ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 130 ศิษย์คนที่สี่, เซียนอูกลับชาติมาเกิด
แง้!! แง้!!
ยิ่งดำดิ่งลึกลงไป เสียงร้องไห้จ้าของทารกก็ยิ่งดังก้องกังวานชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ บาดลึกเข้าไปในโสตประสาท
ไม่นานนัก จางอวิ๋นก็มองเห็นต้นตอที่ทำให้กระแสคลื่นในทะเลพลังอูสั่นไหว มันคือหินรูปทรงไข่ขนาดมหึมา ความสูงเกือบหนึ่งเมตร ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางความมืดมิด
แกร์ก!
ยังไม่ทันที่จะได้ขบคิดสิ่งใด ผิวหน้าของหินไข่ก้อนยักษ์ก็พลันปรากฏรอยร้าวแนวนอนปริแตกออกมา
แง้!! แง้!!
เสียงร้องไห้แผดจ้าดังลอดออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างชัดเจน
จางอวิ๋นชะงักกึก ทันใดนั้นรอยแยกของหินไข่ก็ถูกกระแทก ป้ะ! จนเปิดอ้าออก ศีรษะทารกขนาดเท่ากำปั้นผู้ใหญ่โผล่พรวดออกมา ดวงตาคู่เล็กๆ กวาดมองไปรอบทิศด้วยความตื่นรู้และสงสัย
ผัวะ!
เจ้าตัวน้อยออกแรงดันเปลือกหินจนแตกกระจายร่วงกราว ท่ามกลางสายตาที่เบิกโพลงด้วยความตกตะลึงของจางอวิ๋น ทารกแรกเกิดเนื้อตัวล่อนจ้อนผิวพรรณขาวผ่อง ก็คลานต้วมเตี้ยมออกมาจากภายใน
จางอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะขยี้ตาตนเองแรงๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาด ก่อนจะยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่ตรงนั้น
ทารก?
ในหินไข่ใต้ก้นทะเลพลังอูอันลึกลับเนี่ยนะ… มีทารกแรกเกิดคลานออกมา?
“แอ้! แอ้!!”
เจ้าทารกน้อยที่เดิมทีกำลังร้องไห้จ้า พอสายตาเหลือบมาปะทะเข้ากับร่างของจางอวิ๋น ก็ราวกับได้พานพบญาติสนิทมิตรสหายที่พลัดพราก ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มเผยรอยยิ้มร่าเริง แล้วพุ่งกระโจนเข้าใส่เขาทันที
จางอวิ๋นเผลอตัวจะเอี้ยวตัวหลบ ทว่า…
หมับ!
ความเร็วของเจ้าเด็กนี่ไวปานสายฟ้าแลบ! ยังไม่ทันที่เขาจะขยับตัว ก็รู้สึกหนักอึ้งที่หัวไหล่ เหมือนมีตุ๊กตายางเหนียวหนึบมาเกาะติดไว้แน่น
ก้มลงมองท่อนแขนเล็กป้อมที่กอดคอเขาแน่น พร้อมใบหน้าเล็กๆ ที่ซุกไซ้ถูไถด้วยความรักใคร่ จางอวิ๋นถึงกับไปไม่เป็น รีบตั้งสติโคจรเคล็ดวิชาเนตรเซียนตรวจสอบทันที
【ทารกเซียนอูแรกกำเนิด】
พรสวรรค์: ระดับเซียน, กายาเซียนอู, วิญญาณระดับเซียน
อายุ: ทารกแรกเกิด
ระดับพลัง: ยังไม่มี (สามารถดูดซับพลังอูเพื่อเข้าสู่ระดับพลังได้อย่างรวดเร็ว)
ข้อบกพร่อง: เซียนอูกลับชาติมาเกิดใหม่ สูญเสียความทรงจำในอดีตทั้งหมด สติปัญญายังอยู่ในช่วงแรกเกิด จะเกิดความรู้สึกผูกพันและพึ่งพาตามสัญชาตญาณต่อสิ่งมีชีวิตแรกที่พบเห็น สถานะแรกเกิดยังไม่เสถียร…
คำแนะนำการเลี้ยงดู: สอนเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียร, ป้อนสมุนไพรหรือโอสถที่ช่วยเสริมพลังวิญญาณ หรือเนื้อสัตว์อสูรคุณภาพสูง…
…
ข้อมูลชุดใหญ่เด้งขึ้นมาตรงหน้า ทำเอาสมองของจางอวิ๋นแทบหยุดทำงาน
“ซ… เซียนอูกลับชาติมาเกิด!?”
