วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 150 เย่ชิงหยู เพียงคำเล่าขาน มิสู้พานพบ
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 150 เย่ชิงหยู เพียงคำเล่าขาน มิสู้พานพบ
บทที่ 150 เย่ชิงหยู เพียงคำเล่าขาน มิสู้พานพบ
นามของเมิ่งฝานนั้น เย่ชิงหยูเคยได้ยินจากปากของหลิวเยียนผิงมานับครั้งไม่ถ้วน
ทุกคราที่หลิวเยียนผิงพาดพิงถึงบุรุษผู้นี้ นางมักจะสังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของรุ่นน้องเสมอ ราวกับว่าหลิวเยียนผิงกำลังยกยอเมิ่งฝานให้สูงส่งประดุจเทพเจ้าจนเกินงาม
เพราะเรื่องราวที่หลิวเยียนผิงเล่าขานมานั้น ล้วนแต่ฟังดูอัศจรรย์พันลึกจนยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง
ทว่าไม่ว่าคำบอกเล่าเหล่านั้นจะเป็นจริงหรือเท็จ แต่มันก็จุดประกายความอยากรู้อยากเห็นในใจของเย่ชิงหยูขึ้นมาแล้ว ดังนั้นเมื่อได้เผชิญหน้ากับเมิ่งฝานในยามนี้ นางจึงอดมิได้ที่จะกวาดสายตาพินิจพิเคราะห์เขาอย่างละเอียด
ความประทับใจแรกเห็นที่เด่นชัดที่สุด สรุปได้เพียงสั้น ๆ ว่า…
หล่อเหลายิ่งนัก!
หากไม่นับพรสวรรค์วิถีกระบี่บรรลุเทพ ใบหน้าที่ฟ้าประทานมานี้ก็นับเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดที่เขาได้รับหลังจากข้ามภพมา ทว่าสำหรับเย่ชิงหยูแล้ว นางหาได้ไยดีในรูปโฉมภายนอกไม่
นางมิใช่สตรีประเภทที่จะลุ่มหลงในความงาม และมักจะมีความคลาดแคลงใจต่อบุรุษหน้าตาดีเสมอมา! ในสายตาของนาง ชายที่รูปงามมักจะเป็นพวกดีแต่เปลือก มีท่าทางกรีดกรายสวยงามแต่ไร้ซึ่งความสามารถที่แท้จริง
หากเมิ่งฝานล่วงรู้ความคิดของนาง เขาคงต้องหาโอกาสสั่งสอนให้นางรู้ซึ้งว่าควรดำเนินชีวิตอย่างไร
หรือที่ถูกคือ… ควรใช้สายตาเช่นไรมองบุรุษ
“ศิษย์พี่หญิงเย่ ได้ยินชื่อเสียงมานาน ยินดีที่ได้พบขอรับ”
เมิ่งฝานเอ่ยทักทายพร้อมกับยื่นมือออกไปหวังจะแสดงความคารวะตามมารยาท
ทว่าเย่ชิงหยูกลับเพียงชำเลืองมองมือของเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ นางนิ่งเฉยมิได้ยื่นมือออกมาตอบรับแต่อย่างใด การกระทำของเมิ่งฝานในครานี้ยิ่งทำให้คะแนนนิยมในใจนางดิ่งลงเหว
นางมองว่าเขาเป็นพวกกะล่อนเจ้าชู้
เมิ่งฝานจำต้องดึงมือกลับมาอย่างเก้อเขิน ศิษย์พี่หญิงผู้นี้ช่างมีอารมณ์พิลึกพิลั่นสมคำร่ำลือ ที่สำคัญคือดูเหมือนนางจะไร้ซึ่งอัธยาศัยพื้นฐานโดยสิ้นเชิง
สำหรับคนที่เข้าถึงยากเช่นนี้ เมิ่งฝานเริ่มรู้สึกว่าความหวังที่จะขอให้นางช่วยกลั่นโอสถให้นั้น คงริบหรี่เสียจนแทบเป็นไปไม่ได้
“หลิวเยียนผิง เจ้ามาหาข้ามีธุระอันใด?”
