วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 74 ของวิเศษแห่งพุทธสำนัก
บทที่ 74 ของวิเศษแห่งพุทธสำนัก
เมื่อได้สดับฟังคำพรรณนาอันแสนรัดทดของศิษย์รัก ผู้เฒ่าหลินก็ได้แต่จ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนใจ
เจ้าเด็กนี่…
ความหน้าด้านหน้าทนระดับสิบชั้นฟ้านี่ไปร่ำเรียนมาจากผู้ใดกัน?
โบราณว่าไว้ “ทารกที่ร้องไห้เก่งมักจะได้กินนมก่อนเสมอ” ดูท่าจะเป็นสัจธรรมที่ใช้ได้ทุกยุคทุกสมัยจริง ๆ หากเจ้าหนุ่มหลัวกังมีความหน้าหนาเพียงครึ่งหนึ่งของเมิ่งฝานในยามนี้ ชะตากรรมของเขาคงไม่ตกต่ำถึงเพียงนั้น เมื่อนึกถึงตรงนี้ ผู้เฒ่าหลินก็อดรู้สึกผิดต่อศิษย์คนก่อนอยู่ลึก ๆ ไม่ได้
ในที่สุด ท่านก็ล้วงขวดหยกใบจิ๋วใบใหม่ออกมา แล้วยื่นส่งให้เมิ่งฝานอย่างเสียมิได้
“ท่านอาจารย์ สิ่งนี้คืออะไรหรือขอรับ?” เมิ่งฝานรีบรับมาด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ
มิต้องสงสัยเลยว่า ของที่ต้องใช้วาทศิลป์ออดอ้อนอยู่นานกว่าท่านอาจารย์จะยอมคายออกมานั้น ย่อมต้องมิใช่ของธรรมดาสามัญเป็นแน่!
ผู้เฒ่าหลินทอดถอนใจยาวเหยียด
“เจ้าเด็กแสบ เจ้าแทบจะขูดรีดทรัพย์สมบัติที่ข้าสะสมมาทั้งชีวิตไปจนสิ้นแล้ว! สิ่งนี้คือ ‘วารีกังวาน’ ของเหลววิเศษที่ยอดปรมาจารย์แห่งพุทธสำนักใช้ขัดเกลากายา อานุภาพของมันดุดันรุนแรงยิ่งนัก เดิมทีข้าตั้งใจจะรอให้เจ้าบรรลุระดับพลังที่สูงกว่านี้ก่อนจึงค่อยมอบให้เป็นรางวัล แต่ใครจะคาดคิดว่าเจ้าจะหน้าหนาปานกำแพงเมืองเช่นนี้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เมื่อเจ้าเก่งกาจขึ้น ข้าคงไม่มีสิ่งใดเหลือไว้เป็นรางวัลให้เจ้าอีกแล้ว!”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ของวิเศษจากพุทธสำนัก’ ดวงตาของเมิ่งฝานก็เบิกกว้างด้วยความยินดี
เป็นที่แซ่ซ้องไปทั่วหล้าว่าพุทธสำนักนั้นคือหนึ่งในใต้หล้าด้านการฝึกฝนกายา เหล่าพระอรหันต์กายทองคำล้วนมีร่างกายที่แกร่งกร้าวดุจเหล็กกล้าจนสำนักสายฝึกกายทั่วไปต้องสั่นสะท้าน
ที่แท้ท่านอาจารย์ก็ซุกซ่อนของดีระดับตำนานไว้กับตัวนี่เอง
เมิ่งฝานรีบยัดขวดวารีกังวานลงในแหวนมิติทันควัน ราวกับเกรงว่าหากช้าไปเพียงอึดใจ ผู้เฒ่าหลินจะเปลี่ยนใจยึดคืนไป
ผู้เฒ่าหลินเห็นท่าทีตะกละตะกลามนั้นก็ได้แต่กลอกตา พลางสำทับเสียงเข้ม “จำไว้ให้ดี! จงใช้วารีนี่เพียง ‘สามวันหนึ่งหยด’ เท่านั้น หากวู่วามกินมากเกินไป นอกจากจะสิ้นเปลืองโดยเปล่าประโยชน์แล้ว ร่างกายของเจ้าอาจจะรับภาระหนักจนเกินรับไหว”
“ศิษย์ทราบแล้วขอรับ จะปฏิบัติตามคำสั่งท่านอาจารย์อย่างเคร่งครัด!” เมิ่งฝานตอบรับพร้อมรอยยิ้มประจบประแจง
“เจ้าหนุ่มนี่มันเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวจริง ๆ ข้าเกรงว่าพอเจ้าบรรลุถึง ระดับเทียนหยวน ข้าคงต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อหาของรางวัลมาให้เจ้าเสียแล้วมั้ง”
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ผู้เฒ่าหลินบ่นอุบด้วยประโยคนี้ สะท้อนให้เห็นว่าท่านเริ่มจะ “ถังแตก” เพราะศิษย์คนนี้เข้าจริง ๆ
เมิ่งฝานรีบกล่าวเอาใจทันที “ท่านอาจารย์โปรดวางใจเถิดขอรับ ในภายภาคหน้าเมื่อศิษย์เติบใหญ่ ศิษย์จะเป็นผู้ดูแลปรนนิบัติท่านเอง!”
