วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 11 กระบวนท่าสวยสังหารเพียงรูปกาย
บทที่ 11 กระบวนท่าสวยสังหารเพียงรูปกาย
ในพริบตาที่เมิ่งฝานสังเกตเห็นหยางสือ อีกฝ่ายก็เหลือบมาเห็นเขาเช่นกัน!
ศัตรูคู่อาฆาต… ช่างมีวาสนาต้องมาบรรจบกันโดยแท้!
หยางสือจ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาเย็นเยียบ พลันปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นบนใบหน้า
ก่อนหน้านี้ที่หอศาสตรามีศิษย์พี่หลัวคอยคุ้มหัวอยู่ เขาจึงมิอาจลงมือทำอันใดได้ถนัดถนี่ ทว่ายามนี้ ณ ตำหนักฝึกวิชา… มิมีมือดีที่ไหนจะมาคอยขวางทางเขาได้อีก และมันถึงเวลาแล้วที่เขาจะสั่งสอนเจ้าศิษย์เฝ้ากระบี่ผู้นี้ให้รู้สำนึก
“เมิ่งฝาน... ข้านึกว่าเจ้าจะขดหัวอยู่ในหอศาสตราไปจนตายเสียอีก ที่นั่นข้าอาจเกรงใจคนเฝ้าหออยู่บ้าง ทว่าที่นี่… มันคนละเรื่องกัน!”
หยางสือสาวเท้าเข้ามาหยุดตรงหน้าเมิ่งฝานพลางเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทีโอหังถึงขีดสุด
เมิ่งฝานกลับเพียงยิ้มบาง ๆ ปรายตามองหยางสือแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยถามเรียบ ๆ “แล้วเจ้าต้องการสิ่งใด?”
“ต้องการสิ่งใดน่ะรึ? ย่อมขึ้นอยู่กับท่าทีของเจ้าแล้วล่ะ หากเจ้ามิยอมส่งมอบกระบี่เฮยเหยียนคืนมาให้ข้าแต่โดยดี วันนี้เจ้าก็อย่าหวังเลยว่าจะได้เดินออกจากตำหนักฝึกวิชาไปในสภาพที่ครบสามสิบสอง!”
“ข้ามิเชื่อหรอกว่าเจ้าจะกล้าอุกอาจลงมือในเขตตำหนักฝึกวิชาแห่งนี้” เมิ่งฝานกล่าวโต้ตอบด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน
ด้วยกฎสำนักอันเคร่งครัด ตำหนักฝึกวิชามิใช่สถานที่ที่ผู้ใดจะมาสร้างความวุ่นวายได้ตามใจชอบ
หยางสือแค่นยิ้มเย็นชา “ข้าจะไปดักรอเจ้าที่ด้านนอก... เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะขี้ขลาดตาขาว ซ่อนตัวอยู่ในนี้ไปชั่วนิรันดร์มิก้าวเท้าออกมา!”
ดักรอที่ประตูอย่างนั้นรึ?
การกระทำเช่นนี้ในสายตาเมิ่งฝาน ช่างดูมิต่างอะไรกับเด็กน้อยที่ขู่กรรโชกกันว่า “เลิกเรียนแล้วอย่าเพิ่งหนีไปไหน รอกันที่หน้าโรงเรียนนั่นแหละ!”
เมิ่งฝานเหลือบมองหยางสือเพียงแวบเดียวด้วยท่าทีไม่แยแส
แม้หยางสือผู้นี้จะเป็นถึงศิษย์สายนอกผู้ติดทำเนียบห้าสิบอันดับแรก ทว่าหากเอ่ยกันตามตรง... เมิ่งฝานกลับมิได้มีความพรั่นพรึงต่อคนประเภทนี้เลยแม้แต่น้อย
หากคาดการณ์มิผิด หยางสือน่าจะอยู่ใน ‘ขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้นที่ห้า’ ซึ่งตามทฤษฎีแล้วย่อมมีพละกำลังกล้าแกร่งกว่าขั้นที่หนึ่งอย่างเขาอยู่หลายขุม ทว่าความได้เปรียบนั้นเป็นเพียงเรื่องของปริมาณปราณแท้ในร่างกาย มิได้หมายรวมถึงทักษะเชิงกระบี่หรือไหวพริบในการต่อสู้จริงแต่อย่างใด
หากจะอธิบายให้ชัดแจ้ง… ความแข็งแกร่งของปราณแท้คือรากฐานของความทนทานและพลังทำลายล้าง ทว่าเมิ่งฝานกลับเชื่อมั่นในวิถีกระบี่ของตนว่าจะสามารถสยบอีกฝ่ายลงได้ หากเขาสามารถเผด็จศึกได้ภายในกระบวนท่าเดียว ความอึดถึกทนของอีกฝ่ายย่อมไร้ความหมาย และหากเขามองทะลุถึงจุดตายในทุกท่วงท่า อีกฝ่ายก็หามีโอกาสได้ขยับเขยื้อนโจมตีเขาไม่
แน่นอนว่า… เงื่อนไขนี้จะใช้ได้ก็ต่อเมื่อศัตรูมิได้แข็งแกร่งจนเกินขอบเขตที่กฎเกณฑ์จะเหนี่ยวรั้งไว้ได้
หากคู่ต่อสู้บรรลุถึงขั้นที่เจ็ดหรือแปด ปราณแท้ในร่างจะทรงพลานุภาพจนน่าหวาดหวั่น ถึงขั้นที่ว่าต่อให้กระบวนท่าจะอ่อนหัดเพียงใด ก็ยังสามารถใช้ปราณอันบ้าคลั่งกดทับศัตรูให้แหลกลาญได้โดยตรง ยามนั้นต่อให้เจ้าจะมีวิชาที่พิสดารเพียงใด ก็มิต่างอะไรกับการนำไข่ไปกระทบหิน
ทว่าหยางสือยังมิได้ก้าวไปถึงจุดที่น่าสะพรึงกลัวปานนั้น… ดังนั้นเมิ่งฝานจึงมั่นใจว่าตนเองมีดีพอที่จะประลองฝีมือกับคนผู้นี้ดูสักตั้ง!
หยางสือก้าวพ้นธรณีประตูตำหนักฝึกวิชาออกไปยืนดักรอเมิ่งฝานอยู่ด้านนอก
เพียงอึดใจเดียว เมิ่งฝานก็เดินตามออกมาอย่างไม่เร่งร้อน เดิมทีเขาก็ตั้งใจจะกลับอยู่แล้ว ดังนั้นการปรากฏตัวของหยางสือจึงมิได้มีผลต่อการตัดสินใจหรือทำให้เขาต้องเปลี่ยนแผนแม้แต่น้อย
หยางสือที่เพิ่งจะปักหลักรอถึงกับชะงัก แววตาฉายความประหลาดใจออกมาวูบหนึ่ง เพราะในความคิดของเขา เมิ่งฝานน่าจะขลาดกลัวจนต้องกบดานอยู่ข้างในมิกล้าโผล่หัวออกมาเสียอีก
“เจ้าหนุ่ม… ใจกล้ามิเบานี่!” หยางสือแค่นเสียงเย็นชาพลางจ้องหน้าเมิ่งฝาน “ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย หากเจ้ายอมคืนกระบี่เฮยเหยียนมาแต่โดยดี ข้าจะถือว่าเรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันแล้วกันไป และจะไม่หาเรื่องเจ้าอีก”
เมิ่งฝานส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “กระบี่เฮยเหยียนถูกหอศาสตราเรียกคืนไปตามระเบียบแล้ว หากเจ้าปรารถนาจะได้มันกลับคืนมา ก็จงเตรียมหินวิญญาณสิบก้อนให้พร้อมแล้วค่อยมาคุยกัน”
เบื้องหน้าของตำหนักฝึกวิชาคือลานฝึกยุทธ์อันกว้างขวาง
หยางสือเอื้อมมือไปหยิบกระบี่ไม้จากแท่นอาวุธขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะชี้ปลายกระบี่ไปทางเมิ่งฝานพลางประกาศก้อง “ในเมื่อคุยกันมิรู้เรื่อง เช่นนั้นข้าก็จะใช้กระบี่ไม้นี่แหละสยบเจ้า จะได้มิหาว่าข้ารังแกคนไม่มีทางสู้ วันนี้เจ้าต้องชดใช้บทเรียนอย่างสาสม!”
เมิ่งฝานมิตอบโต้เป็นคำพูด เขาเพียงเดินไปหยิบกระบี่ไม้จากแท่นขึ้นมาเล่มหนึ่งเช่นกัน
มันเป็นเพียงกระบี่ไม้ธรรมดาที่พื้นผิวหยาบกร้าน ปลายทู่สนิท และไร้อานุภาพทำลายล้างโดยสิ้นเชิง
ตามกฎของสำนักซู่ซัน ศาสตราจริงเกือบทั้งหมดจะถูกจัดเก็บไว้ ณ หอศาสตรา แม้แต่กระบี่ที่เพิ่งตีเสร็จจากโรงหลอมก็ต้องถูกส่งไปขึ้นทะเบียนที่นั่นก่อน ดังนั้นหากศิษย์คนใดปรารถนาจะครอบครองอาวุธ ก็มีเพียงหนทางเดียวคือต้องมุ่งหน้าสู่หอศาสตราเท่านั้น
จะว่าไปหยางสือผู้นี้นับว่าน่าเวทนาอยู่นัก… นับตั้งแต่สูญเสียกระบี่เฮยเหยียนไป เขาก็แทบมิมีอาวุธจริงติดกายเลยแม้แต่ชิ้นเดียว
ในยามนี้ หากหยางสือปรารถนาจะสั่งสอนเมิ่งฝานให้รู้สำนึก ก็ทำได้เพียงพึ่งพาศาสตราไม้พื้นเพที่หาได้ทั่วไปในลานฝึกยุทธ์เท่านั้น
อันที่จริง หากเขาตัดใจกัดฟันสู้เสียหน่อย การจะรวบรวมหินวิญญาณสิบก้อนเพื่อแลกกระบี่คืนก็มิใช่เรื่องที่เหลือบ่ากว่าแรง ทว่าการต้องยอมควักกระเป๋าจ่ายทรัพย์สินจำนวนมากเพียงเพื่อแก้ไขความผิดพลาดที่เขาไม่ได้ก่อ กลับเป็นสิ่งที่เขารู้สึกว่าช่างขาดทุนย่อยยับจนรับมิได้!
ยิ่งจมปลักอยู่กับความคิดนี้ เพลิงโทสะที่มีต่อเมิ่งฝานก็ยิ่งโหมกระพือรุนแรงขึ้น
ปกติแล้ว ลานฝึกยุทธ์มักจะมีศิษย์มาประลองแลกเปลี่ยนวิชากันเป็นนิจ ดังนั้นการปะทะกันระหว่างเมิ่งฝานและหยางสือจึงมิได้ดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างมากนัก
‘ฉึก’
หยางสือวาดกระบี่ไม้ในมือออกอย่างดุดัน
แม้จะเป็นเพียงไม้เนื้อหยาบ ทว่าเมื่ออยู่ในมือของเขา มันกลับแผ่ซ่านไอสังหารออกมาอย่างจาง ๆ ทว่ายิ่งเขาก้มมองศาสตราไร้คมในมือมากเท่าใด อารมณ์พลุ่งพล่านก็ยิ่งทบทวี… ทั้งที่ความจริงเขาควรจะได้กวัดแกว่งศาสตราจริงที่เลื่องชื่อกว่านี้!
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจ้า… เมิ่งฝาน!
เขาสืบเท้าพุ่งเข้าหาเมิ่งฝานอย่างฉับพลัน ก่อนจะสะบัดข้อมือร่ายรำกระบี่ไม้ออกเป็นลวดลายบุปผาที่พลิ้วไหวละลานตา
เมิ่งฝานเห็นดังนั้นกลับเพียงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา
“ท่ารำสวยแต่รูป… ไร้แก่นสาร!”
