วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 19 กระบี่ชั้นหนึ่ง เจ้าเลือกได้ตามใจชอบ
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 19 กระบี่ชั้นหนึ่ง เจ้าเลือกได้ตามใจชอบ
บทที่ 19 กระบี่ชั้นหนึ่ง เจ้าเลือกได้ตามใจชอบ
หลิวเยียนผิงไม่มีทางเชื่อคำลวงของปีศาจตนนี้เด็ดขาด!
เมื่อวานเมิ่งฝานก็ใช้มุกนี้กับนางมาแล้วครั้งหนึ่ง… หากเพียงแค่ชายตามองคนอื่นฝึกกระบี่ไม่กี่ครั้งก็สามารถบรรลุเคล็ดวิชาได้ เช่นนั้นโลกนี้จะยังมีตำราวิชากระบี่ไว้เพื่อสิ่งใด?
เมิ่งฝานคนนี้ช่างน่าตายนัก! คำพูดของเขาไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าแล้วตราหน้าว่าพวกนางเป็นคนโง่เขลา
ทางด้านเมิ่งฝานก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างอ่อนใจ… บ่อยครั้งที่คนเราเลือกจะพูดความจริง แต่กลับไม่มีใครยอมเชื่อเลยสักคนเดียว
ทว่าเย่เฟิงกลับไม่ได้ระเบิดอารมณ์เหมือนหลิวเยียนผิง ชายหนุ่มผู้นี้ดุดันและพูดน้อยกว่าที่คิด เขาตวัดกระบี่ไม้ในมือขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหาลำคอของเมิ่งฝานโดยตรง!
เมื่อครู่นี้เขายังมีแก่ใจเมตตาออมมือ จนทำให้กระบวนท่าปรากฏช่องโหว่ชัดเจน ครั้งนี้เขาจึงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้เด็ดขาด!
กระบี่นี้เขาใส่พลังทั้งหมดที่มี ทุ่มเทสมาธิไปที่ปลายกระบี่โดยไม่มีการกักเก็บไว้แม้แต่ส่วนเดียว!
นัยน์ตาของเมิ่งฝานพลันหดวับลง เขามองการโจมตีที่พุ่งเข้ามาด้วยสายตาราบเรียบ ก่อนจะแทงกระบี่สวนกลับไปในทันที
ทั้งคู่ยังคงใช้กระบวนท่าเดิมจาก ‘เพลงกระบี่จันทร์กระจ่าง… ศศิธรฉายส่องชลธี!’
ทว่าผลลัพธ์ที่ปรากฏ… กลับซ้ำรอยเดิมไม่ผิดเพี้ยน!
เมิ่งฝานยังคงใช้หลักการ ‘ออกทีหลัง แต่ถึงเป้าหมายก่อน’ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ในขณะที่ปลายกระบี่ของเขาจรดลงบนลำคอของเย่เฟิง กระบี่ของฝ่ายหลังกลับยังคงห่างจากเป้าหมายถึงสองนิ้วเต็ม ๆ!
ในโลกของยอดฝีมือกระบี่ ระยะห่างเพียงหนึ่งนิ้วก็เปรียบได้กับความต่างระหว่างสวรรค์และนรก อย่าว่าแต่ระยะห่างถึงสองนิ้วเช่นนี้เลย
นี่มิใช่การประลอง… แต่มันคือการบดขยี้อยู่ฝ่ายเดียว!
“ข้าพ่ายแพ้แล้ว… คราวนี้ยอมรับจากใจจริง” เย่เฟิงปล่อยกระบี่ไม้ในมือให้ร่วงหล่นลงพื้น ก่อนจะหลับตาลงอย่างผู้ที่สูญเสียสิ้นทุกสิ่ง
หากจะกล่าวตามตรง นี่คือความอัปยศอดสูที่สุดในชีวิตของเขา
ในฐานะศิษย์ฝ่ายในผู้มีตบะถึง ‘ระดับฝึกลมปราณขั้นที่ 8’ กลับต้องมาปราชัยให้แก่ศิษย์ฝ่ายนอกที่มีพื้นฐานเพียง ‘ระดับฝึกปรือขั้นที่ 1’ อย่างหมดรูป
แม้จะเป็นเพียงการประลองเชิงกระบี่ล้วน ๆ โดยมิได้วัดกันที่พลังทำลายล้างที่แท้จริง แต่มันก็สร้างบาดแผลลึกในใจให้แก่เขาอย่างยิ่งยวด
“แท้จริงแล้วในกระบวนท่านี้… ยามที่เจ้าแทงกระบี่ออกไป ควรพุ่งเท้าขวานำก่อน และเมื่อครู่เจ้ายกศอกสูงเกินความจำเป็น หากกดระดับแขนลงมาอีกเพียงครึ่งชุ่น เจ้าก็น่าจะจรดคมกระบี่ลงบนลำคอของคู่ต่อสู้ได้พร้อม ๆ กับข้า”
เมิ่งฝานเอ่ยชี้แนะพลางโน้มตัวลงเก็บหินวิญญาณทั้งสิบก้อนบนพื้นขึ้นมาอย่างใจเย็น
ลาภลอยก้อนโตขนาดนี้ หากไม่หยิบยื่นคำแนะนำให้เขาไปบ้าง เมิ่งฝานคงรู้สึก ‘ผิดมโนธรรม’ จนเก็บเงินเข้ากระเป๋าได้ไม่สนิทใจนัก
คำพูดนั้นทำให้เย่เฟิงที่กำลังจมดิ่งอยู่กับความพ่ายแพ้พลันลืมตาขึ้นทันควัน!
ในแววตาของเขาปรากฏประกายเจิดจ้าวูบหนึ่ง เย่เฟิงรีบคว้ากระบี่ขึ้นมาลองวาดลวดลายตามคำบอกนั้นอยู่สองสามครา ก่อนที่ใบหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีปนประหลาดใจอย่างที่สุด
เพียงแค่ปรับเปลี่ยนตามที่เมิ่งฝานบอกเพียงเล็กน้อย เขาก็สัมผัสได้ทันทีว่าเพลงกระบี่ท่านี้ลื่นไหลและทรงพลังขึ้นกว่าเดิมอย่างน่าอัศจรรย์!
“ขอบใจเจ้ามาก! เรื่องเมื่อครู่เป็นข้าที่หูเบาไปเอง ข้าขอโทษเจ้าจากใจจริง”
ครั้งนี้เย่เฟิงเอ่ยออกมาอย่างสง่าผ่าเผยและจริงใจที่สุด
แม้เมิ่งฝานจะเป็นเพียงศิษย์ฝ่ายนอกที่มีระดับตบะต่ำเตี้ยเรี่ยดินเพียงขั้นที่ 1 แต่ในด้านศาสตร์แห่งกระบี่ เขายอมศิโรราบให้ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่มีเงื่อนไข
อย่างน้อย… ก็ใน ‘เพลงกระบี่จันทร์กระจ่าง’ ที่เขาภาคภูมิใจมาตลอดนี่แหละ!
“ไม่ต้องเกรงใจไปหรอก หากจะขอบคุณ ก็ขอบคุณศิษย์พี่หญิงหลิวเถอะ เพราะอย่างไรเสีย นางก็เป็นคนจ่ายหินวิญญาณพวกนี้” เมิ่งฝานเอ่ยพลางบุ้ยปากไปทางหลิวเยียนผิง
สิ้นคำนั้น แทนที่จะมีการขอบอกขอบใจกัน เย่เฟิงกลับตวัดสายตาคมกริบจ้องมองหลิวเยียนผิงอย่างดุดันแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกจากหอตรัสรู้กระบี่ไปโดยไม่เอ่ยคำลา
เมิ่งฝานมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยความงุนงง
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
รักษาน้ำใจกันไม่ได้ เพราะความรักแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นงั้นหรือ?
เมิ่งฝานส่ายหัวอย่างระอาเลิกสนใจใคร่รู้ในทันที
ช่างเถอะ… จะรักจะแค้นกันอย่างไร ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับข้าเสียหน่อย!
“ขอบคุณศิษย์พี่หญิงหลิวที่เมตตามอบหินวิญญาณให้” เมิ่งฝานหันกลับมาประสานมือขอบคุณหลิวเยียนผิงอีกครั้งด้วยความซาบซึ้ง
คราวนี้นางได้รับคำขอบคุณที่กลั่นออกมาจากใจจริงของเขา… หินวิญญาณสิบก้อนเชียวนะ! หากคำนวณจากเบี้ยเลี้ยงรายเดือนที่สำนักกระบี่ซู่ซันมอบให้ศิษย์ฝ่ายนอกอย่างเขา เงินจำนวนนี้สามารถเลี้ยงปากท้องเขาได้สบาย ๆ ไปถึงสามเดือนเลยทีเดียว!
