วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 131 ต้นกำเนิดกระบี่ที่เลือนหาย
บทที่ 131 ต้นกำเนิดกระบี่ที่เลือนหาย
บนใบหน้าของเมิ่งฝานปรากฏรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจนใจ
หนทางในการสำรวจที่เขาพอจะจินตนาการออกมีเพียงสองวิธีนี้เท่านั้น หากทว่าทั้งสองกลับไร้ผล เขาก็อับจนหนทางอื่นโดยสิ้นเชิง
อ้อ… ยังเหลืออีกวิธีหนึ่ง นั่นคือการเพ่งพินิจด้วยตาเปล่า
แต่ทว่าวิธีนี้กลับมีค่าไม่ต่างอะไรกับการไร้วิธี!
เพราะด้วยสายตาคู่นี้ เมิ่งฝานมองเห็นเพียงลวดลายวิหคเพลิงเฟิ่งหวงที่สลักไว้บนป้ายคำสั่งอย่างวิจิตร ส่วนด้านหลังนั้นเล่า กลับตราไว้ด้วยรูปทรงของกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง
หลังจากพิจารณาป้ายคำสั่งในมืออยู่ครู่ใหญ่โดยไม่ได้เบาะแสใดเพิ่มเติม เมิ่งฝานจึงทำได้เพียงโยนมันกลับเข้าสู่ห้วงมิติเก็บของไปอย่างเสียไม่ได้
ท้ายที่สุด ภายในพื้นที่ของกำไลหยก เมิ่งฝานยังได้พบกับผลึกอสูรอีกหนึ่งชิ้น
หากจะกล่าวให้ถูกต้องและแม่นยำยิ่งกว่า… มันคือ แก่นทองคำ!
มีเพียงสัตว์อสูรที่บ่มเพาะตบะจนบรรลุถึงขั้นราชาอสูรเท่านั้น จึงจะสามารถก่อกำเนิดแก่นทองคำขึ้นภายในกายได้ และต่อเมื่อราชาอสูรเหล่านั้นสิ้นชีพลง แก่นทองคำจึงจะถูกกลั่นออกมาและเก็บรักษาไว้ในรูปแบบนี้
แก่นทองคำชิ้นนี้ คาดว่าน่าจะเป็นสิ่งที่จิ้งจอกอสูรตนนั้นตระเตรียมไว้เพื่อใช้ในการทลายคอขวดก้าวเข้าสู่ขอบเขตราชาอสูรของตนเอง
นางมีตบะใกล้จะบรรลุถึงขั้นราชาอสูรเต็มที หากได้พึ่งพาอานุภาพจากแก่นทองคำชิ้นนี้ โอกาสที่จะฝ่าด่านสำเร็จย่อมมีสูงยิ่งนัก
แต่ก็น่าเสียดาย นางยังไม่ทันได้เริ่มพิธีการทลายขั้น ก็ต้องมาจบชีวิตลงด้วยเงื้อมมือของเมิ่งฝานเสียก่อน
นี่คือวิถีแห่งฟ้า… นี่คือลิขิตแห่งโชคชะตา!
แก่นทองคำชิ้นนี้ย่อมเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างไม่ต้องสงสัย หากนำไปประมูลขาย ราคาของมันย่อมพุ่งทะยานจนน่าตกใจ
แต่การนำสมบัติฟ้าประทานเช่นนี้ไปแลกกับเงินตรา กลับเป็นการกระทำที่โง่เขลาและสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ
วิธีที่ชาญฉลาดที่สุด คือการเก็บรักษามันไว้เพื่อมอบให้เสี่ยวชิง ในยามที่นางพร้อมจะเลื่อนระดับสู่ราชาอสูร หากเป็นเช่นนั้น การสร้างยอดขุนพลระดับราชาอสูรขึ้นมาสักตนย่อมมิใช่เรื่องยากเย็นอีกต่อไป
แม้โดยปกติเมิ่งฝานจะดูเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียวในสายตาผู้อื่น แต่ภายในใจเขากลับมีคันชั่งที่เที่ยงตรงเสมอ
เสี่ยวชิงยอมรับเขาเป็นนายเหนือหัว ทั้งยังทำสัญญาโลหิตผูกพันวิญญาณ ชีวิตของนางอยู่ในกำมือนิ้วมือของเขา ย่อมไม่มีวันทรยศหักหลัง ดังนั้น เมื่อมีปัจจัยที่พร้อมพรั่ง เมิ่งฝานย่อมทุ่มเททรัพยากรอย่างไม่ยั้งมือเพื่อขัดเกลาเสี่ยวชิงให้แข็งแกร่งที่สุด!
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเก็บรักษาแก่นทองคำไว้อย่างมิดชิด โดยไม่มีความคิดที่จะเปลี่ยนมันเป็นทรัพย์สินเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น ในยามนี้เมิ่งฝานเองก็หาได้ขัดสนเรื่องศิลาวิญญาณไม่!
ศิลาวิญญาณที่เขาสะสมอยู่ในขณะนี้ มีจำนวนมหาศาลเกินกว่าสองหมื่นเม็ดไปแล้ว แม้จะเป็นเพียงศิลาปราณระดับต่ำก็ตาม
กระบวนการตรวจนับสมบัติพัสถานเหล่านั้นมอบความสุขสำราญใจให้เขาอย่างยิ่ง แต่มันก็พรากเวลาให้ผ่านไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
เมิ่งฝานยังรู้สึกไม่เต็มอิ่มกับความมั่งคั่งนี้เลย ทว่าสมบัติในกำไลหยกกลับถูกตรวจนับจนครบถ้วนเสียแล้ว
ส่วนที่เหลือล้วนเป็นข้าวของจิปาถะที่ไร้ค่า ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
ทว่าในท้ายที่สุด สายตาของเมิ่งฝานก็พลันไปสะดุดเข้ากับสิ่งของชิ้นหนึ่งที่เหนือความคาดหมาย
มันคือ… เสื้อคลุมหนังสุนัขจิ้งจอก!
การที่จิ้งจอกอสูรเก็บสะสมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกอาจฟังดูประหลาดล้ำ แต่มนุษย์เรายังมีพวกวิปริตที่สะสมหน้ากากหนังมนุษย์ เรื่องนี้จึงมิใช่เรื่องพิสดารอันใด
เสื้อคลุมขนจิ้งจอกตัวนี้หาได้มีอานุภาพสะท้านฟ้า หรือแฝงเร้นพลังโจมตีใด ๆ ไม่ ทว่ายามที่เมิ่งฝานลองสวมมันลงบนร่าง กลิ่นอายรอบกายเขากลับพลิกเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!
มิใช่เพียงแค่กระแสพลังปราณที่แปรเปลี่ยน แต่บุคลิกภาพโดยรวมของเขาดูจะเลื่อนไหลไปสู่ทิศทางใหม่ หากจะกล่าวให้ถูกต้อง คือ ‘เสน่ห์’ ของเขาพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล
ช่างเป็นเรื่องประหลาดที่ยากจะเชื่อ หากบอกใครไปคงไม่มีใครยอมรับ แต่มันคือความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า เสื้อคลุมตัวนี้ส่งเสริมให้ผู้สวมใส่ดูสง่างามและหยาดเยิ้มขึ้นอย่างเหลือล้ำ
โดยพื้นฐานแล้ว ใบหน้าของเมิ่งฝานก็จัดว่าหล่อเหลาเอาการ มีโครงหน้าที่สมบูรณ์แบบตามตำรับบุรุษงาม ไม่ต่างจากดาราเจ้าบทบาทในชาติปางก่อนของเขา และเมื่อสวมทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกตัวนี้เข้าไป เสน่ห์นั้นก็แทบจะไร้ผู้ต้านทาน!
เมิ่งฝานไม่จำเป็นต้องชักกระบี่ออกจากฝักด้วยซ้ำ เขาก็แทบจะพิชิตใจผู้คนได้ค่อนโลก โดยเฉพาะเหล่าสตรีทั้งหลาย
“เฮ้อ…”
เมิ่งฝานยิ้มขมขื่นพลางส่ายหน้า ก่อนจะพับเก็บเสื้อคลุมที่มีคุณสมบัติชวนปวดหัวนี้ลงในแหวนมิติ
ว่ากันตามตรง ในสถานการณ์ปกติเขาแทบจะไม่มีโอกาสได้หยิบมันออกมาใช้เลย หากวันใดที่เขาต้องพึ่งพามันจริง ๆ วันนั้นย่อมหมายถึงช่วงเวลาที่วิกฤตที่สุดในชีวิต เพราะเมิ่งฝานไม่ใช่คนประเภทที่คิดจะใช้ ‘ใบหน้า’ เป็นอาวุธหากิน เว้นเสียแต่ว่าเขาจะอับจนหนทางจนจวนตัวจริง ๆ
หลังจากเก็บทั้งเสื้อคลุมและกำไลหยกเข้าที่เรียบร้อย เมิ่งฝานก็ลอบถอนหายใจด้วยความพอใจ ต้องยอมรับว่าลาภลอยที่ได้จากกำไลหยกครั้งนี้มันช่างมหาศาลเกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มากนัก
ณ ขณะนี้ อารมณ์ของเขาย่อมเบิกบานถึงขีดสุด!
เขาก้มลงมองเสี่ยวชิงที่อยู่แทบเท้า ก่อนจะเผยยิ้มละมุนพลางหยิบกลีบดอกบัวออกมากลีบหนึ่งแล้วโยนให้มันอย่างใจดี
“ตั้งใจฝึกฝนเข้าล่ะ ช่วงนี้เจ้าขี้เกียจเกินไปหน่อยหรือเปล่า เหตุใดจึงยังไม่ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตุอสูรใหญ่เสียที” เมิ่งฝานเอ่ยกระเซ้า
ทว่าเสี่ยวชิงกลับหูอื้ออึงไปเสียแล้ว มันไม่ได้ยินแม้แต่ครึ่งคำที่เจ้านายเอ่ยออกมา สายตาของมันจับจ้องไปยังกลีบดอกบัวใบนั้นด้วยอาการ ตะลึงงันจนตาค้าง ใบหน้าของอสูรน้อยเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา
ความสุขที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันเช่นนี้ ช่างดูห่างไกลจากความจริงเสียเหลือเกิน
แต่มันก็ไม่ยอมปล่อยให้โอกาสหลุดลอย ไม่ว่านี่จะเป็นความจริงหรือความฝัน มันรีบงับและกลืนกลีบดอกไม้ล้ำค่านั้นลงคอไปในคำเดียว!
ชั่วอึดใจต่อมา หยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งก็เอ่อล้นออกมาจากดวงตาของมัน
นี่คือความจริง… มิใช่ภาพมายา!
มันเงยหน้ามองเมิ่งฝานด้วยความฉงนฉงาย ในใจลอบคิดว่า วันนี้เจ้านายกินยาผิดมาหรืออย่างไร?
ด้วยความที่ถูกรังแกและเคี่ยวเข็ญมาจนชินชา ความเมตตาที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ตั้งตัวเช่นนี้ จึงทำให้เจ้าอสูรน้อยถึงกับทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว
เมิ่งฝานยื่นมือไปลูบศีรษะเสี่ยวชิงอย่างแผ่วเบาพร้อมรอยยิ้มละไม
“ขยันหมั่นเพียรเข้าไว้ หากเจ้าทะลวงผ่านเข้าสู่ขอบเขตอสูรใหญ่ได้เมื่อใด ข้าจะตบรางวัลให้เจ้าด้วยกลีบดอกไม้เช่นนี้อีกหนึ่งกลีบ”
คำมั่นสัญญานี้ เมิ่งฝานเคยลั่นวาจาไว้ก่อนหน้าแล้วว่าหากเสี่ยวชิงเลื่อนขั้นจะมอบรางวัลให้ และในยามนี้เมื่อนางได้รับกลีบดอกไม้ล้ำค่าไปครองล่วงหน้า เส้นทางสู่การเป็นอสูรใหญ่ย่อมราบรื่นและรวดเร็วขึ้นกว่าเดิมหลายขุม
“ขอบพระคุณเจ้านาย! ข้าจะทุ่มเทแรงกายแรงใจฝึกฝนอย่างสุดความสามารถ!”
