วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 47 สุภาพบุรุษแก้แค้น สิบปีก็มิสาย
บทที่ 47 สุภาพบุรุษแก้แค้น สิบปีก็มิสาย
แม้จะมีคำกล่าวว่า ‘สุภาพบุรุษแก้แค้น สิบปีก็ยังมิสาย’ แต่ในยามนี้ เมิ่งฝานกลับต้องการวิชากระบี่ที่มีท่วงท่าร่ายรำอันงดงามทว่ากินใจความเพียงเปลือกนอกนี้ เพื่อนำมาขัดเกลาทักษะการควบคุมปราณแท้ของตนให้เฉียบคมยิ่งขึ้น เขาจึงทุ่มเทสมาธิศึกษาเคล็ดวิชากระบี่เหินนี้อย่างจริงจัง
ท่านผู้เฒ่าหลินถ่ายทอดเคล็ดวิชาพลางชี้แนะว่า
“เมื่อใดที่เจ้าสามารถควบคุมกระบี่ยาวสิบเล่มให้ลอยตัวนิ่งสงบพร้อมกันได้ โดยมิได้พึ่งพาท่วงท่าร่ายรำที่สวยงามเหล่านั้น นั่นย่อมพิสูจน์ได้ว่าการควบคุมปราณแท้ของเจ้าไร้ซึ่งอุปสรรค และพร้อมที่จะก้าวข้ามเข้าสู่ ระดับวรยุทธ์แท้จริง ได้ทุกเมื่อ!”
เมิ่งฝานพยักหน้าตอบรับด้วยความเลื่อมใส ก่อนจะเริ่มฝึกฝนวิชากระบี่เหินอย่างแน่วแน่
โดยพื้นฐานแล้ว ไม่ว่าจะเป็นวิชากระบี่แขนงใดเขามักจะเรียนรู้ได้รวดเร็วเสมอ ทว่าในช่วงแรกของการฝึกวิชากระบี่เหิน เมิ่งฝานกลับควบคุมกระบี่ได้เพียงเล่มเดียวเท่านั้น ต่อมาในยามค่ำคืนเขาจึงเริ่มคุมได้สองเล่ม และเมื่อเข้าสู่คืนที่สองเขาก็ขยับขึ้นเป็นสามเล่ม
ยิ่งจำนวนกระบี่เพิ่มขึ้น ความยากลำบากก็ทวีคูณเป็นเงาตามตัว
หนึ่งวันหนึ่งคืน ควบคุมกระบี่ได้ 3 เล่ม
ผ่านไปสองวัน เพิ่มขึ้นเป็น 4 เล่ม
ผ่านไปห้าวัน ขยับขึ้นเป็น 5 เล่ม
จนกระทั่งครบหนึ่งเดือนเต็ม เมิ่งฝานจึงสามารถบรรลุเป้าหมายที่ท่านผู้เฒ่าหลินวางไว้ได้สำเร็จ นั่นคือการควบคุมกระบี่ยาวสิบเล่มให้ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าพร้อมกัน แม้ในยามนี้พวกมันจะทำได้เพียงลอยตัวนิ่ง ๆ มิอาจพุ่งทะยานเข้าจู่โจมศัตรูได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับจุดประสงค์ในครั้งนี้!
เมื่อได้รับความยินยอมจากท่านผู้เฒ่าหลิน ในคืนนั้นเองเมิ่งฝานจึงเริ่มกระบวนการก้าวข้ามสู่ระดับวรยุทธ์แท้จริง ผลลัพธ์ที่ได้นั้นราบรื่นดุจสายน้ำไหลลงสู่ร่องลึกตามธรรมชาติ เมิ่งฝานก้าวเข้าสู่ขอบเขตใหม่ได้สำเร็จด้วยความปิติยินดีอย่างที่สุด
หากพิจารณาให้ดี ความเร็วในการเลื่อนระดับครั้งนี้มิได้รวดเร็วจนเกินไปนัก แต่สิ่งที่น่าตระหนักคือ ด้วยการชี้แนะของท่านผู้เฒ่าหลิน เมิ่งฝานสามารถบรรลุระดับวรยุทธ์แท้จริงได้โดยพึ่งพาเพียง พลังอสนีบาตจากสุกรวาตะม่วง เท่านั้น มิได้แตะต้อง ต้นกำเนิดกระบี่ มหาศาลที่ได้รับมาจากกระบี่ปราบอสูรเลยแม้แต่น้อย
นั่นหมายความว่า ภายในกายของเมิ่งฝานยังคงมีขุมพลังต้นกำเนิดกระบี่สะสมอยู่อย่างมหาศาล ซึ่งหากหลอมรวมจนหมดสิ้น ก็น่าจะเพียงพอที่จะส่งเสริมตบะของเขาให้ทะยานขึ้นสู่ระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สาม หรืออาจถึงขั้นที่สี่ได้ในคราเดียว!
“ขอแสดงความยินดีด้วยเจ้าค่ะเจ้านาย ในที่สุดท่านก็ก้าวข้ามสู่ระดับวรยุทธ์แท้จริงได้สำเร็จ!”
ภายในห้องพัก เงาร่างอันลางเลือนของหงชี่ปรากฏขึ้นจากตัวกระบี่หงชี่ ใบหน้าของนางเปี่ยมไปด้วยความยินดีและตื่นเต้นยิ่งกว่าตัวเมิ่งฝานเองเสียอีก
ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องแปลก
เพราะในสำนักกระบี่ซู่ซันแห่งนี้ นางคือคนแรกที่ได้ประจักษ์ถึงพรสวรรค์อันน่าพรั่นพรึงของชายหนุ่มผู้นี้ นางเลือกวางเดิมพันทุกอย่างไว้ที่ตัวเขา และกาลเวลาก็ได้พิสูจน์แล้วว่านางมองคนไม่ผิด! ด้วยศักยภาพระดับนี้ การจะล้างแค้นให้นางในภายภาคหน้าย่อมมิใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้อีกต่อไป
“บรรลุเพียงวรยุทธ์แท้จริง หนทางเบื้องหน้ายังนับว่าห่างไกลนัก” เมิ่งฝานคลี่ยิ้มบาง แม้ในส่วนลึกจะตื่นเต้นเพียงใด ทว่าดวงหน้ายังคงราบเรียบสงบนิ่ง ไร้ซึ่งวี่แววแห่งความจองหองพองขน
หากกล่าวตามสัตย์จริง ผู้ที่มีรากปราณระดับขยะแต่กลับฝึกฝนจากจุดเริ่มต้นจนบรรลุขอบเขตวรยุทธ์แท้จริงได้ในระยะเวลาอันสั้นเพียงนี้ ย่อมถือเป็นปาฏิหาริย์ที่ควรค่าแก่การจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน!
“ท่านวางใจเถิด ข้าเคยลั่นวาจาไว้ว่าจะล้างแค้นให้เจ้า เรื่องนี้ข้าย่อมสลักไว้ในใจมิลืมเลือน ทว่าศัตรูของท่านผู้นั้น แท้จริงแล้วคือใคร และในยามนี้เขามีตบะอยู่ในระดับใดกันแน่?” เมิ่งฝานเอ่ยถามหงชี่
ก่อนหน้านี้เมิ่งฝานมิเคยปริปากถาม เพราะตระหนักดีว่าเรื่องราวดังกล่าวยังห่างไกลจากตัวเขานัก อีกทั้งการที่ผู้ฝึกตนระดับรวบรวมลมปราณจะเอ่ยอ้างเรื่องการล้างแค้น ย่อมดูไร้ซึ่งความน่าเชื่อถือ และอาจกลายเป็นเรื่องน่าขำขันในสายตาผู้อื่น
ทว่าบัดนี้เขาบรรลุถึงระดับวรยุทธ์แท้จริงแล้ว แม้จะยังมิใช่จุดสูงสุด แต่นั่นก็เพียงพอที่จะพิสูจน์พรสวรรค์อันน่าทึ่งให้หงชี่ได้ประจักษ์ การเอ่ยถามในยามนี้จึงดูมีน้ำหนักและจริงจังยิ่งขึ้น
หงชี่นิ่งเงียบไปชั่วครู่ แม้กาลเวลาจะล่วงเลยมากว่าสามสิบปี ทว่ายามเมื่อเอ่ยถึงศัตรูผู้นั้น ร่างกายของนางกลับสั่นสะท้านอย่างมิอาจควบคุม เห็นได้ชัดว่าเงามืดที่คนผู้นั้นทิ้งไว้ในใจนาง ช่างน่าสะพรึงกลัวจนยากจะลบเลือน
เนิ่นนานกว่าที่หงชี่จะทำลายความเงียบลงได้ นางเปิดปากกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าว่า “ศัตรูของข้าสถิตอยู่ที่ หมู่บ้านกระบี่ไป้เจี้ยน หลายปีมานี้เขาดำรงตำแหน่งเป็นจ้าวหมู่บ้าน ส่วนระดับวรยุทธ์นั้น… ข้ารู้เพียงว่าเมื่อยี่สิบปีก่อน เขาบรรลุถึง ระดับหลอมยาแดนนพเคราะห์ แล้ว!”
รวบรวมลมปราณ… วรยุทธ์แท้จริง… สวรรค์มูลฐาน… หลอมยาแดนนพเคราะห์…
ในสายตาของเมิ่งฝานยามนี้ ระดับหลอมยาแดนนพเคราะห์นั้นแม้จะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังเป็นเป้าหมายที่เขามองเห็นหนทางที่จะก้าวไปถึง ทว่านั่นคือระดับของศัตรูเมื่อยี่สิบปีก่อน!
เวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงนั้น ผู้เชี่ยวชาญระดับนั้นย่อมมิหยุดนิ่งอยู่กับที่ บางทีเขาอาจบรรลุถึง ระดับธาตุวิญญาณ กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สั่นสะเทือนปฐพีไปแล้วก็เป็นได้
“หมู่บ้านกระบี่ไป้เจี้ยน ดูเหมือนข้าจะไม่เคยได้ยินชื่อสำนักนี้มาก่อน” เมิ่งฝานขมวดคิ้วพลางพึมพำเบา ๆ
หงชี่พยักหน้าพลางขยายความ
“หมู่บ้านกระบี่ไป้เจี้ยน แท้จริงแล้วคือสำนักหลอมศาสตรา คนส่วนใหญ่ในนั้นคือช่างหลอมกระบี่ และบางส่วนก็ฝึกปรือวิชากระบี่ควบคู่กันไปด้วย หากมองไปทั่วทั้งแผ่นดิน หมู่บ้านแห่งนั้นย่อมมิอาจนับเป็นสำนักชั้นหนึ่งได้ โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับสำนักกระบี่ซู่ซัน ย่อมห่างชั้นกันดุจฟ้ากับเหว”
เมิ่งฝานพยักหน้าจดจำนาม ‘หมู่บ้านกระบี่ไป้เจี้ยน’ ไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ เขาหาได้มีความประมาทแม้เพียงกระผีกริ้น เพราะเขารู้ดีว่าโลกหล้ากว้างใหญ่ ผู้เร้นกายยอดฝีมือที่มิได้สังกัดสำนักใหญ่โตนั้นมีอยู่นับไม่ถ้วน
เหล่ายอดคนผู้ทะยานขึ้นมาจากความต่ำต้อย ย่อมมีเรื่องราวที่มิอาจดูเบาได้เสมอ!
“นามของเขาคืออะไร?” เมิ่งฝานเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เย่ชิงเซวียน” หงชี่เค้นเสียงลอดไรฟัน เอ่ยนามนั้นออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว “พี่ชายร่วมสายเลือดของบิดาข้า ท่านลุงผู้แสนดีของข้านั่นอย่างไรเล่า! หึ ๆ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฝานก็ตกอยู่ในความเงียบงันทันที
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยได้ยินหงชี่เอ่ยถึงเบื้องลึกเบื้องหลังเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย เขามิอาจคาดคิดเลยว่าศัตรูคู่อาฆาตของหงชี่ แท้จริงแล้วจะเป็นถึงลุงแท้ ๆ ของนางเอง
จิตใจต้องอำมหิตผิดมนุษย์เพียงใด ถึงได้ใจคอโหดเหี้ยมนำหลานสาวในไส้ไปสังเวยคมกระบี่ได้ลงคอ? บางทีคนผู้นี้อาจหาใช่ ‘มนุษย์’ อีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็น ‘อสูร’ ในคราบคนเสียมากกว่า
เมิ่งฝานรู้สึกเวทนาหงชี่จับใจ เพราะความเจ็บปวดจากการถูกคนแปลกหน้าทำร้าย ยังมิอาจเทียบได้กับการถูกทรยศหักหลังโดยคนในครอบครัวที่ตนไว้วางใจ!
“กาลก่อน เย่ชิงเซวียนปรารถนาจะหลอมสร้างกระบี่วิญญาณขึ้นมาสักเล่ม ทว่าเขาทดลองครั้งแล้วครั้งเล่าก็พานพบแต่ความล้มเหลว” หงชี่กล่าวพลางหัวเราะอย่างขมขื่น
“ในที่สุด จิตใจของเขาก็เข้าสู่ทางมารจนกู่ไม่กลับ เขาหันไปพึ่งพาวิถีมนต์ดำแห่งการ ‘หลอมศาสตราด้วยโลหิต’! ศาสตร์ต้องห้ามนี้จำต้องใช้เลือดของตนเองเป็นชนวน และใช้เลือดจากขั้วหัวใจของญาติร่วมสายเลือดเป็นวัตถุดิบหลักจึงจะบรรลุผล เย่ชิงเซวียนอาลัยอาวรณ์ในชีวิตบุตรธิดาของตน จึงได้หันมาช่วงชิงเลือดจากขั้วหัวใจของข้าผู้เป็นหลานสาวแทน แม้ข้าจะเป็นเพียงหลานสาว แต่สายเลือดที่ไหลเวียนอยู่นั้นย่อมเข้มข้นพอที่จะเชื่อมโยงถึงกัน และนั่นก็ทำให้เขากระทำการได้สำเร็จ!”
นางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อด้วยความรังเกียจ “ข้ายังนึกสงสัยอยู่เสมอว่า หากครานั้นเขายังล้มเหลวอีก เขาคงมิลังเลที่จะปลิดชีพบุตรสาวตนเองเพื่อมาหลอมกระบี่ต่อแน่ เพราะจิตวิญญาณของเขาได้กลายเป็นปีศาจร้ายไปโดยสมบูรณ์แล้ว”
เมิ่งฝานนิ่งงันไปหลังจากได้สดับรับฟังเรื่องราวทั้งหมด
นรกนั้นว่างเปล่า เพราะปีศาจล้วนจุติมาอยู่บนโลกมนุษย์หมดแล้ว! เย่ชิงเซวียนผู้นี้ ไม่สมควรถูกขนานนามว่ามนุษย์อีกต่อไป
ครู่ต่อมา เมิ่งฝานยื่นมือออกไปลูบไล้ตัวกระบี่หงชี่อย่างแผ่วเบา ทว่าสีหน้ากลับเคร่งขรึมและจริงจังยิ่งนัก
“เย่ชิงเซวียนแห่งหมู่บ้านกระบี่ไป้เจี้ยน นามนี้ข้าสลักไว้ในใจแล้ว ภายในสิบปีนี้ เขาต้องตายอย่างแน่นอน!”
เนื่องจากยังมิอาจหยั่งรู้ระดับพลังที่แท้จริงในปัจจุบันของเย่ชิงเซวียน เมิ่งฝานจึงมิได้ลั่นวาจาที่เกินตัวจนเกินไป
ทว่าเวลาสิบปีนั้นย่อมเพียงพอแล้ว…
สุภาพบุรุษแก้แค้น แม้สิบปีก็ยังมิสาย!