“ปากหวานนักนะเจ้า แต่ทีตอนจะขอของผู้อื่น ไฉนข้ามิเห็นเจ้าจะเกรงใจหรือปากอ่อนเช่นนี้บ้างเลย?” ผู้เฒ่าหลินยิ้มขื่น ๆ อย่างเอ็นดู
“อ้อ… ท่านอาจารย์ขอรับ ภารกิจมุ่งหน้าสู่แดนอสูรนั้น กำหนดการที่แน่นอนออกมาหรือยังขอรับ?” เมิ่งฝานเปลี่ยนเรื่องเข้าสู่ประเด็นสำคัญ
“กำหนดการเบื้องต้นคืออีกแปดวันข้างหน้า หากมิมีเหตุพลิกผันใด ๆ แปดวันหลังจากนี้เหล่าศิษย์ที่ถูกคัดเลือกจะรวมตัวกันและออกเดินทางมุ่งหน้าสู่แดนอสูรทันที” ผู้เฒ่าหลินกล่าว
“ศิษย์ได้ยินมาว่าทางสำนักกระบี่อู๋จี๋และสำนักกระบี่คุนหลุน ก็จะส่งคนเดินทางมุ่งหน้าสู่แดนอสูรในครั้งนี้ด้วยใช่ไหมขอรับ?”
“ถูกต้องแล้ว ทางเข้าของแดนอสูรนั้นตั้งอยู่ที่หุบเขาจันทร์ผี เมื่อถึงเวลาทั้งสามสำนักใหญ่จะไปรวมตัวกันที่นั่น” ผู้เฒ่าหลินอธิบาย
“เป็นเช่นนี้นี่เอง” เมิ่งฝานพยักหน้าพลางจดจำชื่อสถานที่ไว้ในใจ
หลังจากนั้น เมิ่งฝานก็มุ่งหน้ากลับไปยังชั้นสามของหอพระคัมภีร์เพื่อจมดิ่งอยู่กับโลกแห่งวิถีกระบี่ต่อ ด้วยความเร็วในการอ่านที่เหนือล้ำกว่าผู้อื่น อีกไม่นานเขาคงกวาดสายตาผ่านคัมภีร์บนชั้นสามจนหมดสิ้น และเมื่อถึงตอนนั้น จำนวนหนังสือบนชั้นสี่ที่น้อยลงไปอีก ก็คงไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะพิชิตมัน
ส่วนชั้นห้านั้น ในเมื่อยังไม่มีสิทธิ์ย่างกรายขึ้นไป เขาก็เลือกที่จะพับแผนเก็บไว้ก่อน
‘ดูท่าว่าก่อนจะออกเดินทาง คงมิทันอ่านคัมภีร์บนชั้นสามให้จบกระบวนความเสียแล้ว’ เมิ่งฝานรำพึงกับตนเอง
ความจริงแล้ว ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เมิ่งฝานลอบสังเกตอยู่เสมอว่าภายในหอพระคัมภีร์อันกว้างขวางนี้ จะพอมีเคล็ดวิชาสายมารซุกซ่อนอยู่บ้างหรือไม่? เพราะลึกเข้าไปในร่างกายของเขา ยังมีพลังมารเส้นหนึ่งที่ขดตัวรอวันเติบโตอยู่
ทว่าผลลัพธ์กลับว่างเปล่า…
ทั้งชั้นหนึ่งและชั้นสองไร้ซึ่งเงาของตำราสายมารแม้แต่เล่มเดียว ส่วนชั้นสามที่เขาอ่านไปกว่าครึ่งก็ยังไม่พบวี่แววเช่นกัน