เสี่ยวชิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันยังคงคลอหน่วย
นี่อาจเป็นชะตากรรมที่น่าเวทนาของการเป็นสัตว์อสูรรับใช้ ในยามปกติเจ้านายอาจละเลยไม่แยแส แต่มอบรางวัลให้เพียงเศษเสี้ยวเดียว ก็ซาบซึ้งจนใจสั่นไหวประหนึ่งได้รับเมตตาจากสรวงสวรรค์
เมิ่งฝานลอบยิ้มอยู่ในใจ นับตั้งแต่เขารู้ว่าในห้วงมิติของกำไลหยกมีบัววิเศษอยู่ทั้งดอก เขาก็เริ่มกลายเป็นคน “ใจกว้าง” ขึ้นมาทันตาเห็น
ทั้งที่ความจริงแล้ว… บัวดอกนี้เขาก็ยึดมาจากเสี่ยวชิงนั่นแหละ!
อย่างไรก็ตาม ความผูกพันที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาทั้งเช้าและค่ำ ทำให้เมิ่งฝานเริ่มมองเสี่ยวชิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ขนาดเลี้ยงสุนัขหรือแมวยังเกิดความรักใคร่ นับประสาอะไรกับสัตว์อสูรวิญญาณที่เฉลียวฉลาดและรู้ความเช่นนาง
เมื่อได้รับทรัพยากรล้ำค่า เสี่ยวชิงก็เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง นางแยกตัวออกไปฝึกฝนอย่างกระฉับกระเฉงทันที ส่วนเมิ่งฝานเองก็มิได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เขาเตรียมตัวเข้าสู่โหมดการบ่มเพาะพลังของตนเองบ้าง
นับตั้งแต่ก้าวข้ามสู่ขอบเขตเทียนหยวน ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขามัวแต่วุ่นวายกับการถอดรหัสอักขระต้องห้ามของกำไลหยก จนแทบไม่ได้ฝึกปรือวิชาอย่างจริงจังเลยแม้แต่น้อย
ก่อนจะเริ่มเข้าสู่ภวังค์สมาธิ เมิ่งฝานเดินออกจากห้องพักมุ่งหน้าไปยังห้องโถงหลักของหอศาสตรา เขาเตรียมหยิบจับกระบี่ยาวหลายเล่มขึ้นมาเช็ดถู เพื่อดูดซับ “เจตจำนงต้นกำเนิดกระบี่” สำหรับเมิ่งฝานแล้ว ต้นกำเนิดกระบี่คือปัจจัยชี้ขาดและเป็นสิ่งหล่อเลี้ยงที่ขาดไม่ได้ในการฝึกฝนคัมภีร์โลหิตชาด!
ทว่า… ทันทีที่เขากลั่นสกัดต้นกำเนิดกระบี่จากศาสตราเล่มแรกเข้าสู่ร่างกาย คิ้วเข้มก็พลันขมวดมุ่น
เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ!
ต้นกำเนิดกระบี่ที่ควรจะไหลเวียนเข้าสู่จุดชีพจรกลับมีบางส่วนรั่วไหลออกไปอย่างเป็นปริศนา
แม้ส่วนที่สูญเสียไปนั้นจะน้อยนิดเพียงหนึ่งในสิบส่วน แต่มันกลับทำให้ดวงตาของเมิ่งฝานฉายแววเคร่งเครียดและหนักใจอย่างยิ่ง
หนึ่งในสิบอาจดูไม่มากนักในคราเดียว แต่หากสะสมนานวันเข้า ‘หยดน้ำย่อมรวมเป็นมหาสมุทร’ ในเมื่อเขาต้องดูดซับต้นกำเนิดกระบี่อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ปริมาณที่สูญเปล่าไปย่อมมหาศาลจนน่าใจหาย
เมิ่งฝานขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม เขาหยิบกระบี่ยาวเล่มถัดมาขึ้นมาถือไว้ พร้อมกับแผ่สัมผัสวิญญาณตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนทุกลมหายใจ เขาจำเป็นต้องรู้ให้แน่ชัดว่า… ต้นกำเนิดกระบี่ที่รั่วไหลไปนั้น อันตรธานหายไปอยู่ที่ใดกันแน่!
เพียงอึดใจเดียว เมิ่งฝานก็ลืมตาโพลงขึ้น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความตระหนกและประหลาดใจสุดขีด