วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 49 รัศมีศักดิ์สิทธิ์แห่งกระบี่ฝูซี
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 49 รัศมีศักดิ์สิทธิ์แห่งกระบี่ฝูซี
บทที่ 49 รัศมีศักดิ์สิทธิ์แห่งกระบี่ฝูซี
“ท่านอาจารย์ ท่านพาข้ามาที่นี่เพื่อ” เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยความฉงน
ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสับสน มิอาจคาดเดาเจตนาที่แท้จริงของผู้เฒ่าหลินได้เลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของชายหนุ่มจึงฉายแววแห่งความสงสัยออกมาอย่างชัดเจน
ผู้เฒ่าหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่เคร่งขรึมยิ่งกว่าคราใด
“เจ้ามิได้ต้องการศึกษาวิชาบำเพ็ญภาวนาหรอกหรือ? ยอดวิชาบำเพ็ญภาวนาที่เกรียงไกรที่สุดสามสายของสำนักกระบี่ซู่ซัน ล้วนประดิษฐานอยู่ ณ ที่นี้แล้ว!”
เมิ่งฝานขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจในคำกล่าวนั้น
ผู้เฒ่าหลินจึงอธิบายสำทับ “กระบี่ฝูซีสื่อถึงจักรพรรดิฝูซี กระถางเสินหนงสื่อถึงจักรพรรดิเสินหนง และหยกนฺหวี่วาสื่อถึงจักรพรรดินีหวี่วา ในใต้หล้านี้ จักมีวิชาบำเพ็ญภาวนาใดเล่าที่จะเหนือล้ำไปกว่าการเพ่งจิตภาวนาถึงองค์สามจักรพรรดิเหล่านี้ได้?”
เมิ่งฝานถึงกับอ้าปากค้าง ตกตะลึงในวิสัยทัศน์อันกว้างไกลเกินหยั่งถึงของผู้เฒ่าหลิน!
การใช้ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์เป็นสื่อกลางเพื่อเข้าถึงจิตวิญญาณของสามมหาจักรพรรดิ ช่างเป็นความคิดที่บ้าบิ่นทว่าทรงพลังยิ่งนัก แท้จริงแล้วในโลกหล้าใบนี้ ย่อมมิมีวิชาใดจะเทียบเคียงบารมีของสามจักรพรรดิได้จริงดังว่า
“ทว่า การจะบรรลุถึงขั้นนั้นยากเย็นแสนเข็ญยิ่ง แม้แต่ตัวข้าในอดีตก็มิอาจภาวนาเข้าถึงจิตวิญญาณของสามจักรพรรดิได้สำเร็จ แต่ข้าเชื่อว่าคนอย่างเจ้า ย่อมมีความหวัง!”
เมื่อได้รับความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าจากผู้เฒ่าหลิน เมิ่งฝานกลับรู้สึกกดดันและกังวลใจขึ้นมาแทน
เขาย่อมรู้ตัวดีว่าที่ตนมีปฏิภาณอันไร้ผู้ต้านทานได้นั้น เป็นเพราะพรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ ซึ่งดูเหมือนพรสวรรค์นี้จะสำแดงผลได้เฉพาะกับเรื่องที่เกี่ยวข้องกับกระบี่เท่านั้น การจะเพ่งจิตภาวนาถึงสามมหาจักรพรรดินั้นดูจะห่างไกลจากวิถีกระบี่อยู่ไม่น้อย
สำหรับกระถางเสินหนงและหยกนฺหวี่วา เมิ่งฝานแทบมิกล้าคาดหวัง แต่กับ ‘กระบี่ฝูซี’ นั้น เขายังพอสัมผัสได้ถึงประกายแห่งความหวังลาง ๆ อย่างน้อยที่สุด มันก็คือ ‘กระบี่’ เล่มหนึ่ง
“ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามมีอานุภาพกล้าแข็งเกินกว่าจะสะกดข่มได้ ดังนั้นเจ้าจึงมิอาจสัมผัสพวกมันด้วยมือเปล่าอย่างเด็ดขาด เจ้าต้องรักษาระยะห่างไว้อย่างน้อยสิบเมตร มิเช่นนั้นธาตุไฟในกายจะแตกซ่านจนได้รับบาดเจ็บสาหัส!”
“หน้าที่ของเจ้าคือพยายามใช้จิตสัมผัสและเพ่งภาวนาถึงสิ่งวิเศษเหล่านี้จากระยะไกล แต่จงจำไว้ อย่าได้กดดันตนเองจนเกินไป หากมิอาจสัมผัสหรือภาวนาสิ่งใดออกมาได้ก็นับเป็นเรื่องปกติธรรมดา ข้าเพียงพาเจ้ามาลองดูวาสนาเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องฝืนสังขาร พยายามให้เต็มที่ก็พอแล้ว”
เมื่อได้ยินคำปลอบประโลมจากผู้เฒ่าหลิน เมิ่งฝานจึงลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
กล่าวตามตรง เขาแทบไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด การที่เขา ‘สำแดงปาฏิหาริย์’ ครั้งแล้วครั้งเล่าจนทำให้ผู้เฒ่าหลินเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขนั้น สำหรับเขามันเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากพรสวรรค์เฉพาะทาง เมิ่งฝานรู้ดีว่าเขาเก่งกาจจริง แต่มิได้เก่งกาจไปเสียทุกสรรพสิ่ง!
“ขอรับท่านอาจารย์ ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถ” เมิ่งฝานสูดลมหายใจเข้าลึก
ไม่ว่าอย่างไร เมื่อโอกาสอันล้ำค่ามากองอยู่ตรงหน้า เขาย่อมต้องทุ่มเทเทหมดหน้าตัก หากความสำเร็จมาเยือนก็นับเป็นวาสนาอันประเสริฐ แต่หากล้มเหลว เขาก็หามีสิ่งใดต้องเสียใจไม่ อย่างไรเสีย นี่ก็คือโอกาสที่ได้มาโดยมิต้องเสียสิ่งใดแลกเปลี่ยน!
“เจ้าจงทุ่มสมาธิไปกับการเพ่งภาวนาเถิด ข้าจะนั่งอยู่ตรงนี้คอยคุ้มกันให้เอง มิต้องกังวลว่าจะมีผู้ใดมารบกวน” ผู้เฒ่าหลินนั่งขัดสมาธิลงด้วยท่าทีที่น่าเกรงขาม
เมิ่งฝานพยักหน้ารับคำ แล้วเริ่มก้าวเดินเข้าหาแท่นสามจักรพรรดิอย่างช้า ๆ
เป็นจริงดังที่ผู้เฒ่าหลินกล่าวไว้ เมื่อเมิ่งฝานเข้าใกล้แท่นในระยะสิบเมตร เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่โถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ หากก้าวล่วงเข้าไปอีกเพียงก้าวเดียว ร่างกายของเขาคงมิอาจทานทนได้อีก
เมิ่งฝานจึงหยุดยืนอยู่ ณ จุดนั้น ก่อนจะรวบรวมสมาธิทั้งหมดจดจ่อไปที่ กระบี่ฝูซี
เขาตัดสินใจละทิ้งกระถางเสินหนงและหยกนฺหวี่วาไว้เบื้องหลัง เพราะรู้แจ้งในใจว่าตนมิมีวาสนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองนั้น การดื้อดึงมีแต่จะเสียเวลาเปล่า
มีเพียงกระบี่ฝูซีเท่านั้น ที่เขายังพอจะเดิมพันด้วยพรสวรรค์ที่มีได้!
เมิ่งฝานจดจ่อสายตาไปยังกระบี่ฝูซีอย่างไม่ลดละ ในขณะที่ผู้เฒ่าหลินเองก็เฝ้ามองเมิ่งฝานด้วยสายตาที่ไม่กะพริบเช่นกัน
ในยามนี้ ท่านผู้เฒ่าย่อมมิยอมให้ผู้ใดหน้าไหนเข้ามากล้ำกรายรบกวนเมิ่งฝานเป็นอันขาด เพราะตระหนักดีว่าชั่วขณะนี้คือจุดหักเหที่สำคัญที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตของลูกศิษย์ มันมีความหมายยิ่งใหญ่กว่าการออกไปไล่ล่าหมูป่าสายฟ้าเพื่อดูดซับธาตุสายฟ้ามาเพิ่มพูนตบะเสียอีก!
ชายหนุ่มเพ่งพินิจกระบี่ฝูซีอย่างแน่วแน่ หวังเพียงจะได้รับการหยั่งรู้หรือร่องรอยแห่งสัจธรรมบางประการจากศาสตราวุธเล่มนั้น ทว่าการเพียงแค่จ้องมองจากระยะไกลเช่นนี้ กลับมิอาจทำให้เขาบรรลุถึงความนัยใด ๆ ได้เลย
หากเขาสามารถยื่นมือออกไปสัมผัสกระบี่ฝูซีได้โดยตรง บางทีอาจเกิดปาฏิหาริย์ที่พลิกผันสถานการณ์ขึ้น ทว่าบัดนี้เขาทำได้เพียงยืนมองดูอยู่ห่าง ๆ ในระยะสิบเมตรเท่านั้น
มองเห็นได้ แต่กลับมิอาจแตะต้อง! ช่างเป็นความรู้สึกที่จนปัญญาโดยแท้
เมิ่งฝานขมวดคิ้วมุ่นพลางครุ่นคิดในใจ ‘ข้าควรทำเช่นไรดี?’ ดูท่าแล้ววาสนาในครั้งนี้อาจมิเป็นผล และคงต้องปล่อยให้ความปรารถนาดีของท่านอาจารย์สูญเปล่าเสียแล้ว เขาได้แต่ลอบทอดถอนใจด้วยความสิ้นหวังลึก ๆ ในอก
ทว่าในขณะที่เมิ่งฝานกำลังจะถอดใจอยู่นั้นเอง กระบี่หงชี่ ที่สะพายอยู่บนกายพลันส่องประกายแสงสีแดงเจิดจ้าออกมาอย่างกะทันหัน
ลำแสงสีแดงชาดพุ่งทะยานตรงไปยังกระบี่ฝูซีอย่างอุกอาจ และในชั่วพริบตานั้นเอง กระบี่ฝูซีที่เคยสงบนิ่งก็พลันแผ่รัศมีศักดิ์สิทธิ์อันรุ่งโรจน์สวนกลับออกมาทันที ก่อนที่แสงสีแดงของหงชี่จะมลายหายไปในวินาทีถัดมา
“หงชี่! เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?” เมิ่งฝานถามด้วยความวิตกกังวลผ่านกระแสจิต
“นายท่านโปรดวางใจ… ข้าเพียงสูญเสียพลังไปเล็กน้อยเท่านั้น พักฟื้นเพียงไม่กี่วันย่อมกลับเป็นปกติขอรับ” เสียงของหงชี่ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา
“เหตุใดเจ้าจึงไปท้าทายกระบี่ฝูซีเช่นนั้นเล่า?”
“เพราะเห็นว่าท่านผู้เฒ่าหลินคอยคุมเชิงอยู่ ณ ที่นี้ ข้าจึงมั่นใจว่าย่อมไร้ภยันตราย ข้าเพียงอยากจะเสี่ยงดูเพื่อสร้างโอกาสให้แก่นายท่านเท่านั้นขอรับ”
“อย่างนั้นหรือ ลำบากเจ้าแล้ว”
เห็นได้ชัดว่าหงชี่สังเกตเห็นความอัดอั้นตันใจของเมิ่งฝาน จึงยอมเสี่ยงตนเองสร้างความเคลื่อนไหวขึ้นมา เพื่อลองดูว่าจะมีหนทางอื่นใดเปิดออกหรือไม่ แม้เมิ่งฝานจะมิได้คาดหวังผลลัพธ์จากการกระทำที่ดูเหมือน ‘แมวตาบอดจับหนูตาย’ ในครั้งนี้มากนัก ทว่าผลที่ตามมากลับทำให้เขาต้องเบิกตากว้างด้วยความโง่งม
เพราะทันทีที่รัศมีศักดิ์สิทธิ์จากกระบี่ฝูซีแผ่ซ่านออกมา พรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ ภายในกายของเขาก็เริ่มขานรับและทำงานขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์
นี่แหละคืออานุภาพแห่งพรสวรรค์ขั้นสูงสุด!
ความสามารถในการไขว่คว้าโอกาสท่ามกลางความว่างเปล่านั้นช่างน่าทึ่งยิ่งนัก รัศมีศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ออกมานั้น ภายใต้การนำพาของพรสวรรค์วิถีกระบี่ กลับค่อยๆ เคลื่อนคล้อยมุ่งตรงมายังทิศทางที่เมิ่งฝานยืนอยู่ราวกับถูกดึงดูด
รัศมีศักดิ์สิทธิ์สายนั้นค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเมิ่งฝานอย่างช้า ๆ ราวกับว่ามันถูกพลังลึกลับบางอย่างฉุดกระชากให้หลอมรวมเข้ากับกายของเขาอย่างจำใจ!
ผู้เฒ่าหลินซึ่งเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ด้านข้างถึงกับเบิกตาโพลง ความปิติยินดีอันล้นพ้นปรากฏชัดบนใบหน้าที่เคยเคร่งขรึม
เจ้าเด็กคนนี้ ไม่เคยทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ เขาสร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาอีกครั้งแล้ว! แม้แต่ตัวผู้เฒ่าหลินเองที่ได้ประจักษ์ในความมหัศจรรย์เหนือคำบรรยายของเมิ่งฝานมานับครั้งไม่ถ้วน จนเริ่มจะรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา ทว่าในใจลึก ๆ กลับอดมิได้ที่จะรู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้มันช่าง ‘เกินจริง’ ยิ่งนัก
ตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนานของสำนักกระบี่ซู่ซัน ผู้ที่สามารถบรรลุสัจธรรมและเข้าถึงจิตวิญญาณแห่งสามจักรพรรดิผ่านศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ได้นั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย นับนิ้วมือเพียงข้างเดียวก็ยังเหลือเฟือ มิต้องกล่าวถึงศิษย์ในรุ่นปัจจุบัน แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสหรือเจ้าสำนักที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ยังหามีผู้ใดกระทำสำเร็จไม่!
“ไม่ถูกต้อง ดูเหมือนข้าจะด่วนดีใจเร็วเกินไปเสียแล้ว” ผู้เฒ่าหลินพึมพำกับตนเองแผ่วเบา
สภาวะในตอนนี้เป็นเพียงรัศมีศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งจากกระบี่ฝูซีที่ถูกเมิ่งฝานดูดซับไปเท่านั้น ยังมิอาจยืนยันได้แน่นอนว่าเขาบรรลุถึงขั้นไหนหรือเข้าใจในสัจธรรมใดแล้ว ทว่าอย่างน้อยที่สุด นี่ก็นับเป็นนิมิตหมายอันประเสริฐ และความหวังก็ดูจะโชติช่วงขึ้นอย่างมาก!
ผู้เฒ่าหลินละสายตาจากเมิ่งฝาน แล้วหันไปกวาดมองรอบบริเวณด้วยความระแวดระวังถึงขีดสุด ท่านเกรงว่าในช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้ จะมีสิ่งใดหรือผู้ใดที่ ‘ไร้ตา’ พุ่งสอดเข้ามาทำลายสมาธิของเมิ่งฝาน แม้สถานการณ์เช่นนี้จะดูน่าขันและไม่ควรเกิดขึ้นในเขตศักดิ์สิทธิ์ ทว่าในหน้าประวัติศาสตร์กลับมีบทเรียนที่น่าอัปยศเช่นนี้ปรากฏอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นท่านย่อมมิยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอย่างเด็ดขาด
ส่วนเมิ่งฝานที่ยืนเด่นอยู่กลางห้องโถงนั้น ยามที่รัศมีศักดิ์สิทธิ์จากกระบี่ฝูซีหลั่งไหลเข้าสู่ร่าง เขาก็พลันหลับตาลงในทันที
ณ เวลานี้ การมองด้วยตาเนื้อหาจำเป็นอีกต่อไปไม่