วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 104 หมื่นกระบี่คืนสำนัก กระบวนท่าที่สาม
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 104 หมื่นกระบี่คืนสำนัก กระบวนท่าที่สาม
บทที่ 104 หมื่นกระบี่คืนสำนัก กระบวนท่าที่สาม
“อ้อ จริงด้วย แล้ววิชา ‘กายแท้ปฐพีอำมหิต’ ของเจ้าเล่า ฝึกปรือไปถึงขั้นไหนแล้ว?” ผู้เฒ่าหลินเอ่ยถามขึ้น
การที่ท่านผลักดันให้เมิ่งฝานไปยังดินแดนภูตปีศาจในครานี้ จุดประสงค์หลักก็เพื่อให้เขาได้ขัดเกลาวิชากายาปฐพีอำมหิตเป็นสำคัญ เพราะอสูรในดินแดนนั้นมีความพิเศษเหนือใคร ยามที่พวกมันดับสูญจะหลงเหลือ ‘ไอวิญญาณธาตุ’ กระจายออกมา ซึ่งเป็นโอสถทิพย์ชั้นยอดสำหรับการชุบตัวของผู้ที่ฝึกสายกายภาพโดยเฉพาะ
เมิ่งฝานยกยิ้มอย่างมีเลศนัยพลางย้อนถาม “ท่านอาจารย์ลองทายดูสิขอรับ?”
ผู้เฒ่าหลินจ้องมองรอยยิ้มนั้น พลันในใจก็บังเกิดความฮึกเหิมอย่างประหลาด ท่านรวบรวมความกล้าทายออกไปโดยไม่ทันตั้งตัวว่า “หรือว่า… เจ้าบรรลุถึงขั้นที่หกแล้ว?”
ด้วยความที่เจ้าหนุ่มคนนี้มักจะทำให้ท่านต้องตกตะลึงอยู่เนือง ๆ ครานี้เพื่อเป็นการรักษาหน้าและแสดงให้เห็นว่าตนเองนั้นสุขุมเยือกเย็นพอ ท่านจึงเลือกทายตัวเลขที่สูงลิบไว้ก่อน
เมิ่งฝานได้ยินดังนั้นถึงกับยืนอ้าปากค้างนิ่งค้างไปทันที
ตามปกติแล้ว สีหน้าเหวอเหวอเช่นนี้มักจะปรากฏบนใบหน้าของผู้อื่นยามเห็นความเทพของเขา แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เมิ่งฝานกลับเป็นฝ่ายแสดงสีหน้านี้ออกมาเสียเอง นับเป็นภาพที่หาชมได้ยากยิ่งนัก
“ท่านอาจารย์… ท่านช่างยกย่องศิษย์สูงส่งเกินไปแล้ว!” เมิ่งฝานหัวเราะขื่น ๆ ในลำคอ
กายแท้ปฐพีอำมหิตขั้นที่หกน่ะหรือ ท่านช่างกล้าจินตนาการเสียจริง!
“แล้วสรุปว่าเจ้าอยู่ขั้นไหน?” ผู้เฒ่าหลินซักต่อ
“ขั้นที่สี่ขอรับ!” เมิ่งฝานตอบด้วยน้ำเสียงที่เจือความท้อแท้
ต้องยอมรับว่าการที่อาจารย์ตั้งความหวังไว้สูงเสียดฟ้าขนาดนั้น ทำให้ในยามที่เขาเผยระดับที่แท้จริงออกมา ความรู้สึกภาคภูมิใจที่ควรจะมีกลับมลายหายไปสิ้น ไม่หลงเหลือความรู้สึกของ ‘ผู้ชนะ’ เลยแม้แต่นิด
“หือ… แค่ขั้นที่สี่เองรึ?” ผู้เฒ่าหลินเปลี่ยนสีหน้าเป็นดูแคลนขึ้นมาทันควัน
เมิ่งฝานเห็นสีหน้านั้นแล้วถึงกับใจกระตุก! คำว่า ‘แค่’ ของอาจารย์นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?