หากแม้แต่สำนักกระบี่ซู่ซันที่มีรากฐานยาวนานยังมิมีคัมภีร์มารสะสมไว้ สำนักเล็กสำนักน้อยอื่น ๆ ก็คงมิต้องไปคาดหวัง แต่เมิ่งฝานก็มิได้ตีโพยตีพายแต่อย่างใด เขาถือคติว่า ‘มีก็ดี ไม่มีก็ช่าง’ เพราะเดิมทีเขาก็มีวิชาหลักอยู่แล้ว การตามหาคัมภีร์มารเป็นเพียงความอยากรู้อยากเห็นที่เกิดขึ้นพร้อมกับความบังเอิญที่เขาบ่มเพาะพลังมารขึ้นมาได้เท่านั้นเอง
ยามราตรีมาเยือน เมิ่งฝานกลับมายังหอศาสตราเพื่อเคี่ยวกรำ ‘คัมภีร์กายาสูงสุด’ ต่อไป
คราวนี้เขามี ‘วารีกังวาน’ ที่ได้รับจากผู้เฒ่าหลินเป็นตัวช่วยสำคัญ ซึ่งผลลัพธ์ของมันช่างยอดเยี่ยมกว่าโอสถครองกายหลายเท่าตัวนัก
‘ของดีมักถูกเก็บไว้ปล่อยทีหลังเสมอจริง ๆ’ เมิ่งฝานคิดพลางลอบยิ้ม เขาแอบจินตนาการไปไกลว่า หากวารีขวดนี้หมดลง ท่านอาจารย์จะควักสมบัติชิ้นใดออกมาให้อีกนะ? หรือว่าถุงย่ามของท่านจะเป็นดั่ง “กระเป๋าวิเศษของโดราเอมอน” ที่สามารถหยิบของล้ำค่าออกมาได้มิรู้จบกันแน่…
แปดวันพ้นผ่านไปดั่งต้องมนตร์
แม้ ‘วารีกังวาน’ จะทรงอานุภาพเพียงใด แต่ด้วยข้อจำกัดเรื่องเวลาที่สั้นเกินไป เมิ่งฝานจึงเพิ่งจะได้ลิ้มลองมันไปเพียงสองหยดเท่านั้น ทำให้การขัดเกลากายายังมิอาจทะลวงเข้าสู่ขั้นที่สามได้สำเร็จ
‘หากมีเวลาให้ข้าสักหนึ่งเดือน ชั้นที่สามคงอยู่แค่เอื้อม!’ ทว่าบัดนี้ เวลาแห่งการรอคอยสิ้นสุดลงแล้ว ถึงฤกษ์งามยามดีที่จอมกระบี่หนุ่มต้องออกเดินทางเสียที!
แม้จะยังมิอาจทะลวงเข้าสู่ขั้นที่สามได้สำเร็จ แต่เมิ่งฝานก็ยังคงเปี่ยมด้วยความเชื่อมั่น หากมิมีเหตุพลิกผันที่เหนือความคาดหมายจนเกินไปนัก ในแดนอสูรแห่งนั้นเขาย่อมสามารถเดินเหินได้อย่างองอาจไร้ผู้ต้าน
เป็นจริงดังที่หลิวเยียนผิงเคยกล่าวไว้ หากแม้แต่เมิ่งฝานยังมิอาจเอาตัวรอดออกมาได้ เหล่าศิษย์จากสามสำนักใหญ่ที่เหลือก็คงต้องปราชัยยับเยินจนหมดสิ้น และนั่นคือสิ่งที่ไม่มีทางเกิดขึ้นอย่างแน่นอน!
