วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 94 ปัดเป่าธุลี สำรวจรังจิ้งจอก
บทที่ 94 ปัดเป่าธุลี สำรวจรังจิ้งจอก
จนถึงวินาทีนี้ เมิ่งฝานจึงค่อย ๆ ลอบผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ต้องยอมรับว่านางอสูรตนนี้สร้างแรงกดดันมหาศาลให้แก่เขาอย่างที่ไม่เคยพบพานมาก่อน หากมิได้ หงชี่ ทุ่มเทพลังเข้าช่วยอย่างสุดกำลังในจังหวะวิกฤต วันนี้ชะตากรรมของเขาคงต้องพบกับคราวเคราะห์อย่างไม่ต้องสงสัย
“หงชี่ วันนี้ต้องขอบใจเจ้ามาก” เมิ่งฝานเอ่ยกับกระบี่คู่กาย
แม้เขาจะรู้ดีว่าเพียงแค่สื่อสารผ่านจิต หงชี่ย่อมรับรู้ได้ แต่เขาก็ยังเลือกที่จะเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นถ้อยคำ เพื่อแสดงถึงความซาบซึ้งและให้เกียรติในฐานะสหายร่วมรบ
“นายท่าน ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว นี่คือหน้าที่ที่ข้าพึงกระทำ”
เมิ่งฝานปรายตามองไปยังจุดที่เคยเป็นที่ตั้งของร่างนางอสูร ทว่ายามนี้กลับหลงเหลือเพียงเศษซากที่แหลกเหลวเกินกว่าจะเรียกว่าศพได้ นางตกตายอย่างสิ้นซาก ชนิดที่ไม่มีทางจะฟื้นคืนกลับมาสร้างเวรสร้างกรรมได้อีกเป็นคำรบสอง
“น่าเสียดายจริง ๆ” เมิ่งฝานพึมพำพลางถอนใจ “มหาอสูรที่มีตบะใกล้เคียงระดับราชันเช่นนี้ กลับต้องถูกข้าระเบิดทลายจนร่างแหลกเป็นผุยผง พลังวิญญาณที่ควรจะได้ดูดซับจึงสลายหายไปกับอากาศ มิเช่นนั้น ‘กายแท้จอมอำนาจ’ ของข้าคงทะลวงขึ้นสู่ชั้นที่สี่ หรืออาจไปถึงจุดสูงสุดเพื่อรอเข้าสู่ชั้นที่ห้าเลยก็เป็นได้!”
ความเสียดายวาบผ่านเข้ามาในใจเพียงครู่ ทว่าเมิ่งฝานก็รู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์ หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็ยังคงยืนยันที่จะทุ่มเทพลังทั้งหมดเพื่อสังหารนางให้สิ้นซากอยู่ดี
ในสถานการณ์ความเป็นความตายเช่นนั้น ใครเล่าจะกล้ายั้งมือ? แน่นอนว่าไม่มีทาง! พลังฝึกปรือนั้นสำคัญก็จริง แต่ไม่ว่ามันจะล้ำค่าเพียงใด ก็มิอาจเทียบเท่ากับชีวิตของตนเองได้
เมิ่งฝานบิดคอและยืดเส้นยืดสายเพื่อคลายความตึงเครียดของร่างกาย จากนั้นจึงก้าวเดินกลับไปยังเตียงหลังใหญ่กลางโถงวิหารอีกครั้ง
ภายในท้องพระโรงอันกว้างขวาง นอกจากเตียงหลังนี้แล้วกลับว่างเปล่าไร้เครื่องเรือนอื่นใด ย่อมเป็นที่ประจักษ์ชัดว่า ของล้ำค่าที่นางอสูรสะสมไว้ตลอดชีวิต จะต้องซุกซ่อนอยู่บนเตียงนี้อย่างแน่นอน
เมิ่งฝานเอื้อมมือไปเลิกผ้าห่มออก ทันใดนั้น กลิ่นสาบสุนัขจิ้งจอกอันรุนแรงก็พุ่งเข้าปะทะโสตประสาทจนเขาถึงกับต้องขมวดคิ้วแน่นและยกมือขึ้นปิดจมูกด้วยความรังเกียจ
เขาลอบคิดในใจว่า หากเขาได้กลิ่นเหม็นสาบชวนสะอิดสะเอียนเช่นนี้ตั้งแต่แรกเริ่ม เขาคงมิต้องพึ่งพาหงชี่ให้ช่วยดึงสติ เพราะมนตร์เสน่หาใด ๆ ก็คงมิอาจต้านทานกลิ่นสาบที่รุนแรงถึงเพียงนี้ได้!