เป็นเพราะหยางสือสบประมาทเมิ่งฝานไว้สูงเกินไป เมื่อเขาแทงกระบี่ออกไปแทนที่จะเน้นปลิดชีพ กลับพยายามอวดอ้างเชิงดาบด้วยท่วงท่าที่ซับซ้อนทว่าไร้ประโยชน์ในการต่อสู้จริง มันเป็นเพียงการร่ายรำที่ฉาบฉวยและเต็มไปด้วยความโอหังล้วน ๆ!
ด้วยเหตุนั้น ท่วงท่าเริ่มต้นของหยางสือในสายตาของเมิ่งฝานจึงเต็มไปด้วยช่องโหว่ที่ดาหน้าเข้ามาอย่างมหาศาล
เมิ่งฝานวาดกระบี่ไม้ออกไป แม้จะ ‘ออกทีหลังทว่าถึงก่อน’
เขาใช้ตัวกระบี่ฟาดลงบนข้อมือของหยางสืออย่างแม่นยำ แรงปะทะส่งผลให้กระบี่ไม้ในมือของอีกฝ่ายกระเด็นหลุดลอยไปในทันที
ในชั่วพริบตาที่หยางสือเสียจังหวะ เมิ่งฝานก็เบี่ยงกายหลบวิถีการพุ่งตัวของอีกฝ่ายอย่างพลิ้วไหว ก่อนจะตวัดเท้าขึ้น
เปรี้ยง!
ลูกเตะอันทรงพลังอัดเข้าที่ชายโครงของหยางสืออย่างจัง
‘กร๊อบ!’ เสียงกระดูกหักดังลั่นจนน่าเสียวไส้
ซี่โครงของหยางสือหักสะบั้นไปไม่ต่ำกว่าสามซี่ ร่างทั้งร่างพังครืนลงมิต่างจากกิ่งไม้แห้งที่ถูกหักโค่น!
ทุกอย่างช่างง่ายดายจนน่าเหลือเชื่อ!
เมิ่งฝานมิได้โคจรปราณแท้ภายในร่างออกมาใช้เลยแม้แต่น้อย ถึงแม้ในยามนี้เขาจะมีพลังปราณอยู่อย่างจำกัด ทว่าหากเขารีดเค้นมันออกมาใช้ อย่างน้อยย่อมสามารถเพิ่มพูนพลังโจมตีได้ถึงสองเท่าหรือสองเท่าครึ่งเลยทีเดียว
ทว่านั่นคงทำได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น เพราะหลังจากจู่โจมด้วยพลังทั้งหมด ปราณแท้ของเขาก็คงจะเหือดแห้งไปจนสิ้น
หยางสือกระเด็นไปกองกับพื้น เขาเงยหน้ามองเมิ่งฝานด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง
เจ้าศิษย์รับใช้ผู้นี้… เหตุใดถึงได้แกร่งกร้าวปานนี้ไปได้!
ก่อนหน้านี้หยางเฟยเคยเตือนเขาแล้วว่าเมิ่งฝานผู้นี้ซ่อนคมไว้ไม่เบา ทว่าเขากลับมิเคยเก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
ศิษย์รับใช้ที่ทำงานเบ็ดเตล็ดคนหนึ่ง จะมีปัญญาไปทำอันใดได้?
ทว่าผลลัพธ์ที่ปรากฏในยามนี้กลับตอกย้ำว่า ความแกร่งกล้าของเมิ่งฝานนั้นเหนือล้ำกว่าที่เขาจินตนาการไว้ไกลลิบ
จากการปะทะเพียงชั่วครู่ อีกฝ่ายกลับมองทะลุทุกย่างก้าวของเขาอย่างปรุโปร่ง และควบคุมจังหวะการต่อสู้ไว้ในกำมือได้อย่างสมบูรณ์แบบ วิสัยทัศน์ที่เฉียบคมและประสบการณ์การต่อสู้อันน่าพรั่นพรึงเช่นนี้ กำลังฉุดรั้งให้หยางสือตกอยู่ในความสิ้นหวังอย่างแท้จริง!