มันมิออกจะเกินจริงไปหน่อยหรือ? ตอนที่เขาออกจากสำนักมุ่งหน้าสู่แดนอสูร วิชาปฐพีอำมหิตของเขายังอยู่เพียงขั้นที่สองเท่านั้น การก้าวข้ามสองขั้นใหญ่ในเวลาเพียงหนึ่งเดือนก็นับว่าสะท้านโลกธาตุแล้ว จะให้เขาทะลวงสี่ขั้นในพริบตาเดียวเชียวหรือ? ต่อให้เป็นอัจฉริยะในตำนานก็คงมิอาจเอื้อมถึงกระมัง!
ทว่าเมิ่งฝานกลับไม่เฉลียวใจเลยสักนิดว่า ในสายตาของผู้เฒ่าหลินนั้น ภาพลักษณ์ของเขาได้ก้าวข้ามคำว่าอัจฉริยะธรรมดาไปสู่ระดับ ‘สัตว์ประหลาดเหนือโลก’ มาตั้งนานแล้ว
ในคราวที่เขาแสดงออกอย่างคนธรรมดาสามัญเพียงครั้งเดียว ผู้เฒ่าหลินกลับรู้สึกไม่คุ้นชินเสียอย่างนั้น เมิ่งฝานได้แต่ทอดถอนใจอย่างจนปัญญา ดูท่าในอนาคตเขาคงหมดโอกาสที่จะโอ้อวดอันใดต่อหน้าอาจารย์เสียแล้ว เพราะไม่ว่าเขาจะทำสิ่งใดได้ยอดเยี่ยมเพียงไหน ในสายตาของผู้เฒ่าหลินมันกลับกลายเป็นเรื่อง ‘ปกติ’ ไปเสียสิ้น แถมยังถูกคาดหวังว่าควรจะทำได้ดีกว่านี้อีกต่างหาก!
“อ้อ… สัญญาหนึ่งปีที่เจ้าตกลงไว้กับศิษย์พี่หลัวน่ะ ยกเลิกไปเสียเถอะ” จู่ ๆ ผู้เฒ่าหลินก็โพล่งขึ้นมาทำลายความเงียบ
“เอ๋?” เมิ่งฝานถึงกับชะงักด้วยความงุนงง
สัญญาหนึ่งปีที่ว่านั้น คือการประลองกับศิษย์พี่หลัวเมื่อครบกำหนด หากเขาสามารถเอาชนะได้ จะได้รับสิทธิ์ไปวิปัสสนาหน้าแผ่นศิลาเทพดาบเป็นเวลาสิบวันสิบคืน หรือว่าอาจารย์คิดจะตระบัดสัตย์ เบี้ยวสัญญาเสียกลางคัน?
เรื่องนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด!
การศึกษาแผ่นศิลาเทพดาบคือหัวใจสำคัญในเส้นทางการเติบโตของเขา และเป็นกุญแจดอกสุดท้ายที่จะเติมเต็มมหาธรรม ‘หยวนซื่อ’ ให้บรรลุถึงความสมบูรณ์แบบที่แท้จริง
“ด้วยระดับพลังของเจ้าในยามนี้ การสยบน้องหลัวก็เป็นเพียงเรื่องง่ายดายปานพลิกฝ่ามือ หากรอจนครบปี ข้าเกรงว่าแม้แต่จะถือรองเท้าให้เจ้า เขาก็คงยังไม่มีคุณสมบัติพอ แล้วจะดึงดันประลองกันไปเพื่ออะไร?”
ผู้เฒ่าหลินเห็นสีหน้าปลาตายของเมิ่งฝานก็เดาใจออกทันที จึงเอ่ยขึ้นอย่างระอาแกมรำคาญ
“ส่วนเรื่องแผ่นศิลาเทพดาบ เจ้าอยากไปเมื่อไหร่ก็แค่บอกข้าคำเดียว อย่าได้ห่วงไปเลย อาจารย์ของเจ้าไม่ใช่คนที่จะเบี้ยวสัญญาศิษย์ได้ลงคอหรอก!”