ทว่าภายใต้ผ้าห่มผืนนั้น เมิ่งฝานก็ได้พบกับกล่องไม้ใบย่อมซุกซ่อนอยู่จริง ๆ
เขาเปิดฝากล่องออกอย่างระมัดระวัง สิ่งที่ปรากฏอยู่ภายในคือ กำไลหยก วงหนึ่งซึ่งมีลวดลายเรียบง่ายทว่าแฝงด้วยความลึกลับ สัญชาตญาณของเขาร้องบอกทันทีว่านี่คือ ‘อุปกรณ์มิติ’ ระดับสูง
หากปราศจาก ‘พลังจิตสัมผัส’ ก็มิอาจตรวจสอบความลับภายในกำไลวงนี้ได้ ยิ่งจะนำออกมาใช้งานในยามนี้ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย
ดูเหมือนเขาจะต้องรอจนกว่าตนเองจะฝึกฝนจนบรรลุพลังจิตสัมผัสเสียก่อน จึงจะสามารถหยั่งรู้ถึงสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ภายในกำไลหยกวงนี้ได้ ทว่าเมิ่งฝานหาได้รีบร้อนไม่ เขาเก็บกำไลเข้าสู่อุปกรณ์มิติของตนอย่างสงบ ก่อนจะเริ่มตรวจสอบพื้นที่ส่วนอื่น ๆ บนเตียงต่ออย่างละเอียด
ตั้งแต่ผ้าปูเตียง แผ่นกระดานไม้ ไปจนถึงพื้นที่ว่างใต้เตียง…
เขาจะไม่ยอมให้สิ่งล้ำค่าใดรอดพ้นสายตาไปได้แม้แต่ชิ้นเดียว!
เมิ่งฝานพลิกค้นจนถ้วนถี่ทุกซอกทุกมุม ทว่านอกจากกำไลหยกวงนั้นแล้ว กลับมิพบสิ่งล้ำค่าอื่นใดอีก เห็นได้ชัดว่าทรัพย์สมบัติทั้งหมดของนางอสูรถูกเก็บงำไว้ในอุปกรณ์มิติวงนั้นสิ้นแล้ว เมื่อประจักษ์แก่ใจ เมิ่งฝานจึงมิคิดจะเสียแรงเปล่าอีกต่อไป เขาเตรียมตัวจะก้าวเท้าออกจากท้องพระโรงอันเงียบสงัดแห่งนี้
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะพ้นเขตประตู แสงกระบี่สายหนึ่งพลันพุ่งวาบมาจากเบื้องหลังอย่างกะทันหัน!
คิ้วของชายหนุ่มขมวดมุ่น แววตาเย็นเหยียบดุจน้ำค้างแข็งพาดผ่านดวงตาเพียงชั่วครู่ ด้วยอานุภาพแห่ง ‘กายแท้จอมอำนาจ’ ขั้นที่สามระดับสูงสุด ทำให้ประสาทสัมผัสของเมิ่งฝานแหลมคมจนสามารถรับรู้ทุกความเคลื่อนไหวรอบกายได้อย่างเบ็ดเสร็จ การลอบโจมตีที่หมายจะปลิดชีพเขาจากด้านหลังนั้น มิอาจรอดพ้นการรับรู้ของเขาไปได้แม้แต่กระผีกริ้น
ในท้องพระโรงแห่งนี้ นอกจากร่างไร้วิญญาณของเนี่ยปิงแล้ว ย่อมมิควรมีผู้ใดอยู่อีก ดังนั้นผู้ที่แอบลงมือย่อมเป็นใครไปมิได้นอกจาก…
เนี่ยปิง!
เขายังมิตาย… แต่แกล้งตาย!
การที่สามารถตบตานางอสูรกึ่งราชาได้อย่างแนบเนียนเช่นนี้ นับว่ามีกลอุบายที่ไม่ธรรมดา คาดว่าคงมีผู้อาวุโสในสำนักซู่ซันมอบวิชาเร้นกายรักษาชีวิตชั้นยอดให้แก่เขาเป็นแน่ น่าเสียดายที่อุตส่าห์รอดพ้นจากเงื้อมมือนางอสูรมาได้แท้ ๆ กลับต้องมาตกตายด้วยน้ำมือของเมิ่งฝานเสียอย่างนั้น!