“เจ้า… แตกฉานในวิชากระบี่อีกกี่วิชากันแน่?” หลิวเยียนผิงจ้องเขม็งไปยังเมิ่งฝานด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
ทั้ง ‘กระบี่วารีคลั่ง’ ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของนางไปไกล…
ทั้ง ‘เพลงกระบี่จันทร์กระจ่าง’ ที่ใช้บดขยี้เย่เฟิงได้อย่างง่ายดาย…
หากมิใช่เพราะระดับวรยุทธ์ของเขายังต่ำต้อยเกินไป นางมั่นใจว่าคนผู้นี้มีศักยภาพเพียงพอที่จะเข้าไปเบียดเสียดอยู่ในกลุ่ม ‘ศิษย์เอก’ ของสำนักได้อย่างแน่นอน
“ศิษย์พี่หญิงหลิว ความจริงแล้วข้าก็แค่บังเอิญเห็นพวกท่านฝึกซ้อมอยู่ไม่กี่ครั้ง จึงพอจะจำเคล็ดวิชามาได้บ้าง มิกล้ากล่าวว่าแตกฉานหรอกครับ… ข้าก็แค่พอจะรู้เรื่องอยู่เล็กน้อยเท่านั้นเอง” เมิ่งฝานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรงใจ ใบหน้าของเขาดูขัดเขินประหนึ่งเด็กหนุ่มผู้ใสซื่อที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว
พอจะรู้เรื่องอยู่เล็กน้อยงั้นรึ!?
หากเจ้าแค่พอรู้เรื่อง… เช่นนั้นข้ามิกลายเป็นเศษสวะไปแล้วหรืออย่างไร?
หลิวเยียนผิงถลึงตาใส่เมิ่งฝานอย่างเดือดดาล นางสะบัดหน้าหนีด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ ก่อนจะเตรียมตัวเดินออกจากหอตรัสรู้กระบี่ไปอีกคน
เมิ่งฝานรีบถลันเข้าไปขวางหน้าหลิวเยียนผิงไว้ทันควัน “ศิษย์พี่หญิงหลิว ท่านจะไปแล้วหรือครับ?”
หลิวเยียนผิงเอ่ยเสียงขุ่นด้วยความหงุดหงิด “ไม่ไปแล้วจะให้อยู่ที่นี่ให้เจ้ากวนประสาทข้าต่อหรือไง!”
เมิ่งฝานยิ้มแห้ง ๆ อย่างเก้อเขินก่อนจะทวงสิทธิ์ “เอ่อ… คือศิษย์พี่หญิงครับ ก่อนหน้านี้ที่เราตกลงกันไว้ว่าข้าจะประลองดาบเป็นเพื่อนท่าน โดยมีค่าตอบแทนเป็นหินวิญญาณหนึ่งก้อนน่ะครับ แต่ว่าตอนนี้ท่านยัง…”
คำพูดนั้นทำเอาหลิวเยียนผิงโกรธจัดจนแทบจะมีเปลวเพลิงพ่นออกมาจากหัว!
ตาบ้าเอ๊ย! ข้าเพิ่งเสียให้เจ้าไปตั้งสิบก้อน ยังจะมาทวงเศษเงินอีกก้อนหนึ่งนี่นะ!?
นางสะบัดมือโยนหินวิญญาณอีกก้อนใส่เมิ่งฝานด้วยความระอาแกมหมั่นไส้ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
เมิ่งฝานกุลีกุจอเก็บหินวิญญาณก้อนนั้นเข้ากระเป๋า จากนั้นก็ลอบมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง
เขามีท่าทีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบผลุบหายออกจากหอตรัสรู้กระบี่ไปเช่นกัน
ในเมื่อตอนนี้มี “ขุมทรัพย์มหาศาล” ติดตัวอยู่เช่นนี้ เขาจึงไม่กล้าเถลไถลเที่ยวเล่นที่ไหนอีก... ก็นะ คนมันไม่เคยเห็นเงินล้าน สันดานความขี้ระแวงมันเลยกำเริบแบบนี้แหละ!
