วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 9 กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก
บทที่ 9 กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก
ไอร้ายอันอำมหิตพุ่งพล่านจากตัวกระบี่เฮยเฟิง เข้าจู่โจมร่างของเมิ่งฝานในชั่วพริบตา!
เพียงวินาทีที่พลังอาฆาตแทรกซึมเข้าสู่ร่าง สติสัมปชัญญะของเขาก็แทบจะแตกสลาย ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรงด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสชนิดที่ไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต พลังนั้นบีบคั้นทรวงอกจนเขารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตาย
ไอร้ายของกระบี่เฮยเฟิงในครานี้ แข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าศาสตราทุกเล่มที่เขาเคยสัมผัสมา!
‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ เริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ พยายามเข้ากลั่นกรองและสยบจิตสังหารที่คลุ้มคลั่งของกระบี่เฮยเฟิง
ทว่าครานี้ทุกอย่างกลับยากลำบากกว่าที่เคย เมิ่งฝานรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวราวกับมีมดนับหมื่นแสนตัวกำลังรุมทึ้งกัดกินอวัยวะภายใน ร่างของเขาสั่นระริกและชักกระตุกอย่างรุนแรงจนเกินจะควบคุม
ในขณะเดียวกัน ณ ห้วงลึกแห่งจิตตานุภาพ ภาพนิมิตหนึ่งพลันปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน…
บนหน้าผาสูงชันที่ลมพัดกรรโชก บุรุษในอาภรณ์สีเขียวผู้หนึ่ง กำลังถือกระบี่ชี้ตรงไปยังสตรีในชุดขาวที่สั่นเทาอยู่เบื้องหน้า
สตรีผู้นั้นจ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตาบุบสลาย น้ำตาไหลนองอาบสองแก้มขณะเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ
“หลี่ชิงอวิ๋น... ท่านจะใจคอโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้จริง ๆ หรือ? ข้าคือภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับท่านมานะ… และในครรภ์นี้ ก็คือลูกของท่าน!”
แววตาของชายหนุ่มสั่นไหววูบหนึ่งด้วยความสับสนและความเวทนา ทว่าเพียงพริบตาเดียว มันก็ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาอันไร้ก้นบึ้ง
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ปักลึกถึงขั้วหัวใจว่า “ชิวเอ๋อร์… ข้าขออภัย หวังว่าชาติหน้าเจ้าจะมิต้องมาพบเจอคนอย่างข้าอีก”
หญิงสาวที่ชื่อชิวเอ๋อร์ลูบท้องของตนเองอย่างแผ่วเบาด้วยความสิ้นหวัง…
“หลี่ชิงอวิ๋น... หากท่านต้องการชีวิตข้านักก็จงลงมือเสียเถิด! ข้ามิอยากจะเชื่อเลยว่าคนอย่างท่านจะจิตใจโฉดช้าถึงเพียงนี้ ถึงขั้นลงมือสังหารภรรยาและลูกในไส้ของตนเองได้อย่างลงคอ!”
“ข้าจำต้องทำ… เพื่อฝึกปรือ ‘กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก’ ให้บรรลุผล ข้าได้สละทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตมามากเกินไปแล้ว”
ชิวเอ๋อร์ระเบิดโทสะออกมาด้วยความคับแค้น “ท่านเสียสละสิ่งใดกัน? เพียงเพื่อวิชากระบี่เล่มเดียว… มันมีค่ามากมายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ!”
“ชิวเอ๋อร์… แท้จริงแล้วยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้ามุสาต่อเจ้ามาโดยตลอด คนร้ายที่ฆ่าล้างตระกูลหลี่ของข้าจนสิ้นซาก มิใช่จอมมารโลหิตผู้โฉดช้าแห่งยุทธภพหรอก...”