เมื่อได้ยินคำยืนยัน เมิ่งฝานก็ลอบเป่าปากด้วยความโล่งอก หากผู้เฒ่าหลินคิดจะพลิกคำพูดจริง ๆ เขาคงต้องปวดหัวจนแทบระเบิด เพราะต่อให้การเดินทางสู่แดนอสูรครานี้จะทำให้เขามั่งคั่งขึ้นเพียงใด แต่เมื่อลองคำนวณดูแล้ว ทรัพย์สินทั้งหมดรวมกันยังไม่พอจ่ายค่าธรรมเนียมเข้าชมแผ่นศิลาเทพดาบสิบวันสิบคืนเสียด้วยซ้ำ!
พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็อดทึ่งใน ‘ความป๋า’ ของอาจารย์ไม่ได้ ผู้เฒ่าหลินยอมเปิดทางให้เขาไปศึกษาแผ่นศิลานับสิบวันอย่างหน้าตาเฉย ราวกับเป็นเรื่องขี้ผง ดูท่ากระเป๋าเงินของตาแก่คนนี้คงจะอู้ฟู่อยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว!
แต่ทว่า… นั่นเป็นเพียงสิ่งที่เมิ่งฝานมองเห็นจากเปลือกนอกเท่านั้น ความจริงแล้วลึก ๆ ในใจของผู้เฒ่าหลินนั้นหาได้สงบนิ่งไม่ ท่านกำลังเจ็บปวดรวดร้าวราวกริชกรีดขั้วหัวใจจนแทบกระอักออกมาเป็นเลือด! ต่อให้มีเงินทองกองท่วมหัวเพียงใด ก็ไม่อาจทานทนกับการจับจ่ายที่ล้างผลาญเยี่ยงนี้ได้ แต่เพราะศิษย์ผู้นี้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศเกินมนุษย์มนา ท่านจึงยอมกัดฟัน ‘เปย์’ สุดตัวเพื่ออนาคตของศิษย์รัก
หลังจากนั้นไม่นาน เมิ่งฝานก็เดินลงมาจากชั้นสองของหอศาสตรา เมื่อพบกับศิษย์พี่หลัวที่ชั้นล่าง เขาจึงรีบแจ้งข่าวเรื่องการยกเลิกนัดประลองในอีกหนึ่งปีข้างหน้า
สำหรับศิษย์พี่หลัว ข่าวนี้นับเป็นมงคลล้ำเลิศเหนือสิ่งอื่นใด เพราะเขาย่อมรู้ดีแก่ใจว่าตนเองมิใช่คู่ต่อกรของเมิ่งฝานอีกต่อไปแล้ว การยกเลิกสัญญาในครั้งนี้ จึงเป็นการช่วยรักษาหน้าและศักดิ์ศรีของเขาไม่ให้ต้องอับอายขายหน้าในอนาคตได้อย่างน่ายินดียิ่ง!
เมิ่งฝานปลีกตัวออกจากหอศาสตรา มุ่งหน้าคืนสู่หอคัมภีร์อีกครา ก่อนหน้านี้เขาได้หยั่งรู้เคล็ดวิชาในชั้นที่หนึ่งและสองจนแตกฉาน รวมถึงกวาดตามองผ่านชั้นที่สามไปได้ไม่น้อย ครานี้เขาตั้งเป้าจะเร่งมือให้เสร็จสิ้น เพื่อพิชิตคัมภีร์ในชั้นสามและสี่ให้ครบถ้วนทุกตำรา!