เขามุ่งหน้าตรงไปยังตำหนักโอสถอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจควักหินวิญญาณ 5 ก้อนแลกกับ ‘ยารวมปราณ’ 50 เม็ด และใช้จ่ายอีก 3 ก้อนเพื่อซื้อ ‘ยาชำระกาย’ อีก 30 เม็ด
สุดท้ายเหลือหินวิญญาณติดตัวอยู่อีก 3 ก้อน เขาตั้งใจจะนำกลับไปคืนศิษย์พี่หลัว
เมิ่งฝานเดินทางกลับหอศาสตราด้วยหัวใจที่พองโต พร้อมกับยารวมปราณ 70 เม็ด และยาชำระกายอีก 40 เม็ดในห่อผ้า ยามที่เขายื่นหินวิญญาณ 3 ก้อนที่เหลือคืนให้ศิษย์พี่หลัว… อีกฝ่ายถึงกับทำหน้าเหวอด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด!
“เจ้าหนู… ข้าก็บอกแล้วไงว่าให้เจ้ายืม เจ้าจะมามัวเขินอายไม่กล้าใช้ไปเพื่ออะไร?” ศิษย์พี่หลัวเอ่ยพลางขมวดคิ้ว
เมิ่งฝานจึงเริ่มร่ายยาวถึงที่มาของหินวิญญาณก้อนใหม่ โดยเล่าเรื่องที่หลิวเยียนผิงมอบรางวัลให้เขาแก่ศิษย์พี่หลัวฟัง
แน่นอนว่าเนื้อหานั้นถูก ‘ปรุงแต่ง’ และตัดทอนไปไม่น้อย…
เขาไม่ได้โอ้อวดว่าตนเองใช้เพลงกระบี่บดขยี้หลิวเยียนผิงกับเย่เฟิงจนเสียสุนัข เพียงแต่บอกปัดไปว่าตนแค่เข้าไปช่วยเป็นคู่ซ้อมกระบี่ให้พวกเขาเท่านั้น
ศิษย์พี่หลัวฟังแล้วก็ไม่ได้ซักไซ้ให้มากความ เพราะเขาก็พอจะรู้จักกิตติศัพท์ความใจป้ำของหลิวเยียนผิงอยู่บ้าง
“เฮ้อ… เป็นหนุ่มเป็นแน่นี่มันดีจริง ๆ ถ้าข้ามีหน้าตาหล่อเหลาได้อย่างเจ้านะ ป่านนี้คงไม่ต้องมาลำบากตรากตรำเช่นนี้หรอก!”
ศิษย์พี่หลัวทอดถอนใจพลางคิดไปไกล เขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าที่หลิวเยียนผิงยอมจ่ายไม่อั้นขนาดนี้ เป็นเพราะถูกตาต้องใจในรูปโฉมของเมิ่งฝานเข้าให้แล้ว
ซึ่งหากจะว่ากันตามตรง ใบหน้าของเมิ่งฝานนั้นหล่อเหลาคมคายจนหาตัวจับยาก ตั้งแต่เข้าสำนักกระบี่ซู่ซันมา เขาก็ยังไม่เคยเห็นศิษย์คนไหนจะมีสง่าราศีเท่านี้มาก่อน
พอคิดไปคิดมา… การที่คนหน้าตาดีระดับนี้ต้องมาจมปลักเป็นศิษย์เฝ้ากระบี่ที่หอศาสตรา ช่างเป็นการใช้ทรัพยากรบุคคลได้สิ้นเปลืองเสียจริง!
“เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าหา ‘ที่พึ่ง’ ลำแข้งทองคำอย่างหลิวเยียนผิงได้แล้ว หินวิญญาณเล็ก ๆ น้อย ๆ ของข้าก็คงไม่จำเป็นสำหรับเจ้าอีกต่อไป” ศิษย์พี่หลัวยิ้มแห้ง ๆ พลางเก็บหินวิญญาณทั้งสามก้อนคืนเข้ากระเป๋าไป
“ศิษย์พี่หลัวเองก็รู้จักศิษย์พี่หญิงหลิวด้วยหรือครับ?” เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยความอยากรู้
“หลิวเยียนผิงน่ะหรือ… นางคือหลานสาวคนโปรดของผู้อาวุโสหลิวแห่งตำหนักโอสถเชียวนะ! เรียกได้ว่าเป็น ‘เศรษฐินีน้อย’ ผู้โด่งดังที่สุดคนหนึ่งในสำนักกระบี่ซู่ซันเลยล่ะ”
เมิ่งฝานตาโตด้วยความประหลาดใจทันทีที่ได้ยินข้อมูลใหม่
“ศิษย์พี่หญิงหลิวคนนี้… มีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้เลยเชียว?”
ศิษย์พี่หลัวหัวเราะร่าพลางตบบ่ารุ่นน้อง “ก็ใช่น่ะสิ! แข็งแกร่งชนิดที่เจ้าจินตนาการไม่ถึงเลยล่ะ ถ้าเจ้าสามารถ ‘ปรนนิบัติ’ พัดวีให้นางพอใจได้ ต่อไปภายหน้าชีวิตนี้ก็คงไม่ต้องกังวลเรื่องขาดแคลนหินวิญญาณอีกแล้ว”
เมิ่งฝานรีบยืดอกขึ้นทันควัน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเด็ดขาดว่า
“ศิษย์พี่หลัว ท่านเข้าใจผิดแล้ว… ข้าเมิ่งฝานไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมขายศักดิ์ศรีเพื่อแลกกับความร่ำรวยเช่นนั้น!”
…
หลังเสร็จสิ้นมื้ออาหาร เมิ่งฝานทอดสายตามองไปยังบรรดากระบี่ยาวที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นวางในชั้นแรกของหอศาสตรา พลางฉุกคิดถึงคำถามหนึ่งขึ้นมาได้
“ศิษย์พี่หลัวครับ… ปกติแล้วศิษย์ฝ่ายนอกที่ติดอันดับหนึ่งในห้าสิบจะมีสิทธิ์มารับกระบี่ที่หอศาสตราได้หนึ่งเล่ม แต่ตอนนี้สถานะของข้าไม่ใช่ทั้งศิษย์รับใช้หรือศิษย์ฝ่ายนอกทั่วไป ทว่าอยู่ในฐานะ ‘ศิษย์ผู้ดูแลกระบี่’ ของหอศาสตราแห่งนี้ แล้วข้าพอจะมีสิทธิ์ครอบครองกระบี่กับเขาบ้างหรือไม่?”
ศิษย์พี่หลัวระเบิดหัวเราะออกมาทันที “เหตุใดจะไม่ได้เล่า! ฐานะของเจ้าตอนนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าศิษย์ฝ่ายนอกห้าสิบอันดับแรกนั่นเลยสักนิด”
“อีกอย่าง… ในเมื่อเป็นถึงคนดูแลกระบี่ของหอศาสตราเราแท้ ๆ หากแม้แต่กระบี่คู่กายสักเล่มยังไม่มีไว้ในครอบครอง มิให้ผู้คนหัวร่อเยาะเอาหรือ?”
ศิษย์พี่หลัวตบบ่าเขาเบา ๆ ก่อนจะกล่าวต่ออย่างใจป้ำ “กระบี่ทั้งชั้นหนึ่งนี้ เจ้าอยากได้เล่มไหนก็เลือกเอาตามใจชอบเถิด! หากใช้จนชำรุดเสียหายก็ไม่ต้องชดใช้แม้แต่ตำลึงเดียว จะเปลี่ยนเล่มใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ หินวิญญาณก็ไม่ต้องเสียสักก้อน!”
“รอจนวันที่เจ้าฝึกฝนตบะจนเข้าสู่ ‘ระดับวรยุทธ์แท้จริง’ เมื่อไหร่ แม้แต่กระบี่ในชั้นที่สอง เจ้าก็มีสิทธิ์เลือกไปเป็นเจ้าของได้ตามปรารถนา!”
เมื่อได้รับคำยืนยันอันน่าตื่นเต้นจากศิษย์พี่หลัว ใบหน้าของเมิ่งฝานพลันฉายแววยินดีออกมาอย่างปิดไม่มิด
เขารีบสาวเท้าเดินวนเวียนไปตามแถวชั้นวางกระบี่ในชั้นแรกทันที เริ่มต้นมองหาศาสตราคู่ใจที่จะมาเป็นกระบี่เล่มแรกในชีวิตของเขาอย่างพิถีพิถัน