วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 7 การบำเพ็ญเพียร ปราณแท้สายแรก
บทที่ 7 การบำเพ็ญเพียร ปราณแท้สายแรก
เห็นได้ชัดว่าศิษย์พี่หลัวเพิ่งจะกลับมาจากการออกไปดื่มสุราข้างนอกอย่างสำราญใจ
เดิมทีเมิ่งฝานหลงคิดไปว่า การถูกส่งมาประจำการ ณ หอศาสตราแห่งนี้ จะต้องถูกจองจำภายใต้กฎระเบียบอันเข้มงวด มิต่างจากการติดคุกติดตารางที่ไร้ซึ่งอิสรภาพ!
อย่างน้อยที่สุด เขาก็คาดการณ์ว่าศิษย์เฝ้ากระบี่ต้องกบดานอยู่แต่ในหอศาสตราทุกวี่วัน มิอาจย่างกรายออกสู่โลกภายนอกได้ตามใจชอบ
ทว่าเมื่อเห็นสภาพของศิษย์พี่หลัวในยามนี้ ความคิดเหล่านั้นก็พลันกระจ่างชัดว่าเขานั้นคาดการณ์ผิดถนัด
ในเมื่อศิษย์พี่หลัวยังสามารถใช้ชีวิตได้อย่างเสเพลและเป็นอิสระถึงเพียงนี้ แสดงว่าสถานะศิษย์เฝ้ากระบี่ก็คงมิได้ลำบากตรากตรำอย่างที่จินตนาการไว้ในคราแรก
เมิ่งฝานเริ่มรู้สึกว่า… ชะตากรรมของศิษย์เฝ้ากระบี่ในหอศาสตราแห่งนี้ ดูท่าจะมิได้น่าเวทนาจนเกินไปนัก!
“ศิษย์พี่หลัว ท่านกลับมาแล้วหรือครับ” เมิ่งฝานเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม
ศิษย์พี่หลัวหัวเราะร่าด้วยความเบิกบาน ใบหน้าแดงก่ำอบอวลไปด้วยกลิ่นสุราที่คละคลุ้ง พลางเรอออกมาคำโตด้วยความมึนเมา
ก่อนจะสะบัดมือโยนน้ำเต้าสุราใบหนึ่งให้แก่เมิ่งฝานอย่างคล่องแคล่ว
“อย่าหาว่าข้าผู้เป็นศิษย์พี่เอาแต่หาความสุขใส่ตัวจนลืมดูแลเจ้าเลย… เอ้า! นี่ส่วนของเจ้า!” สิ้นคำกล่าว เขาก็เดินโอนเอนกลับเข้าห้องพักของตนเพื่อพักผ่อนในทันที
ต้องยอมรับเลยว่า หากชีวิตประจำวันเป็นเช่นนี้ต่อไป ก็นับว่าเป็นชีวิตที่สุนทรีย์มิใช่น้อย
“เอาละ ได้เวลาแล้ว… อย่าลืมลงกลอนประตูใหญ่ให้เรียบร้อยด้วยเล่า”
แม้จะก้าวเข้าห้องไปแล้ว ศิษย์พี่หลัวก็ยังมิลืมกำชับเมิ่งฝานอีกประโยค ก่อนจะปิดประตูห้องหับของตนลง
เมิ่งฝานก้มมองน้ำเต้าสุราในมือพลางเผยยิ้มขื่นออกมาอย่างจนใจ
หลังจากลงกลอนประตูใหญ่ของหอศาสตราจนแน่นหนา เขาก็ปลีกตัวกลับเข้าสู่ห้องพักส่วนตัวทันที ภารกิจทำความสะอาดศาสตราทั้งยี่สิบเล่มในวันนี้ลุล่วงลงด้วยดี ถึงเวลาที่เขาจะได้เอนกายพักผ่อนเสียที
เขาวางน้ำเต้าสุราลงบนโต๊ะ ก่อนจะลองเปิดจุกดื่มเข้าไปอึกหนึ่ง…
ทว่ารสสัมผัสกลับมิได้วิเศษเลอเลิศอย่างที่คิด!