หลี่ชิงอวิ๋นหยุดชะงักพลางทอดถอนใจ สีหน้าของเขายามนี้ดูซับซ้อนและลึกลับเกินหยั่งถึง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความคิดอันน่าสยดสยองพลันผุดขึ้นในห้วงคำนึงของชิวเอ๋อร์ นางเบิกตากว้างจ้องมองบุรุษเบื้องหน้าด้วยความหวาดกลัวจนถึงขีดสุด ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับพญามัจจุราชที่เพิ่งปีนป่ายขึ้นมาจากขุมนรก!
“ดูท่า… เจ้าจะเดาความจริงข้อนี้ได้แล้วสินะ… ใช่แล้ว ตระกูลหลี่ของข้า เป็นข้าเองที่ลงมือปลิดชีพพวกเขาทั้งหมดด้วยมือคู่นี้”
“ข้าต้องล้างตระกูลตนเองเพื่อขจัดพันธะแห่งรักและคราบน้ำตา เพื่อบรรลุแก่นแท้ของวิชา ‘กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก’ และเพื่อชิงตำแหน่งประมุขแห่งสำนักกระบี่อู๋จี๋มาไว้ในกำมือ”
“ทว่าช่างน่าเสียดายนัก… จนถึงบัดนี้ข้ากลับยังมิอาจฝึกฝนวิชากระบี่นี้ให้สำเร็จลุล่วงได้”
“นั่นก็เพราะ… ข้ายังโหดเหี้ยมมิพอ!”
“และเพราะว่า… เจ้ายังมีชีวิตอยู่!”
คำประกาศิตอันเย็นชาของหลี่ชิงอวิ๋น ได้พังทลายเศษเสี้ยวแห่งความหวังสุดท้ายของชิวเอ๋อร์ไป!
ในวินาทีนั้น… ดวงวิญญาณของนางราวกับถูกกระชากออกจากร่าง ทิ้งไว้เพียงซากสังขารที่ว่างเปล่าและแตกสลาย
นางเคยรักเขาอย่างสุดหัวใจ ลึกซึ้งจนมิอาจถอนตัว ทว่าใครจะคาดคิดว่าบุรุษที่นางมอบทั้งชีวิตให้แท้จริงแล้วคือปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ความรักที่นางเพียรเฝ้าถนอมมาตลอดช่างเป็นเรื่องตลกที่น่าเวทนาสิ้นดี
มนุษย์ที่สามารถปลิดชีพวงศ์ตระกูลของตนเองได้ลงคอ… ยังมีสิ่งใดหลงเหลือให้เรียกว่า ‘มนุษย์’ ได้อีกรึ?
ในใต้หล้าที่กว้างใหญ่ คงหามีอสุรกายตนใดเทียบเคียงความโฉดช้าของเขาได้อีกแล้ว!
ชิวเอ๋อร์ค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง ยามนี้นางกลับรู้สึกว่าความตายคือการปลดปล่อยที่หอมหวาน และเป็นบ้านหลังสุดท้ายที่แท้จริงสำหรับนาง
หากจำต้องฝืนมีชีวิตอยู่ต่อไปในโลกที่มืดมนเช่นนี้ จะยังมีสิริมงคลอันใดให้โหยหาอีกเล่า?
จะมีก็เพียงแต่ความอาลัยรักต่อดวงใจน้อย ๆ ในครรภ์ที่ยังมิทันได้ลืมตาดูโลก... ไม่ว่าทารกผู้นี้จะถือกำเนิดขึ้นหรือไม่ มันก็คือโศกนาฏกรรมที่แสนสาหัสเกินกว่าหัวใจจะรับไหว
วูบ! ประกายกระบี่พลันสว่างวาบ บาดลึกเข้าไปในบรรยากาศเหนือหน้าผาชัน
นี่คือวิถีกระบี่ที่หลี่ชิงอวิ๋นเฝ้าฝันถึงมิมลาย… ‘กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก!’
ยามนี้ บนใบหน้าของหลี่ชิงอวิ๋นปรากฏรอยยิ้มวิปริตที่บ้าคลั่งจนเกินจะควบคุม
ในที่สุดเขาก็บรรลุแล้ว…
ทันทีที่เขาวาดกระบี่นี้ออกไป นั่นหมายความว่าเขาได้ก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งอารมณ์ปุถุชนสู่ความสำเร็จที่เฝ้าคอย
คมกระบี่อันไร้ซึ่งความปรานีปักทะลุกลางขั้วหัวใจของชิวเอ๋อร์อย่างแม่นยำ
โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็น ผลิบานเป็นดอกไม้เลือดบนอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนาง
ช่างน่าอัศจรรย์ใจนัก!
และช่างงดงามจนน่าพรั่นพรึง!
ประหนึ่งดอก ‘มันจูซาเกะ’ ในตำนาน... มวลบุปผาสีแดงเพลิงที่ผลิบานอยู่ ณ ริมฝั่งแม่น้ำแห่งความตาย
“หลี่ชิงอวิ๋น... ในที่สุดข้าก็บรรลุแล้ว!” ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความปิติอันวิปริตเหนือคณา
เขายื่นมือไปผลักร่างที่ไร้วิญญาณของชิวเอ๋อร์อย่างแผ่วเบา
เพียงพริบตา ซากสังขารของนางก็ร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้งของหุบเหวเบื้องล่าง
เขาทำสำเร็จแล้ว…
ชิวเอ๋อร์ลาลับโลกนี้ไปแล้ว…
พร้อมกับเศษเสี้ยวแห่งมโนธรรมและหัวใจที่ยังพอหลงเหลือความเป็นมนุษย์อยู่น้อยนิดของหลี่ชิงอวิ๋น ที่ถูกฝังลงดินไปอย่างสมบูรณ์นับแต่วินาทีนั้น
ณ ชั้นล่างของหอศาสตรา…
เมิ่งฝานสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย
เขาทรุดฮวบลงกับพื้นหินที่เย็นเยียบ หอบหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยความทรมานจนร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรงจนไม่อาจควบคุม
ความเจ็บปวดอันแสนสาหัส ความอำมหิตอันลึกล้ำ ความเย็นชาที่กัดกินกระดูก ความบ้าคลั่ง และความโหดเหี้ยมอำมหิต…
สารพัดอารมณ์ด้านมืดถาโถมเข้าปะทะกับโสตประสาทและจิตสำนึกของเขา จนความปวดร้าวแล่นพล่านในสมองราวกับจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยง ๆ มันคือสภาวะที่จิตวิญญาณถูกบดขยี้จนเกือบจะล่มสลายลงโดยสิ้นเชิง
ศิษย์พี่หลัวที่เพิ่งตื่นนอนและเดินออกมาจากห้อง เมื่อเห็นเมิ่งฝานทรุดตัวอยู่บนพื้นพร้อมกระบี่ในมือเช่นนั้น เขาก็เพียงแต่ยิ้มขื่นพลางส่ายหน้าช้า ๆ โดยมิท่าทีประหลาดใจแม้เพียงนิด
ศิษย์เฝ้ากระบี่แห่งหอศาสตราทุกคน ยามที่ต้องเผชิญกับ ‘กลิ่นอาย’ จากศาสตราอาถรรพ์ มักต้องพบเจอวิกฤตที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้อยู่เป็นนิจ
เพราะในอดีต… ตัวเขาเองก็เคยผ่านนรกขุมนี้มาแล้วเช่นกัน!
