วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 5 หมู่บ้านคุ้มมังกร และการสืบทอดของเทพจักรพรรดิ
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 5 หมู่บ้านคุ้มมังกร และการสืบทอดของเทพจักรพรรดิ
บทที่ 5 หมู่บ้านคุ้มมังกร และการสืบทอดของเทพจักรพรรดิ
เพียงชั่วพริบตาที่ฝ่ามือสัมผัสลงบนตัวกระบี่ ข้อมูลอันเป็นความลับเร้นลับก็หลั่งไหลพรั่งพรูเข้าสู่ห้วงสำนึกของเมิ่งฝานทันที
[นามศาสตรา: หงชี่ (แดงพิสุทธิ์)]
[น้ำหนัก: หกชั่งเจ็ดตำลึง | ความยาวใบกระบี่: หนึ่งฉื่อ เก้าชุ่น เก้าเฟิน]
[วัสดุ: หลอมจากเหล็กเย็นเสวียนอิน แผดเผาด้วยอัคคีหยางบริสุทธิ์นานสิบวันสิบคืน ตีตราตรึงด้วยค้อนวายุสลาตันนับพันครั้ง… ท้ายที่สุดสังเวยด้วยวิญญาณพรหมจรรย์เพื่อเบิกเนตรพยัคฆ์ กระบี่จึงอุบัติขึ้นเป็นผลสำเร็จ!]
สังเวยวิญญาณหญิงสาวเพื่อบูชากระบี่งั้นหรือ?
เมื่อได้เห็นความเป็นมาของกระบี่หงชี่ คิ้วของเมิ่งฝานก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที การปลิดชีพมนุษย์เพื่อสร้างศาสตราเช่นนี้ ช่างเป็นวิถีที่อำมหิตผิดมนุษย์และไร้ซึ่งมโนธรรมเกินทน!
ในใจของเขาเริ่มคาดคะเนอย่างลาง ๆ ว่า หญิงสาวชุดแดงที่เขาเพิ่งพานพบในนิมิตนั้น แท้จริงแล้วอาจเป็นวิญญาณที่ถูกสังเวยเล่มนี้เอง ไม่แปลกเลยที่ทั้งตัวนางและกระบี่ต่างก็มีนามว่า ‘หงชี่’ เฉกเช่นเดียวกัน
“อนิจจา…” เมิ่งฝานทอดถอนใจด้วยความเวทนา
เขาสะบัดชักกระบี่หงชี่ออกจากฝัก ทันใดนั้น กระแสพลังลึกลับสายหนึ่งก็แล่นเข้าสู่ร่างกาย พุ่งพล่านไปตามเส้นชีพจรอย่างรวดเร็วก่อนจะควบแน่นลงสู่จุดตันเถียน นี่นับเป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาสัมผัสได้ถึงพลังพิศวงนี้จากการชักกระบี่ แม้จะยังไม่อาจระบุได้ว่าเป็นพลังชนิดใด แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในกายอย่างชัดเจน
ทว่าสิ่งที่น่าฉงนยิ่งกว่าคือ… กระบี่ที่ควรจะเต็มไปด้วยความอาฆาตเยี่ยงหงชี่ กลับไม่มีกลิ่นอายสังหารพุ่งเข้าจู่โจมทำร้ายเขาเหมือนกระบี่เล่มก่อน ๆ แม้แต่น้อย
เหตุการณ์นี้สร้างความประหลาดใจให้เมิ่งฝานมิน้อย หรือเป็นเพราะเมื่อครู่เขาได้ผูกสัมพันธ์กับดวงวิญญาณของ ‘หงชี่’ ไปแล้ว นางจึงไม่คิดจะคุกคามหรือสำแดงฤทธิ์เดชใส่เขาอีก?
แต่เรื่องนี้ก็นับว่ามีได้อย่างเสียอย่าง…
ยามที่ ‘กระบี่ขนนกขาว’ แผ่ซ่านกลิ่นอายสังหารเข้าจู่โจม พรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ จะถูกกระตุ้นให้ทำงานทันที โดยการแปรเปลี่ยนเจตจำนงสังหารเหล่านั้นให้กลายเป็นความทรงจำอันล้ำค่า จนทำให้เขาบรรลุทั้ง ‘เคล็ดกระบี่ขนนกเหิน’ และ ‘ท่าเท้าหงส์เหิน’ ได้ในพริบตา
ทว่ายามนี้กระบี่หงชี่กลับสงบนิ่งไร้ซึ่งจิตสังหาร เมื่อไม่มีสิ่งกระตุ้นพรสวรรค์ [วิถีกระบี่บรรลุเทพ] ก็มิอาจทำงานได้ และเขาก็ย่อมไม่ได้รับผลประโยชน์จากการหยั่งรู้เคล็ดวิชาใด ๆ เพิ่มเติม
ถึงกระนั้น เมิ่งฝานก็หาได้ตีอกชกหัวเสียดายไม่ เพราะกระบี่หงชี่เล่มนี้คือศาสตราวิญญาณที่อาถรรพ์และน่าสะพรึงกลัวเกินไป ลำพังเพียงตบะบารมีของเขาในยามนี้ ก็ยังไม่แน่ใจนักว่า ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ จะต้านทานเจตจำนงสังหารอันเหี้ยมโหดของนางได้ไหวหรือไม่!
แม้พรสวรรค์นี้จะลึกล้ำเพียงใด แต่ตัวเขาก็ยังอ่อนแอเกินกว่าจะเสี่ยงกับขุมพลังที่ยังมิอาจควบคุมได้
เมิ่งฝานบรรจงวางกระบี่หงชี่คืนสู่ชั้นไม้ด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะหันไปจัดการกับงานขัดกระบี่เล่มอื่น ๆ ต่อไป เขาตั้งใจมั่นว่าจะต้องขัดกระบี่ให้ครบทั้งยี่สิบเล่มตามเป้าหมายที่กำหนดไว้ให้เสร็จสิ้นเสียก่อน จึงจะค่อยไปพักผ่อน
สำหรับเขาแล้ว นี่หาใช่เพียงหน้าที่… แต่มันคือวิถีแห่งการขัดเกลาตนเอง!
หลังจากนั้น เมิ่งฝานดำเนินการเช็ดทำความสะอาดกระบี่ที่เหลืออีกสิบเจ็ดเล่ม ทว่ากลับไม่มีกลิ่นอายสังหารใด ๆ ปรากฏออกมาอีกเลย อาจเป็นเพราะกระบี่ส่วนใหญ่บนชั้นแรกของหอศาสตราล้วนเป็นอาวุธที่เพิ่งถูกหลอมขึ้นใหม่ ศาสตราที่เคยผ่านสมรภูมิอาบเลือดจนแฝงไว้ด้วยจิตอาฆาตนั้นย่อมมีอยู่เพียงน้อยนิด
อีกประการหนึ่ง เมิ่งฝานค่อนข้างระแวดระวัง เขาจงใจหลีกเลี่ยงกระบี่ที่มีลักษณะอันตรายอย่างเห็นได้ชัด แม้จะไม่ได้ปะทะกับเจตจำนงสังหารอีก แต่ทุกครั้งที่เขาชักกระบี่ทั้งยี่สิบเล่มออกจากฝัก จะมีกระแสพลังบางอย่างไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายเสมอ แม้เขาจะยังไม่อาจระบุแน่ชัดว่ามันคือพลังชนิดใด
แต่มันย่อมเป็นนิมิตหมายแห่งโชคลาภ มากกว่าจะเป็นเคราะห์ภัย
เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ เมิ่งฝานจึงกลับไปยังห้องพักเพื่อพักผ่อนเอาแรง
รุ่งเช้าวันต่อมา เขาตื่นขึ้นตั้งแต่แสงแรกของวัน ก่อนจะหยิบ ‘กระบี่ขนนกขาว’ จากชั้นวางชั้นล่างขึ้นมาเพื่อเริ่มฝึกฝนเพลงกระบี่
‘เคล็ดกระบี่ขนนกเหิน’
นี่คือวิชากระบี่เพียงหนึ่งเดียวที่เมิ่งฝานครอบครอง และเพิ่งจะบรรลุมาเมื่อวานซืนนี้เอง หากพิจารณาถึงร่างเดิมของเขานับว่าไร้ความสามารถโดยแท้ อยู่ในสำนักกระบี่ซู่ซันมาเนิ่นนาน กลับมิอาจฝึกฝนวิชากระบี่ใดให้สำเร็จได้เลยแม้แต่อย่างเดียว
รากปราณระดับขยะนั้น… ช่างเป็นอุปสรรคที่ขวางกั้นความเจริญอย่างสิ้นเชิง
เนื่องด้วยเคล็ดกระบี่ขนนกเหินมีต้นกำเนิดเดียวกับกระบี่ขนนกขาว การใช้ศาสตราเล่มนี้ร่ายรำวิชาจึงมีความสอดคล้องและทรงอานุภาพสูงสุด
ในนิมิตความทรงจำเมื่อวันก่อน เมิ่งฝานเห็นเงาร่างของหญิงสาวนางหนึ่งกำลังร่ายรำกระบี่อย่างพริ้วไหว เห็นได้ชัดว่าหลังจากนางได้รับกระบี่ขนนกขาวเล่มนี้ไป ก็ได้รังสรรค์วิชากระบี่เฉพาะตัวขึ้นมาและขนานนามมันว่า ‘เคล็ดกระบี่ขนนกเหิน’
แม้วิชานี้จะไม่ได้ลึกล้ำถึงขั้นสุดยอด แต่สำหรับเมิ่งฝานที่มีรากฐานอ่อนด้อยในยามนี้ การเริ่มต้นด้วยวิชากระบี่ระดับพื้นฐานนับเป็นก้าวย่างที่เหมาะสมที่สุด เพื่อขัดเกลาฝีมือและปูทางสู่การเป็นยอดศัสตราแห่งวิถีกระบี่ในอนาคต!
ศิษย์พี่หลัวผลักประตูห้องออกมาพลางทอดสายตามองเมิ่งฝานที่กำลังร่ายรำกระบี่อยู่
“เจ้าหนู… แม้ตบะของเจ้าจะยังอ่อนด้อย แต่ท่วงท่ากระบี่ชุดนี้กลับดูไหลลื่นมีชั้นเชิงไม่เบา ดูท่าคงจะทุ่มเทขัดเกลามานานหลายปีแล้วล่ะสิ?” ศิษย์พี่หลัวเอ่ยชมอย่างไม่ใส่ใจนัก
เมิ่งฝานเพียงยิ้มรับด้วยท่าทีขัดเขินเล็กน้อย โดยไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธคำกล่าวนั้น
เขาไม่มีทางบอกออกไปเด็ดขาดว่า เพลงกระบี่ชุดนี้เขาเพิ่งจะบรรลุเมื่อวานนี้เอง! ด้วยอานุภาพของพรสวรรค์สูงสุด ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ เพียงแค่สัมผัส เขาก็เข้าถึงแก่นแท้จนชำนาญการ มิหนำซ้ำยังสามารถปรับเปลี่ยนจุดบกพร่องให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นได้โดยสัญชาตญาณ
“วันนี้ข้ามีธุระต้องออกไปจัดการเสียหน่อย ชั้นแรกของหอศาสตรานี้ข้าฝากเจ้าดูแลด้วย กฎระเบียบต่าง ๆ เมื่อวานข้าก็ได้แจกแจงให้ฟังชัดแจ้งแล้ว” ศิษย์พี่หลัวสั่งความทิ้งท้าย
“รับทราบขอรับศิษย์พี่หลัว” เมิ่งฝานประสานมือตอบรับ
หลังจากเงาร่างของศิษย์พี่หลัวลับสายตาไป ชั้นแรกของหอศาสตราอันกว้างขวางก็เหลือเพียงเมิ่งฝานตามลำพัง ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยียบที่ชวนให้ขนลุกซู่ เขามองไปยังบันไดไม้ที่ทอดตัวขึ้นสู่ชั้นสองของหอศาสตราพลางส่ายหน้าและยิ้มขื่น
แม้ศิษย์พี่หลัวจะไม่ได้เอ่ยปากสั่งห้าม แต่สามัญสำนึกเตือนเขาว่ายามนี้อย่าได้ย่างกรายขึ้นไปจะดีที่สุด หอศาสตราแห่งนี้เต็มไปด้วยอาถรรพ์และอันตรายที่ซ่อนอยู่ทุกหัวระแหง ลำพังเพียงชั้นแรกก็ยังคุกคามชีวิตเขาได้ถึงเพียงนี้ ยิ่งไม่ต้องจินตนาการถึงชั้นที่สูงขึ้นไป
บางที… เพียงแค่ก้าวเท้าเหยียบขั้นบันไดชั้นสอง เขาอาจจะเหลือเพียงร่างที่ไร้วิญญาณก็เป็นได้
เมิ่งฝานละสายตาจากบันไดแล้วหันกลับมาขัดกระบี่ต่อ เขาตั้งใจจะจัดการกระบี่ยี่สิบเล่มของวันนี้ให้เสร็จสิ้น ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสลงบนกระบี่ยาวเล่มที่แปด…
จิตสังหารอันบ้าคลั่งสายหนึ่งก็พุ่งทะยานจู่โจมเข้าหาเมิ่งฝานอย่างรุนแรง!
[นามศาสตรา: ไป๋เย่ (ราตรีขาว)]
[น้ำหนัก: เก้าชั่งสามตำลึง | ความยาวใบกระบี่: สองฉื่อสามชุ่นสามเฟิน]
[วัสดุ: รังสรรค์จากเหล็กวิเศษ หลอมด้วยอัคคีธรรมดาสามัญสิบวันสิบคืน ผ่านการตีขึ้นรูปด้วยค้อนเหล็กเก้าร้อยครั้งจึงเสร็จสมบูรณ์]
[คุณลักษณะ: เดิมเป็นเพียงกระบี่ธรรมดา ทว่ากลับเคยปลิดชีพสังเวยโลหิตมาแล้วถึงสามพันหกร้อยสิบห้าคน บัดนี้จึงมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะจุติเป็น ‘กระบี่อาถรรพ์’]
นี่เป็นเพียงกระบี่สามัญเล่มหนึ่ง… ทว่ากลับเคยดื่มเลือดผู้คนมาแล้วกว่าสามพันหกร้อยชีวิต!
แม้ตัวกระบี่จะมิได้มีที่มาลึกลับพิสดาร แต่เจ้าของคนก่อนย่อมมิใช่ปุถุชนธรรมดาอย่างแน่นอน พลังอาฆาตมหาศาลที่สั่งสมจากการเข่นฆ่าสังหารหมู่พุ่งพล่านอยู่ในตัวกระบี่เล่มนี้ ช่างน่าสยดสยองจนเกินจะพรรณนา
สีหน้าของเมิ่งฝานแปรเปลี่ยนไปเป็นเคร่งขรึมถึงขีดสุด กลิ่นอายสังหารที่อำมหิตดุจคลื่นยักษ์โถมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงในทันที
หากเป็นศิษย์รับใช้ทั่วไปมาเผชิญหน้ากับกลิ่นอายระดับนี้ มีหวังคงถูกพลังอาฆาตกระแทกจนวิญญาณแตกซ่าน ดับสูญไปในพริบตาเดียว!
ศิษย์รับใช้ที่ไร้กำลังเช่นพวกเขา การถูกส่งมายังหอศาสตราแท้จริงแล้วมิต่างจากการถูกส่งมาลงทัณฑ์ให้ตายเปล่า แม้แต่ศิษย์ภายนอกที่มีตบะสูงกว่า หากต้องมาทำหน้าที่ศิษย์เฝ้ากระบี่ ก็ยังมีโอกาสรอดชีวิตเพียงหนึ่งในสิบส่วนเท่านั้น!
‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ ทำงาน!
พริบตานั้น จิตสังหารอันบ้าคลั่งที่หมายจะฉีกกระชากร่างของเมิ่งฝานกลับถูกอำนาจลึกลับหลอมละลายจนสิ้น พร้อมกันนั้น ในห้วงคำนึงของเขาก็พลันปรากฏภาพนิมิตหนึ่งขึ้นมาอย่างชัดเจน…
ท่ามกลางบรรยากาศหม่นหมอง เด็กหนุ่มขอทานในชุดปะชุนขาดรุ่งริ่งคนหนึ่งยืนพิงกระบี่ด้วยท่าทีสงบนิ่ง ใบหน้าอันซูบตอบฉายแววเย็นชาขณะจ้องมองกลุ่มขอทานที่ยืนล้อมรอบเขาอยู่ตรงหน้า
“หนีเฟิง! หากเจ้าคิดจะหากินในถิ่นของข้า ก็ต้องก้มหัวอยู่ภายใต้กฎของข้า!” หัวหน้าขอทานตวาดกร้าวพลางเหยียดรอยยิ้มอัปยศ “ข้าจะเมตตาให้โอกาสเจ้าสักครั้ง… จงคลานลอดใต้หว่างขาข้าซะ แล้วข้าจะอนุญาตให้เจ้ามีชีวิตรอดเพื่อขอทานที่นี่ต่อไป!”
เด็กหนุ่มค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ว่างเปล่าทว่าคมปลาบจ้องลึกเข้าไปในตาของอีกฝ่ายอย่างไม่สะทกสะท้าน
ท่าทางนั้นทำให้หัวหน้าขอทานเดือดดาลถึงขีดสุด “เจ้าบังอาจแข็งข้อรึ! อย่าพองขนนักเลย เพียงเพราะเจ้าเก็บเศษเหล็กขึ้นสนิมนั่นมาได้เล่มหนึ่ง คิดหรือว่าจะมาเชิดหน้าชูตาต่อหน้าข้าได้? เชื่อหรือไม่ว่าข้าสามารถบดขยี้เจ้าให้ตายคามือได้ในพริบตา!”
“นี่ไม่ใช่เศษเหล็ก…”
เด็กหนุ่มเอ่ยปาก น้ำเสียงของเขานั้นราบเรียบและเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าหยาดน้ำค้างในเหมันตฤดู
“แต่มันคือกระบี่!”
“กระบี่รึ? ฮ่า ๆ ๆ!” หัวหน้าขอทานระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง มันเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเด็กหนุ่ม ก่อนจะยื่นมือออกมาตบข้างแก้มซ้ำ ๆ อย่างจงใจหยามเกียรติ “แล้วเศษเหล็กของเจ้าเนี่ย… มันฆ่าคนได้จริงรึ?”
เปรี้ยง!
เสียงกระบี่กรีดร้องกึกก้องเพียงหนึ่งครา
เด็กหนุ่มชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความเร็วที่เหนือคณา
วินาทีถัดมา หัวหน้าขอทานพลันเบิกตาโพล่ง สองมือกุมลำคอที่ปรากฏรอยแผลบางเฉียบไว้แน่น มันจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ก่อนจะสิ้นใจล้มลงขาดใจตายอยู่ตรงนั้น!
เพียงกระบี่เดียว… ปลิดชีพในพริบตา!
“กระบี่… ย่อมมีไว้เพื่อสังหารคน”
เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบพลางกระแทกกระบี่อาบเลือดกลับคืนฝักอย่างหนักแน่น เขาไม่แม้แต่จะชายตาแลซากศพเบื้องหน้าแม้เพียงแวบเดียว สายตาอันเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งคู่นั้นกวาดมองไปยังกลุ่มขอทานที่เหลือ
เหล่าขอทานต่างขวัญหนีดีฝ่อจนปัสสาวะราด ร้องระงมพลางแตกฮือหนีกระเจิงไปคนละทิศละทางประดุจฝูงนกที่ตกใจกลัว
ภาพนิมิตเปลี่ยนวูบไปอีกครา…
เมิ่งฝานเห็นเด็กหนุ่มคนเดิมปรากฏตัวขึ้นกลางศาลว่าการเมือง ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ความรู้สึกขณะตวัดกระบี่ออกเพียงวูบเดียว รอยเลือดเส้นหนึ่งก็พาดผ่านลำคอของเจ้าเมืองอย่างแม่นยำ
ภาพพลิกผันไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง!
คราวนี้เด็กหนุ่มยืนหยัดอยู่ท่ามกลางสมรภูมิที่มีกองทัพนับหมื่นล้อมรอบ เขาชักกระบี่ออกมาด้วยท่วงท่าพิสดาร แสงกระบี่วาววับปราดเดียวพุ่งจ่อเข้าที่ลำคอ สังหารแม่ทัพใหญ่ดับดิ้นลงในพริบตาเดียว!
…
ทุกภาพนิมิตที่ตราตรึงอยู่ในหัว ล้วนเป็นการตอกย้ำท่วงท่าเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่า… นั่นคือการ ‘ชักกระบี่’
ชั่วครู่ต่อมา เมิ่งฝานที่หลับตาจมอยู่ในภวังค์ก็พลันลืมตาขึ้น
ผ่านร่องรอยแห่งความทรงจำอันนองเลือดเหล่านั้น เขาได้บรรลุสุดยอดวิชากระบี่แขนงหนึ่ง
‘วิชาชักกระบี่ขีดสุด’
เมิ่งฝานยื่นมือออกไปชักกระบี่ไป๋เย่ออกมาตามสัญชาตญาณ พริบตานั้น แสงกระบี่สายหนึ่งก็วาบผ่านประดุจสายฟ้าฟาด ประกายคมเย็นเยียบสว่างจ้าไปทั่วชั้นแรกของหอศาสตรา
แม้จะเป็นการออกกระบี่เป็นครั้งแรก ทว่าท่วงท่ากลับดูลื่นไหลและชำนาญการ ราวกับเขาได้ฝึกฝนวิชานี้มานับหมื่นนับแสนครั้ง!
“ช่างเป็นเพลงกระบี่ที่น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก…” เมิ่งฝานพึมพำกับตนเองแผ่วเบา
เขาสอดกระบี่กลับคืนฝักอย่างสงบนิ่ง ทว่าจิตวิญญาณยังคงจดจ่ออยู่กับสัมผัสอันอัศจรรย์ของวิชาชักกระบี่เมื่อครู่นี้
กระบี่ชุดนี้ถูกรังสรรค์ขึ้นจากความว่างเปล่าโดยเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ไร้ซึ่งฐานะใด ๆ แม้ท่วงท่าจะดูเรียบง่ายสามัญ แต่กลับซ่อนเร้นความพิสดารและอานุภาพทำลายล้างไว้อย่างมหาศาล!
เด็กหนุ่มผู้นั้น… จะต้องเป็นอัจฉริยะผู้โดดเด่นเหนือกาลเวลาอย่างแน่นอน
เมิ่งฝานหวนนึกถึงภาพความทรงจำยามที่หัวหน้าขอทานตะโกนก้องเรียกขานนามของเยาวชนผู้น่าเกรงขามคนนั้น
หนีเฟิง!
นามนี้ช่างดูคุ้นหู ราวกับเขาเคยได้ยินจากที่ใดมาก่อน…
เมิ่งฝานมุ่นคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก ทันใดนั้น เงาร่างของผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในมโนสำนึก!
หย่งเยี่ยเสินโหว แห่งราชวงศ์ต้าหลง ผู้พิทักษ์หมู่บ้านคุ้มมังกร!
มหาโหวเทพผู้เกรียงไกรแห่งราชวงศ์ต้าหลง บุรุษผู้มีอำนาจเป็นรองเพียงหนึ่งแต่อยู่เหนือคนนับหมื่น… นามเดิมของเขาก็คือ หนีเฟิง!
และที่สำคัญ ยอดเสินโหวผู้นี้ก็คือผู้ใช้กระบี่เช่นเดียวกัน!
ตามตำนานเล่าขานกันว่า เสินโหวผู้นี้คือตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่อาบโลหิตสังหารศัตรูมาแล้วนับหมื่น สองหัตถ์เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดไม่เคยแห้งเหือด วิญญาณที่ดับสูญภายใต้คมศาสตราของเขานั้นมีมากมายจนมิอาจคณานับได้
เขาก็คือ ‘อสูรร้ายในร่างมนุษย์’ ที่ยังมีลมหายใจอยู่บนโลกนี้ชัด ๆ!
หรือว่า… กระบี่ไป๋เย่ที่ดูแสนธรรมดาสามัญเล่มนี้ จะเคยเป็นกระบี่คู่กายในวัยเยาว์ของหย่งเยี่ยเสินโหว?
แม้เรื่องนี้จะฟังดูเหลือเชื่อเพียงใด แต่ลางสังหรณ์บางอย่างกลับบอกเมิ่งฝานว่า นี่คือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้!
“ทว่า… เสินโหวก็ส่วนเสินโหว ไป๋เย่ก็ส่วนไป๋เย่ ต่อให้ยอดคนเช่นเขาจะเคยถือครองกระบี่เล่มนี้ แต่มันก็ยังคงเป็นเพียงกระบี่ธรรมดาเล่มหนึ่ง มิได้มีความพิเศษเหนือกว่าศาสตราเล่มอื่นแต่อย่างใด”
“ท้ายที่สุดแล้ว… ผู้ที่แข็งแกร่งจนใต้หล้าสั่นสะท้านคือตัวเสินโหว หาใช่กระบี่ไป๋เย่ไม่!”
เมิ่งฝานพึมพำกับตนเองแผ่วเบา ก่อนจะวางกระบี่ไป๋เย่กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมบนชั้นไม้ด้วยใจที่สงบนิ่ง
เมิ่งฝานพึมพำกับตนเองแผ่วเบา พลางวางกระบี่ไป๋เย่กลับคืนสู่ชั้นไม้ด้วยใจที่สั่นไหวเล็กน้อย
หากมหาเสินโหวผู้นั้นถือครองกระบี่ไป๋เย่เล่มนี้ไว้เคียงกายจนถึงวาระสุดท้าย มันย่อมมิใช่เพียงศาสตราที่มี ‘คุณสมบัติ’ จะเป็นกระบี่อสูรเท่านั้น แต่มันจะจุติกลายเป็น ‘กระบี่อสูร’ ที่สั่นสะท้านไปทั้งใต้หล้าอย่างแท้จริง!
ทว่าก็น่าเสียดายนัก… เห็นได้ชัดว่ากระบี่ไป๋เย่เล่มนี้ได้ถูกมหาเสินโหวละทิ้งไปนานแล้ว มิเช่นนั้นมันคงไม่มีทางมาตกค้างอยู่ในหอศาสตราแห่งนี้ได้
หลังจากจัดวางกระบี่ไป๋เย่เข้าที่ เมิ่งฝานก็มิอาจฝืนสังขารขัดกระบี่เล่มอื่นต่อได้อีก
แม้พรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ จะช่วยให้เขาหลอมรวมเจตจำนงกระบี่จากไป๋เย่ได้สำเร็จ แต่เขากลับต้องแลกมาด้วยความบอบช้ำที่รุนแรง ร่างกายโถมเรี่ยวแรงจนเหนื่อยล้าถึงขีดสุด ราวกับพลังชีวิตถูกบั่นทอนกระชากออกไปจนเหือดแห้ง
จริงอยู่ที่ ‘กระบี่ขนนกขาว’ ก่อนหน้านี้จะมีเจตจำนงกระบี่สถิตอยู่เช่นกัน ทว่าผลกระทบที่เขาต้องแบกรับนั้นกลับต่างกันลิบลับ กระบี่ไป๋เย่เล่มนี้… ช่างทรงอานุภาพและน่าหวาดเกรงกว่ากระบี่ขนนกขาวหลายเท่าตัวนัก!
“นับว่าข้ายังรอบคอบอยู่บ้าง แม้พรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ จะลึกล้ำเพียงใด แต่มันก็หาได้ไร้เทียมทานเสียทีเดียว หากต้องสัมผัสกับศัสตราที่มีกลิ่นอายสังหารรุนแรงเกินไป จิตวิญญาณอันอ่อนแอของข้าในยามนี้ย่อมไม่อาจทานทนได้ไหว!”
เมิ่งฝานทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่ง ใบหน้าที่ซีดเซียวปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ
แม้กายจะเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้ แม้จิตใจจะอ่อนแรงถึงเพียงนั้น
ทว่า… มันช่างคุ้มค่านัก!
ช่างเป็นวิชาที่อำมหิตและร้ายกาจถึงเพียงนี้!
เมิ่งฝานมั่นใจเหลือเกินว่า หากเขาหวนกลับไปลงสนามทดสอบศิษย์ฝึกหัดอีกครา ด้วยอานุภาพแห่งวิชาชักกระบี่ขีดสุดนี้ เขาจะสามารถพุ่งทะยานจากอันดับรั้งท้าย ขึ้นสู่ตำแหน่งอันดับหนึ่งของรุ่นได้อย่างไร้ข้อกังขา!
สำหรับผู้อื่น ‘หอศาสตรา’ อาจเปรียบเสมือนสุสานอาถรรพ์ที่น่าพรั่นพรึง
ทว่าสำหรับเมิ่งฝานในยามนี้… ที่นี่กลับกลายเป็นดินแดนแห่งขุมทรัพย์โชคลาภที่สวรรค์ประทานมาให้โดยแท้
เขาทรุดตัวลงนั่งพักบนม้านั่ง ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปกว่าสองชั่วยามเต็ม พลังกายที่มอดไหม้และจิตวิญญาณที่อ่อนล้าจึงค่อย ๆ ฟื้นคืนกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ในขณะนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็ก้าวข้ามธรณีประตูใหญ่ของหอศาสตราเข้ามา
บุคคลผู้นี้… เมิ่งฝานจดจำได้ฝังรากลึกถึงกระดูกดำ
หยางเฟย!
หยางเฟยเคยเป็นเพียงศิษย์รับใช้ต้อยต่ำเช่นเดียวกับเมิ่งฝาน ก่อนจะวาสนาดีถูกรับเป็นศิษย์ในความดูแลของ ‘หวางจื๋อซื่อ’
เมื่อวันวาน หยางเฟยและหวางจื๋อซื่อได้ร่วมกันวางอุบาย ล่อหลอกให้เมิ่งฝานมารับตำแหน่งศิษย์เฝ้ากระบี่ ณ หอศาสตราแห่งนี้ ในยามนั้นเขายังเขลาเบาปัญญา มิอาจมองทะลุปรุโปร่งถึงแผนร้ายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง
ทว่าหลังจากได้สดับคำบอกเล่าจากศิษย์พี่หลัว ประกอบกับประสบการณ์เฉียดตายที่เผชิญมาตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน เมิ่งฝานก็เข้าใจทุกอย่างอย่างกระจ่างแจ้งจนถึงแก่น
คนทั้งสองนี้…
ตั้งใจจะส่งเขาลงสู่ขุมนรกเพื่อดับสูญไปตลอดกาล!