เมิ่งฝานรีบอุดจุกน้ำเต้ากลับคืนที่เดิมด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในชาติภพก่อนเขาหาใช่ผู้นิยมในรสสุรา ยิ่งมาพบเจอน้ำเมาในโลกนี้ที่มีรสชาติฝาดเฝื่อนย่ำแย่กว่าโลกเดิมหลายเท่าตัว เขายิ่งรู้สึกไม่พิสมัยมันแม้แต่น้อย
“ได้เวลาเริ่มฝึกฝนอย่างจริงจังเสียที!” เมิ่งฝานขยับกายขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนเตียงพลางพึมพำกับตนเองแผ่วเบา
ยามนี้เขามีวิชากระบี่สถิตอยู่ในใจถึงสองกระบวนท่า
และด้วยอำนาจหนุนเสริมจากพรสวรรค์ขั้นสูงสุดอย่าง ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ ทำให้เขาสามารถบรรลุถึงแก่นแท้และเชี่ยวชาญวิชาทั้งสองได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยมิต้องเสียเวลาฝึกปรือนับสิบปี
หากต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้จริงในยามนี้ ฝีมือของเขาหาได้ด้อยไปกว่าใคร ต่อให้เป็นยอดฝีมือในหมู่ศิษย์รับใช้อย่าง ‘หยางเฟย’ เมิ่งฝานก็มั่นใจว่าตนมีขีดความสามารถเพียงพอที่จะสังหารอีกฝ่ายได้ภายในชั่วพริบตาเดียว!
ทว่า… จุดอ่อนอันฉกรรจ์เพียงหนึ่งเดียวที่เมิ่งฝานยังมิอาจก้าวข้ามได้ในยามนี้ ก็คือพื้นฐาน ‘พลังวัตร’ ของตนเอง!
ระดับการบำเพ็ญเพียรของเขานั้นเรียกได้ว่าว่างเปล่าจนน่าใจหาย
หากจะเอ่ยให้ชัดแจ้งกว่านั้นก็คือ… มันเป็นศูนย์อย่างสิ้นเชิง!
ตามครรลองแห่งการฝึกตน มีเพียงผู้ที่สามารถควบแน่นจนก่อกำเนิด ‘ปราณแท้สายแรก’ ภายในร่างได้สำเร็จเท่านั้น จึงจะถูกนับว่าเป็นนักบำเพ็ญยุทธ์ที่แท้จริง
ทว่าเมิ่งฝานผู้เป็นศิษย์รับใช้ปลายแถวที่โลกทอดทิ้งผู้นี้ กลับมิเคยสัมผัสได้ถึงไอปราณแม้เพียงเศษเสี้ยว
เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้ที่เย็นเยียบ เริ่มต้นชักนำจิตวิญญาณให้เข้าสู่การฝึกฝนตาม ‘เคล็ดชักนำปราณ’
วิชาชักนำปราณนี้ คือศาสตร์พื้นฐานบทแรกที่ศิษย์แห่งสำนักซู่ซันทุกคนต้องร่ำเรียน เพื่อใช้กระตุ้นเร้าพลังฟ้าดินให้ก่อกำเนิดเป็นกระแสปราณแท้ไหลเวียนอยู่ภายในกายา
และเมื่อใดที่ปราณแท้สายแรกถือกำเนิดขึ้น เมื่อนั้นเขาจึงจะมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะฝึกปรือคัมภีร์บำเพ็ญเซียนในระดับที่สูงขึ้นไป!
ในยามนี้ เมิ่งฝานจึงตกอยู่ในสถานะอันน่าอเนจอนาถ ถึงขั้นที่แม้แต่คัมภีร์บำเพ็ญเพียรระดับล่างเพียงเล่มเดียวก็ยังมิอาจครอบครอง
หนทางเดียวที่จะหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งความต่ำต้อยนี้ได้ คือการตรากตรำฝึกฝนเคล็ดชักนำปราณจนกว่าจะบรรลุถึงขั้นก่อเกิดปราณแท้สายแรกให้จงได้!
‘เคล็ดชักนำปราณ’
มันคือวิชาที่เมิ่งฝานคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะเจ้าของร่างเดิมได้เพียรพยายามฝึกฝนมันมานับครั้งไม่ถ้วน… แต่น่าเศร้าใจนักที่ความพยายามเหล่านั้นกลับสูญเปล่า และมิเคยสัมผัสได้ถึงกระแสพลังแม้เพียงนิดตลอดหลายปีที่ผ่านมา
รากปราณระดับขยะนั้นช่างอ่อนแอจนน่าใจหาย มันคือขีดจำกัดที่พร้อมจะผลักดันให้นักบำเพ็ญเพียรตกสู่หุบเหวแห่งความสิ้นหวัง
ทว่าในครานี้… ทันทีที่เมิ่งฝานเริ่มโคจร ‘เคล็ดชักนำปราณ’ สถานการณ์กลับพลิกผันไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง!
เขาสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเลือนราง ณ บริเวณท้องน้อย ทุกคราที่เขาชักกระบี่ออกมาเช็ดทำความสะอาด กลิ่นอายพิเศษเหล่านั้นที่ซึมซาบเข้าสู่ร่าง ล้วนไหลมารวมตัวกัน ณ จุดนี้โดยมิได้นัดหมาย
ส่วนลึกของท้องน้อย…
เมิ่งฝานขมวดคิ้วมุ่น แม้ในยามนี้เขาจะยังมิอาจบรรลุถึงขั้น ‘พินิจภายใน’ เพื่อมองดูอวัยวะได้ แต่เขาก็พอมีพรรษาความรู้อยู่บ้าง
ตำแหน่งนี้… คงหนีไม่พ้นจุด ‘ตันเถียน’ อย่างแน่นอน!
ถึงแม้เขาจะยังไม่กระจ่างแจ้งว่า พลังลึกลับที่หลั่งไหลเข้ามาทุกครั้งยามสัมผัสศัสตรานั้นคือสิ่งใด ทว่าความเคลื่อนไหวอันผิดปกติที่เกิดขึ้นในยามนี้ ย่อมเป็นสัญญาณบ่งบอกว่ามันกำลังเกื้อหนุนการบำเพ็ญเพียรของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย
ไม่ว่าอย่างไร… พรสวรรค์ที่สถิตอยู่กับตัวย่อมมิมีวันทำร้ายเจ้าของ มีแต่จะฉุดกระชากเขาให้พ้นจากความต้อยต่ำเท่านั้น!
ทันทีที่ไออุ่นแผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อย เคล็ดชักนำปราณที่เมิ่งฝานกำลังบ่มเพาะก็พลันสั่นสะเทือนและเริ่มหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง!
นี่คือปรากฏการณ์ที่ไม่เคยอุบัติขึ้นมาก่อนในชีวิต!
หากจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพ… ในอดีตยามที่เจ้าของร่างเดิมเพียรฝึกฝน เคล็ดวิชานี้จะเคลื่อนตัวเชื่องช้าประหนึ่งรถหัดเดินของเด็กทารก ทว่าในวินาทีนี้ มันกลับพุ่งทะยานราวกับอาชาศึกที่ถลันออกไปอย่างสุดแรงเกิดด้วยความเร็วที่ยากจะทัดเทียม
ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน!
“ความเร็วนี่มัน… น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว” เมิ่งฝานลืมตาขึ้นช้า ๆ แววตาเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ
เขาสงบจิตใจพลางจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด ขมวดคิ้ววิเคราะห์ถึงที่มาที่ไปของปาฏิหาริย์ในครั้งนี้
ทว่าต่อให้เค้นสมองอย่างไร เขาก็ไม่อาจหาคำอธิบายที่แน่ชัดได้ว่าเหตุใดกระแสปราณถึงได้พุ่งพล่านถึงเพียงนี้ แต่ในเมื่อมันคือวาสนาอันประเสริฐ เขาก็ไม่จำเป็นต้องซักไซ้ไล่เลียงให้เสียเวลาอีกต่อไป!
เมิ่งฝานสลัดความลังเลทิ้งไป แล้วเริ่มโคจร ‘เคล็ดชักนำปราณ’ อย่างต่อเนื่องตลอดทั้งคืนโดยมิได้หยุดพัก
รุ่งเช้าวันถัดมา… แม้แสงสุริยาจะยังมิอาจก้าวพ้นขอบฟ้า
เมิ่งฝานที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงมาเนิ่นนานก็ได้ขยับกายลงสู่พื้น
แม้จะตรากตรำฝึกฝนมาทั้งคืนโดยมิได้ข่มตานอนแม้แต่น้อย ทว่าเขากลับรู้สึกปลอดโปร่งสดชื่นและเปี่ยมไปด้วยพละกำลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
และสิ่งที่สำคัญที่สุด… ยามนี้ภายในร่างกายของเขาได้ก่อเกิด ‘เส้นปราณแท้สายแรก’ เป็นที่สำเร็จ!
นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เขาหาใช่เพียงเศษสวะที่ไร้วรยุทธ์ติดกายอีกต่อไปแล้ว
เมิ่งฝานผลักประตูห้องออกไปพลางบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายรับไอเย็นยามเช้า
ความรู้สึกช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!
ในวันนี้ เขาสามารถกล่าวได้อย่างเต็มปากแล้วว่าตนเองได้ก้าวเข้าสู่วิถีแห่งการบำเพ็ญเซียนอย่างเป็นทางการ…
ทว่าครู่ต่อมา เขาก็เริ่มตระหนักได้ว่าตนเองยังขาดสิ่งสำคัญไปอีกประการหนึ่ง
เขายังมิมี ‘คัมภีร์บำเพ็ญเพียร’ สำหรับก้าวต่อไปเลยนี่นา!
อรรถประโยชน์ของ ‘เคล็ดชักนำปราณ’ นั้นสิ้นสุดลงเพียงแค่การกระตุ้นให้ก่อเกิดปราณแท้สายแรกในร่างกายเท่านั้น หลังจากบรรลุขั้นนี้แล้ว มันก็มิแตกต่างอันใดกับตำราที่ไร้ค่า
ยามนี้สิ่งที่เมิ่งฝานโหยหาที่สุด คือการเสาะหา ‘คัมภีร์บำเพ็ญเพียร’ เล่มใหม่มาครอบครอง!
ตามกฎระเบียบของสำนัก… ศิษย์รับใช้จำต้องกลั่นปราณแท้สายแรกออกมาให้ได้เสียก่อน จึงจะได้รับการพิจารณาเลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายนอก และมีวาสนาได้รับมอบวิชาบำเพ็ญเพียรที่แท้จริง
ทว่าสถานะของเมิ่งฝานในยามนี้กลับก้ำกึ่ง จะว่าเป็นศิษย์รับใช้ก็ไม่ใช่ ศิษย์สายนอกก็ไม่เชิง แต่เป็นศิษย์เฝ้ากระบี่แห่งหอศาสตราที่ไม่เหมือนใคร
ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาคงทำได้เพียงบากหน้าไปขอความเมตตาจากศิษย์พี่หลัวเท่านั้น
กาลเวลาล่วงเลยไปกว่าสามชั่วยาม จนกระทั่งดวงตะวันลอยเด่นขึ้นสู่กลางเวหา ศิษย์พี่หลัวจึงยอมเปิดประตูห้องออกมาด้วยดวงตาที่ยังคงง่วงเหงาหาวนอน
ในระหว่างที่รอ เมิ่งฝานมิได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เขาขัดเช็ดทำความสะอาดกระบี่ยาวทั้งยี่สิบเล่มจนเงาวับเป็นที่เรียบร้อย
และด้วยความระมัดระวัง เขาจึงจงใจหลีกเลี่ยง ‘กระบี่อาถรรพ์’ ทั้งหลาย ทำให้ศาสตราทั้งยี่สิบเล่มที่ผ่านมือเขาในวันนี้ หามีเล่มใดที่สถิตจิตวิญญาณกระบี่ไว้ไม่
“อ้าว… เจ้าหนุ่ม เจ้าฝึกปรือจนก่อเกิดปราณแท้ได้แล้วรึ?”
ศิษย์พี่หลัวที่เพิ่งก้าวพ้นธรณีประตูห้องมา เห็นเมิ่งฝานเข้าเป็นคนแรกก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
เมิ่งฝานเผยรอยยิ้มอย่างเจียมตัวพลางกล่าวตอบ “ในเมื่อก้าวเข้าสู่หอศาสตราแห่งนี้แล้ว หากปรารถนาจะมีชีวิตรอดสืบไป ศิษย์ย่อมต้องมุมานะฝึกฝนให้หนักกว่าผู้อื่นเป็นทวีคูณขอรับ”
ศิษย์พี่หลัวพยักหน้าเบา ๆ พลางใช้นิ้วแคะขี้ตาที่หัวตาอย่างไม่ถือสาหาความ
“ไอ้หนู… เจ้ามีไหวพริบไม่เลวทีเดียว ในหอศาสตราแห่งนี้ หากเจ้าปรารถนาจะมีลมหายใจต่อไปให้นานวัน สิ่งเดียวที่พึ่งพาได้คือความแข็งแกร่งของตนเองเท่านั้น!”
เมิ่งฝานที่เฝ้ารอโอกาสมาตลอดทั้งเช้า จึงตัดสินใจเอ่ยถามออกไปตามตรง “ศิษย์พี่หลัว… สำหรับศิษย์เฝ้ากระบี่ที่สามารถกลั่นปราณแท้ได้สำเร็จแล้ว หากต้องการจะหาคัมภีร์บำเพ็ญเพียรมาฝึกปรือต่อ จะต้องไปติดต่อรับได้ที่ใดหรือขอรับ?”
“มิต้องลำบากไปที่ใดหรอก ข้ามีติดตัวอยู่พอดี รอประเดี๋ยว!”
สิ้นคำ ศิษย์พี่หลัวก็หันกายกลับเข้าห้องไปชั่วครู่ ก่อนจะออกมาพร้อมกับสมุดเล่มบางเล่มหนึ่ง แล้วโยนมันให้เมิ่งฝานอย่างไม่ยี่หระ
“ตามระเบียบแล้ว เจ้าสามารถไปที่หอตำราเพื่อขอรับ ‘วิชาปราณมูลฐานซู่ซัน’ ได้เล่มหนึ่ง แต่นั่นมันก็แค่ตำราพื้น ๆ ที่หาได้ทั่วไป มิมีวันจะเทียบชั้นกับ ‘เคล็ดวิชาลมหวนลี้ลับ’ ของข้าได้หรอก”
“ด้วยรากปราณระดับขยะของเจ้าที่ไร้ซึ่งธาตุคุณสมบัติพิศดาร ทำให้เจ้าสามารถฝึกปรือวิชาสายใดก็ได้ตามใจปรารถนา”
“แทนที่จะไปเสียเวลากับวิชาปราณพื้นฐานพวกนั้น สู้ฝึกวิชาของข้าจะดีกว่าเป็นไหน ๆ!”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น เมิ่งฝานก็เผยสีหน้าลิงโลดปนประหลาดใจออกมาอย่างปิดไม่มิด
‘เคล็ดวิชาลมหวนลี้ลับ’
เพียงแค่ฟังชื่อก็น่าจะเหนือล้ำกว่าวิชาปราณพื้นฐานไปหลายขุม!
อย่างไรก็ตาม ความกังวลสายหนึ่งยังคงผุดขึ้นในใจของเขา
“ศิษย์พี่หลัว… กฎของสำนักซู่ซันเข้มงวดนัก มิอนุญาตให้มีการถ่ายทอดวิชาส่วนตัวมิใช่หรือขอรับ? หากเบื้องบนล่วงรู้เข้า ข้าเกรงว่าท่านจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย” เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยความระแวดระวัง
ศิษย์พี่หลัวยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม
“วางใจเถอะ… ‘เคล็ดวิชาลมหวนลี้ลับ’ นี้ ท่านผู้เฒ่าหลินเป็นผู้มอบให้ข้าด้วยตนเอง มันหาใช่วิชาที่สืบทอดกันในสำนักกระบี่ซู่ซันไม่”