จางอวิ๋นเบิกตากว้างด้วยความช็อกสุดขีด
ทารกตรงหน้านี้… คือตัวตนระดับเซียนที่กลับชาติมาเกิดจริงๆ งั้นรึ?
เขาเหลือบมองทะเลพลังอูอันเวิ้งว้างเบื้องหน้า ก่อนหน้านี้เขาก็พอจะคาดเดาได้รางๆ ว่าที่นี่อาจจะเป็นมรดกที่เซียนอูทิ้งไว้ แต่ตอนนี้… หลักฐานชิ้นสำคัญมันเกาะอยู่บนคอเขาแล้ว!
แต่ที่น่าเหลือเชื่อกว่าคือ ทารกเซียนอูผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ ดันมาเกาะหนึบอยู่บนตัวเขาเนี่ยสิ?
เห็นเจ้าทารกเซียนอูเอาหัวถูไถซอกคอเขาอย่างออดอ้อนไม่หยุด จางอวิ๋นก็ตระหนักได้ทันทีว่า เจ้าหนูนี่คงประทับตรามองเขาเป็น “บิดาบังเกิดเกล้า” ไปเรียบร้อยแล้วแน่ๆ
อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขันในโชคชะตา
แต่จะว่าไป… ทารกเซียนอูที่มีพรสวรรค์ระดับเซียนแท้ๆ…
ข้าจะฉกฉวยโอกาสรับเป็นศิษย์ได้หรือไม่นะ?
จางอวิ๋นปรับสีหน้าให้ดูจริงจังขึ้นมาทันที รีบก้มลงมองทารกน้อยในอ้อมแขนแล้วเอ่ยถาม “เจ้าหนู เจ้าอยากกราบข้าเป็นอาจารย์หรือไม่?”
“แอ้! แอ้!!”
พอได้ยินเขาพูด เจ้าทารกน้อยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงร้องตอบรับอย่างร่าเริง แล้วเอาหน้าซุกไซ้คอเขาหนักหน่วงกว่าเดิม ราวกับจะบอกว่า ตกลง! ตกลง!
【ท่านได้รับความยอมรับจาก ‘ทารกเซียนอูแรกกำเนิด’ การรับศิษย์สำเร็จ!】
เมื่อได้ยินเสียงสวรรค์ดังขึ้นข้างหู จางอวิ๋นก็อ้าปากค้าง
เฮ้ย… แค่นี้ก็ได้แล้วเรอะ?
เซียนกลับชาติมาเกิด… กลายมาเป็นศิษย์คนที่สี่ของข้าแบบงงๆ ง่ายๆ อย่างนี้เลยเนี่ยนะ?
“แอ้! แอ้!!”
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายใยศิษย์อาจารย์ที่ถักทอขึ้น เจ้าทารกน้อยยิ่งเบียดตัวเข้าหาเขาอย่างมีความสุขล้นปรี่
จางอวิ๋นหลุดขำออกมา
เขาจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าจะมาได้ศิษย์คนใหม่ในสถานที่พิสดารแบบนี้ แถมศิษย์คนนี้ยังเป็นถึงเซียนกลับชาติมาเกิด!
แต่ในเมื่อรับมาแล้ว… ก็ต้องดูแลให้ดี!
