วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 45 เสน่ห์มายา จิ้งจอกภูตพราย
บทที่ 45 เสน่ห์มายา จิ้งจอกภูตพราย
หากท่านผู้เฒ่าหลินมิยื่นมือเข้าชี้แนะ เมิ่งฝานย่อมมิมีทางล่วงรู้ได้เลยว่าภายในร่างของอสรพิษยักษ์ตนนี้จักมีของล้ำค่าซุกซ่อนอยู่
เนื่องด้วยอสรพิษตนนี้ถูกสังหารด้วยน้ำมือของเมิ่งฝานแต่เพียงผู้เดียว ถุงน้ำดีงูจึงนับเป็นสิ่งของที่ได้จากชัยชนะโดยชอบธรรม ท่านผู้เฒ่าหลินจึงมิคิดจักแย่งชิงหรือปกปิดซ่อนเร้นไว้แต่อย่างใด
สิ่งของเล็กน้อยเพียงเท่านี้ หาได้อยู่ในสายตาของผู้อาวุโสเช่นท่านผู้เฒ่าหลินไม่
เมิ่งฝานเริ่มนั่งสมาธิปรับลมปราณไปพลาง พลางจัดเก็บถุงน้ำดีงูลงสู่แหวนมิติอย่างระมัดระวัง สำหรับของวิเศษที่มีมูลค่าสูงถึงสิบหินวิญญาณเช่นนี้ เมิ่งฝานย่อมให้ความสำคัญอย่างยิ่งยวด
ในระหว่างที่กำลังฟื้นฟูพลัง เมิ่งฝานได้ตัดสินใจกลืนกิน ‘ยารวมปราณ’ ลงไปหนึ่งเม็ด ส่งผลให้ปราณแท้ภายในกายที่เหือดแห้งไปเริ่มฟื้นคืนกลับมาอย่างรวดเร็วปานน้ำหลาก
มินานนัก ภายใต้การโคจรหมุนเวียนของคัมภีร์ปราณบริสุทธิ์แปรสภาพอสนี พลังปราณของเขาก็กลับคืนสู่สภาวะสมบูรณ์เต็มเปี่ยมดังเดิม
เมื่อเห็นศิษย์รักฟื้นฟูเรี่ยวแรงได้แล้ว ท่านผู้เฒ่าหลินจึงเอ่ยถามถึงสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจทันที
“ยามที่เจ้าออกกระบี่ปลิดชีพศัตรูเมื่อครู่ นอกจากเจตจำนงกระบี่สังหารอสูรแล้ว ดูเหมือนข้าจักสัมผัสได้ถึงเจตจำนงกระบี่อีกสายหนึ่งแฝงเร้นอยู่ด้วยใช่หรือไม่?”
ตลอดการต่อสู้ระหว่างเมิ่งฝานกับพญางู ท่านผู้เฒ่าหลินหาได้ละสายตาไปไม่ ท่านลอบสังเกตการณ์อยู่ในเงามืดตลอดเวลา
ด้วยดวงตาอันเฉียบแหลมที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ท่านย่อมมองเห็นความลุ่มลึกที่แฝงอยู่ในเพลงกระบี่ของเมิ่งฝานได้อย่างปรุโปร่ง นอกจากเจตจำนงสังหารอสูรและกระบวนท่าอสนีบาตแล้ว ท่านยังสัมผัสได้ถึงเจตจำนงกระบี่อีกสำนักหนึ่งที่ดูแปลกแยกออกไป!
ยิ่งไปกว่านั้น เจตจำนงสายนี้ท่านมิเคยพานพบที่ใดมาก่อน และดูประหนึ่งจักมิใช่วิชาที่สืบทอดกันมาในสำนักกระบี่ซู่ซันเสียด้วยซ้ำ
เมิ่งฝานเอ่ยตอบด้วยท่าทีเรียบเฉยประหนึ่งมิกังวลอันใดว่า “ท่านอาจารย์ขอรับ เจตจำนงกระบี่สายนี้ ศิษย์ได้ตระหนักรู้แจ้งมาจากหน้าแผ่นศิลาเทพกระบี่ขอรับ”
เขาจงใจเลี่ยงมิบอกว่าได้รับรู้มาจากจิตวิญญาณกระบี่ในอาวุธ เพราะคำกล่าวอ้างเช่นนั้นดูจักเหนือสามัญสำนึกเกินไป ต่อให้พูดไปท่านผู้เฒ่าหลินก็คงยากจักเชื่อถือ
เพื่อหลีกเลี่ยงภาระและความยุ่งยากอันมิจำเป็น เมิ่งฝานจึงโยนเหตุผลทั้งหมดไปให้ ‘แผ่นศิลาเทพกระบี่’ เป็นผู้รับผิดชอบแทน ซึ่งนับเป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลและน่าเชื่อถือที่สุดเมื่อพิจารณาจากสถานะของเขาในยามนี้
และที่สำคัญที่สุด… การตอกย้ำถึงคุณประโยชน์ของแผ่นศิลาเทพกระบี่บ่อยครั้ง ย่อมเป็นการปลูกฝังความคิดให้ท่านอาจารย์เห็นพ้องว่า สิ่งนี้มีความสำคัญต่อการพัฒนาของศิษย์รักเพียงใด เพื่อที่ในภายภาคหน้า ท่านจักได้ยินดีสนับสนุนให้เขาไปศึกษาหน้าแผ่นศิลาบ่อยครั้งขึ้น
นับเป็นการยิงเกาทัณฑ์เพียงคราเดียว ทว่าได้ประโยชน์ถึงหลายต่อทีเดียว!
“อ้อ… เป็นเช่นนั้นเองรึ มินึกเลยว่าแผ่นศิลาเทพกระบี่จักส่งผลต่อพัฒนาการของเจ้าได้มหาศาลปานนี้” ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนอัศจรรย์ใจ
หากกล่าวตามสัตย์จริง ยามนี้แม้แต่ผู้อาวุโสเช่นท่าน ก็เริ่มจะรู้สึกริษยาในปฏิภาณอันล้ำเลิศของเมิ่งฝานเสียแล้ว
เพียงแค่การหยั่งรู้หน้าแผ่นศิลาเทพกระบี่เพียงคราเดียว กลับทำให้เด็กหนุ่มผู้นี้ได้รับสิ่งที่ผู้คนทั่วไปพากเพียรมาทั้งชีวิตก็มิอาจครอบครองได้!
หากตัวท่านเองมีปฏิภาณที่วิปริตผิดมนุษย์เฉกเช่นเจ้าหนุ่มเมิ่งฝานผู้นี้
บางที ท่านผู้เฒ่าหลินส่ายศีรษะเบา ๆ พลางทอดถอนใจสลัดเอาความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นให้มลายหายไปจากมโนสำนึก
ครั้นเมื่อเมิ่งฝานปรับลมปราณจนฟื้นฟูพลังแท้กลับมาสมบูรณ์เต็มเปี่ยมแล้ว เขาก็เริ่มออกย่างกรายเสาะหาเพื่อล่าสังหาร ‘สุกรวาตะม่วง’ ต่อไปในทันที
อันที่จริง การออกล่าสุกรวาตะม่วงสำหรับเมิ่งฝานในยามนี้นับว่ามิใช่เรื่องยากเย็นแสนเข็ญประการใด เพราะเขาได้ประจักษ์แจ้งแล้วว่า ด้วยอานุภาพแห่งกระบี่ของตนในยามนี้ ย่อมสามารถปลิดชีพพวกมันได้โดยง่ายดายประหนึ่งพลิกฝ่ามือ
ทว่าสิ่งที่เมิ่งฝานยังคงกังวลใจอยู่บ้าง คือการต้องเผชิญหน้ากับอสูรสายพันธุ์อื่นภายในเทือกเขาเทียนซินแห่งนี้ต่างหากเล่า
ยกตัวอย่างเช่นพญางูยักษ์ที่เพิ่งพานพบไปนั้น อานุภาพของมันนับว่าแข็งแกร่งกว่าสุกรวาตะม่วงอยู่หลายขุมนัก
และในเทือกเขาเทียนซินอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ ย่อมต้องมีเหล่าอสุรกายอีกมากมายที่แก่กล้าอาคมยิ่งกว่าพญางูตัวนั้นซุ่มซ่อนอยู่อย่างแน่นอน!
…
สามราตรีผันผ่าน เมิ่งฝานปลิดชีพสุกรวาตะม่วงไปได้ถึงสิบแปดตัวแล้ว
ในระหว่างนั้น เขาต้องเผชิญหน้ากับเหล่าอสูรร้ายหลากหลายสายพันธุ์ ทว่าส่วนใหญ่แล้ว หากมิใช่เป้าหมายอย่างสุกรวาตะม่วง เมิ่งฝานจักเลือกใช้วิธีเร้นกายหลบเลี่ยงไปโดยตรง
นั่นเพราะเป้าประสงค์หลักของเขาคือการเสาะหาพลังธาตุอสนีที่สถิตอยู่ในกายสุกรวาตะม่วงเพื่อเกื้อหนุนการบำเพ็ญเพียรเท่านั้น การจักต้องมาเสียแรงเสียเวลาฟาดฟันกับอสูรชนิดอื่นที่มิอาจมอบผลประโยชน์ให้แก่เขาได้ จึงนับว่าเป็นเรื่องที่มิคุ้มค่าเอาเสียเลย!
ทว่าหลังจากหลอมรวมธาตุอสนีทั้งสิบแปดสายเข้าสู่ร่างกาย ตบะปราณแท้ของเมิ่งฝานก็รุดหน้าจนทะลวงผ่านเข้าสู่ ‘ขอบเขตการฝึกปราณระดับที่หก’ ได้สำเร็จ
วันหนึ่ง ในขณะที่เมิ่งฝานกำลังออกแกะรอยตามล่าสุกรวาตะม่วงตามกิจวัตรปกติ
จู่ ๆ พลันปรากฏร่างของดรุณีนางหนึ่งในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“คุณชายเจ้าคะ… ผู้น้องหลงทางอยู่ในพงไพรลึกแห่งนี้มาเนิ่นนานแล้ว คุณชายผู้ใจงามพอจักเมตตานำทางผู้น้องออกไปจากที่นี่ได้หรือไม่เจ้าคะ?” สาวน้อยนางนั้นเยื้องกรายเข้ามาหาเมิ่งฝานด้วยท่าทีเหนียมอายพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง
เมิ่งฝานขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองดรุณีชุดขาวนางนี้ด้วยความฉงนสนเท่ห์ยิ่งนัก
เทือกเขาเทียนซินอันรกร้างและเต็มไปด้วยภยันตรายเช่นนี้ แทบจักไร้ร่องรอยของมนุษย์มนา แล้วไฉนจึงมีแม่นางน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มมาหลงทางอยู่เพียงลำพังได้เล่า?
สัญชาตญาณร้องเตือนเขาในทันทีว่า… เรื่องนี้ช่างผิดแผกพิสดารยิ่งนัก!
มีพิรุธจนน่าสงสัย!
หรือว่าสาวน้อยนางนี้จักเป็นอสุรกายแปลงกายมาล่อลวง?
เมิ่งฝานลอบยิ้มขมขื่นในใจ พลางดำริว่าความคิดนี้ดูจักเกินจริงไปเสียหน่อย เพราะอสูรที่แก่กล้าตบะจนสามารถจำแลงกายเป็นมนุษย์ได้นั้น ย่อมต้องเป็นตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวระดับที่เพียงแค่แผดคำรามเพียงคราเดียวเขาก็คงดับดิ้นสิ้นชีวาไปแล้ว มิต้องมาเสียเพลาปั้นหน้าเจรจาพาทีเช่นนี้หรอก
เมิ่งฝานลอบพิจารณาสาวน้อยนางนั้น ทว่าเขามิอาจหยั่งทราบถึงระดับตบะของนางได้เลย นางอาจจักเป็นเพียงสามัญชนที่ไร้ซึ่งวรยุทธ์ หรือมิเช่นนั้นก็อาจเป็นยอดฝีมือที่ตบะสูงล้ำเกินกว่าที่เขาจักมองออกได้
มิว่าจักเป็นกรณีใด เมิ่งฝานก็รู้สึกจนใจยิ่งนัก
ในสถานที่ทุรกันดารเช่นนี้ ยามได้พานพบกับมนุษย์ด้วยกัน มิว่าฝ่ายตรงข้ามจักมาดีหรือมาร้าย เขาย่อมมิอาจวาดกระบี่ฟันใส่สุ่มสี่สุ่มห้าได้มิใช่หรือ?
ทว่าหากนางเป็นเพียงดรุณีนางหนึ่งที่หลงทางมาจริง ๆ เล่า
และที่สำคัญที่สุด เมิ่งฝานย่อมตระหนักดีว่าท่านผู้เฒ่าหลินยังคงเร้นกายเฝ้าดูเขาอยู่ในเงามืดมิห่างหาย
ดังนั้นมิว่าเขาจักตัดสินใจเลือกทางใด ย่อมมิอาจเกิดอันตรายถึงแก่ชีวิตเป็นแน่ ต่อให้สาวน้อยนางนี้จักเป็นยอดฝีมือที่เร้นกายมา ทว่าเมื่อมีท่านผู้เฒ่าหลินคอยเป็นกำแพงเหล็กอยู่เบื้องหลัง นางจักสำแดงฤทธิ์เดชไปได้สักกี่มากน้อยกันเชียว
เมื่อคิดได้ดังนั้น เมิ่งฝานจึงค่อยสลัดความกังวลทิ้งไปและทำใจให้สงบลงได้
เมิ่งฝานเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เจ้าเป็นใครกัน? เหตุใดดรุณีเช่นเจ้าจึงมาปรากฏกายในสถานที่อันตรายเยี่ยงนี้?”
“คุณชายเจ้าคะ… ผู้น้องอาศัยอยู่ในหมู่บ้านกลางหุบเขาที่ห่างออกไปมิไกลนัก วันนี้ตั้งใจเข้ามาเก็บสมุนไพรทว่ากลับหลงทิศหาทางกลับมิได้ จึงได้แต่วนเวียนอยู่แถวนี้ด้วยความหวาดกลัวเจ้าค่ะ” สาวน้อยก้มหน้าลงต่ำ น้ำเสียงสั่นเครือฉายแววหวาดวิตกอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าในขณะนั้นเอง เสียงของ หงชี่ ก็พลันดังสนั่นขึ้นในห้วงสำนึกของเมิ่งฝาน!
“นายท่านเจ้าคะ! อย่าได้ถูกนางล่อลวง จงชักกระบี่ฟันนางเสียเดี๋ยวนี้!”
เมื่อได้สดับคำเตือนของหงชี่ เมิ่งฝานก็มิรอช้าและมิคิดถามไถ่สิ่งใดให้มากความ เขาตวัดวาด ‘กระบี่หงชี่’ ออกจากฝักในพริบตา ฟาดฟันเข้าใส่ดรุณีชุดขาวเบื้องหน้าอย่างเด็ดเดี่ยวและอำมหิตยิ่งนัก!
เขาเลือกที่จะเชื่อในสัญชาตญาณของหงชี่อย่างมิมีข้อสงสัย!
ฉับ!
คมกระบี่ฟาดฟันลงไป ทว่ากลับรู้สึกประหนึ่งฟันลงบนความว่างเปล่า เงาร่างของสาวน้อยชุดขาวพลันบิดเบี้ยวแล้วจางหายไปในอากาศธาตุทันที
“เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่?” เมิ่งฝานขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง
เสียงของหงชี่ดังกำชับขึ้นอีกครา “นายท่านเจ้าคะ นั่นหาใช่คนเป็นทว่าคือ ‘ภาพมายา’! ท่านจงมองไปทางทิศซ้ายเบื้องหน้าห่างออกไปราวสิบกว่าเมตรเถิด เจ้าจิ้งจอกขาวตัวนั้นต่างหากที่เป็นผู้ใช้มนต์เสน่ห์ล่อลวงท่าน!”
การล่อลวง…
กาลก่อนหงชี่เคยบอกกล่าวแก่เมิ่งฝานว่า กระบี่หงชี่เล่มนี้มีความสามารถในการสร้างภาพมายาล่อลวงศัตรูได้เช่นกัน ดังนั้นการที่นางจักมองทะลุมายาภาพชั้นต่ำนี้และช่วยปลุกเมิ่งฝานให้ตื่นจากภวังค์ จึงมิใช่เรื่องที่น่าประหลาดใจอันใด
หากมิมีหงชี่คอยเตือนสติ วันนี้เขาคงต้องปราชัยให้แก่กลลวงและมิอาจหยั่งรู้ได้เลยว่าจักต้องประสบชะตากรรมเลวร้ายเพียงใด แม้จะมีท่านผู้เฒ่าหลินคอยคุ้มกันจนมิต้องสิ้นชีพ ทว่าสำหรับเมิ่งฝานแล้ว การถูกอสูรชั้นต่ำล่อลวงเช่นนี้นับเป็นเรื่องที่น่าอัปยศยิ่งนัก!
“อสุรกายชั่วช้า!” เมิ่งฝานตวาดลั่นด้วยไอเย็นเยือก ก่อนจักวาดกระบี่หงชี่ออกไปอีกครา
เจตจำนงกระบี่สังหารอสูร!
เพลงกระบี่อสนีบาต — ท่ากัมปนาทกัมปนาท!
วิทยายุทธ์ย่างก้าววาตะสำลีหลิว!
จิ้งจอกขาวตัวนั้นอยู่ห่างออกไปเพียงสิบกว่าเมตร ด้วยลำตัวที่เล็กกะทัดรัดทำให้มันสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างว่องไวยิ่งนัก ดังนั้นเมิ่งฝานจึงมิได้มุ่งเน้นที่พลังทำลายล้าง ทว่ากลับทุ่มเทเร่งเร้าความเร็วสูงสุดออกมาแทน
เพลงกระบี่อสนีบาตท่ากัมปนาทกัมปนาท ในรูปแบบการโจมตีด้วยความเร็วอสนีบาต นับเป็นการฟันที่รวดเร็วที่สุดเท่าที่เมิ่งฝานเคยฝึกปรือมาเลยก็ว่าได้!
เพียงชั่วพริบตา คมกระบี่หงชี่ก็พุ่งเข้าใส่ร่างของจิ้งจอกขาว สับร่างของมันแยกออกเป็นสองท่อนในพริบตา โลหิตสาดกระจายอาบนองพื้นพสุธา
ใบหน้าของเมิ่งฝานยังคงสงบนิ่งไร้ซึ่งร่องรอยแห่งอารมณ์ใด ๆ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาได้ปลิดชีพเหล่าอสุรกายมานับมิถ้วน จนเริ่มชินชากับภาพนองเลือดเช่นนี้เสียแล้ว
“นายท่านเจ้าคะ อสูรประเภทจิ้งจอกนี้มักมีความสามารถในการลวงจิตและสร้างภาพมายาเพื่อตบตาผู้คน ทว่าร่างกายของพวกมันกลับอ่อนแอและเปราะบางยิ่งนัก” เสียงของหงชี่ดังขึ้นในใจของเมิ่งฝานเพื่อบอกเล่าคุณลักษณะของศัตรู