เช้าวันนั้น เมิ่งฝานเตรียมตัวมุ่งหน้าสู่ ‘ลานกระบี่ฟ้า’ เพื่อรวมพลกับกองกำลังหลักในการเดินทางสู่หุบเขาจันทร์ผี ทว่าเขากลับต้องชะงักเมื่อเห็นร่างที่คุ้นตาเดินออกมาจากหอศาสตราพร้อมกับตน
เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “ท่านอาจารย์ ท่านจะออกไปข้างนอกหรือขอรับ?”
ผู้เฒ่าหลินคลี่ยิ้มพลางตอบอย่างอารมณ์ดี “ก็เพราะอาจารย์ของเจ้า คือหนึ่งในผู้อาวุโสผู้นำทีมในครั้งนี้อย่างไรเล่า!”
เมิ่งฝานถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ ข่าวนี้ผู้เฒ่าหลินมิเคยปริปากบอกเขาเลยแม้แต่คำเดียว วินาทีนั้นกระแสความอบอุ่นพลันพวยพุ่งขึ้นมาในอกจนเขารู้สึกตื้นตันอย่างถึงที่สุด
เขาย่อมรู้ดีว่าผู้เฒ่าหลินนั้นหวงแหนความสงบเพียงใด ท่านแทบมิเคยย่างกรายออกจากหอศาสตรา และยิ่งเกลียดชังการเดินทางไกลนอกสำนักซู่ซันเป็นที่สุด การที่ท่านยอมรับหน้าที่ผู้อาวุโสนำทีมในครั้งนี้ ย่อมมิมีเหตุผลอื่นใด นอกจากเพื่อตัวเขาเพียงคนเดียว
“ความปลอดภัยภายในแดนอสูรนั้น ข้ามิอาจยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายได้ เจ้าต้องพึ่งพาตนเองเท่านั้น แต่ข้ารับประกันได้ว่า เส้นทางทั้งไปและกลับของเจ้านั้น จะปลอดภัยไร้กังวลโดยสมบูรณ์!” ผู้เฒ่าหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอย่างยิ่ง
เมิ่งฝานขยับริมฝีปากสั่นเครือ อยากจะเอ่ยคำขอบคุณนับหมื่นคำ ทว่ากลับหามีคำใดหลุดรอดออกมาได้ไม่ ปกติเขาไม่ใช่คนอ่อนไหวง่าย แต่ยามนี้เขากลับรู้สึกว่าความซาบซึ้งใจมันเอ่อล้นจนยากจะเก็บกั้น เมื่อมีผู้ใดปฏิบัติต่อเราอย่างดีเลิศโดยไร้เงื่อนไข ย่อมยากนักที่จะทำใจให้เป็นปกติได้
“ขอบพระคุณท่านอาจารย์” เมิ่งฝานเอ่ยออกมาในที่สุดด้วยน้ำเสียงที่พร่าสั่นเล็กน้อย
‘ช่างเป็นความรู้สึกที่น่ารำคาญจริง ๆ!’ เขาค่อนขอดตัวเองในใจเพื่อกลบเกลื่อนความตื้นตัน
“รีบเดินทางกันเถอะ จะมาเกรงใจอาจารย์อยู่ทำไม?” ผู้เฒ่าหลินตัดบทพลางเดินนำหน้ามุ่งสู่ลานกระบี่ฟ้า โดยมีเมิ่งฝานเดินตามหลังเงาร่างของอาจารย์ไปติด ๆ
เมื่อมาถึงลานกระบี่ฟ้า เมิ่งฝานก็ได้พบกับคนรู้จัก และเป็นเพียงคนเดียวที่เขารู้จักในหมู่ศิษย์จำนวนมาก
หลี่เสวี่ยโหรว
“พี่เมิ่งฝาน! ท่านมาแล้ว ข้ารอท่านอยู่นานทีเดียว” เด็กสาวรีบวิ่งเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มสดใส
ก่อนหน้านี้นางได้แวะเวียนไปหาเขาที่หอพระคัมภีร์บ่อยครั้ง จึงรู้ดีว่าเมิ่งฝานต้องเข้าร่วมภารกิจเสี่ยงตายในครั้งนี้ด้วย แม้ลึก ๆ นางจะมีความกังวลอยู่บ้าง แต่นางก็มิยอมให้ความกลัวมาขัดขวางปณิธาน
ในใจของหลี่เสวี่ยโหรวนั้นตั้งมั่นอย่างแน่วแน่ว่า นางจะคอยปกป้องเมิ่งฝานในแดนอสูรให้จงได้!