อีกประการหนึ่ง เขาตั้งใจจะสอดส่องหาเคล็ดวิชาของ ‘เผ่ามาร’ ที่อาจซ่อนเร้นอยู่ เส้นพลังมารที่แฝงเร้นในกายเป็นสิ่งที่เขามิเคยลืมเลือน หากเขาสามารถผสานวิชามารเข้ากับปราณแท้ทั้งสามชนิดที่มีอยู่ พลังของเขาย่อมก้าวข้ามขีดจำกัดไปสู่อีกระดับที่โลกมิอาจคาดเดา
ที่หน้าหอคัมภีร์ เมิ่งฝานทักทายศิษย์พี่จินตามธรรมเนียม ผ่านไปแรมเดือน ศิษย์พี่จินยังคงดูอ่อนเปลี้ยและซึมเซาราวกับคนไร้วิญญาณไม่เปลี่ยน จากนั้นเขาจึงได้พบกับผู้เฒ่าหวังและก้มศีรษะแสดงความเคารพอย่างนอบน้อม
ผู้เฒ่าหวังเพียงพยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าลึก ๆ ในใจกลับขมขื่นยิ่งนัก นับตั้งแต่เห็นตาเฒ่าหลินได้ศิษย์อัจฉริยะเช่นเมิ่งฝานไปครอง ท่านก็ได้แต่สอดส่องหาศิษย์ในสำนักซู่ซันหวังจะเจอเพชรในตมบ้าง ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเข้าตาแม้แต่คนเดียว ความอิจฉาริษยาที่ฝังลึกนั้นยากจะระงับ มันผุดขึ้นมารบกวนจิตใจจนท่านแทบไม่อาจข่มตา
เมิ่งฝานก้าวขึ้นสู่ชั้นที่สาม เริ่มพลิกอ่านคัมภีร์กระบี่ด้วยความช่ำชอง ขณะเดียวกันก็กวาดสายตาผ่านตำราเบ็ดเตล็ดอื่น ๆ เพื่อค้นหาเงื่อนงำของวิชามาร ทว่าน่าเสียดาย แม้จะเสาะหาซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับไม่พบเบาะแสใดเลยแม้แต่น้อย
เขาตั้งปณิธานไว้ว่า หลังจากอ่านชั้นที่สามและสี่จนจบสิ้น เขาจะพยายามรังสรรค์ท่วงท่าที่สามของ ‘หมื่นกระบี่คืนสำนัก’ ขึ้นมาให้ได้ ทว่าในยามนี้เขายังคงติดค้างอยู่ที่ครึ่งทางของชั้นสาม คงต้องรอจนกว่าจะพิชิตชั้นที่สี่ได้สำเร็จ จึงจะรู้ว่ามโนภาพนี้มีความเป็นไปได้เพียงใด
วิชา ‘หมื่นกระบี่คืนสำนัก’ นี้ แม้จะเป็นวิชาที่เมิ่งฝานรังสรรค์ขึ้นเองจากความว่างเปล่า แต่พลานุภาพของมันกลับไร้ที่ติ หากครานั้นในวิหารศิลาแห่งแดนอสูรไม่มีวิชานี้เป็นไม้ตาย เขาคงมิอาจต้านทานนางจิ้งจอกอสูรตนนั้นได้ และอาจต้องตกเป็นทาสก้มหัวรับใช้นางไปตลอดกาล เพียงแค่จินตนาการถึงก็น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
เมิ่งฝานมีความเชื่อมั่นใน ‘หมื่นกระบี่คืนสำนัก’ อย่างแรงกล้า อย่างน้อยเขาก็มั่นใจได้ว่าในหอคัมภีร์แห่งซู่ซันนี้ ไม่มีวิชากระบี่ใดจะเหนือล้ำไปกว่าวิชาที่เขาคิดค้นขึ้นเอง ต่อให้รวมถึงชั้นที่ห้าด้วยก็ตาม!
แม้ปัจจุบันเขาจะยังไม่มีสิทธิ์ย่างกรายเข้าสู่ชั้นที่ห้า แต่วิชากระบี่สายฟ้าที่ผู้เฒ่าหลินถ่ายทอดให้นั้น ย่อมเป็นวิชาระดับชั้นที่ห้าอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าเมื่อนำมาเปรียบเทียบกับหมื่นกระบี่คืนสำนักแล้ว กลับเห็นความแตกต่างราวฟ้ากับดิน!
“หากบรรลุท่วงท่าที่สามของหมื่นกระบี่คืนสำนักได้สำเร็จ ข้าควรจะขนานนามมันว่าอย่างไรดี?” เมิ่งฝานเริ่มจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด