วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 84 ภรรยาของเจ้าไม่สมบูรณ์แล้ว ยังจะเอาอยู่อีกไหม
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 84 ภรรยาของเจ้าไม่สมบูรณ์แล้ว ยังจะเอาอยู่อีกไหม
บทที่ 84 ภรรยาของเจ้าไม่สมบูรณ์แล้ว ยังจะเอาอยู่อีกไหม?
ก่อนหน้านี้ หวังจิ่วหยวน เผชิญแต่ฝูงอสูรกระทิงดุร้าย เขาจึงยังไม่เคยพบเจอกับอสูรจิ้งจอกจำแลงกายมาก่อน เมื่อเห็นสตรีแปลกหน้าปรากฏตัวขึ้นกลางป่าลึกเช่นนี้ เขาจึงรู้สึกประหลาดใจเป็นล้นพ้น
ในใจลอบอิจฉาศิษย์ร่วมสำนักทั้งสี่คนนั้นไม่ได้ ‘โชคดีเสียจริง… บุกเข้ามาในดินแดนอันตรายแบบนี้ ยังอุตส่าห์มีวาสนาได้พบพานโฉมงาม’ หากพูดกันตามตรง รูปโฉมของสตรีชุดขาวนางนั้นงดงามจนยากจะละสายตา หวังจิ่วหยวนได้แต่ทอดถอนใจที่ตนเองมาช้าไปก้าวหนึ่งอย่างน่าเสียดาย!
ทว่าทางด้าน หลิวเยียนผิง และ หลี่เสวี่ยโหรว กลับมีปฏิกิริยาตรงกันข้าม ใบหน้าของพวกนางเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ภาพเหตุการณ์ที่อสูรจิ้งจอกจำแลงเป็นหญิงสาวร้องขอความช่วยเหลือยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำไม่ลืมเลือน
พวกนางต่างนึกถึงคำเตือนของเมิ่งฝานที่ว่า “ในสถานที่แห่งนี้ หากผู้ใดมิได้สวมอาภรณ์ของสำนักซู่ซัน ให้สันนิษฐานไว้ก่อนเลยว่าสิ่งนั้นมิใช่มนุษย์!”
ดังนั้น หญิงสาวชุดขาวผู้นี้ ย่อมหนีไม่พ้นการเป็นอสูรจำแลงกายมาอย่างแน่นอน
เมิ่งฝานปรายตามองหวังจิ่วหยวนที่ยืนตาค้างอยู่ข้าง ๆ แล้วยกยิ้มกวนประสาท
“อิจฉาพวกเขาล่ะสิ?”
เขามองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งว่าพ่อหนุ่มคนนี้กำลังคิดอกุศลอยู่
หวังจิ่วหยวนรีบส่ายหน้าโบกมือพัลวัน “ศิษย์พี่เมิ่งเข้าใจผิดแล้ว! ข้านั้นมุ่งมั่นเพียงวิถีกระบี่ ใจคอหนักแน่นไม่ฝักใฝ่ในนารี”
เมื่ออยู่ต่อหน้าสองสาวงามอย่างหลี่เสวี่ยโหรวและหลิวเยียนผิง เขาย่อมต้องปั้นมาดวีรบุรุษผู้มีคุณธรรมออกมาก่อน ทว่าพอมองลึกเข้าไปอีกนิด เขาก็พบว่าดอกไม้ทั้งสองดอกนี้ดูเหมือนจะมีเจ้าของเสียแล้ว แถมยังดูเหมือนจะถูกปักอยู่ในแจกันใบเดียวกันอีกต่างหาก!
เอ่อ… หวังจิ่วหยวนรีบสลัดความคิดพเนจรนั้นทิ้งไปก่อนจะกู่ไม่กลับ
เมิ่งฝานหัวเราะเบา ๆ “บุรุษย่อมแพ้ทางโฉมงาม นี่มิใช่เรื่องน่าอับอาย หากเจ้าพึงใจนางนัก ข้าจะช่วยจับนางมาให้เจ้าอุ่นเตียงก็ได้นะ”
หวังจิ่วหยวนยิ้มเจื่อนอย่างกระอักกระอ่วน
“ศิษย์พี่อย่าล้อข้าเล่นเลย สำนักซู่ซันเราเป็นสำนักฝ่ายธรรมะที่มีชื่อเสียง จะไปทำเรื่องฉุดคร่าสตรีอย่างนั้นได้อย่างไรกัน”
เมิ่งฝานตบบ่าหวังจิ่วหยวนเบา ๆ เลิกล้อเลียนคนขี้อาย ก่อนจะหันไปทางสองสาวแล้วถามสั้น ๆ
“พวกเจ้าสองคน ใครจะขึ้น?”
“ข้าเอง!” หลี่เสวี่ยโหรวโพล่งขึ้นทันที
นิสัยชอบเอาชนะและกระหายการต่อสู้ของนางถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว หลิวเยียนผิงที่เพิ่งจะอ้าปากยังไม่ทันได้เปล่งเสียง ก็ต้องชะงักค้างเพราะหลี่เสวี่ยโหรวชิงตัดหน้าไปก่อนเสียแล้ว
นี่… สรุปว่านางต้องแย่งกันแม้กระทั่งคิวสังหารอสูรจริง ๆ ใช่ไหมนี่!
หลิวเยียนผิง ทำหน้ามุ่ยด้วยความเสียดาย ในเมื่อศิษย์พี่หลี่ชิงตอบตัดหน้าไปแล้ว นางย่อมไม่อาจเสียมารยาทแย่งชิงได้อีก แต่ในใจกลับลอบกำหมัดแน่น พลางหมายมั่นกับตัวเองว่า ‘คราวหน้า ข้าจะต้องอ้าปากให้เร็วกว่าซือเจี๋ยผู้นี้ให้ได้!’ ดูเหมือนว่าสตรีเองก็มีทิฐิและความกระหายชัยชนะที่แปลกประหลาดไม่ต่างจากบุรุษเพศเลยแม้แต่น้อย
“ได้ เจ้าไปจัดการเถอะ” เมิ่งฝานเอ่ยอนุญาตสั้น ๆ
สิ้นคำอนุมัติ หลี่เสวี่ยโหรว ก็ชักกระบี่ออกจากฝัก ประกายโลหะเย็นเยียบวาดผ่านอากาศก่อนที่นางจะก้าวเท้าอย่างมั่นคง มุ่งตรงไปยังกลุ่มศิษย์สำนักซู่ซันทั้งสี่คน
แท้จริงแล้ว อสูรจิ้งจอกที่อยู่เบื้องหน้านี้นับว่ามีตบะแก่กล้ากว่าตัวที่เมิ่งฝานเพิ่งสังหารไปก่อนหน้านี้เสียอีก พลังมายาของมันเข้มข้นจนไม่เพียงแต่ครอบงำศิษย์ทั้งสี่ที่ยืนล้อมนางอยู่เท่านั้น แม้แต่กลุ่มของเมิ่งฝานที่เพิ่งมาถึงก็ยังสัมผัสได้ถึงไออสูรที่แฝงมากับกระแสจิตมนต์อันเย้ายวน
ทว่าจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุดของอสูรจิ้งจอกคือความเปราะบางในด้านการต่อสู้โดยตรง พลังของมันอยู่ที่การลวงตา หากผู้ใดสามารถมองทะลุเปลือกนอกที่งดงามและจิตมนต์ที่มอมเมาได้ การเด็ดหัวมันก็ง่ายดายดุจการพลิกฝ่ามือ!
“ศิษย์พี่เมิ่ง ศิษย์น้องหลิว พวกท่านคุยเรื่องอะไรกันอยู่หรือ แล้วศิษย์พี่หลี่นางจะเดินเข้าไปทำอะไรกันแน่?” หวังจิ่วหยวน ถามขึ้นด้วยสีหน้าเหลอหลา
หลิวเยียนผิงลอบถอนหายใจยาวในใจ ‘มองไปทางไหนก็มีแต่ศิษย์พี่ศิษย์เจี๋ย มีแค่ข้าคนเดียวที่เป็นศิษย์น้องผู้อ่อนแอ’ อันที่จริงหากนับตามลำดับอาวุโส เมิ่งฝานหาใช่ศิษย์พี่ของนางไม่ แต่เมื่อนึกถึงพละกำลังมหาศาลที่เขาเพิ่งแสดงให้เห็น นางก็ได้แต่ยอมจำนนต่อความจริงข้อนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้
เมิ่งฝานปรายตามองหวังจิ่วหยวนก่อนจะแกล้งหยอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ไปทำอะไรน่ะหรือ ก็ไปช่วย ‘แย่งเมีย’ ให้เจ้าน่ะสิ!”
หวังจิ่วหยวนถึงกับไปไม่เป็น เขาเริ่มรู้สึกว่าศิษย์พี่ผู้มีพลังลึกลับคนนี้ดูจะขี้เล่นและไม่ค่อยสำรวมกิริยาอย่างที่คิดไว้ในตอนแรก
แย่งเมียต่อหน้าสาธารณชนเนี่ยนะ? เขาคิดในใจพลางปาดเหงื่อ ถึงจะมีความคิดอุบาทว์แบบนั้นจริง ๆ อย่างน้อยก็น่าจะแอบทำกันเงียบ ๆ ในที่ลับตาสิ!
ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความฉงนของหวังจิ่วหยวน ร่างของหลี่เสวี่ยโหรวก็ก้าวไปถึงเบื้องหน้าของกลุ่มศิษย์สำนักซู่ซัน และเผชิญหน้ากับสตรีชุดขาวนางนั้นในระยะประชิด
“ศิษย์น้องหลี่!”
“ศิษย์เจี๋ยหลี่!”
“เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
เสียงทักทายด้วยความระคนสงสัยดังขึ้นจากกลุ่มศิษย์ซู่ซันทั้งสี่ ทว่าหลี่เสวี่ยโหรวกลับมีสีหน้าเรียบเฉยเย็นชา นางหาได้แยแสต่อคำทักทายเหล่านั้นไม่
ดวงตาของนางจับจ้องไปที่สตรีชุดขาวเพียงจุดเดียว ก่อนจะลงมืออย่างฉับพลัน
เช้ง!
เสียงกระบี่ออกจากฝักดังกังวานเพียงชั่วพริบตา นางตวัดฟันพริ้วไหวราวกับสายน้ำที่ตัดผ่านอากาศ แล้วสอดกระบี่กลับเข้าฝักอย่างนุ่มนวล กระบวนการทั้งหมดนี้เกิดขึ้นและจบลงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที
ในเสี้ยววินาทีถัดมา ร่างของสตรีชุดขาวที่ดูบอบบางกลับถูกแยกออกเป็นสองซีกอย่างน่าสยดสยอง
ศิษย์สำนักซู่ซันทั้งสี่ถึงกับหน้าถอดสี พวกเขาแผดเสียงตะโกนด้วยความโกรธแค้นและตกใจสุดขีด
“หลี่เสวี่ยโหรว! เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้ากัน!!!!”
ปณิธานของศิษย์ซู่ซันคือการปราบมารผดุงธรรม ปกป้องผู้อ่อนแอ แล้วเหตุใดธิดาแห่งฟ้าผู้เป็นที่เชิดชูของสำนักอย่างนาง ถึงได้กระทำการโฉดเขลา สังหารสตรีผู้บริสุทธิ์ได้อย่างเลือดเย็นเช่นนี้? บรรดาศิษย์ชายเหล่านี้ล้วนเคยมีใจปฏิพัทธ์ต่อนางไม่มากก็น้อย ภาพที่เห็นจึงกรีดลึกเข้าไปในใจจนยากจะยอมรับ
“หลี่เสวี่ยโหรว เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ?”
ทว่าในขณะที่ถ้อยคำก่นด่ายังไม่ทันขาดคำ สีหน้าของพวกเขาก็พลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธแค้นถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงและความหวาดกลัวที่เกาะกินใจ
ร่างที่เคยเป็นโฉมงามในชุดขาว บัดนี้ค่อย ๆ คืนสภาพกลายเป็นซากสุนัขจิ้งจอกสีขาวโพลนตัวมหึมา และที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าคือ มันมีหางพ่วงถึงสามหาง!
ความจริงปรากฏชัดแจ้งในพริบตา นางไม่ใช่สตรีผู้อ่อนแอ แต่เป็นจิ้งจอกอสูรจำแลง!
หลี่เสวี่ยโหรวปรายตามองพวกเขาด้วยสายตาเย็นเยือกพลางเอ่ยสั้น ๆ
“ถ้าไม่อยากตาย ก็จงอยู่ห่าง ๆ คนบ้าอย่างข้าไว้เถิด”
นางใช้ปลายกระบี่คว้านเอาแก่นอสูรออกมาจากซากจิ้งจอกสามหางอย่างชำนาญ แก่นเม็ดนี้มีขนาดและไอพลังมหาศาลไม่ด้อยไปกว่าแก่นของจอมอสูรมิโนทอร์ที่ได้มาก่อนหน้าเลยแม้แต่น้อย
เห็นได้ชัดว่า ‘จิ้งจอกสามหาง’ ตนนี้มีตบะสูงส่งกว่าจิ้งจอกสองหางที่เมิ่งฝานเคยสังหารไปหลายขุม แต่ถึงกระนั้นในสายตาของพวกเขามันก็ยังนับว่า ‘อ่อนแอ’ เกินไปอยู่ดี!
อันที่จริง หลี่เสวี่ยโหรว ยังคงประเมินอานุภาพที่แท้จริงของอสูรจิ้งจอกตนนี้ต่ำไปเล็กน้อย
แม้ว่าภายในแดนอสูร พลังของเหล่าสิ่งชั่วร้ายจะถูกมหาค่ายกลสะกดไว้อย่างหนักหน่วงจนแสดงอานุภาพได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วน ทว่าหากเป็นโลกภายนอก ต่อให้ผู้มีวิชาแก่กล้าจะมองทะลุวิญญาณมายาของจิ้งจอกสามหางตนนี้ได้ แต่มันก็ยังมีกำลังพอจะต่อกรกับยอดฝีมือ ‘ขอบเขตเทียนหยวน’ ได้อย่างสูสี และหากผู้ใดเผลอไผลติดอยู่ในห้วงเสน่ห์เล่ห์กลของมันเข้าล่ะก็ ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับ ‘การแข็งตัวแห่งดาน’ ก็อาจต้องสังเวยชีวิตกลายเป็นปุ๋ยให้แก่มันได้โดยง่าย!
ท่ามกลางความเงียบงันหลังจากซากอสูรปรากฏ ศิษย์สำนักซู่ซันทั้งสี่ต่างยืนนิ่งงันราวกับใบ้รับประทาน พวกเขาไม่มีหน้าจะอ้างสิทธิ์ในแก่นอสูรเม็ดนั้นเลยแม้แต่น้อย เพราะต่างรู้ซึ้งแก่ใจว่า หากมิใช่เพราะหลี่เสวี่ยโหรวลงมือสังหารเด็ดขาด พวกเขาคงได้กลายเป็นวิญญาณเฝ้าป่าไปเสียแล้ว
“ขอบพระคุณศิษย์เจี๋ยหลี่ที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ!”
“ในไพศาลพงไพรแห่งนี้ นอกจากพี่น้องร่วมสำนักซู่ซันแล้ว ย่อมไร้ซึ่งมนุษย์ปุถุชน หากผู้ใดมิได้สวมอาภรณ์ของสำนักเรา จงพึงระลึกไว้เถิดว่าสิ่งนั้นหาใช่มนุษย์ไม่!”
หลี่เสวี่ยโหรวนำถ้อยคำที่เมิ่งฝานเคยพร่ำสอนมาประกาศกร้าวแก่ศิษย์ทั้งสี่ ก่อนจะหมุนกายเดินจากมาโดยไม่แม้แต่จะปรายหามองเบื้องหลัง ทิ้งไว้เพียงเงาร่างอันสง่างามและกลิ่นอายความนับถือที่เริ่มผุดขึ้นในใจของคนเหล่านั้น
เมื่อกลับมาถึงเบื้องหน้าเมิ่งฝาน นางยื่นแก่นอสูรที่เพิ่งได้มาให้แก่เขา ทว่าเมิ่งฝานกลับโบกมือปัดอย่างไม่แยแส
“เจ้าเป็นคนลงแรงสังหารมัน ย่อมเป็นผลงานการศึกของเจ้าเอง จะยกให้ข้าทำไมกัน?”
เมื่อเห็นว่าเขาปฏิเสธอย่างชัดเจน หลี่เสวี่ยโหรวก็มิได้เซ้าซี้ นางเก็บแก่นอสูรเข้าที่พลางหันไปกล่าวกับหลิวเยียนผิงด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“คราวหน้าหากเจออสูรจิ้งจอกอีก เจ้าก็ไปจัดการซะเถอะ เจ้าพวกนี้อ่อนแอเกินไป สังหารแล้วไม่เห็นจะสนุกเท่าพวกวัวอสูรเลยสักนิด”
ทางด้านเมิ่งฝานที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ กลับหันไปมองหวังจิ่วหยวนด้วยสีหน้ากึ่งขอโทษกึ่งล้อเลียน
“ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ ข้าก็นึกไม่ถึงว่านางจะมือหนักปานนี้ ดูท่าเมียของเจ้าจะร่างแหลกเหลือไม่ครบชิ้นส่วนเสียแล้ว ยังอยากจะเอาไปอุ่นเตียงอยู่อีกไหมล่ะ?”