วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 69 ชายใจร้าย เจียงผั่วเยว่
บทที่ 69 ชายใจร้าย เจียงผั่วเยว่
สีหน้าของเจียงผั่วเยว่หมองคล้ำลงอย่างถึงที่สุด สำหรับยอดอัจฉริยะผู้มีความทะนงตนเทียมฟ้าเช่นเขา เหตุการณ์ในวันนี้มิต่างอะไรกับการถูกลากลงมาตบหน้ากลางสาธารณชน
เขามิอยากเชื่อว่าหยางอี้ฟางจะอยู่เพียงระดับ ‘รวมแกนดาน’ และมิอาจยอมรับได้ว่าจะมีผู้ใดในระดับเดียวกันที่เหนือล้ำกว่าตนเองถึงเพียงนี้ ทว่าเขาก็ล่วงรู้ดีว่าท่ามกลางสายตาคมกริบนับพันคู่บนยอดเขาซู่ซันแห่งนี้ หยางอี้ฟางย่อมมิมีทางโป้ปดมดเท็จ เพราะคำลวงใด ๆ ย่อมถูกเปิดโปงได้ในชั่วพริบตา
ในเมื่ออีกฝ่ายกล้ายืนยันด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ย่อมหมายความว่าเป็นสัจจะความจริงอย่างแน่นอน
ยอดฝีมือระดับรวมแกนดาน กลับสามารถบรรลุถึงขั้น ‘จิตวิญญาณกระบี่’ ได้ ทว่าตนเองกลับไปโอหังท้าทายเขาอย่างน่าขัน เจียงผั่วเยว่กำหมัดแน่นจนสั่นระริก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่นราวกับจะสลักลงในจิตวิญญาณ “ในระดับรวมแกนดาน ข้าก็จักต้องเข้าถึงวิถีแห่งจิตวิญญาณกระบี่ให้จงได้!”
หยางอี้ฟางยังคงมีสีหน้าเฉยเมย มิได้เอ่ยตอบคำท้าทายนั้นแม้เพียงครึ่งคำ เขาเพียงหมุนกายเดินลงจากเวทีทงเทียนไปอย่างเงียบเชียบดุจเงา
เจียงผั่วเยว่ยังคงกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลึกเข้าไปในเนื้อหยาบ ทว่าความเจ็บปวดทางกายหาได้ระคายผิวเขาไม่ แววตาของเขาเริ่มพร่าเลือนเหม่อลอยขณะเดินกลับเข้าสู่กลุ่มคนของสำนักคุนหลุน… ศึกชิงเจ้ากระบี่ในเชิงอักษรศิลป์และวิถีกระบี่ล้วน ๆ จบสิ้นลงเพียงเท่านี้ การประลองที่เดิมทีคาดการณ์ไว้ว่าต้องกินเวลาถึงสามวัน กลับยุติลงอย่างเบ็ดเสร็จภายในวันเดียว
ที่ด้านล่างเวทีทงเทียน เมิ่งฝานยักไหล่พลางบิดคอคลายความเมื่อยล้า
“ไปกันเถิด ฉากจบมาถึงแล้ว” เขาหันไปกล่าวกับหลิวเยียนผิง
ทว่าหลิวเยียนผิงยังคงตกอยู่ในสภาวะตะลึงลาน แววตาของนางดูว่างเปล่าขณะพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบาว่า
“เหตุใดกัน ทั้งที่เป็นมนุษย์เหมือนกันแท้ ๆ แต่เหตุใดอัจฉริยะพวกนี้ถึงได้มีดาหน้ากันออกมามิหยุดหย่อนเช่นนี้?”
เมิ่งฝานพยักหน้าเห็นพ้อง “ผู้ดูแลหยางท่านนี้ นับเป็นอัจฉริยะที่น่าพรั่นพรึงอย่างแท้จริงขอรับ”
ก่อนหน้านี้เขาเคยประเมินว่าเหอหยิ่งคือยอดอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่งของซู่ซัน ทว่าบัดนี้เขาตระหนักแล้วว่าตนเองยังมองโลกแคบเกินไป สำนักซู่ซันสมเป็นสำนักกระบี่อันดับหนึ่งใต้หล้า รากฐานที่สืบทอดกันมานับพันปีช่างล้ำลึกจนยากจะหยั่งถึง
เขามั่นใจว่าหากวัดกันที่เพลงกระบี่ล้วน ๆ เขาอาจสยบเจียงผั่วเยว่ได้ ทว่าหากต้องเผชิญหน้ากับหยางอี้ฟาง เขาก็ยังมิมีทางเอาชนะได้เลยในยามนี้ เหนือฟ้ายังมีฟ้าโดยแท้!
“จะว่าไป ผู้ดูแลหยางท่านนี้ก็ยังดูหนุ่มแน่นนัก มิน่าเชื่อว่ารูปโฉมจะหล่อเหลาเอาการถึงเพียงนี้ด้วย” หลิวเยียนผิงโพล่งขึ้นมากะทันหัน
เมิ่งฝานกลอกตาพลางถอนใจ “แล้วอย่างไรต่อขอรับ?”
“ข้าสัมผัสได้ในทันทีเลยว่า ชายผู้นี้ต่างหาก คือเนื้อคู่ตุนาหงันในอนาคตที่แท้จริงของข้า!”
คำประกาศกร้าวของนางทำเอาเมิ่งฝานถึงกับสำลักความหึงหวง จนหมดคำจะเอ่ย เขาคร้านจะใส่ใจสตรีผู้นี้อีกต่อไป หากนางเกิดในโลก ‘ดาวดิน’ ป่านนี้คงได้เป็นหัวหน้าแฟนคลับประเภท ‘ติ่งหน้ามืดตามัว’ ที่คอยวิ่งรอกตามกรี๊ดดารานับสิบคนพร้อมกันเป็นแน่!
เพราะแม่นางผู้นี้เปลี่ยนใจเร็วยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ คงเป็นประเภทดูละครเรื่องหนึ่งก็ตกหลุมรักพระเอกคนหนึ่งเป็นแน่แท้
เมิ่งฝานสะบัดศีรษะไล่ความไร้สาระออกไป แล้วเตรียมตัวมุ่งหน้ากลับสู่หอศาสตรา จะว่าไป สองวันที่ผ่านมาที่เขาได้เฝ้าสังเกตการหักหาญด้วยวิถีกระบี่นั้น ช่วยให้เขาก้าวหน้าขึ้นอย่างก้าวกระโดด การสั่งสมภูมิความรู้ในวิถีกระบี่ของเขานั้นเรียกได้ว่าน่าทึ่ง เทียบเท่ากับการหมกตัวอ่านคัมภีร์ในหอตำรานับเดือนเลยทีเดียว
นี่คือความต่างระหว่าง ‘ตัวอักษร’ กับ ‘ภาพจำลองจากคนเป็น ๆ’ ตำราเล่มหนามีนับล้านอักษร ทว่าการสาธิตจากยอดฝีมือจริงกลับสรุปความล้ำลึกได้เพียงชั่วพริบตา ช่างเป็นวิธีที่เปี่ยมไปด้วยประสิทธิภาพยิ่งนัก!
ระหว่างทางมุ่งหน้ากลับสู่หอศาสตรา เมิ่งฝานพลันเดินผ่านสวนท้ออันเลื่องชื่อ
สำนักซู่ซันนั้นโอ่อ่ากว้างขวาง การมีอุทยานดอกท้ออันวิจิตรอยู่ภายในจึงมิใช่เรื่องแปลก เหล่าศิษย์หนุ่มสาวต่างนิยมมาเยือนเพื่อซึมซับบรรยากาศอันสุนทรีและโรแมนติก ยามบุปผาสีชมพูสะพรั่งเต็มต้นช่างงดงามจับตา
เมิ่งฝานเองก็สัญจรผ่านเส้นทางนี้อยู่เนือง ๆ เพราะเป็นทางเชื่อมระหว่างหอศาสตราและหอตำรา ทว่าเขามิเคยหยุดพักชมความงามเลยสักครั้ง ด้วยจังหวะชีวิตที่เร่งเร้าและมุ่งมั่นต่อการบำเพ็ญ
ทว่าวันนี้ฝีเท้าของเขากลับชะงักลงกลางสวนท้อ เพราะสายตาพลันไปประสบเข้ากับคนผู้หนึ่ง
เจียงผั่วเยว่!