ศิษย์รับใช้จิปาถะอย่างนั้นรึ?
นี่มันน่าสะพึงกลัวยิ่งกว่าศิษย์สายในเสียด้วยซ้ำ!
เขาสัมผัสได้ชัดแจ้งว่าระดับตบะของเมิ่งฝานนั้นยังห่างชั้นกับเขาอยู่มากนัก ทว่าพลังในการต่อสู้จริงกลับทิ้งห่างเขาไปจนสุดเอื้อม… ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินพรรณนา!
“ยอมสยบหรือไม่?” เมิ่งฝานสืบเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนจะประทับฝ่าเท้าลงบนใบหน้าของหยางสืออย่างเย็นชา
นี่คือการเหยียดหยามอย่างโจ่งแจ้งและไร้ซึ่งความปรานี!
หยางสือพลันเดือดดาลจนถึงขีดสุด โทสะอันแรงกล้าส่งผลให้ปราณแท้ทั่วร่างระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง แรงปะทะนั้นสลัดฝ่าเท้าของเมิ่งฝานออกไปในทันที จนแม้แต่เมิ่งฝานเองก็ยังต้องถอยหลังไปถึงสองก้าว!
“เจ้าหาที่ตายนัก!” หยางสือคำรามก้องด้วยโทสะที่พุ่งพล่านจนขีดสุด ในเมื่อศาสตราหลุดมือไปแล้ว เขาจึงพุ่งเข้าใส่เมิ่งฝานด้วยมือเปล่า หมายจะบดขยี้อีกฝ่ายด้วยพลังปราณที่หนาแน่นกว่า
เมิ่งฝานวาดเท้าเคลื่อนกายด้วยท่วงท่า ‘หงส์เหิน’ แม้ก้าวย่างจะยังดูขัดเขินมิลื่นไหลนัก ทว่ากลับเพียงพอที่จะเบี่ยงร่างหลบหมัดอันหนักหน่วงของหยางสือได้อย่างหวุดหวิด
‘ฉับ!’
มือซ้ายของเมิ่งฝานสะบัดวูบเพียงคราเดียว กระบี่ไม้ในมือก็พุ่งทะยานออกจากฝักอีกครั้ง!
ปลายกระบี่ไม้ที่ทื่อสนิท จรดแน่นอยู่ที่ลำคอของหยางสือพอดิบพอดี
ถึงแม้ศาสตราในมือจะเป็นเพียงกิ่งไม้ที่ไร้คม ทว่าหากเมิ่งฝานจี้พลังเพิ่มลงไปเพียงนิด ก็เพียงพอที่จะบดขยี้ลูกกระเดือกและทำลายลำคอของหยางสือให้แหลกลาญได้ในพริบตา
“เชิงกระบี่ของเจ้า… จิตสำนึกการต่อสู้ของเจ้า… ทุกอย่างล้วนตื้นเขินจนน่าเวทนา มีเพียงระดับตบะที่เจ้าพากเพียรฝึกมาเท่านั้นที่พอจะดูได้ ทว่ามันกลับไร้ประโยชน์สิ้นดีเมื่ออยู่ต่อหน้าข้า”
ภายใต้สถานการณ์ปกติ หากเมิ่งฝานกล้าเอ่ยวาจาสามหาวเช่นนี้ หยางสือย่อมไม่มีทางรับฟัง ทว่ายามนี้ เมื่อความตายจ่ออยู่ตรงลำคอ เขาจึงจำต้องรับฟังทุกคำพูดอย่างหลีกเลี่ยงมิได้!
ลูกกระเดือกของหยางสือสั่นไหวเล็กน้อย เขาพยายามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเค้นเสียงพูดออกมาอย่างระมัดระวัง
“ข้า… ยอมแพ้แล้ว”
มันคือถ้อยคำที่กลั่นออกมาจากใจจริง… เขาสยบยอมต่อเมิ่งฝานอย่างสิ้นเชิงแล้ว!