เย่ชิงหยูเมินเฉยต่อตัวตนของเมิ่งฝานอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะหันไปถามรุ่นน้องแทน ซึ่งนับเป็นการแสดงออกที่ไร้มารยาทอย่างถึงที่สุด
หลิวเยียนผิงที่สังเกตเห็นบรรยากาศอันเย็นเยียบถึงขั้นขั้วหัวใจพลันรู้สึกอึดอัดแทนเมิ่งฝานมิน้อย เพื่อสลายความตึงเครียด นางจึงรีบเอ่ยขึ้นว่า
“ศิษย์พี่เย่ คือพี่เมิ่งฝานต้องการเสาะหาโอสถสำหรับฝึกฝนกายาระดับเสวียน ทว่าในตำหนักยาไม่มีจำหน่าย ข้าจึงอยากมาถามศิษย์พี่ว่าพอจะช่วยกลั่นโอสถระดับนี้ให้เขาได้หรือไม่?”
เย่ชิงหยูเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ นางหันกลับมาจ้องมองเมิ่งฝานอีกครั้งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย การที่ชายหนุ่มผู้นี้ต้องการโอสถกายาระดับลี้ แสดงว่าตบะในการฝึกฝนร่างกายของเขาต้องรุดหน้าไปไกลพอสมควร มิเช่นนั้นเพียงโอสถระดับหวง ก็เพียงพอต่อความต้องการแล้ว
ดูท่า… เจ้าหนุ่มหน้ามนคนนี้ คงมิได้มีดีเพียงแค่ใบหน้าเสียแล้วสิ
ในสถานที่ซึ่งเชิดชูวิถีกระบี่เป็นสรณะอย่างซู่ซัน การจะมุ่งเน้นฝึกฝนกายาจนเห็นผลลัพธ์นั้นมิใช่เรื่องง่ายเลย
หากเมิ่งฝานล่วงรู้ความคิดในใจของสตรีผู้นี้ เขาคงนึกโกรธจนจนปัญญาจะกล่าว ปรากฏว่าในสายตาของคนบางคน การมีรูปลักษณ์หล่อเหลาปานเทพบุตรกลับกลายเป็นความผิดไปเสียได้!
เดิมทีเขาเคยคิดว่าคำพูดประชดประชันเช่นนี้เป็นเพียงเรื่องขบเคี้ยว แต่ยามนี้เขากลับได้เผชิญกับมันด้วยตนเอง
“โอสถกายาระดับเสวียนงั้นรึ? อย่าว่าแต่มาหาข้าเลย ต่อให้เจ้าไปอ้อนวอนท่านปู่ของเจ้าก็ไร้ประโยชน์ เพราะตำหนักหลอมยาแห่งนี้มิเคยมีตำรับยาดังกล่าวอยู่ในครอบครอง ย่อมมิอาจกลั่นมันขึ้นมาได้” เย่ชิงหยูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาประดุจน้ำค้างแข็ง
หลิวเยียนผิงได้ยินดังนั้นพลันรู้สึกมืดแปดด้าน คราแรกนางคิดว่าเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้มิจำเป็นต้องรบกวนท่านปู่ ทว่าตอนนี้ดูเหมือนต่อให้รบกวนท่านปู่ ผลลัพธ์ก็คงมิแปรเปลี่ยน
เมิ่งฝานเห็นท่าทีปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย จึงเอ่ยตัดบทอย่างสงบนิ่ง
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็ถือเป็นข้าที่บังอาจรบกวนศิษย์พี่หญิงเย่แล้ว ขออภัยที่ทำให้เสียเวลา”
เขากล่าวพลางเตรียมจะหันหลังกลับไปทันที
พูดตามตรง เมิ่งฝานมิใช่นักพรตประเภทที่ชอบเอาหน้าไปให้ผู้อื่นเหยียบย่ำ แม้จะมาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่โอสถกายาระดับลี้นี้สำหรับเขาก็เป็นเพียงส่วนเสริม มีก็ดี มิมีก็หาได้สลักสำคัญ เมื่อฝ่ายตรงข้ามไร้อัธยาศัยเช่นนี้ เขาก็คร้านที่จะรั้งอยู่ต่อ