ภาพในอดีตยามที่หมู่บ้านถูกทำลายเหลือเพียงเขาสองคนที่ต้องพึ่งพิงกันลอยเด่นขึ้นมาตลอดเวลา พี่เมิ่งฝานคือผู้ที่คอยกางปีกปกป้องนางมาโดยตลอด บัดนี้ถึงคราวที่นางผู้เป็นอัจฉริยะแห่งรุ่น จะได้เป็นฝ่ายปกป้องพี่ชายคนนี้บ้างแล้ว
เมื่อคิดได้เช่นนั้น หัวใจของนางก็เต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและมุ่งมั่นอย่างเปี่ยมล้น!
“พี่เมิ่งฝาน ท่านผู้นี้คือ?” หลังจากวิ่งเข้ามาหาเมิ่งฝานด้วยความร่าเริง หลี่เสวี่ยโหรวเพิ่งจะสังเกตเห็นผู้อาวุโสผมขาวที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างกายพี่ชายตน
“นี่คือท่านผู้เฒ่าหลินแห่งหอศาสตราที่พี่เคยเล่าให้เจ้าฟังอย่างไรเล่า ท่านคืออาจารย์ของพี่เอง!” เมิ่งฝานเอ่ยแนะนำด้วยความภาคภูมิใจ
เมื่อสิ้นคำแนะนำ หลี่เสวี่ยโหรวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบทำความเคารพอย่างเต็มยศ นางก้มกายประสานมือคำนับอย่างนอบน้อมที่สุดพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทว่าจริงจัง
“ศิษย์หลี่เสวี่ยโหรว ขอกราบขอบพระคุณท่านผู้เฒ่าหลินที่เมตตารับพี่เมิ่งฝานเป็นศิษย์เจ้าค่ะ!”
นางยังคงจำภาพเหตุการณ์ในอดีตได้ติดตา ยามที่พี่เมิ่งฝานยังเป็นเพียงศิษย์รับใช้ที่ไร้อนาคต นางเห็นเขาต้องทนทุกข์และพยายามอย่างหนักเพียงใดในการสัมผัสลมปราณ แม้แต่นางเองก็เคยพยายามส่งต่อปราณแท้เข้าสู่ร่างกายของเขาเพื่อช่วยกระตุ้นการฝึกฝน แต่กลับมิทันไรก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย… ราวกับโชคชะตาได้ปิดตายเส้นทางสู่ความเป็นเซียนของเขาไปเสียแล้ว
ทว่านับแต่พี่เมิ่งฝานได้กราบผู้เฒ่าหลินเป็นอาจารย์ เขากลับพุ่งทะยานขึ้นสู่ระดับวรยุทธ์แท้จริงได้อย่างปาฏิหาริย์! ในสายตาของหลี่เสวี่ยโหรว ความสำเร็จทั้งหมดนี้ย่อมเป็นเพราะการสั่งสอนและของวิเศษจากท่านผู้เฒ่าหลินทั้งสิ้น
สำหรับนาง เมิ่งฝานคือพี่ชายผู้ร่วมเป็นร่วมตาย และท่านผู้เฒ่าหลินก็เปรียบดั่งบุพการีผู้ให้ชีวิตใหม่แก่พี่ชายของนาง ความกตัญญูที่เปี่ยมล้นทำให้นางถวายบังคมอย่างสุดตัว
ผู้เฒ่าหลินเห็นเด็กสาวตรงหน้าคำนับตนด้วยความเคารพรักอย่างจริงใจก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบประคองนางให้ลุกขึ้นพลางนึกในใจว่า ‘เด็กสมัยนี้ช่างกตัญญูและรู้ความเสียนี่กระไร’
“อาจารย์ของพี่เป็นคนเปิดเผยมิถือตัว เจ้าไม่ต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้หรอก” เมิ่งฝานเอ่ยพลางยิ้มแห้ง ๆ อย่างทำตัวไม่ถูก
เขาพอจะเดาออกว่าเหตุใดนางจึงตื้นตันใจเพียงนี้ แม้นางจะเข้าใจผิดไปบ้างว่าความรุ่งโรจน์ของเขามาจากอาจารย์เพียงอย่างเดียว (ทั้งที่ความจริงมาจากความพยายามและความลับส่วนตัวของเขาเองเสียส่วนใหญ่) แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าท่านผู้เฒ่าหลินคือผู้เปิดประตูแห่งโอกาสให้เขาจริง ๆ ดังนั้นนางจะกตัญญูต่อท่านก็ถือเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว
“พี่เมิ่งฝาน ไฉนก่อนหน้านี้ท่านมิยอมบอกข้าเลยว่าท่านผู้เฒ่าหลินจะนำทีมไปด้วย? หากข้ารู้เร็วกว่านี้ คงได้เตรียมการต้อนรับและปรนนิบัติท่านให้ดีกว่านี้แล้ว” หลี่เสวี่ยโหรวหันมาค้อนพี่ชายเบา ๆ
“จะเตรียมการอันใดกันนักหนา? ข้าเองก็เพิ่งรู้เมื่อเช้านี้เองว่าท่านอาจารย์จะเลิกล้มความเกียจคร้านแล้วยอมก้าวออกจากหอศาสตรามาด้วย”
เมิ่งฝานบ่นพึมพำ ไม่คิดเลยว่าอาจารย์จะเก็บงำความลับไว้เซอร์ไพรส์เขาได้แนบเนียนเพียงนี้
เมื่อกองทัพใหญ่รวมพลเสร็จสิ้น ศิษย์จากสำนักกระบี่ซู่ซันเกือบร้อยชีวิตก็เริ่มเคลื่อนขบวนลงจากยอดเขา มุ่งหน้าสู่ ‘หุบเขาจันทร์ผี’ อันเป็นประตูสู่แดนอสูร
เมิ่งฝานกวาดสายตามองพลางคำนวณในใจ เมื่อรวมกับศิษย์จากสำนักคุนหลุนและสำนักอู๋จี๋ จำนวนคนทั้งหมดน่าจะอยู่ที่ประมาณสามร้อยคน ตัวเลขนี้อาจดูมิได้มากมายนัก ทว่านี่คือกลุ่มคนระดับหัวกะทิ เพราะข้อจำกัดของแดนอสูรนั้นเข้มงวดนัก ผู้ที่เข้าสู่ระดับหยวนอิงจะมิสามารถผ่านเข้าไปได้ และศิษย์ที่เข้าไปก็ต้องมีวิชากระบี่ที่แก่กล้าพอจะรักษาชีวิตตนเอง
การที่คนเพียงสามร้อยคนมุ่งหมายจะกวาดล้างดินแดนแห่งหนึ่ง ฟังดูแล้วช่างน่าเร้าใจยิ่งนัก! ทว่าในความเป็นจริง แดนอสูรแห่งนี้มิได้น่าสะพรึงกลัวดุจชื่อที่ตั้งไว้ มันมิใช่โลกต่างมิติที่เต็มไปด้วยจอมมาร แต่เป็นเพียงพื้นที่พิเศษที่ถูกฝูงอสูรกายเข้ามายึดครองไว้เท่านั้น
หากตัดคำว่า ‘แดนอสูร’ ออกไป แล้วมองว่ามันเป็นเพียง ‘ขุนเขา’ หรือ ‘พงไพร’ ที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้าย สิ่งที่พวกเขากำลังจะทำก็คือการล่าอสูรและเคลียร์พื้นที่เท่านั้นเอง เมื่อคิดได้เช่นนี้ ความกดดันในใจของเมิ่งฝานก็พลันมลายหายไปสิ้น