เนี่ยปิงผู้นี้ ช่างเขลาเบาปัญญานัก
เมิ่งฝานพอจะคาดเดาเจตนาของอีกฝ่ายได้ทันที มิมิเหตุผลอื่นใดนอกเสียจากความโลภที่บังตา เมื่อเนี่ยปิงฟื้นคืนสติขึ้นมาเห็นเมิ่งฝานกำลังเก็บเกี่ยวสมบัติของนางอสูร เขาย่อมคิดว่าโอกาสทองมาถึงแล้ว หากเขาลอบสังหารเมิ่งฝานได้สำเร็จ สมบัติล้ำค่าทั้งหมดก็จะเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว
ที่สำคัญที่สุดคือ เนี่ยปิงฟื้นขึ้นมาในจังหวะที่เห็นเพียงตอนเมิ่งฝานเก็บของ แต่กลับมิได้เห็นภาพอันสยดสยองยามที่เมิ่งฝานสำแดงฤทธาสังหารนางอสูร หากเขาได้เห็นความน่าพรึงเพรื่อนั้น ต่อให้มีขวัญกล้าเทียมฟ้า เขาก็คงมิบังอาจขยับเขยื้อนกายเข้าใกล้เมิ่งฝานแม้เพียงก้าวเดียว!
“ศิษย์พี่เนี่ยมีชื่อเสียงเลื่องลือมานาน มิคาดเลยว่าการพบกันคราแรก ท่านจะมอบ ‘ของขวัญ’ ที่น่าประทับใจให้ข้าถึงเพียงนี้”
น้ำเสียงของเมิ่งฝานเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง เขาทำเพียงยืนนิ่งหันหลังให้เนี่ยปิง ทว่ามือขวาพลันตวัดหมุนกระบี่หงชี่กลับหลังหนึ่งร้อยแปดสิบองศา ด้ามกระบี่ชี้ไปเบื้องหน้า ปลายกระบี่ชี้กลับไปเบื้องหลังในท่วงท่าที่พิสดาร
เมิ่งฝานจับกระบี่กลับด้าน มือขวาแนบชิดบั้นเอว ก่อนจะสืบเท้าแล้วแทงถอยหลังไปอย่างฉับพลัน
ภาพที่ปรากฏดูราวกับเขากำลังคว้านท้องตนเอง ทว่าตัวกระบี่กลับพุ่งเฉียงผ่านสีข้างไปอย่างแม่นยำ ปลายกระบี่หงชี่แทงทะลุขั้วหัวใจของเนี่ยปิงอย่างรุนแรง
ตั้งแต่ต้นจนจบ เมิ่งฝานมิเคยหันหลังกลับมามองแม้เพียงครั้งเดียว ทว่าท้ายทอยของเขาราวกับมีดวงตาพญายมฝังอยู่ เนี่ยปิงมิเพียงลอบทำร้ายมิสำเร็จ กลับต้องเป็นฝ่ายถูกสังหารดับดิ้นสิ้นชีวาในกระบวนท่าเดียว
ร่างของเนี่ยปิงทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความงุนงงและไม่อยากเชื่อสายตาจนวินาทีสุดท้าย เขาตายโดยที่มิอาจเข้าใจได้เลยว่า ชายหนุ่มเบื้องหน้าสังหารเขาได้อย่างไร!
เหตุใดกระบี่ที่เขามั่นใจว่าต้องสังหารเป้าหมายได้แน่ กลับกลายเป็นปลิดชีพตนเองในพริบตา?
คำตอบนั้นเรียบง่าย เพราะช่องว่างระหว่างพลังของทั้งสองฝ่ายนั้นกว้างใหญ่เกินกว่าที่จิตนาการจะเอื้อมถึง!
เมิ่งฝานตวัดกระบี่หงชี่คืนฝักอย่างแช่มช้อย ก่อนจะหันกลับมามองเพียงครั้งเดียว สิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้มิผิดเพี้ยน เนี่ยปิงแกล้งตายเพียงเพื่อรอจังหวะลอบกัดเขาจากข้างหลัง
“ความโลภบังตาโดยแท้” เมิ่งฝานจ้องมองร่างไร้วิญญาณของเนี่ยปิงด้วยสายตาเย็นชา
สำหรับผู้ที่รนหาที่ตายด้วยน้ำมือตนเอง เมิ่งฝานย่อมไร้ซึ่งความสงสารเห็นใจ แม้เขาจะรู้ดีว่าผู้ที่ลอบโจมตีคือเพื่อนร่วมสำนักที่มีชื่อเสียง ทว่าเขาก็ยังเลือกที่จะลงมืออย่างหนักหน่วงถึงแก่ชีวิตโดยมิลังเลแม้แต่น้อย
สายสัมพันธ์ศิษย์ร่วมสำนักงั้นหรือ?