ด้วยชื่อเสียงอันอื้ออึงของบุรุษผู้นี้ ยามปรากฏกายที่ใดสปอตไลท์ย่อมสาดส่องไปถึง เมิ่งฝานเองก็เกิดความสงสัยมิน้อยว่าเหตุใดเจียงผั่วเยว่ถึงได้มาเตร่เตร่อยู่ในสวนท้อแห่งนี้ และที่น่าฉงนยิ่งกว่าคือเบื้องหน้าของเขามีสตรีผู้หนึ่งยืนประจันหน้าอยู่
นางคือศิษย์สายในสตรีแห่งสำนักซู่ซัน!
เพียงชั่วครู่ เปลวไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นในใจของเมิ่งฝานก็ลุกโชนขึ้นทันควัน สัจธรรมที่ว่ามนุษย์ทุกคนล้วนชอบเรื่องซุบซิบนินทานั้นมิเกินจริง และยิ่งเป็นเรื่องของ ‘บุคคลสาธารณะ’ อย่างเจียงผั่วเยว่ด้วยแล้ว เมิ่งฝานก็มิวายขอเป็นผู้ชมอยู่ห่าง ๆ สักครา
“เจียงหลาง ท่านเคยรับปากว่าจะพานางออกจากซู่ซันไปพร้อมกัน มิใช่รึ? ท่านบอกว่าจะพานางไปครองคู่ที่สำนักคุนหลุน แล้วเหตุใดบัดนี้ท่านถึงเปลี่ยนใจ ทอดทิ้งนางไว้อย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้?” ศิษย์สาวผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้านางซีดเผือด แววตาเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา ดูน่าเวทนายิ่งนัก
ทว่าเจียงผั่วเยว่กลับมีสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนว่า “ข้าคือศิษย์คุนหลุน ส่วนเจ้าคือศิษย์ซู่ซัน เราสองหาใช่คนทางเดียวกันไม่ เจ้ายังกล้าไร้เดียงสาเพ้อฝันไปถึงเพียงนั้นเชียวรึ?”
“แต่เมื่อคืนนี้ท่านมิได้พูดเช่นนี้นี่? ท่านชัดเจนว่า…”
“พอเสียที!” เจียงผั่วเยว่ตวาดขัดคำพูดของนาง สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความเบื่อหน่าย “ทุกคนต่างเติบโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว เพียงถ้อยคำหวานหูยามสำเริงรมย์ เหตุใดเจ้าถึงเก็บเอามาเป็นจริงเป็นจังปานนั้น?”
ศิษย์สาวถึงกับหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาราวกับเรี่ยวแรงมลายสิ้นไปในพริบตา นางมองบุรุษตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ
“ท่านหลอกลวงข้า ท่านทำได้อย่างไร? ข้ามอบทั้งกายและใจ รวมถึงพรหมจรรย์อันบริสุทธิ์ให้แก่ท่านไปสิ้นแล้ว แต่วันนี้ท่านกลับปฏิเสธทุกสิ่งอย่างหน้าตาเฉยรึ?”
เจียงผั่วเยว่ขมวดคิ้วมุ่นพลางถอนหายใจอย่างรำคาญ “เรื่องนี้มันเป็นความยินยอมพร้อมใจของทั้งสองฝ่าย คำว่า ‘หลอกลวง’ มันดูจะรุนแรงเกินไปหน่อยมั้ง?”
“ข้ารุนแรงไปรึ? ท่านกล้าหาว่าข้าพูดรุนแรงไปรึ!” นางสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย โทสะบวกกับความเสียใจทำให้นางพูดสิ่งใดมิออก ได้แต่พึมพำประโยคเดิมซ้ำ ๆ ด้วยความอัดอั้น
เจียงผั่วเยว่เมินเฉยต่อหยดน้ำตานั้น เขาเพียงอยากจะจบเรื่องนี้ให้พ้นตัวโดยเร็วที่สุด
“ท่านจะบีบคั้นให้นางต้องไปตายเลยใช่ไหม?” นางเค้นเสียงถามด้วยความเจ็บปวด
“เราสองรู้จักกันเพียงแค่วันเดียว เจ้าเองมิใช่รึที่เดินดุ่ม ๆ มาหาข้าถึงห้องพัก? แล้วยามนี้กลับมาคร่ำครวญเรียกหาความรับผิดชอบ ทำเป็นกุลสตรีผู้บริสุทธิ์ให้ใครเขาดูรึ?” เจียงผั่วเยว่เอ่ยอย่างไร้ความปรานี น้ำเสียงโหดเหี้ยมทำลายน้ำใจจนพินาศสิ้น
เขารู้ดีว่ายามนี้ต้องเด็ดขาดเพื่อตัดรำคาญ เดิมทีเขามาซู่ซันก็เพียงเพราะความน่าเบื่อหน่าย จึงนึกอยากชิมรสสวาทศิษย์สาวสักคนเพื่อคลายเหงาเท่านั้น เมื่อเสร็จสมอารมณ์หมาย การสลัดทิ้งอย่างไม่ใยดีก็นับเป็นการ ‘เมตตา’ ในแบบของเขา เพื่อมิให้นางต้องมาเสียเวลาเพ้อฝันถึงเขาอีก!
เจียงผั่วเยว่หลงผิดคิดไปว่า การทำลายหัวใจคนอย่างเลือดเย็นเช่นนี้ คือการกระทำที่มีคุณธรรมยิ่ง
“เจ้า… เจ้ามัน” นางถูกดูหมิ่นเหยียดหยามจนพูดไม่ออก ในใจยามนี้มืดมิดสิ้นหวังถึงขีดสุด โดยเฉพาะเมื่อตระหนักได้ว่ารอบข้างมีเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องแห่งซู่ซันพากันมายืนมุงดูอยู่ไม่ห่าง
สายตาเหล่านั้น ราวกับกำลังมองนางเป็นตัวตลกในงิ้วเรื่องหนึ่ง
ความอัปยศอดสูโถมทับจนหัวใจนางแทบจะหยุดเต้น จิตวิญญาณแหลกสลายลงต่อหน้ามหาชน ณ สวนท้อที่เคยคิดว่าแสนงดงามแห่งนี้เอง
“เจ้าคนลวงโลก! เจ้าช่างพ่นคำพูดสารเลวออกมาได้หน้าไม่อาย ข้าขอตายเสียยังดีกว่าต้องทนแบกรับความอัปยศที่เจ้าหยิบยื่นให้!!!” ศิษย์สาวใบหน้าซีดเผือดดุจคนตาย นางสิ้นหวังในชีวิตจนถึงขีดสุด มือเรียวบางเอื้อมถอนปิ่นปักผมบนศีรษะออกมาอย่างฉับพลัน ก่อนจะแทงเข้าหาหัวใจตนเองด้วยความเด็ดเดี่ยว
เหล่าศิษย์ซู่ซันที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ต่างพากันแตกตื่นตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
เมิ่งฝานเองก็รู้สึกใจหายวาบ จิตใต้สำนึกสั่งให้เขาพุ่งตัวเข้าไปหยุดยั้งนางในทันที ทว่าความจริงกลับน่าเศร้า เขาอยู่ห่างไกลจากจุดเกิดเหตุเกินไป ต่อให้เร่งความเร็วเพียงใดก็มิอาจหยุดยั้งคมปิ่นได้ทันเวลา
แต่แล้วเมิ่งฝานกลับพยายามสงบจิตใจลง เพราะเขาสังเกตเห็นว่าเจียงผั่วเยว่ยืนอยู่ห่างจากศิษย์สาวเพียงเอื้อมมือ ด้วยวรยุทธ์อันสูงส่งระดับเขา การจะคว้าจับข้อมือหรือดีดนิ้วทำลายคมปิ่นเพื่อช่วยชีวิตนางนั้น เป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ
ทว่า…
ในวินาทีถัดมา ปิ่นแหลมคมกลับปักทะลุเข้ากลางหัวใจของนางอย่างถนัดถนี่ โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นนองพื้นดิน
ศิษย์สาวล้มฟาดลงกับพื้นดินเบื้องหน้าเจียงผั่วเยว่ บนทรวงอกของนางปรากฏดอกเลือดที่ผลิบานออกมาอย่างน่าเวทนา ดูงดงามทว่าแฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย มิต่างจากดอก ‘มันจูซาเกะ’ หรือพลับพลึงสีเลือด ที่เบ่งบานในแดนปรโลก!
เมิ่งฝานขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม แววตาที่เขาจ้องมองเจียงผั่วเยว่เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบอย่างน่าขนลุก
มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและอาฆาต!
เจียงผั่วเยว่มีศักยภาพเพียงพอที่จะหยุดยั้งโศกนาฏกรรมครั้งนี้ได้ ทว่าเขากลับทำเพียงยืนเอามือไพล่หลัง มองดูสตรีที่เคยมอบกายให้ตนจบชีวิตลงอย่างเฉยเมย โดยมิได้ขยับกายยื่นมือเข้าช่วยแม้เพียงกระผีกริ้น
นี่มิใช่ความประมาท แต่มันคือ ‘เจตนา’ ให้ตาย!
ก่อนหน้านี้เมิ่งฝานประจักษ์แล้วว่าเจียงผั่วเยว่มิใช่คนดี แววตาที่ตื่นเต้นยามรังแกสตรีบนเวทีประลองบ่งบอกถึงสันดานดิบที่ชอบใช้ความรุนแรง ทว่าผลลัพธ์ในครั้งนี้กลับพิสูจน์ให้เห็นว่า ไอ้สารเลวผู้นี้โฉดชั่วและอำมหิตเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการไว้หลายเท่าตัวนัก!
ทว่าสิ่งที่น่าแค้นใจที่สุดคือ ในท้ายที่สุดเรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้คงถูกเจียงผั่วเยว่สลัดทิ้งได้อย่างสะอาดหมดจด อย่าว่าแต่ในโลกแห่งนี้เลย ต่อให้เป็นบนโลก ‘ดาวดิน’ ไอ้คนพรรค์นี้ก็คงมิต้องรับโทษทัณฑ์อันใดมากมาย
สัจธรรมที่ว่า ‘การเห็นคนตายโดยมิจัดการช่วยเหลือมินับเป็นอาชญากรรม’ ช่างโหดร้ายนัก!
ในทางนิตินัย ศิษย์สาวผู้นี้ปลิดชีพตนเอง จะไปยัดเยียดข้อหาฆาตกรรมให้เจียงผั่วเยว่ก็คงมิได้ แม้ในทางมโนธรรมเขาคือต้นเหตุแห่งความตายจากการปั่นหัวและหลอกลวง ทว่าการทำลายความรู้สึกของผู้อื่นนั้นทำได้เพียงตำหนิด้วยศีลธรรมอันเปราะบางเท่านั้น!
เมิ่งฝานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเจียงผั่วเยว่ด้วยความโกรธาที่คุกรุ่นอยู่ภายในใจ
ส่วนเจียงผั่วเยว่นั้นกลับมองซากศพเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่าดุจหลุมดำ บนใบหน้ามิปรากฏร่องรอยแห่งความโศกเศร้าหรือความสำนึกผิดแม้เพียงนิด เขาเฉยชาเสียจนน่าสะพรึงกลัว
ในใจของชายโฉดผู้นี้ อาจกำลังคิดเพียงว่า ศิษย์สาวผู้นี้ตายได้จังหวะสมควรแล้ว จะได้มิมีใครตามไปตอมแยแยแสเขาที่คุนหลุนอีกต่อไป!
เรื่องนี้มิใช่เพียงคำถามว่ามีหรือไม่มีมโนธรรมอีกต่อไปแล้ว
เมิ่งฝานหลับตาลงอย่างช้า ๆ ปล่อยให้ลมหายใจที่สั่นพร่าสงบลงชั่วอึดใจ ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
เจียงผั่วเยว่จากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงร่างอันไร้วิญญาณของศิษย์สาวที่ยังนอนทอดกายอยู่บนพื้นสวนท้อ มินานนัก เหล่าผู้ดูแลจากหอคุมกฎก็รุดมาถึงที่เกิดเหตุเพื่อนำร่างของนางออกไป
ในกลุ่มคนเหล่านั้น เมิ่งฝานมองเห็นหยางอี้ฟาง ยอดฝีมือผู้สยบเจียงผั่วเยว่บนแท่นทงเทียน เขาก็เป็นหนึ่งในผู้ดูแลหอคุมกฎที่มาจัดการเรื่องนี้เช่นกัน ยามที่จ้องมองหยางอี้ฟาง เมิ่งฝานพลันถูกจู่โจมด้วยระลอกคลื่นแห่งความสิ้นหวังที่ยากจะข่มกลั้น
เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า ตนเองช่าง ‘อ่อนแอ’ เหลือเกิน!
หากเขามีตบะบารมีที่แกร่งกล้าดุจหยางอี้ฟาง ต่อให้ระยะทางจะห่างไกลเพียงใด เขาย่อมต้องมีวิถีทางช่วยชีวิตศิษย์สาวผู้นั้นไว้ได้ทันท่วงที หรือต่อให้ช่วยชีวิตนางมิได้ ท่ามกลางเพลิงโทสะที่ลุกโชนเมื่อครู่ เขาก็ควรจะมีกำลังพอที่จะสังหารไอ้คนสารเลวอย่างเจียงผั่วเยว่ทิ้งเสีย เพื่อล้างแค้นให้แก่มิตรสหายร่วมสำนักและชำระล้างจิตใจตนให้ปลอดโปร่ง
แต่น่าเสียดาย เขายังอ่อนแอเกินไป!
ทำได้เพียงยืนมองเจียงผั่วเยว่เดินจากไปอย่างลอยนวล โดยมิมีแม้แต่เรี่ยวแรงหรือความกล้าที่จะก้าวเข้าไปขวางทาง มิหนำซ้ำเมื่อครู่เขายังทำได้เพียง ‘หลับตา’ ลงเพื่อหลบหนีภาพความจริงอันโหดร้าย
หึ… ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก ไร้ความสามารถสิ้นดี!
เมิ่งฝานกำหมัดแน่นจนสั่นระริก ความขุ่นข้องหมองใจและเพลิงแค้นคุกรุ่นอยู่เต็มอก แม้เรื่องนี้จะมิได้เกี่ยวข้องกับเขาโดยตรง ทว่าความอึดอัดที่สุมทุมอยู่นั้นกลับรุนแรงจนแทบระเบิดออก เหตุผลนั้นช่างเรียบง่าย เขาปรารถนาจะปลิดชีพเจียงผั่วเยว่ใจจะขาด ทว่าความจริงกลับตบหน้าเขาว่าเขา ‘มิมีปัญญา’ ทำได้
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เมิ่งฝานอาศัยพรสวรรค์ด้านวิถีกระบี่อันเหนือชั้นเป็นดั่งเกราะคุ้มกาย ลึก ๆ ในใจเขานั้นมีความทะนงตนและลำพองใจอยู่มิน้อย เขาแอบดูแคลนผู้อื่นอยู่ในที เพราะเชื่อมั่นว่าตราบใดที่กาลเวลาล่วงเลยไป เขาจะกลายเป็นยอดนักรบผู้ไร้เทียมทานแห่งยุคสมัยอย่างแน่นอน
ทว่าในวินาทีนี้ เมิ่งฝานกลับประจักษ์แจ้งถึงความไร้พละกำลังของตนอย่างเด่นชัด
ความหยิ่งยโสที่เคยมีมา ล้วนเป็นเพียงการวาดวิมานถึงความแข็งแกร่งที่ยังมามิถึง ทว่าความจริงที่ปรากฏตรงหน้าคือเขายังต่ำต้อยยิ่งนัก! กำลังที่มีอยู่ในปัจจุบัน ตบะที่บ่มเพาะได้ในยามนี้ต่างหากคือความสามารถที่แท้จริง
ส่วนพลังในจินตนาการ หรืออนาคตที่วาดหวังไว้ ล้วนเป็นเพียงเรื่องขบขันประชดประชันตนเอง
ไม่ต้องพูดถึงการสังหารผู้อื่นเลย หากเมื่อครู่เจียงผั่วเยว่เกิดนึกอยากจะลงมือกับเขาขึ้นมา
บางที… คนที่กลายเป็นศพเฝ้าสวนท้อแห่งนี้ อาจจะเป็นตัวเขาเองเสียด้วยซ้ำ!