสียงในยุคนี้!”
เจ้าสำ นักหลิงเซียนเริ่มเกริ่นนำ “เจ้าน่าจะเคยได้ยิน
‘บัญชีประกาศจับแผ่นดินใหญ่’ มาบ้างใช่หรือไม่?”
จางอวิ๋นพยักหน้า รายชื่ออาถรรพ์นี้ในทวีปวิถีเซียน คง
ไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรคนไหนไม่รู้จัก
“บัญชีนี้มีมาเนิ่นนานแล้ว รายชื่อที่ถูกบันทึกไว้ ล้วนเป็น
บุคคลที่ก่อคดีสะเทือนขวัญ ชั่วช้าเลวทรามจนฟ้าดิน
ไม่ยอมรับ ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือพวกผู้บำเพ็ญมาร!”
เจ้าสำ นักหลิงเซียนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “พวก
อันดับต้นๆ ข้าจะไม่พูดถึง เพราะต่อให้เป็นตัวข้าเองก็คง
ไม่มีวาสนาได้เจอ ที่ข้าจะบอกเจ้า คือสามจอมมารที่
เคลื่อนไหวอยู่ในแดนใต้ของเรา สามคนนี้… ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญ
มารระดับแปลงเทพ!”
จางอวิ๋นดวงตาหดเกร็ง นึกถึงคนที่ช่วยหลินฉินไปทันที
เจ้าสำ นักหลิงเซียนดูเหมือนจะอ่านความคิดเขาออก”คนที่ช่วยหลินฉินไปจากตรงหน้าเจ้าที่ถ้ำ วั่งไห่ ข้าสงสัย
ว่าน่าจะเป็นจอมมารลำดับที่ 96 ในบัญชีประกาศจับ
แผ่นดินใหญ่ และเป็นหนึ่งในสามจอมมารที่มักจะโผล่หัว
มาสร้างความหายนะในแดนใต้ของเรา… ฉายา ‘จอมมารเงา’
!”
“บัญชีประกาศจับแผ่นดินใหญ่ลำดับที่ 96… จอมมาร
เงา?”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วสูง
เขารู้จักบัญชีประกาศจับ แต่ไม่เคยเห็นรายละเอียด
เจาะลึก
เพราะข้อมูลหลายอย่างในนั้น ไม่ได้เปิดเผยให้
ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปรับรู้ ต้องมีระดับพลังถึงเกณฑ์ถึงจะมีสิทธิ์
เข้าถึงข้อมูลระดับสูง
อย่างเช่นร้อยอันดับแรกของบัญชีประกาศจับ เท่าที่เขารู้
ต้องเป็นระดับหยวนอิงขึ้นไปถึงจะมีสิทธิ์ดู
เพราะคนที่ติดร้อยอันดับแรก อย่างน้อยๆ ก็ต้องเป็น
ปีศาจระดับแปลงเทพ!”จอมมารเงาผู้นี้ เมื่อ 50 ปีก่อน เคยสังหารล้างเมืองใน
แคว้นหนานซิง กวาดล้างสามอาณาจักรมนุษย์ธรรมดาที่
มีประชากรรวมกันกว่า 10 ล้านคน…”
เจ้าสำ นักหลิงเซียนเอ่ยเสียงเย็นยะเยือก แววตา
เต็มไปด้วยความชิงชัง
“ชีวิตของผู้คนนับสิบล้าน ทั้งหมดถูกมันใช้เป็นอาหาร
เพื่อหล่อเลี้ยงสัตว์มารที่มันเลี้ยงดู… ‘อสูรมารเงา’!”
จางอวิ๋นรูม่านตาหดวูบ
แม้ผู้บำเพ็ญเพียรจะเข่นฆ่ากันเป็นเรื่องปกติ แต่กฎ
เหล็กของยุทธภพคือไม่สังหารคนธรรมดาอย่างบ้าคลั่ง
ส่วนใหญ่ก็ฆ่าแกงกันเองในวงการ
แต่คนธรรมดาบริสุทธิ์นับสิบล้านคน… ถูกสังหารเพียง
เพื่อเป็นอาหารสัตว์เลี้ยง?
จางอวิ๋นสูดหายใจเข้าลึก เพิ่งจะได้สัมผัส
ถึงความโหดเหี้ยมอำมหิตผิดมนุษย์ของพวกผู้บำเพ็ญมาร
อย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก”นอกจากจอมมารเงาผู้นี้ ในแดนใต้ของเรายังมีจอมมาร
อีกสองตน หนึ่งคือ ‘บรรพชนมารทมิฬ’ ลำดับที่ 91 ในบัญชี
ประกาศจับ และอีกหนึ่งคือ ‘จอมมารวายุ’ ลำดับที่ 93 ใน
บัญชีประกาศจับ”
เจ้าสำ นักหลิงเซียนอธิบายต่อ “บรรพชนมารทมิฬเริ่ม
เคลื่อนไหวตั้งแต่สองพันกว่าปีก่อน ครั้งล่าสุดที่ปรากฏตัวก็
หลายร้อยปีมาแล้ว ตอนนี้เป็นตายร้ายดียังไงไม่แน่ชัด แต่
จอมมารวายุกับจอมมารเงา สองคนนี้ร้อยปีมานี้ยังคง
เคลื่อนไหวอยู่ และประเด็นสำ คัญที่ข้าจะบอกก็คือ… จอมมาร
สองตนนี้ สังกัดขุมกำลังมารเดียวกัน!”