“เจ้าหนู ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือศิษย์คนที่สี่ของข้า เหนือเจ้ายังมีศิษย์พี่ชายสองคน และศิษย์พี่หญิงอีกหนึ่งคนนะ!”
จางอวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “เห็นแก่ที่เจ้าเพิ่งลืมตาดูโลก อาจารย์จะตั้งชื่อให้เจ้าเอง…”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายตากวาดมองไปรอบกาย “ในเมื่อเจ้าถือกำเนิดขึ้นใต้ทะเลพลังอูแห่งนี้ เช่นนั้นนามของเจ้าก็คือ… ‘อู๋ไห่ไห่’ ก็แล้วกัน!”
“แอ้! แอ้!!”
อู๋ไห่ไห่ดูเหมือนจะถูกอกถูกใจชื่อนี้เป็นพิเศษ ส่งเสียงร้องอ้อแอ้อย่างดีใจ ยกมือไม้ป่ายแปะไปมา
จางอวิ๋นยิ้มกว้าง พลางลูบศีรษะล้านเลี่ยนเตียนโล่งของเจ้าตัวเล็กเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
ทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นได้ “ไห่ไห่ เจ้าอยากลองดูดพลังอูไหม?”
“แอ้?”
บนใบหน้าจิ้มลิ้มของอู๋ไห่ไห่ ปรากฏแววสงสัยใคร่รู้แบบมนุษย์มนาฉายชัดขึ้นมา
“ทำแบบนี้นะ… เดี๋ยวอาจารย์จะทำให้ดูเป็นตัวอย่าง!”
จางอวิ๋นพูดพลางวางเจ้าตัวเล็กลง แล้วเริ่มสาธิตทันที
ถึงอู๋ไห่ไห่จะเพิ่งเกิด แต่ในฐานะเซียนกลับชาติมาเกิด ย่อมไม่อาจนำตรรกะของปุถุชนคนธรรมดามาวัดได้
ในเมื่อจะฝึกตน… ก็ต้องเริ่มฝึกกันตั้งแต่แบเบาะนี่แหละ!
สองมือประสานอิน โคจรเคล็ดวิชาจอมเวทย์อู จางอวิ๋นจงใจชะลอท่าทางให้ช้าลง เพื่อให้ศิษย์ตัวน้อยสังเกตได้ชัดเจน
ถึงจะคิดว่าเจ้าตัวเล็กคงดูไม่รู้เรื่อง แต่เขาก็ยังค่อยๆ บรรจงดูดซับพลังงานจากทะเลพลังอูรอบตัวเข้ามาทีละนิดอย่างประณีต
ทว่า… อู๋ไห่ไห่กลับจ้องมองตาแป๋ว ดูตั้งใจเป็นอย่างยิ่ง ดวงตากลมโตจดจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเขาไม่วางตา แล้วมือไม้ป้อมๆ สั้นๆ ก็เริ่มขยับทำตามทันที
เห็นเจ้าหนูทำท่าประสานอินได้อย่างน่าเอ็นดู จางอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ “ไห่ไห่ เก่งมาก!”
แต่อู๋ไห่ไห่กลับทำหน้างงๆ คิ้วน้อยๆ ขมวดมุ่น
ดูเหมือนเจ้าตัวเล็กจะสงสัยว่าทำไมตัวเองทำตามแล้ว แต่รอบตัวกลับไม่มีพลังอูไหลเข้ามาเลย
จางอวิ๋นเห็นดังนั้นก็ยิ้มปลอบโยน “นี่แค่การสาธิตท่าทางเท่านั้น การที่ยังรวบรวมพลังไม่ได้มันเป็นเรื่องปกต...”
ตูมมมม!!!
ยังพูดไม่ทันจบประโยค ทะเลพลังอูรอบด้านพลันเดือดพล่านระเบิดตัวขึ้นมาในฉับพลัน!
