วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 88 แก่นอสูรล้ำค่า และการนองเลือดของพญางูขาว
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 88 แก่นอสูรล้ำค่า และการนองเลือดของพญางูขาว
บทที่ 88 แก่นอสูรล้ำค่า และการนองเลือดของพญางูขาว
กระบี่หงชี่ตวัดฟันลงมา แผ่ซ่านรังสีฆ่าฟันอันน่าสะพรึงกลัวจนอากาศสั่นสะเทือน!
เจตจำนงสยบอสูร! ผสานเจตจำนงผ่าขุนเขา!
อำนาจทั้งสองประสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียว หนุนส่งให้พลังทำลายล้างในกระบี่นี้ของเมิ่งฝานพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดใหม่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
พญางูขาวเห็นมนุษย์ตัวจ้อยบังอาจลงมือก่อน ความโกรธแค้นก็ปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด มันบิดม้วนกายมหึมาหมายจะพันรัดเหยื่อให้แหลกลาญ ทว่าด้วยร่างกายที่ใหญ่โตเกินไป เมื่อต้องเคลื่อนไหวในกระท่อมที่คับแคบ พื้นที่จึงกลายเป็นโซ่ตรวนกักขังมันไว้เอง ความเร็วของมันย่อมมิอาจเทียบเคียงกับเงาร่างอันปราดเปรียวของเมิ่งฝานได้!
เมิ่งฝานเหยียดยิ้มเย็นชาที่ชวนให้ขนลุก ก่อนจะฟันกระบี่หงชี่เข้าใส่ส่วนหัวของมันอย่างแม่นยำ
โบราณว่า ‘ตีงูต้องตีที่เจ็ดส่วน’ เพื่อเล็งเป้าไปที่หัวใจ แต่สำหรับการปราบอสูรที่บ่มเพาะจิตวิญญาณจนแกร่งกล้า วิธีที่เด็ดขาดและตรงไปตรงมาที่สุดคือการ ‘บั่นศีรษะ’ และหากจะให้มั่นใจว่ามันจะสิ้นใจม้วยมรณ์อย่างแท้จริง ต้องฟันให้ลึกลงไปจนถึงตำแหน่งหัวใจในคราเดียว!
เปรี้ยง!!!
ยามที่กระบี่หงชี่สัมผัสกับเกล็ดงู กลับบังเกิดเสียงกัมปนาทราวกับโลหะหนักกระแทกกัน ประกายไฟสาดกระจายไปทั่วบริเวณ หนังของพญางูขาวตัวนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กกล้าเสียอีก!
ทว่าแม้มันจะแกร่งปานใด ก็มิอาจต้านทานคมกระบี่ของเมิ่งฝานได้ทั้งหมด หนังหนาฉีกขาด เนื้อสดกระจุย คอของพญางูขาวถูกฟันลึกเข้าไปเกือบครึ่งทาง!
ขอเพียงอีกหนึ่งหรือสองกระบี่ซ้ำลงที่จุดเดิม อสูรตนนี้ย่อมมีจุดจบที่ความตาย!
ฟังดูเหมือนง่ายดาย แต่เหตุการณ์นี้กลับพิสูจน์ให้เห็นถึงความน่าสะพรึงกลัวของพญางูขาว เพราะแม้แต่เมิ่งฝานที่ทุ่มสุดตัวด้วยเจตจำนงกระบี่ถึงสองสาย ยังมิอาจสังหารมันได้ภายในกระบี่เดียว หากศิษย์ซู่ซันคนอื่นมาเผชิญหน้ากับอสูรร้ายตนนี้ คงมีเพียงชะตากรรมเดียวคือกลายเป็นอาหารในท้องงูอย่างแน่นอน
โครม!!!!
เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วป่า เมื่อความเจ็บปวดแสนสาหัสเข้าคุกคาม พญางูขาวก็คลุ้มคลั่งจนถึงขีดสุด ร่างมหึมาบิดพลิ้วอย่างดุเดือดจนกระท่อมไม้พังทลายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย หางอันทรงพลังสะบัดฟาดลงมาดุจแส้สวรรค์ของเทพเจ้าที่หมายจะฟาดฟันทุกสรรพสิ่งให้จมดิน!
เมิ่งฝานถอยร่นออกมาโดยไม่ยอมปะทะตรง ๆ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ปากของงูยักษ์ที่พ่นหมอกสีเขียวมรกตออกมา หมอกนั้นแฝงไปด้วยพิษร้ายแรงที่พยาบาท
แม้ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งพอจะรับแรงกระแทกจากหางงูได้ แต่กับพิษร้ายที่ไม่อาจคาดเดานี้ เมิ่งฝานย่อมไม่กล้าเสี่ยง! เขารักษาระยะห่างไว้อย่างสุขุมเพื่อรอจังหวะเผด็จศึก
ในเวลาเดียวกัน หลิวเยียนผิงและหลี่เสวี่ยโหรวที่กำลังพัวพันกับศัตรูอยู่ไม่ไกล ต่างต้องตะลึงงันจนเกือบเสียท่า เมื่อเห็นกระท่อมหลังที่สามระเบิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของอสูรงูยักษ์ที่ดูราวกับหลุดออกมาจากตำนานบรรพกาล!
ในใจของสองสาว เดิมทีคาดการณ์ไว้ว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในกระท่อมอาจเป็นราชันอสูรกระทิงผู้เกรงขาม แต่ใครจะไปคาดคิดว่าสิ่งที่พุ่งทะยานออกมากลับกลายเป็นพญางูยักษ์ที่น่าพรึงเพริดเช่นนี้!
โบราณว่า ‘งูและหนูย่อมพึ่งพากัน’ แต่เหตุใดอสรพิษกับโคถึกถึงได้มาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันได้? หรือว่าจะเป็นไปตามสำนวน ‘อสูรวัวและงูผี’ ที่หมายถึงเหล่ามารร้ายที่สุมหัวกันมาตั้งแต่ยุคบรรพกาล!
นางทั้งสองต้องแบ่งสมาธิรับมือกับอสูรหัวโคอย่างตึงเครียด พลางลอบชำเลืองมองพญางูขาวเป็นระยะ อสรพิษที่มีลำตัวหนาปานต้นไม้ยักษ์เช่นนี้ เพียงแค่ขนาดของมันก็กดข่มจนผู้คนแทบสิ้นหวัง แล้วเมิ่งฝานจะเอาชนะสัตว์ประหลาดจากยุคดึกดำบรรพ์เช่นนี้ได้อย่างไร?
แม้จะมีความกังวลฉายชัดบนใบหน้าของหลี่เสวี่ยโหรว แต่ในยามนี้นางทำได้เพียงเดิมพันทุกอย่างไว้กับความเชื่อใจเท่านั้น
ทว่า หลิวเยียนผิง กลับสงบนิ่งอย่างประหลาด นางฉุกคิดได้ว่าหากแม้แต่เมิ่งฝานยังมิอาจสยบอสุรกายตนนี้ได้ เช่นนั้นศิษย์สำนักซู่ซันทุกคนที่ย่างกรายเข้าสู่ดินแดนอสูร ก็คงมิมีใครรอดชีวิตไปได้แม้แต่คนเดียว สำนักคงไม่ส่งพวกเขามาตายเปล่าเช่นนี้แน่ และที่สำคัญ นางเคยเห็นเมิ่งฝานร่ายรำอักษรสยบเจียงผัวเยว่มาแล้วครั้งหนึ่ง ชายผู้นี้คือผู้สร้างปาฏิหาริย์ที่นางเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจ!
ในจังหวะที่พญางูขาวแผดเสียงระเบิดกระท่อมจนพังทลายและพุ่งทะยานร่างขึ้นสู่เบื้องบน เมิ่งฝานก็วาดกระบี่เล่มที่สองออกไปในทันที!
เจตจำนงสังหารอสูร!
เจตจำนงพังทลายขุนเขา!
เจตจำนงฟ้าร้องกัมปนาท!
เจตจำนงกระบี่ทั้งสามสายถูกบีบอัดรวมเข้าด้วยกันในกระบี่เพียงเล่มเดียว!
นี่คือวิถีกระบี่ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของเหตุผลและตรรกะทั้งปวง เป็นกระบวนท่าที่ยากจะหาผู้ใดในโลกหล้าทำความเข้าใจได้
โดยปกติแล้ว เจตจำนงสังหารอสูรและเจตจำนงผ่าขุนเขานั้นต่างหนุนส่งซึ่งกันและกันอย่างลงตัว ทว่า ‘เจตจำนงฟ้าร้อง’ กลับมีธรรมชาติที่ดุดันและแปลกแยก การจะหลอมรวมพลังที่ขัดแย้งกันถึงสามชนิดให้กลายเป็นหนึ่งเดียวนั้น ย่อมนำมาซึ่งการปะทะกันของพลังภายในที่มหาศาล
ตามหลักการแล้ว มันคือสิ่งที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง!
ทว่าสำหรับเมิ่งฝาน การหลอมรวมพลังที่แตกต่างกันกลับดูง่ายดายราวกับหยิบจับสิ่งของธรรมดา
นี่คือความอัศจรรย์อันไร้ขอบเขตของ วิถีกระบี่ ‘หยวนซื่อ’ วิถีกระบี่ที่สามารถโอบอุ้มและหลอมรวมทุกสรรพวิชาใต้หล้าให้กลายเป็นหนึ่งเดียว ตราบใดที่รากฐานของเมิ่งฝานยังคงลึกซึ้งเพียงพอ ต่อให้ต้องบรรจุเจตจำนงกระบี่ถึงสามสิบชนิดลงในเพลงกระบี่เดียวเขาก็ย่อมทำได้! ยิ่งไปกว่านั้น พลังแต่ละสายหาได้ขัดแย้งกันไม่ แต่มันกลับหนุนเสริมและทวีคูณอานุภาพซึ่งกันและกันจนถึงขีดสุด
ฟุ่บ!
เมิ่งฝานทะยานร่างขึ้นสู่เวหา แม้ในดินแดนนี้จะไร้ซึ่งพลังปราณแท้ แต่ด้วยพละกำลังอันมหาศาลจากกายาในระดับรวบรวมลมปราณขั้นสาม การกระโจนเพียงครั้งเดียวก็ส่งร่างของเขาลอยสูงขึ้นไปถึงสี่ห้าเมตร!
กระบี่หงชี่ตวัดฟันออกไปอย่างรวดเร็วดุจประกายไฟ เจตจำนงกระบี่ทั้งสามสายพุ่งทะลวงผ่านอากาศอย่างรุนแรง ในชั่วพริบตาถัดมา ลำตัวมหึมาของพญางูขาวก็ถูกตัดขาดออกเป็นสองท่อนอย่างง่ายดายราวกับฟันกิ่งไม้แห้ง!
เศียรของอสรพิษร่วงหล่นกระแทกพื้น โลหิตสีเขียวคล้ำพุ่งทะลักออกมาดุจห่าฝนที่ตกลงมาเฉพาะจุด สาดกระจายไปทั่วบริเวณจนกลิ่นคาวอสูรตลบอบอวล
ไม่ไกลนัก หลิวเยียนผิงและหลี่เสวี่ยโหรวต่างยืนนิ่งอ้างปากค้าง ภาพที่เห็นนั้นมันช่างน่าพรึงเพริดเกินกว่าที่หัวใจจะรับไหว!
ทว่าผู้ที่ตกตะลึงมิต่างกันคืออสูรหัวโคทั้งสามตัว พวกมันถึงกับยืนเซ่อระวางมือจากการจู่โจมชั่วคราว ‘นายเหนือหัว’ ผู้ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามของพวกมันกลับถูกปลิดชีพลงอย่างง่ายดายเพียงนี้เชียวหรือ?
พวกมันหาได้รู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่ เพราะความจริงแล้วพวกมันถูกพญางูขาวใช้กำลังบังคับให้มาเป็นยามเฝ้าประตู ในใจมีเพียงความเคียดแค้นที่ซุกซ่อนไว้ ทว่ายามนี้เมื่อเห็นศัตรูล้มตาย พวกมันกลับไร้ซึ่งความยินดี เพราะต่างล่วงรู้ชะตากรรมของตนเองดีว่า เมื่อผู้ยิ่งใหญ่ยังสิ้นชีพ พวกมดปลวกเช่นมันจะรอดไปได้อย่างไร!
ความสิ้นหวังกระตุ้นให้พวกมันคลุ้มคลั่ง อสูรหัวโคทั้งสามจึงระเบิดพลังจู่โจมสองสาวอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม
เมิ่งฝานปรายตามองเหตุการณ์นั้นเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือกที่จะวางเฉย เขาเห็นว่าสองสาวน้อยยังมีเรี่ยวแรงหลงเหลืออยู่มาก และตามทฤษฎีแล้วพวกนางย่อมสามารถจัดการอสูรระดับนี้ได้ด้วยตนเอง ในเมื่อมอบหน้าที่ให้ไปแล้ว เขาก็ต้องปล่อยให้พวกนางขัดเกลาฝีมือต่อไป เว้นแต่สถานการณ์จะวิกฤตถึงชีวิตจริง ๆ เมิ่งฝานจะไม่ยอมยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายเด็ดขาด
ชายหนุ่มหันกลับมาสนใจซากศพของพญางูยักษ์ที่นอนพาดผ่านทุ่งหญ้า ระดับชั้นของอสูรตนนี้สูงส่งกว่าพวกวัวหน้าคนหลายขุมนัก สัญชาตญาณบอกเขาว่ามันต้องเป็นหนึ่งใน ‘ราชัน’ ที่ปกครองผืนป่าแห่งนี้!
เขาใช้กระบี่หงชี่กรีดผ่าช่องท้องของมัน หนังงูที่แข็งแกร่งปานเหล็กกล้าทำให้เขาต้องใช้แรงมหาศาล หากมิได้ครองอาวุธวิญญาณเช่นหงชี่ในมือ การจะผ่าร่างอสูรตนนี้ย่อมเป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้
หลังจากค้นหาอยู่นาน เมิ่งฝานกลับไม่พบแก่นอสูรทั่วไปอย่างที่ควรจะเป็น ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นลูกแก้วทรงกลมสีทองเหลืองอร่ามอมส้มเม็ดหนึ่งที่เปล่งประกายเจิดจ้า!
แก่นพลังอสูรของพญางูขาวตนนี้ได้วิวัฒนาการไปสู่ระดับที่สูงยิ่งกว่า จนกลายเป็น ‘แก้วอสูร’ เสียแล้ว!
“ของดี!” เมิ่งฝานพึมพำด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของเขาฉายแววพึงพอใจกับโชคลาภก้อนโตที่ได้มาในครานี้อย่างที่สุด