หากจะกล่าวตามจริง… การแสดงออกของเมิ่งฝานในยามนี้ก็นับว่าเหนือชั้นกว่าตัวเขาในอดีตมากนัก ยามที่ศิษย์พี่หลัวก้าวเข้าสู่หอศาสตราใหม่ ๆ เขาเคยถูกไอสังหารเหล่านั้นรุมทึ้งจนแทบปางตาย กว่าจะฟื้นคืนสติกลับมาได้ก็ราวกับผ่านการตายแล้วเกิดใหม่มาก็มิปาน
เมื่อมองย้อนกลับไป สภาวะของเมิ่งฝานในตอนนี้จึงถือเป็นเรื่องเล็กน้อยนักในสายตาเขา เขาจึงมิได้เก็บมาใส่ใจหรือยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายแต่อย่างใด
เมิ่งฝานที่ทรุดร่างลงกับพื้นหิน ต้องใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าจะรวบรวมสมาธิให้มั่นคงและฟื้นคืนกำลังกลับมาได้บ้าง
เขายันกายลุกขึ้นอย่างโซเซ ก่อนจะชักกระบี่เฮยเฟิงออกจากฝักเพื่อชำระล้างทำความสะอาดอีกรอบหนึ่ง จากนั้นจึงวางกลับคืนสู่แท่นไม้ด้วยความระมัดระวัง
ในจังหวะที่คมกระบี่พ้นจากฝัก มิได้มีสิ่งผิดปกติใดอุบัติขึ้นอีก มีเพียงกระแสพลังเร้นลับสายหนึ่งที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง
กระแสพลังเหล่านี้จะแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างยามบำเพ็ญเพียร ซึ่งมีคุณประโยชน์มหาศาลต่อการฝึกฝนวิชา ด้วยเหตุนี้เมิ่งฝานจึงกัดฟันสู้ ทุ่มเทแรงกายแรงใจในการชำระล้างศาสตราเพิ่มขึ้นจากวันละยี่สิบเล่ม เป็นสี่สิบเล่มในทันที!
ทางด้านศิษย์พี่หลัวมิตรงเข้ามาชำเลืองมองเมิ่งฝานแม้เพียงหางตา เขาตั้งหน้าตั้งตาปลีกตัวไปชำระล้างร่างกายตามกิจวัตรปกติของตน
เมิ่งฝานมิได้รีบร้อนขัดเช็ดกระบี่เล่มต่อไป เขาเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงเพื่อปรับสมดุลลมปราณและพักผ่อนหย่อนใจ
จิตสังหารอันอำมหิตจากกระบี่เฮยเฟิงเมื่อครู่ส่งผลกระทบต่อรากฐานจิตใจของเขาอย่างรุนแรง พลังคุกคามของมันช่างน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่ากระบี่ไป๋เย่หลายเท่าตัวนัก
แท้จริงแล้ว หากเป็นศิษย์รับใช้ทั่วไปที่ได้รับหน้าที่เป็นศิษย์เฝ้ากระบี่คนก่อนหน้าเขา กระแสจิตสังหารที่แฝงมากับศาสตราอาถรรพ์เช่นนี้ คงทำให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บภายในจนกระอักเลือดเป็นอย่างน้อย
ทว่าในครานี้… หากเป็นศิษย์รับใช้ทั่วไปที่ถูกจิตสังหารอันบ้าคลั่งของกระบี่เฮยเฟิงรุกรานเข้าสู่ร่างกาย ย่อมมิอาจมีชีวิตรอดเกินชั่วเคี้ยวหมากแหลก และต้องทอดร่างเป็นศพไปอย่างแน่นอน!
หากมิใช่เพราะเมิ่งฝานครอบครองพรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ คอยคุ้มครองดวงจิต ยามนี้เขาก็คงกลายเป็นเพียงซากไร้วิญญาณไปแล้วเช่นกัน
ถึงกระนั้น แม้จะมีวิถีกระบี่ศักดิ์สิทธิ์คอยเกื้อหนุน เมิ่งฝานก็ยังต้องสูญเสียพลังวัตรไปมหาศาล ทั้งยังได้รับบาดเจ็บภายในจนบอบช้ำมิใช่น้อย
ต้องยอมรับเลยว่า… มันน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการไว้มากนัก!
‘กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก’
แท้จริงแล้ว… สิ่งที่น่าหวาดหวั่นหาใช่ตัวกระบี่เฮยเฟิงไม่ แต่คือวิชากระบี่ ‘ไท่ซั่งไร้รัก’ นี้ต่างหาก
วิชาที่บังคับให้ผู้ฝึกต้องตัดสิ้นซึ่งเยื่อใย ละทิ้งมโนธรรม สังหารล้างโคตรเหง้าตระกูลตนเอง แม้แต่ภรรยาและบุตรในไส้ก็ยังต้องปลิดชีพด้วยน้ำมือตน…
เหตุไฉนโลกหล้าจึงได้ให้กำเนิดวิชากระบี่ที่อำมหิตผิดมนุษย์ถึงเพียงนี้?
ทว่าเมื่อพิจารณาให้ถ่องแท้… สิ่งที่โหดเหี้ยมที่สุดหาใช่วิชากระบี่ หากแต่เป็น ‘จิตใจของมนุษย์’
ตัววิชากระบี่เองหาได้มีความผิดบาปไม่…
แต่ผู้ที่ยอมสละสิ้นซึ่งความเป็นคนเพื่อบ่มเพาะวิชาเล่มนี้ต่างหาก คือความน่าสะพรึงกลัวที่แท้จริง!
เมิ่งฝานยังคงนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งไม้ หอบหายใจหนักหน่วงระลอกแล้วระลอกเล่า แม้เวลาจะล่วงเลยมาครู่ใหญ่ ทว่าเขาก็ยังมิอาจสลัดภาพอันน่าสยดสยองและสงบจิตใจลงได้อย่างสมบูรณ์
‘หลี่ชิงอวิ๋น’ และ ‘สำนักกระบี่อู๋จี๋’
สองนามนี้ปรากฏขึ้นในถ้อยคำสุดท้ายของชิวเอ๋อร์จากภาพนิมิตเมื่อครู่ และทั้งสองนามล้วนเป็นที่รู้จักขจรขจายไปทั่วหล้าในฐานะขุมกำลังอันยิ่งใหญ่
สำนักกระบี่อู๋จี๋นั้นเฉกเช่นเดียวกับสำนักกระบี่ซู่ซัน ทั้งคู่ถูกยกย่องให้เป็นเสาหลักที่เกรียงไกรแห่งฝ่ายธรรมะ ส่วนหลี่ชิงอวิ๋นผู้นั้น… แท้จริงแล้วก็คือประมุขผู้กุมบังเหียนสำนักกระบี่อู๋จี๋นั่นเอง!
คนบ้าเลือดที่อำมหิตผิดมนุษย์เช่นนี้หรือคือประมุขฝ่ายธรรมะ? เช่นนี้แล้วสำนักกระบี่อู๋จี๋ยังคู่ควรกับคำว่า ‘คุณธรรม’ อีกหรือ?
มุมปากของเมิ่งฝานยกขึ้นเป็นรอยโค้งเล็ก ๆ มันคือการเยาะหยันและถากถางต่อความจอมปลอมของโลกใบนี้โดยไม่รู้ตัว
นี่คงเป็นนิยามของพวก ‘สวมหน้ากากนักบุญแต่ซ่อนใจปีศาจ’ สินะ?
หากจะเอ่ยตามตรง ยามที่เขาตกอยู่ในห้วงความทรงจำของจิตวิญญาณกระบี่ เมิ่งฝานสัมผัสได้ถึงเพลิงโทสะที่ลุกโชนอยู่ในอก เขามีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเหวี่ยงกระบี่ฟันร่างของหลี่ชิงอวิ๋นให้ขาดสะบั้นลงในดาบเดียว!
นี่มิใช่การสอดรู้สอดเห็นเรื่องของผู้อื่น เพราะเขาได้ประจักษ์แจ้งในภาพเหตุการณ์นั้นด้วยตาตนเองจนฝังลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ
มันคือความรู้สึกที่บีบคั้นลึกซึ้ง… ราวกับเขาได้ประสบพบเจอด้วยตนเองอย่างแท้จริง!
ทว่าช่างน่าเจ็บใจนัก… ที่ยามนี้เขายังไร้ซึ่งพลังและวาสนาพอที่จะทำเช่นนั้น
หลี่ชิงอวิ๋นคือประมุขแห่งสำนักใหญ่ พลังบำเพ็ญของเขาย่อมมิด้อยไปกว่าเจ้าสำนักกระบี่ซู่ซันเลยแม้แต่น้อย
เมื่อยืนต่อหน้าหลี่ชิงอวิ๋นในยามนี้… ตัวข้าก็มิต่างอะไรกับมดปลวกที่ไร้ค่าตัวหนึ่ง
ทว่านั่นมันก็เป็นเพียงเรื่องของ ‘ตอนนี้’ เท่านั้น!
ขอเพียงมอบเวลาให้เมิ่งฝานผู้นี้สักหกสิบปี ข้ามีความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมว่าจะต้องก้าวข้ามและอยู่เหนือกว่าหลี่ชิงอวิ๋นให้จงได้
เมิ่งฝานที่ยังคงนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ ทอดสายตามองไปยังกระบี่เฟิงเฮยด้วยความรู้สึกทึ่งแกมประหลาดใจ
หอศาสตราแห่งสำนักซู่ซัน… สมกับเป็นสถานที่ที่ขึ้นชื่อว่ารวบรวมศาสตราเลื่องชื่อจากทั่วทุกมุมหล้าโดยแท้
เพียงแค่ชั้นล่างสุดของหอศาสตราแห่งนี้ กลับสามารถรวบรวมกระบี่ที่เคยเป็นอาวุธคู่กายในวัยเยาว์ของผู้ยิ่งใหญ่หลายต่อหลายคนไว้ได้ ถึงแม้กระบี่เหล่านี้จะเป็นเพียงอาวุธที่พวกเขาเคยใช้ในยามที่ยังมิแกร่งกล้า และถูกผลัดเปลี่ยนไปเมื่อพวกเขามีระดับพลังที่สูงขึ้น ทว่าการที่หอศาสตราสามารถเสาะแสวงหาและรวบรวมพวกมันมาไว้ที่นี่ได้ ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความน่าสะพรึงกลัวของสำนักซู่ซันได้เป็นอย่างดี
“กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก…” เมิ่งฝานพึมพำกับตนเองแผ่วเบา
หลังจากที่เขาได้กลั่นกรองจิตสังหารอันบ้าคลั่งของกระบี่เฟิงเฮย และซึมซับภาพความทรงจำที่น่าสลดนั้น เมิ่งฝานก็ได้รับ ‘รางวัล’ ตอบแทนที่ล้ำค่าอย่างยิ่ง
เขาสัมผัสได้ถึงเศษเสี้ยวแห่งเจตจำนงของ ‘กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก’
แม้จะเป็นเพียงความเข้าใจอันน้อยนิด มิใช่การบรรลุแจ้งอย่างสมบูรณ์ ทว่านี่คือ ‘เมล็ดพันธุ์’ แห่งวิถีกระบี่ที่สำคัญที่สุด
เพราะกระบี่ไท่ซั่งไร้รักหาใช่กระบวนท่ากระบี่ที่ตายตัว… หากแต่เป็น ‘แก่นแท้แห่งกระบี่’
มันไร้ซึ่งท่าร่าง… และไร้ซึ่งแบบแผนใด ๆ ให้ยึดติด!
วิถีกระบี่ในระดับสูงสุดนั้นหาได้ยึดติดกับท่วงท่า หากแต่เป็นการเข้าถึง ‘แก่นแท้แห่งกระบี่’ อย่างถ่องแท้
ผู้ที่สามารถกลั่นกรองจนบรรลุถึงขั้นสร้าง ‘เจตจำนงกระบี่’ (Sword Intent) ขึ้นมาได้ ล้วนถูกขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะผู้ไร้คู่เปรียบบนเส้นทางศาสตรา
หากเมิ่งฝานมุ่งมั่นฝึกปรือวิชานี้ ย่อมมีโอกาสเข้าถึงเจตจำนงแห่ง ‘กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก’ ได้อย่างแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์!
ทว่าเมิ่งฝานนั้นเป็นเพียงเด็กกำพร้าตัวคนเดียว ไร้ญาติขาดมิตรให้ยึดติด
เขาปรารถนาจะตัดสิ้นซึ่งเยื่อใย ทว่ากลับมิมีสายใยใดให้ต้องตัดขาดเสียด้วยซ้ำ
หากอ้างอิงตามวิถีทางดั้งเดิม มีเพียงหนทางเดียวเท่านั้นที่จะบรรลุเจตจำนงกระบี่ไร้รักได้อย่างแท้จริง… นั่นคือเขาต้องหาใครสักคนมาตกหลุมรักอย่างลึกซึ้ง แล้วจึงลงมือสังหารนางด้วยน้ำมือตนเอง
การกระทำอันเหี้ยมเกรียมเช่นนั้น จะส่งผลให้เขาก้าวข้ามขีดจำกัดและบรรลุแจ้งในมรรคาแห่งกระบี่ได้ทันที!
แต่คำถามคือ… เมิ่งฝานจะยอมทำเช่นนั้นจริงหรือ?
คำตอบคือ ไม่มีทาง!
ขนาดละครโทรทัศน์ยังมิกล้าถ่ายทำเนื้อหาบัดซบเช่นนี้ หรือแม้แต่พวกนักเขียนบทใจคอโหดเหี้ยมยังมิมือสั่นจนเขียนบทน้ำเน่าพรรค์นี้ไม่ออก แล้วเมิ่งฝานจะไปหาเรื่องใส่ตัวทำเช่นนั้นเพื่อกระไร?
จะทรมานตัวเองไปเพื่อประโยชน์อันใดกัน?
ในเมื่อเขามีพรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ อยู่กับตัว ในภายภาคหน้าเขาย่อมมิขาดแคลนยอดวิชากระบี่อันทรงพลังอย่างแน่นอน จึงมิมีความจำเป็นต้องไปทำเรื่องผิดมนุษย์มนาเพื่อแลกกับพลังอำนาจแม้แต่น้อย
“ทว่า… การตรากตรำทนทุกข์แสนสาหัสในครานี้ก็มิได้สูญเปล่าเสียทีเดียว” เมิ่งฝานกระตุกยิ้มบาง แววตาฉายแววลิงโลดอย่างปิดมิมิด
เพราะถึงแม้เขาจะมิคิดเหลียวแลการฝึกปรือวิชานี้อย่างจริงจัง และมิปรารถนาจะให้เมล็ดพันธุ์แห่ง ‘กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก’ ผลิบานออกดอกผลในใจ
ทว่าเขากลับค้นพบหนทางอื่น!
เขาสามารถอาศัยพลังจากเมล็ดพันธุ์นี้ เพื่อปลดปล่อยอานุภาพการโจมตีของกระบี่ไท่ซั่งไร้รักออกมาได้หนึ่งครั้ง
หากเลือกใช้วิธีนี้ ‘เมล็ดพันธุ์เจตจำนงกระบี่’ จะกลายเป็นอาวุธลับสังหารที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียวแล้วมลายหายไป แม้จะดูน่าเสียดายไปบ้าง แต่นี่คือหนทางที่ลงตัวที่สุดสำหรับเมิ่งฝาน ผู้ซึ่งมิคิดจะก้าวเข้าสู่วิถีทางอันเหี้ยมเกรียมมืดมนเช่นนั้น!
“ข้ามีกระบี่อยู่ในมือเล่มหนึ่ง… เล่มเดียวที่สามารถสยบศิษย์สายนอกได้ทั้งสำนัก” เมิ่งฝานรำพึงด้วยความภาคภูมิ
อย่าว่าแต่ศิษย์สายนอกเลย ต่อให้เป็นศิษย์สายในของสำนักซู่ซัน หากเขาปลดปล่อยเจตจำนงกระบี่อาฆาตนี้ออกมา ก็ยากนักที่จะหาผู้ใดมาเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้
“หอศาสตราแห่งนี้… แท้จริงแล้วคือแดนสวรรค์แห่งโชคลาภของข้าโดยแท้!”
เมิ่งฝานก้าวเท้าเข้าสู่หอศาสตราได้เพียงสามวัน ทว่าในช่วงเวลาอันสั้นนี้ เขากลับเปลี่ยนแปลงตัวเองไปอย่างสิ้นเชิงราวกับเป็นคนละคน
หลังจากใช้เวลาพักผ่อนฟื้นฟูกำลังไปกว่าหนึ่งชั่วยาม พลันมีเงาร่างของศิษย์ผู้หนึ่งก้าวผ่านประตูใหญ่ของหอศาสตราเข้ามา
เมิ่งฝานที่เริ่มฟื้นตัวจากความเหนื่อยล้าจึงลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยถามอาคันตุกะผู้นั้นตามหน้าที่
“มิทราบว่าท่านมาเยือนหอศาสตราด้วยธุระอันใดหรือ?”
ศิษย์ผู้นั้นรีบประสานมือคำนับเมิ่งฝานอย่างนอบน้อมก่อนเอ่ยว่า “ศิษย์สายนอกหลิวเหว่ย อันดับที่ห้าสิบแห่งทำเนียบศิษย์ใหม่ มาเพื่อขอรับกระบี่คู่กายประจำตัวขอรับ”
โดยปกติแล้ว ศิษย์ทั่วไปย่อมให้ความยำเกรงต่อหอศาสตราเป็นอย่างสูง
ดังนั้นเมื่อย่างกรายเข้ามาในเขตหอศาสตรา พวกเขาจึงแสดงความสุภาพต่อทุกคนอย่างถ้วนหน้า แม้แต่กับศิษย์เฝ้ากระบี่อย่างเมิ่งฝาน พวกเขาก็ต้องไว้หน้าและมิกล้าล่วงเกินแม้เพียงกระผีกริ้น
เมิ่งฝานขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางถามด้วยความสงสัย “การทดสอบศิษย์สายนอกยังมิทันได้เริ่มขึ้น เหตุใดทำเนียบอันดับถึงมีการขยับเขยื้อนได้เล่า?”
หลิวเหว่ยตอบกลับตามตรง “เรียนศิษย์พี่… บังเอิญมีศิษย์พี่ท่านหนึ่งสิ้นชีพลง เดิมทีข้าอยู่อันดับที่ห้าสิบเอ็ด จึงได้รับการเลื่อนขั้นขึ้นมาแทนที่ในอันดับห้าสิบพอดีขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของเมิ่งฝานก็ฉายแววประหลาดใจมิน้อย มินึกเลยว่าจะมีวิธีการเลื่อนอันดับในลักษณะนี้อยู่ด้วย
ทว่าเมื่อพิจารณาดูแล้วก็นับว่าสมเหตุสมผลและเป็นไปตามกฎเกณฑ์แห่งวิถีผู้แข็งแกร่งทุกประการ
“เข้าใจแล้ว… พื้นที่ชั้นแรกของหอศาสตราแห่งนี้ เจ้าสามารถเลือกสรรกระบี่ได้ตามใจปรารถนา ทว่าจงจำไว้ให้มั่น… ศาสตราบางเล่มแฝงไว้ด้วยอาถรรพ์ที่น่าพรั่นพรึง หากเจ้าโลภโมโทสันหมายปองกระบี่ที่เกินขีดความสามารถของตนเองไปครอบครอง เจ้าอาจถูกไอกระบี่สะท้อนกลับมาเล่นงานจนถึงแก่ชีวิตได้!”
นี่คือถ้อยคำเตือนสติที่เป็นดั่งธรรมเนียมปฏิบัติ ศิษย์ทุกคนที่มารับกระบี่ย่อมต้องได้รับคำเตือนนี้จากศิษย์เฝ้ากระบี่เสมอ
“ข้าน้อยทราบแล้วขอรับ ขอบคุณศิษย์พี่ที่ชี้แนะ” หลิวเหว่ยพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในหอศาสตราเพื่อค้นหากระบี่ที่คู่ควรกับตน