จางอวิ๋นยังไม่ทันตั้งตัว ก็สัมผัสได้ถึงกระแสน้ำอันเชี่ยวกรากรุนแรงที่พุ่งเข้ามาปะทะ ร่างของเขาถูกแรงอัดกระแทกซัดกระเด็นปลิวไปไกลกว่าร้อยเมตรใต้น้ำ!
และภาพเบื้องหน้า… ในรัศมีร้อยเมตรโดยมีอู๋ไห่ไห่เป็นจุดศูนย์กลาง บัดนี้ได้กลายเป็นวังวนพายุหมุนขนาดยักษ์ ดูดกลืนน้ำทะเลจากทุกทิศทุกทางเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง!
“แย่แล้ว!”
จางอวิ๋นตกตะลึงจนหน้าถอดสี รีบพุ่งตัวสวนกระแสน้ำกลับเข้าไปทันที
คลื่นพลังอูรุนแรงระดับนี้ ร่างกายเล็กจิ๋วของอู๋ไห่ไห่จะไปรับไหวได้อย่างไร…
ทว่ายังพุ่งไปได้แค่ครึ่งทาง เขาก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อเห็นอู๋ไห่ไห่อ้าแขนน้อยๆ ออกกว้าง
ร่างเล็กจิ๋วนั้น… ราวกับกลายร่างเป็นสัตว์อสูรยุคดึกดำบรรพ์ที่อ้าปากกว้างเขมือบโลก กลืนกินน้ำทะเลพลังอูระลอกใหญ่เข้าไปในอึกเดียว!
ปริมาณที่กลืนเข้าไปในคำเดียวนั้น จางอวิ๋นประเมินคร่าวๆ ว่าเยอะกว่าที่เขาพากเพียรดูดซับมาตลอดทั้งวันที่ลงมาในทะเลนี้เสียอีก!
แต่ทว่า… อู๋ไห่ไห่ที่กลืนพลังมหาศาลเข้าไป กลับไม่มีทีท่าทรมานแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับทำหน้าเหมือนยังไม่อิ่ม แล้วเริ่มทำท่าประสานอินเคล็ดวิชาจอมเวทย์อูอีกรอบ
ตูม! ตูม! ตูม!
พริบตานั้น ทั่วทั้งทะเลพลังอูสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับโลกจะแตก
น้ำทะเลพลังอูอันไร้ที่สิ้นสุดถาโถมเข้าหาอู๋ไห่ไห่ดุจน้ำป่าไหลหลาก แล้วถูกเจ้าตัวเล็กเขมือบลงท้องไปคำแล้วคำเล่าอย่างตะกละตะกลาม
จางอวิ๋นยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่ตรงนั้น
ทะเลพลังอู… มันดูดซับกันแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?
เอาเถอะ… ระดับเซียนกลับชาติมาเกิด ทำเรื่องแค่นี้ได้ ก็คง… ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรมั้ง…
【ศิษย์ของท่าน ‘อู๋ไห่ไห่’ ทะลวงระดับสำเร็จสู่ ‘ระดับกลั่นลมปราณขั้น 1’ ท่านได้รับพลังคืนกำไรหนึ่งร้อยเท่า!】
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหู
จางอวิ๋นถึงได้สติ แล้วพบว่ากลิ่นอายของอู๋ไห่ไห่กำลังพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งฉุดไม่อยู่
กลั่นลมปราณขั้น 1… กลั่นลมปราณขั้นสูงสุด??
ใช่แล้ว ขั้นสูงสุดแล้ว!
แค่กะพริบตาเดียว ในความรู้สึกของจางอวิ๋น อู๋ไห่ไห่ก็พุ่งไปถึงระดับกลั่นลมปราณขั้นสูงสุดเรียบร้อย และ…
ตูม!
ราวกับไม่มีคอขวดขวางกั้น พลังพุ่งทะลุสู่ระดับสร้างรากฐานทันที! และแทบจะเป็นในเสี้ยววินาทีเดียวกัน ก็พุ่งไปแตะระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุด!
วิ้งงง!!
แสงสว่างเจิดจ้ารวมตัวกัน ภายในร่างเล็กจิ๋วของอู๋ไห่ไห่ปรากฏแสงสีทองส่องประกายเจิดจรัส และกลิ่นอายนั้น…
ก็พุ่งจากสร้างรากฐานขั้นสูงสุด ทะลุเข้าสู่ระดับจินตาน (แก่นทองคำ)… จินตานขั้นต้น, จินตานขั้นกลาง, จินตานขั้นสูง…
ท่ามกลางสายตาที่แทบถลนออกมานอกเบ้าของจางอวิ๋น ระดับพลังพุ่งไปจนแตะจินตานขั้นสูงสุด และยังคงพุ่งต่อไปไม่หยุดยั้ง!
【ศิษย์ของท่าน ‘อู๋ไห่ไห่’ จากระดับกลั่นลมปราณขั้น 1 ทะลวงสู่ ‘ระดับจินตานขั้นสูงสุด’ สำเร็จ ท่านได้รับพลังคืนกำไรหนึ่งร้อยเท่า!】
ทันใดนั้น พลังงานมหาศาลราวกับภูเขาไฟระเบิดก็ปะทุขึ้นภายในกาย จางอวิ๋นหน้าเปลี่ยนสี รีบตะโกนลั่น
“ไห่ไห่! หยุดก่อนลูกพ่อ!!”
“แอ้!”
พอได้ยินเสียงเขา อู๋ไห่ไห่ก็ชะงักกึก แล้วหยุดการดูดซับพลังอูลงทันที
พอเขาหยุด ทะเลพลังอูที่เดือดพล่านก็ค่อยๆ สงบลงตามไปด้วย
จางอวิ๋นไม่มีเวลาคิดอะไรแล้ว รีบนั่งขัดสมาธิ โคจรเคล็ดวิชากายาสูงสุดเพื่อหลอมรวมพลังคืนกำไรอันมหาศาลที่อัดแน่นจนแทบระเบิดร่างทันที
ตูม!
เพียงชั่วพริบตา กลิ่นอายของเขาก็ทะลวงผ่านจินตานขั้นต้น พุ่งเข้าสู่จินตานขั้นสูง!
และนี่… มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!
จินตานขั้นสูง… หนึ่งวินาที, สองวินาที, สามวินาที…
ตูม!
จินตานขั้นสูงสุด!
อีกหนึ่งวินาที, สองวินาที, สามวินาที…
ตูม!
ก้าวเข้าสู่จินตานขั้นสูงสุด… ขอบเขต10ขั้นสูงสุด!
ขอบเขตที่ 1… ขอบเขตที่ 2… ขอบเขตที่ 3…
พลังงานหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสายดุจทำนบแตก เติมเต็มและทะลวงขีดจำกัดของเขาไปทีละชั้น ทีละชั้น ทุกครั้งที่ทะลวงผ่าน จินตานในร่างของจางอวิ๋นจะหมุนวนด้วยความเร็วสูง ส่งคลื่นพลังคมกริบราวกับใบมีดกรีดผ่านไปทั่วร่าง
ความเจ็บปวดรวดร้าวทำให้จางอวิ๋นเกือบจะหมดสติไปหลายรอบ แต่เขาก็กัดฟันทนจนเลือดซิบ
เพราะทุกความเจ็บปวดที่ผ่านพ้นไป หมายถึงระดับพลังที่พุ่งสูงขึ้นอีกหนึ่งขอบเขต สิ่งนี้เป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้เขาอดทน กัดฟันสู้กับความเจ็บปวด ปล่อยให้ระดับพลังพุ่งทะยานขึ้นไปเรื่อยๆ อย่างบ้าคลั่ง
ในขณะที่จางอวิ๋นกำลังเสพสุขปนความทรมานอยู่นั้น…
…
เหนือทะเลพลังอู
เจ้าสำนักหลิงเซียนถึงกับเสียหลัก ร่วงหล่นจากกลางอากาศลงสู่ผิวน้ำที่อยู่ต่ำลงไปนับร้อยเมตรอย่างไม่ทันตั้งตัว!
ซู่ ซู่…
จนกระทั่งร่างกายถูกน้ำทะเลพลังอูเริ่มกัดกร่อน เขาถึงได้สติสะดุ้งโหยง รีบรวมปราณสร้างเรือเล็กขึ้นมาปีนขึ้นไปนั่งหอบหายใจ แต่ทั้งตัวยังคงอยู่ในอาการมึนงงสุดขีด
เกิดอะไรขึ้น?
นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย??
เงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า… ที่ที่เคยเป็นระดับน้ำทะเลเมื่อครู่ บัดนี้กลายเป็นความว่างเปล่าสูงกว่าร้อยเมตร เจ้าสำนักหลิงเซียนรู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานชั่วขณะ
เมื่อครู่เขากำลังไล่ตามคลื่นพลังที่พวยพุ่งออกไป ยังไม่ทันจะถึงตัว ก็รู้สึกว่าทะเลพลังอูเบื้องล่างเดือดพล่านราวกับนรกแตก
พอตั้งสติได้ สิ่งที่เห็นคือทะเลพลังอูอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ ปริมาณน้ำกำลังลดฮวบลงด้วยความเร็วที่ตามองเห็น!
แค่พริบตาเดียว ทะเลหายไปเกือบร้อยเมตร!
น้ำทะเลความลึกร้อยเมตร... หายวับไปเหมือนระเหยเป็นไอ เกลี้ยงไม่เหลือซาก!
ครืนนน——!!
ทันใดนั้นเอง จากส่วนลึกของทะเลพลังอู กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็พุ่งทะยานเจาะทะลุขึ้นสู่ท้องฟ้า
“จินตานขั้นสูงสุด?”
เจ้าสำนักหลิงเซียนชะงัก แต่แล้วก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน “ไม่ใช่… แรงกดดันนี้มันระดับหยวนอิงชัดๆ เดี๋ยว… เดี๋ยวสิ…”
พอนึกอะไรขึ้นได้ เขาก็รีบมองจ้องเขม็งลงไปที่ก้นทะเล
เจ้าจางอวิ๋นกำลังทะลวงด่าน?
งั้นไอ้น้ำทะเลร้อยเมตรที่หายไปเมื่อกี้…
ต่อให้เป็นคนสุขุมเยือกเย็นดั่งขุนเขาอย่างเจ้าสำนักหลิงเซียน ตอนนี้หนังหน้ายังอดกระตุกยิกๆ ไม่ได้
ปีศาจ!
ไอ้เรื่องวิปริตพรรค์นี้มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์เขาทำกัน!!
แต่เมื่อเห็นกลิ่นอายสงบลง น้ำทะเลที่เดือดพล่านกลับมานิ่งสงบ เขาก็ถอนหายใจโล่งอก
ดูเหมือนจะจบแล้วสินะ…
ครืนนนน!!
แต่ในวินาทีถัดมา ทั่วทั้งทะเลพลังอู… ก็กลับมาสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอีกครั้ง!
เรือปราณที่เขานั่งอยู่ถูกแรงสั่นสะเทือนโยนไปซ้ายทีขวาทีจนแทบคว่ำ ต้องรีบเหินกระบี่บินหนีตายขึ้นไปบนฟ้า
มองดูทะเลพลังอูเบื้องล่างที่กำลังพลิกคว่ำคะมำหงาย เขาสัมผัสได้เลยว่ามวลพลังอูมหาศาล กำลังไหลบ่าลงไปรวมตัวกันที่ก้นทะเลด้วยความเร็วที่น่าสยดสยอง
เจ้าสำนักหลิงเซียนถึงกับตาถลนแทบหลุดจากเบ้า
ยัง… ยังดูดไม่พออีกเรอะ!?