ในเมื่ออีกฝ่ายถึงขนาดลอบโจมตีหมายเอาชีวิตเขา แล้วเหตุใดเขาจึงต้องมานั่งคำนึงถึงมิตรภาพจอมปลอมนั่นให้เสียเวลา? เมิ่งฝานมิใช่คนชอบก่อเรื่อง และมิเคยรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าก่อน ทว่าหากใครบังอาจมาล่วงเกิน เขาก็มิใช่คนที่จะยอมอ่อนข้อให้ และยิ่งมิใช่คนที่จะลงมือเบาแรง!
ตาต่อตา ฟันต่อฟัน
นี่คือหลักการปฏิบัติขั้นพื้นฐานในการท่องยุทธภพ หาใช่เรื่องของน้ำใจกว้างขวางหรือไม่ แต่มันคือสัจธรรมของการเอาตัวรอด!
“เจ้าตายไปแล้วยังมิวายทิ้งภาระไว้ให้ข้าอีก” เมิ่งฝานเปรยขึ้นพลางจ้องมองศพของเนี่ยปิงด้วยความรู้สึกระอาใจ
แม้ว่าเนี่ยปิงจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อนและสมควรตาย ทว่าในโลกของความจริง บางเรื่องก็ยากจะอธิบายให้กระจ่างแจ้ง โดยเฉพาะเมื่อเนี่ยปิงกลายเป็นศพและตกอยู่ในสถานะ ‘ผู้ถูกกระทำ’ หากมีใครมาพบเห็นร่องรอยการสังหารศิษย์ร่วมสำนักเข้า ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะนำพาความยุ่งยากมหาศาลมาสู่เขา
เมิ่งฝานเป็นคนรักความสงบและเกลียดความวุ่นวายยิ่งนัก เขาจึงมิคิดจะปล่อยให้ปัญหานี้คาราคาซัง
ชายหนุ่มตัดสินใจลงมือจัดการกับซากศพของเนี่ยปิงด้วยวิธีการเดียวกับที่ใช้จัดการนางอสูร เพียงชั่วอึดใจ ร่างของเนี่ยปิงก็แหลกสลายกลายเป็นผุยผง มิหลงเหลือร่องรอยให้สืบสาวได้อีกต่อไป นี่คือการทำลายหลักฐานที่เด็ดขาดที่สุด คือการระเบิดให้มลายหายไปกับอากาศ!
นี่เป็นครั้งแรกที่เมิ่งฝานลงมือทำสิ่งที่ดูเหี้ยมเกรียมเช่นนี้ ทว่าเขากลับรู้สึกเป็นธรรมชาติและคล่องแคล่วอย่างน่าประหลาด
อำมหิตไปงั้นหรือ?
บางทีอาจจะดูรุนแรงไปสักนิด ทว่าเมิ่งฝานยอมเป็น ‘ฆาตกรที่ยังมีลมหายใจ’ ดีกว่ากลายเป็น ‘ศพที่น่าเวทนา’ อยู่ในวิหารแห่งนี้!
ยามที่ก้าวเท้าเดินออกมาจากพระวิหาร เมิ่งฝานมิได้รู้สึกสับสนหรือหวาดหวั่นอย่างที่คนทั่วไปพึงเป็นเมื่อฆ่าคนครั้งแรก อาจเป็นเพราะเขาเข่นฆ่าเหล่าอสูรจนชินชาต่อกลิ่นคาวเลือด ความรู้สึกยามปลิดชีพมนุษย์กับการสังหารอสูรจึงมิได้ต่างกันเท่าใดนัก
สำหรับเขา การสังหารคนโฉดกับการฆ่านางจิ้งจอกจำแลงที่ใช้มายาล่อลวงผู้อื่นนั้น แทบจะมีความรู้สึกเดียวกัน ท้ายที่สุดแล้ว ยามที่เขาฟันอสูรจิ้งจอกพวกนั้น พวกมันก็อยู่ในรูปลักษณ์ของ ‘มนุษย์’ มิใช่หรือ?
และที่สำคัญที่สุด เมิ่งฝานรู้สึกว่าเนี่ยปิงผู้นี้มิได้มีจิตใจที่สูงส่งไปกว่าสัตว์เดรัจฉานพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย