วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 82 พลังวิญญาณแห่งอสูร และบุรุษลึกลับจากหอศาสตรา
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 82 พลังวิญญาณแห่งอสูร และบุรุษลึกลับจากหอศาสตรา
บทที่ 82 พลังวิญญาณแห่งอสูร และบุรุษลึกลับจากหอศาสตรา
หลังจากสิ้นสุดการสังหารอันรวดเร็ว เมิ่งฝานหาได้รีบร้อนเข้าไปขุดเก็บแก่นอสูรไม่ เขากลับเริ่มกระบวนการดูดซับพลังวิญญาณจากซากอสูรกระทิงเหล่านั้นทันที เพื่อนำมาเป็นเชื้อไฟในการขัดเกลา ‘กายาจี๋ป้า’ ของตนให้ยิ่งแกร่ง
อสูรตนแรกที่เขาเลือกย่อมหนีไม่พ้นร่างของ ‘หัวหน้ามิโนทอร์’ กึ่งมนุษย์ตนนั้น เพียงพลังวิญญาณจากร่างนี้เพียงร่างเดียว ก็นับว่ามหาศาลมหาศาลเทียบเท่าอสูรกระทิงทั่วไปสิบตัวรวมกันได้อย่างสบาย ๆ
เมิ่งฝานใช้เวลาร่วมสามนาทีเต็มในการสูบเอาพลังวิญญาณภายในร่างนั้นจนเหือดแห้ง ก่อนจะสลับไปจัดการกับซากอสูรกระทิงที่เหลืออีกสิบสี่ตัว ซึ่งเมื่อรวมกันแล้ว พลังของพวกมันก็น่าประทับใจไม่แพ้ร่างหัวหน้าของมันเลย
“เขากำลังทำอะไรของเขาน่ะ?” หวังจิ่วหยวน เริ่มได้สติจากความตกตะลึง เขาเดินตรงเข้าไปหาหลี่เสวี่ยโหรวและหลิวเยียนผิงพลางถามด้วยความสงสัยครามครัน
เพิ่งสังหารอสูรไปแท้ ๆ แทนที่จะรีบเก็บแก่นอสูร กลับเอาแต่ลูบ ๆ คลำ ๆ ซากศพอยู่นั่น นี่มันรสนิยมพิลึกพิลั่นประเภทไหนกัน?
หลี่เสวี่ยโหรวและหลิวเยียนผิงปรายตามองเขาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับไปโดยไม่ปริปากอธิบายใด ๆ พวกนางไม่ใช่คนชอบโป้ปด และในเมื่อไม่ต้องการเปิดเผยความลับของเมิ่งฝาน การนิ่งเสียจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด
“ศิษย์พี่หลี่ บุรุษท่านนี้คือใครกันแน่ครับ? ใช่ศิษย์แกนกลางหรือไม่ เหตุใดข้าถึงไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย?” หวังจิ่วหยวนยังไม่ลดละความพยายาม
เขารู้จักหลี่เสวี่ยโหรวดี เพราะนางเคยเป็นศิษย์ฝ่ายในที่โดดเด่นและมีชื่อเสียงขจรขจาย โดยเฉพาะในหมู่ชายหนุ่มที่เฝ้าฝันถึงนางนับไม่ถ้วน ทว่าศิษย์พี่หลี่นางนี้กลับเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ไม่เคยปันใจให้ผู้ใด ทำเอาหัวใจของชายหนุ่มค่อนสำนักต้องแตกสลายไปตาม ๆ กัน
ทว่านาทีนี้ หวังจิ่วหยวนเริ่มจะเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว
มิน่าเล่าศิษย์พี่หลี่ถึงไม่ชายตามองใคร ในเมื่อมี ‘ศิษย์พี่’ ที่เร้นกายอย่างสันโดษ พลังฝีมือเข้าขั้นสัตว์ประหลาด แถมยังมีรูปโฉมหล่อเหลาปานเทพบุตรเช่นนี้อยู่ข้างกาย คนอื่นก็แทบจะพ่ายแพ้ตั้งแต่อยู่ในมุ้งเสียด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่จะลงแข่งเลย แค่คุณสมบัติเบื้องต้นก็สอบตกกันหมดแล้ว!
เมื่อเห็นว่าหลี่เสวี่ยโหรวยังคงยืนกรานที่จะเพิกเฉย หวังจิ่วหยวนก็รู้สึกอับอายจนต้องปั้นหน้ายิ้มแห้ง ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน
ทว่า หลิวเยียนผิง ผู้มีจิตใจอ่อนโยนกลับทนเห็นเขาเก้อเขินไม่ไหว จึงเอ่ยตอบไปว่า
“ศิษย์พี่หวังไม่เคยเห็นเขาก็ไม่แปลกหรอก เมิ่งฝานน่ะไม่ใช่ศิษย์แกนกลาง และก็ไม่ใช่ศิษย์ฝ่ายในด้วย เขามาจาก ‘หอศาสตรา’ น่ะ”
เมิ่งฝาน? ศิษย์แห่งหอศาสตราอย่างนั้นหรือ!
หวังจิ่วหยวนสลักชื่อนี้ไว้ลึกในความทรงจำ เขาสังหรณ์ใจอย่างรุนแรงว่า ในอนาคตอันใกล้ ชื่อของชายผู้นี้จะดังกระฉ่อนยิ่งกว่า ‘เหอฝางหยวน’ อัจฉริยะอันดับหนึ่งเสียด้วยซ้ำ!
ฐานะศิษย์แห่ง ‘หอศาสตรา’ สร้างแรงสั่นสะเทือนในใจของหวังจิ่วหยวนยิ่งกว่าเดิม เป็นที่รู้กันดีว่าในสำนักกระบี่ซู่ซัน หอศาสตราและหอคัมภีร์คือสองสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์และสันโดษอย่างยิ่ง
ในขณะที่ตำหนักโอสถหรือตำหนักหลอมศัสตรานั้นเต็มไปด้วยศิษย์ดาษดื่น ดูธรรมดาสามัญและวุ่นวาย แต่หอศาสตราและหอคัมภีร์กลับปกคลุมไปด้วยม่านหมอกแห่งความลึกลับมาโดยตลอด!
ดังนั้น เมื่อทราบว่าเมิ่งฝานสังกัดสถานที่แห่งนั้น ความยำเกรงก็ผุดขึ้นในใจของเขาอย่างมิอาจห้ามได้ ทว่าความจริงแล้วนั่นเป็นเพียงกลไกทางจิตวิทยาของเขาเอง ความเคารพนี้หาได้มาจากฐานะศิษย์หอศาสตราไม่ แต่มันถูกหล่อหลอมขึ้นจากพละกำลังอันเหนือชั้นของเมิ่งฝานที่เพิ่งสยบอสูรกระทิงลงต่อหน้าต่อตาเขาต่างหาก
ศิษย์แห่งหอศาสตรางั้นหรือ? หากจะว่ากันตามตรง แม้แต่ศิษย์รับใช้ปลายแถวก็สามารถถูกส่งไปเฝ้าหอที่เปรียบเสมือนสุสานนั้นได้ทั้งนั้น!
ผ่านไปราวสิบนาที เมิ่งฝานดูดซับพลังวิญญาณจนเกลี้ยงสิ้น เขาตวัดกระบี่กรีดซากหัวหน้ามิโนทอร์เพื่อควักเอาแก่นอสูรออกมา แก่นเม็ดนี้มีขนาดใหญ่เท่าฝาขวด ส่องประกายเจิดจ้ากว่าแก่นอสูรทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด เมิ่งฝานเก็บมันลงกระเป๋าอย่างไม่ลังเล
สำหรับแก่นอสูรขนาดเล็กก่อนหน้านี้ เขาอาจยกให้หลี่เสวี่ยโหรวและหลิวเยียนผิงได้โดยไม่แยแส แต่กับของล้ำค่าระดับนี้ เขาตั้งใจจะเก็บไว้ศึกษาด้วยตนเอง
หลิวเยียนผิง มองตามตาละห้อยพลางประท้วงขึ้นว่า “เมิ่งฝาน! เจ้าเคยบอกมิใช่หรือว่าหากเจอแก่นอสูรชั้นสูงอีกจะยกให้ข้า?”
เมิ่งฝานเก็บแก่นอสูรลงในแหวนมิติอย่างลื่นไหล ก่อนจะตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉยโดยไม่แสดงความเก้อเขินแม้แต่นิดเดียว
“ข้าเคยพูดเช่นนั้นด้วยหรือ? อ้อ ข้าคงหมายถึงแก่นอสูรจิ้งจอกในตอนนั้นน่ะ”
หลิวเยียนผิงได้แต่กลอกตาด้วยความอ่อนใจ นางน้ำท่วมปากพูดไม่ออก เพราะอย่างไรเสียอสูรตัวนี้ก็เป็นเมิ่งฝานที่ลงแรงสังหารด้วยตัวเอง! ทว่าลึก ๆ ในใจนางยังคงตัดพ้ออย่างไม่ยอมแพ้ ‘ทำไมหลี่เสวี่ยโหรวถึงได้ไป แต่ข้ากลับชวดล่ะ? นี่เจ้าเห็นน้องสาวดีกว่าเพื่อนงั้นหรือ!’
“แก่นอสูรที่เหลือพวกเจ้าแบ่งกันเอาเองเถอะ” เมิ่งฝานเอ่ยตัดบท
ในเมื่อหวังจิ่วหยวนไม่มีส่วนร่วมในการลงมือครั้งนี้ เมิ่งฝานจึงไม่ได้แบ่งส่วนแบ่งให้ตามระเบียบ ซึ่งหวังจิ่วหยวนเองก็หาได้โต้แย้งไม่ ในทางกลับกันเขายังรู้สึกละอายใจเสียด้วยซ้ำที่ตนเองเป็นผู้นำพาฝูงอสูรกระทิงเหล่านี้มาสร้างความเดือดร้อน แม้ว่านั่นจะเป็นเพียงความพลั้งพลาดจากการวิ่งหนีเอาชีวิตรอดโดยไม่ดูตาม้าตาเรือก็ตาม
“ศิษย์พี่เมิ่ง ข้ามิได้ตั้งใจลากฝูงอสูรกระทิงมาทางนี้ ข้าเพียงแค่…”
เมิ่งฝานโบกมือขึ้นขัดจังหวะคำอธิบายของหวังจิ่วหยวนอย่างไม่ใส่ใจ
“ไม่ต้องพูดมากความหรอก เพราะสำหรับพวกข้าแล้ว เรื่องเพียงเท่านี้มิได้นับเป็นวิกฤตอันใดเลย!”
แท้จริงแล้วมันหาใช่เรื่องใหญ่อย่างที่หวังจิ่วหยวนกังวล เพียงชั่วสิบลมหายใจทุกอย่างก็จบสิ้นลง ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
“ศิษย์พี่เมิ่ง ข้าคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าในคณะเดินทางของสำนักซู่ซันครั้งนี้ จะมีผู้ยอดเยี่ยมที่เร้นกายได้อย่างล้ำลึกเช่นท่าน ข้ารู้สึกว่าเพลงดาบที่ท่านใช้เมื่อครู่ แข็งแกร่งเทียบชั้นได้กับศิษย์พี่เหอเลยทีเดียว!” หวังจิ่วหยวนเอ่ยด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้นจนปิดไม่มิด
การได้พบยอดฝีมือระดับเหนือชั้นอย่างกะทันหัน ทำให้เขารู้สึกไม่ต่างจากหัวใจของแฟนคลับที่ได้เผชิญหน้ากับไอดอลในดวงตา
เมิ่งฝานยกยิ้มมุมปาก ตบบ่าหวังจิ่วหยวนเบา ๆ พลางกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “มั่นใจในตัวเองหน่อยสิเจ้าหนุ่ม ตัดคำว่า ‘รู้สึกว่า’ ทิ้งไปได้เลย”
เหอฟางหยวนในฐานะผู้นำศิษย์สำนักซู่ซันในภารกิจนี้ ย่อมมีฝีมือที่เลื่องลือทว่าหากต้องมาประลองกับเมิ่งฝานในแดนอสูรแห่งนี้จริง ๆ เหอฟางหยวนย่อมมิใช่คู่ต่อสู้ของเขาอย่างแน่นอน
ทว่านั่นคือข้อจำกัดเฉพาะในแดนอสูรเท่านั้น หากออกไปสู่โลกภายนอก เมิ่งฝานย่อมไม่อาจเทียบรัศมีได้ เว้นเสียแต่ว่าเขาจะทุ่มสุดกำลังจนยอมเข้าสู่สภาวะมารด้วยเคล็ดวิชากระบี่เจ็ดสิ้นสูญหรือกระบี่ราตรีนิรันดร์ ซึ่งหากเป็นเช่นนั้น แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตเทียนหยวนก็อาจถูกเขาสยบได้โดยง่าย แต่นั่นคือหนทางที่แลกมาด้วยราคาที่สูงเกินไป และเขาไม่คิดจะเลือกเดินในตอนนี้
“เมิ่งฝาน ดูนี่เร็ว มันคืออะไรกัน?” เสียงของ หลิวเยียนผิง ดังขึ้นขัดจังหวะ
เมิ่งฝานเดินเข้าไปใกล้ พบว่านางกำลังแคะเอาวัตถุบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายหยกงามออกมาจากท้องอสูรกระทิงตัวหนึ่ง ในระหว่างที่นางกำลังขุดแก่นอสูรอยู่นั้น นางก็ได้พบกับก้อนหินลึกลับชิ้นนี้โดยบังเอิญ สีสันของมันนวลตาและเปล่งประกายดูทรงพลังอย่างยิ่ง
เมิ่งฝานจ้องมองก้อนหยกนั้นนิ่ง ในใจของเขาก็ลอบมึนตงอยู่ไม่น้อย
หลิวเยียนผิงถามข้า แล้วข้าจะไปถามใครล่ะนั่น? เขานึกในใจ หรือว่ามันจะเป็น ‘นิ่ว’ ในท้องอสูรกระทิง? ไม่น่าจะเป็นไปได้!
“มันน่าจะเป็นหินวิญญาณชนิดพิเศษที่วัวอสูรตัวนี้เผลอกลืนลงไป แต่พลังกายของมันไม่อาจย่อยสลายได้” เมิ่งฝานเอ่ยคาดเดาไปตามสถานการณ์
แม้จะเป็นการคาดเดาสุ่ม ๆ แต่เขาก็รู้สึกว่าความเป็นไปได้นี้ค่อนข้างสูง ทว่าสิ่งที่สำคัญกว่าคือ ‘ตัวตน’ ที่แท้จริงของมันต่างหาก
เมิ่งฝานหยิบหยกก้อนนั้นขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด สิ่งที่น่าทึ่งคือมันสะอาดบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งกลิ่นคาวหรือเศษดินโคลน แม้จะถูกควักออกมาจากเครื่องในอสูร แต่กลับไม่มีสิ่งสกปรกติดอยู่แม้เพียงกระผีกริ้น
ความไม่ธรรมดานี้เองที่ยืนยันว่ามันคือของล้ำค่า
“ข้าจะนำมันกลับไปให้ท่านผู้เฒ่าหลินพิสูจน์” เมิ่งฝานเก็บหยกนั้นลงในแหวนมิติอย่างรวดเร็วและลื่นไหล
“เมิ่งฝาน ข้าเป็นคนหามันเจอนะ!” หลิวเยียนผิงถลึงตาใส่เขาด้วยความเคืองใจ
เมิ่งฝานตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างที่สุดว่า
“แต่เจ้าอสูรตัวนี้ ข้าเป็นคนฆ่า!”