“สังกัดขุมกำลังเดียวกัน?”
จางอวิ๋นสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันตา
“ขุมกำลังมารนี้มีชื่อว่า ‘สำ นักหนานเฟิงม่อ’ (สำ นักผนึก
มารแดนใต้)!”
เจ้าสำ นักหลิงเซียนพยักหน้าหนักแน่น “มันคือขุมกำลัง
มารที่ใหญ่ที่สุดและน่ากลัวที่สุดในแดนใต้ นอกจากจอมมารระดับแปลงเทพสองคนนี้แล้ว ยังมีระดับหยวนอิงในสังกัดอีก
กว่าสิบคน ส่วนระดับจินตานลงไปนั้นมีนับไม่ถ้วน”
“พวกผู้บำเพ็ญมารเหล่านี้ จำ นวนมากถูกส่งไปแทรกซึม
ในขุมกำลังต่างๆ ทั่วแดนใต้ จุดประสงค์ก็เพื่อรอวันที่พวกมัน
จะเปลี่ยนแดนใต้ทั้งหมด ให้กลายเป็นฐานที่มั่นของสำ นัก
หนานเฟิงม่อ!”
จางอวิ๋นเลิกคิ้ว “พวกมันคิดจะครองแดนใต้?”
“จะพูดแบบนั้นก็ได้!”
เจ้าสำ นักหลิงเซียนยอมรับ “ที่ตัวข้ารู้เรื่องเบื้องลึกพวกนี้
เพราะในอดีตเคยจับเป็นผู้บำเพ็ญมารระดับหยวนอิงได้คน
หนึ่ง เลยใช้วิชาค้นวิญญาณเค้นข้อมูลออกมาได้!”
“ที่ข้าจงใจบอกเรื่องนี้กับเจ้าในวันนี้ ก็เพื่อหวังให้เจ้า
มีสติ อย่าได้หลงผิดไปกับคำชักจูงของพวกมาร!”
เจ้าสำ นักหลิงเซียนหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะจ้องมองจางอ
วิ๋นด้วยสายตาจริงจังดุจเหยี่ยว
“ด้วยพรสวรรค์ที่เจ้าแสดงออกมา ข้าบอกได้เลยว่าเจ้า
ถูกสำ นักหนานเฟิงม่อเพ่งเล็งแล้ว และหลังจากนี้มีความเป็นไปได้สูงมากที่พวกมันจะพยายามเข้าหาเจ้า เพื่อ
ดึงเจ้าเข้าพวก!”
“หือ?”
จางอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็นัยน์ตาหรี่ลง นึกถึง ‘เฟิงหยวน’ ที่
เคยพยายามชักชวนเขาหลายครั้งก่อนหน้านี้ทันที
งั้นก็แสดงว่า… ที่หมอนั่นมาชวน ก็เพื่อจะดึงเขาเข้าแก๊ง
มาร?
สำ นักหนานเฟิงม่อ…
จางอวิ๋นจดจำ ชื่อนี้ไว้ในบัญชีแค้นส่วนตัวทันที
“เจ้ารู้ไว้ในใจก็พอ ระวังตัวให้ดี”
เจ้าสำ นักหลิงเซียนเอ่ยขึ้นตัดบท “อีกเรื่อง… หลังจากนี้
หากเจ้าคิดจะลงมือกับตระกูลหลิน จำ ไว้ว่าต้องแจ้งข้าก่อน!”
จางอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย
เจ้าสำ นักหลิงเซียนเอ่ยเสริมเสียงเรียบ “ตระกูลหลินมีผู้
บำเพ็ญมารปรากฏตัว ไม่แน่ว่าอาจจะมีตัวเป้งซ่อนอยู่อีก
จะลงมือ… ต้องเอาให้ตายคาที่ในรวดเดียว อย่าให้เหลือซาก!”จางอวิ๋นพยักหน้ารับด้วยแววตามุ่งมั่น “ท่านเจ้าสำ นัก
ข้าเข้าใจแล้ว!”
“ไปเถอะ!”
จางอวิ๋นโค้งคำนับเล็กน้อย แล้วขอตัวลาออกมา
เตรียมการสำ หรับก้าวต่อไป