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้าพ้นลานบ้าน เสียงเย็นเยียบของเย่ชิงหยูก็ดังรั้งไว้เสียก่อน
“แม้ข้าจะมิอาจกลั่นโอสถระดับลี้ได้… ทว่าเมื่อปีก่อน ข้ากลับบังเอิญได้รับตำรับโอสถกายาระดับพสุธามาใบหนึ่ง”
นางนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะปรายตามาทางเมิ่งฝานแล้วเอ่ยต่อ
“ทั่วทั้งซู่ซัน ข้าเกรงว่าจะมีเพียงข้าคนเดียวที่มีตำรับยานี้อยู่ในมือ ดังนั้น… เจ้าก็นับว่าหาคนไม่ผิดหรอก”
เพียงสิ้นคำนั้น ความคิดที่จะจากไปของเมิ่งฝานพลันมลายสิ้น
โอสถระดับลี้ สำหรับเขามีก็ดีมิมีก็ได้ แต่โอสถกายาระดับพสุธานั้น…
มันมิใช่สิ่งที่พึงจะมีหรือไม่มีก็ได้อีกต่อไป สำหรับนักบ่มเพาะกายาอย่างเขามันคือ “สมบัติล้ำค่าที่แผ่นดินพลิกหาก็มิพานพบ” อย่าว่าแต่ต้องทนดูหน้าตาบึ้งตึงเลย ต่อให้ต้องวางมาดอ่อนน้อมลงกว่านี้เขาก็ยินดีพิจารณา!
“หากศิษย์พี่หญิงเย่ยินดีเมตตากลั่นโอสถนี้ให้ ข้ายินดีทุ่มจ่ายด้วยราคาสูงสุด!” เมิ่งฝานรีบกล่าวรับคำทันที
เขามิได้โง่ที่เสนอราคาเพิ่มเอง ทว่าของล้ำค่าที่หาซื้อที่ใดมิได้เช่นนี้ ย่อมเป็นสินค้าผูกขาดที่มีค่ายิ่งกว่าทองคำ
เย่ชิงหยูยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉย ทว่าน้ำเสียงกลับผ่อนคลายความแข็งกร้าวลงเล็กน้อย
“ข้าเคยฟังศิษย์น้องหลิวเยินยอมาว่าเจ้ามีพรสวรรค์ด้านกระบี่เลิศล้ำ และมีเพลงกระบี่ที่น่าทึ่งยิ่งนัก ข้าขอเสนอเงื่อนไขเพียงข้อเดียว หากเจ้าทำได้ ข้าจะกลั่น ‘โอสถจินกังตัน’ ให้เจ้า โดยคิดเพียงแค่ราคาต้นทุนวัตถุดิบเท่านั้น!”
ดวงตาของเมิ่งฝานสว่างวาบขึ้นทันที มีวาสนาหล่นทับเช่นนี้ด้วยรึ?
‘โอสถวชิระ’ เห็นได้ชัดว่าคือยอดโอสถเสริมสร้างกายาระดับพสุธาที่เย่ชิงหยูกล่าวถึงนั่นเอง
ทว่าของฟรีไม่มีในโลก... เงื่อนไขที่ยอดอัจฉริยะหญิงผู้หยิ่งทะนงเสนอมา ย่อมมิใช่เรื่องที่ทำได้โดยง่ายแน่นอน
แต่ในจุดนี้ เมิ่งฝานกลับคาดการณ์ผิดไปมิน้อย
เพราะในสายตาของเย่ชิงหยู เงื่อนไขนี้อาจนับว่ายากเย็นแสนเข็ญ
ทว่าสำหรับเมิ่งฝานผู้ครอบครองความลับแห่งมหาวิถีกระบี่ เรื่องนี้มันช่างง่ายดายปานพลิกฝ่ามือ!
“เงื่อนไขที่ว่าคือเรื่องอันใดรึ?” เมิ่งฝานเอ่ยถามเย่ชิงหยูด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ศิษย์น้องหลิวบอกข้าว่าเพลงกระบี่ของเจ้านั้นล้ำลึกนัก สามารถชี้แนะนางจนบรรลุ ‘เจตจำนงกระบี่วารีคลั่ง’ ได้โดยง่าย ข้าเองก็มีวิชากระบี่บทหนึ่งที่ยังติดขัด จึงอยากขอคำชี้แนะดูสักครา ว่าเจ้าจะสามารถส่งเสริมให้ข้าบรรลุถึงขั้นเข้าถึงเจตจำนงกระบี่ได้หรือไม่” เย่ชิงหยูกล่าวขึ้นพร้อมกับนัยน์ตาที่ทอประกายท้าทาย
วิชากระบี่?
เจตจำนงกระบี่อย่างนั้นรึ?
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฝานแทบจะหลุดยิ้มออกมา
นี่มิใช่ว่านางกำลังเดินเข้าหาคมกระบี่ของข้าเองหรอกรึ
อย่างไรก็ตาม ศิษย์พี่หญิงเย่ผู้นี้มีตบะถึงระดับเทียนหยวนขั้นที่เก้า ตามหลักแล้วนางควรจะบรรลุเจตจำนงกระบี่สายใดสายหนึ่งไปนานแล้ว เว้นเสียแต่ว่าวิชากระบี่ที่นางกำลังฝึกฝนอยู่นี้ จะเป็นวิชาใหม่ที่นางเพิ่งเริ่มศึกษามิได้นาน
และในความเป็นจริง… ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ
“ศิษย์พี่หญิงเย่ การขัดเกลาเจตจำนงกระบี่จากวิชากระบี่บทหนึ่งนั้น มิใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงสำหรับข้านัก การจะชี้แนะให้ท่านก้าวข้ามขีดจำกัดย่อมมิใช่ปัญหาใหญ่โตอันใด” เมิ่งฝานเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอย่างถึงที่สุด
วิชากระบี่ของสำนักซู่ซันในยามนี้ เมิ่งฝานได้เรียนรู้และหยั่งรู้ไปแล้วไม่ต่ำกว่าแปดในสิบส่วน! ยิ่งไปกว่านั้นเขายังครอบครองยอดวิชาชั้นสูงอย่างหมื่นกระบี่สูตรและเนตรฟ้ากระบี่อีกด้วย
บัดนี้ ทั่วทั้งซู่ซันเกรงว่าคงเหลือเพียงวิชากระบี่เทพจำแลงเท่านั้นที่เขายังมิได้สัมผัส
“วาจาโอหังมิน้อย! ในเมื่อเจ้ามั่นใจถึงเพียงนี้ ข้าจะสาธิตเพลงกระบี่บทนี้ให้เจ้าดูสักครา แล้วมาดูกันว่าความรู้แจ้งของเจ้าจะมีมากเพียงใด”
เย่ชิงหยูกล่าวพลางเยื้องย่างไปหยิบกระบี่ยาวที่แขวนอยู่บนผนังด้านข้างลงมา มิต้องสงสัยเลยว่านี่คือกระบี่วิญญาณชั้นเลิศ! ด้วยฐานะของนาง หากใช้เพียงกระบี่สามัญสิถึงจะเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจ
เช้ง!
เสียงกระบี่ถูกชักออกจากฝักดังกังวานใสปานระฆังแก้ว
เย่ชิงหยูเคลื่อนไหวร่างกายอย่างพริ้วไหวและงดงามราวกับปักษาสวรรค์โผบิน นางเริ่มร่ายรำกระบวนท่ากระบี่บทนั้นอย่างต่อเนื่อง
เมิ่งฝานเพียงแค่กวาดสายตามองผ่านตาครั้งเดียว เพียงแค่ท่วงท่าแรกที่ปลายนิ้วนางขยับ เขาก็จำกระบวนกระบี่นั้นได้ในทันที
กระบี่มหาทำลายล้าง
ชั่วอึดใจต่อมา เย่ชิงหยูก็ร่ายรำกระบวนท่าชุดนั้นจนครบถ้วนกระบวนความ
มิใช่เพียงเมิ่งฝานที่มองออก แม้แต่หลิวเยียนผิงที่ยืนเฝ้ามองอยู่ด้านข้างก็จำได้แม่นยำว่านี่คือวิชา มหาทำลายล้าง เพราะในการประลองกระบี่แห่งยอดเขาซู่ที่ผ่านมา มีศิษย์ผู้หนึ่งนามว่า เหอหยิง ได้สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งงานด้วยการสำแดงวิชากระบี่ชุดนี้นี่เอง!