ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 209 - โครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ของเมืองใหม่!

บทที่ 209 – โครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ของเมืองใหม่!

บทที่ 209 – โครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ของเมืองใหม่!

เสียงหัวเราะของศาสตราจารย์เฉินจิ่งดังก้องอยู่ในห้องประชุมแฝงไปด้วยความรู้สึกปลดปล่อยหลังจากถูกกดดันมานาน

สีหน้าของคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ ก็เปลี่ยนจากความตกตะลึงในตอนแรก กลายเป็นความปลาบปลื้มยินดีที่ยากจะบรรยาย

ดินสอในมือของวิศวกรจ้าวขีดเส้นหนักๆ ลงบนแบบแปลน เขามองภาพร่างของแนวป้องกันสามชั้นนอกกำแพงเมือง ลมหายใจถึงกับหนักหน่วงขึ้นหลายส่วน

ประชากรใหม่หลายพันคน!

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องกำลังคนแล้ว แต่นี่คือการพลิกโฉมหน้าดินรอบนอกเมืองใหม่ทั้งหมด!

“บอสครับ!” วิศวกรจ้าวลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้น “ถ้ามีคนเยอะขนาดนี้ เราไม่ใช่แค่ขุดแนวป้องกันสามชั้นได้นะครับ! ผมยังสามารถสร้างกลุ่มป้อมปืนคอนกรีตเสริมเหล็กถาวรระหว่างแนวป้องกันได้ด้วย! เอาปืนใหญ่ของเราไปตั้งจ่อหน้าฝูงซอมบี้เลย!”

“ผมยังสามารถขุดอุโมงค์เชื่อมต่อกับป้อมปืนพวกนี้ได้ด้วย สร้างเป็นเส้นทางเคลื่อนพลเร็วใต้ดิน! ทหารสามารถใช้ทางใต้ดินย้ายไปมาระหว่างป้อมปืนต่างๆ เพื่อเสริมกำลังและเติมกระสุนได้อย่างรวดเร็ว!”

วิศวกรจ้าวยิ่งพูด ตาก็ยิ่งเป็นประกาย เขาราวกับได้เห็นลานสังหารเหล็กกล้าที่เต็มไปด้วยแนวยิงไขว้กัน ผุดขึ้นมานอกเมืองใหม่แล้ว

“ไม่แค่นั้นครับ!” เถี่ยซานจากหน่วยองครักษ์ก็ทุบโต๊ะดังปัง ลุกขึ้นยืน ใบหน้าที่กรำศึกของเขาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

“หน่วยองครักษ์ห้าร้อยนาย มันยังน้อยไป!”

“จากคนหลายพันคนที่ย้ายเข้ามาใหม่ ต้องคัดเลือกคนดีๆ ได้อีกเยอะแน่! บอสครับ ผมขอจัดตั้งกองกำลังสำรอง ขนาดก็ห้าร้อยคนเท่ากัน! เวลาปกติก็ให้เข้าร่วมการผลิตและการก่อสร้าง ทุกสัปดาห์ให้มีการฝึกซ้อมยิงกระสุนจริงสองครั้ง พอถึงเวลาสงครามก็สามารถส่งไปเสริมแนวหน้าได้ทันที!”

“แบบนี้ เมืองใหม่ของเราก็จะมีกองกำลังติดอาวุธเป็นพันคน! บวกกับทหารและผู้ปลุกพลังเดิมของสี่ขั้วอำนาจ ต่อให้ซอมบี้มาสองแสนตัว ผมก็กล้าพาพวกเขาไปสู้!”

คำพูดของเถี่ยซานหนักแน่นราวกับภูผา บรรยากาศในห้องประชุมถูกจุดให้ลุกโชนขึ้นมาทันที

ใบหน้าของหวังเหวินปินที่ซีดเผือดเพราะความกังวล ในตอนนี้ก็เริ่มมีสีเลือดฝาด

เมื่อได้บุคลากรทางเทคนิคจากที่หลบภัยประภาคาร และแรงงานอีกหลายพันคน การขยายโรงงานสรรพาวุธก็ไม่ใช่แค่แผนการบนกระดาษอีกต่อไป

เขาถึงกับเริ่มจินตนาการถึงฉากที่ตัวเองสร้างกระสุนปืนครกนัดแรกขึ้นมาด้วยมือของตัวเองแล้ว

เมื่อเห็นทุกคนกำลังตื่นเต้น หลินโม่ก็ยกมือขึ้นทำท่าให้สงบลง

ห้องประชุมที่กำลังอึกทึกก็เงียบลงทันที สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เขา เต็มไปด้วยความคาดหวังและความเชื่อมั่น

“ความคิดดีมาก แต่ข้าวต้องกินทีละคำ ถนนต้องเดินทีละก้าว” น้ำเสียงของหลินโม่ไม่ดังนัก แต่กลับทำให้ทุกคนสงบลงได้

“คนหลายพันคนหลั่งไหลเข้ามาในเมืองใหม่ ไม่ได้นำมาแค่แรงงาน แต่ยังมีความกดดันด้านการจัดการที่มหาศาลด้วย”

“เรื่องเสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่อาศัยของพวกเขา ความคิดความรู้สึกของพวกเขา หรือแม้กระทั่งความขัดแย้งที่อาจจะเกิดขึ้นระหว่างกัน ล้วนเป็นปัญหาที่เราต้องแก้ไข” สายตาของหลินโม่กวาดมองทุกคน “ถ้าจัดการไม่ดี พลังนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยเรา แต่จะลากเมืองใหม่ให้พังทลายลงจากภายใน”

คนที่เมื่อครู่ยังเลือดร้อนพลุ่งพล่าน ต่างก็สงบลง

พวกเขาเห็นแต่ข้อดีของประชากรที่เพิ่มขึ้น แต่กลับมองข้ามความเสี่ยงมหาศาลที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

“เย่อิง” หลินโม่หันไปด้านข้าง

“ค่ะ” เย่อิงก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว เปิดแท็บเล็ตคอมพิวเตอร์ตรงหน้า แล้วฉายภาพหน้าจอขึ้นไปบนผนัง

บนนั้นปรากฏตารางที่มีโครงสร้างชัดเจน

“บุคลากรทุกคนที่รวมเข้ากับเมืองใหม่ ไม่ว่าจะมาจากกลุ่มอำนาจไหน จะต้องผ่านการลงทะเบียนและคัดกรองอย่างเป็นระบบ” หลินโม่ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าจอโปรเจกเตอร์ แล้วชี้ไปที่หัวข้อบนนั้น

“ขั้นตอนแรก ตรวจร่างกายและประเมินความสามารถ เราต้องสร้างแฟ้มประวัติสุขภาพของทุกคน พร้อมกันนั้นก็ต้องมีการทดสอบง่ายๆ เพื่อทำความเข้าใจความสามารถพิเศษของพวกเขา ใครขับรถเป็น ใครซ่อมเครื่องจักรเป็น ใครเคยเป็นครู หรือใครเคยเป็นพ่อครัว ทั้งหมดต้องบันทึกไว้”

“ขั้นตอนที่สอง การจำแนกประเภท ตามผลการประเมิน ให้แบ่งทุกคนออกเป็นสี่ประเภท”

นิ้วของหลินโม่ลากผ่านหน้าจอ

“ประเภท A บุคลากรพิเศษ รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง วิศวกร, แพทย์, นักวิจัย, ช่างเทคนิคระดับสูง คนเหล่านี้คือพลังขับเคลื่อนหลักในการพัฒนาเมืองใหม่ ให้สถาบันวิทยาศาสตร์, โรงงานสรรพาวุธ และฝ่ายพลาธิการรับไปดูแลโดยตรง พร้อมมอบสวัสดิการและสภาพแวดล้อมการทำงานที่ดีที่สุดให้”

“ประเภท B กำลังรบ ทุกคนที่มีประสบการณ์การต่อสู้, ร่างกายแข็งแรง, และมีจิตใจที่แน่วแน่ ให้จัดอยู่ในประเภทนี้ พวกเขาคือแหล่งกำลังพลของหน่วยองครักษ์และกองกำลังสำรอง ให้เถี่ยซานเป็นคนไปคัดเลือกด้วยตัวเอง”

“ประเภท C แรงงานทั่วไป นี่คือกลุ่มคนที่มีสัดส่วนมากที่สุด พวกเขาจะเป็นกำลังหลักในการก่อสร้างเมืองใหม่ ทีมวิศวกรของวิศวกรจ้าว และเขตเกษตรกรรมที่จะเปิดในอนาคต ล้วนต้องการพวกเขา”

“ประเภท D ผู้ที่ไม่สามารถใช้แรงงานได้ คนชรา, เด็ก, และผู้ที่บาดเจ็บหรือป่วยจนไม่สามารถทำงานหนักได้ พวกเขาจะได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม โดยเมืองใหม่จะจัดหาปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีวิตให้”

แผนการบริหารจัดการบุคลากรที่ครบถ้วนและชัดเจน ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

ตั้งแต่การคัดกรองไปจนถึงการจำแนกประเภท และการจัดสรรตำแหน่งงานที่ชัดเจน แทบจะพิจารณาครบทุกด้าน

วิศวกรจ้าวกับเถี่ยซานสบตากัน ทั้งสองเห็นความชื่นชมในแววตาของอีกฝ่าย

พวกเขายังตื่นเต้นกับการได้คนมาเพิ่ม แต่หลินโม่กลับคิดไปถึงวิธีที่จะหลอมรวมพลังอันมหาศาลนี้เข้ากับระบบของเมืองใหม่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว

วิสัยทัศน์และความรอบคอบเช่นนี้ ทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจอย่างยิ่ง

“ผมมีหลักการเดียว” เสียงของหลินโม่ดังขึ้นในห้องประชุมที่เงียบสงบ “ทำงานตามความสามารถ ได้รับตามผลงาน”

“ในเมืองใหม่ ใครทุ่มเทมาก ก็ได้รับมาก ไม่ว่าจะเป็นอาหารที่ดีขึ้น, ที่พักที่กว้างขวางขึ้น, หรือสวัสดิการที่สูงขึ้น”

“ผมไม่สนว่าพวกเขาเคยอยู่กลุ่มอำนาจไหน พอมาถึงเมืองใหม่ ก็มีแค่สถานะเดียว คือชาวเมืองใหม่”

หลินโม่พูดจบ ก็นั่งลงที่เดิม

ทิศทางของการประชุมทั้งหมด ถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจนแล้ว

ตั้งแต่การขยายกำลังการผลิตกระสุน, การยกระดับการป้องกันเมือง, การปฏิรูปกำลังทางอากาศ, ไปจนถึงการบุกเบิกทิศทางการวิจัย และแผนการอันยิ่งใหญ่ในการรวมประชากร

หลังจากการป้องกันเมืองที่น่าตื่นเต้น เมืองใหม่ไม่เพียงแต่จะไม่ได้รับความเสียหาย แต่ภายใต้การวางแผนของหลินโม่ กลับแสดงให้เห็นถึงศักยภาพในการทำสงครามและโอกาสในการพัฒนาที่ไม่เคยมีมาก่อน

“ผมไม่มีปัญหาแล้วครับ!” ศาสตราจารย์เฉินจิ่งแสดงท่าทีเป็นคนแรก “ผมจะไปเตรียมทีมโครงการเดี๋ยวนี้ รอคนจากที่หลบภัยประภาคารมาถึง โครงการ ‘เรดาร์ซอมบี้’ ก็เริ่มได้ทันที!”

“ผมก็ไม่มีปัญหา!” วิศวกรจ้าวกับเถี่ยซานพูดพร้อมกัน เสียงเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

หลินโม่พยักหน้า แล้วมองไปที่เย่อิง “สรุปเนื้อหาการประชุมเป็นเอกสาร แล้วส่งให้ทุกแผนก”

“ค่ะ”

“เลิกประชุม”

ทุกคนทยอยลุกขึ้น นำแผนการที่เต็มหัวและความกระตือรือร้นเต็มตัว เดินออกจากห้องประชุมอย่างรวดเร็ว

บรรยากาศที่เคยตึงเครียดเพราะสงครามครั้งใหญ่ ในตอนนี้กลับหายไปจนหมดสิ้น สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความร้อนแรงของการก่อสร้าง

ในห้องประชุม เหลือเพียงหลินโม่และเย่อิงสองคน

“บอสคะ กัปตันเพิ่งจะส่งข้อความมาถามเรื่องกำหนดการย้ายคนชุดต่อไปค่ะ” เย่อิงรายงาน

“ตอบกลับไปว่า พรุ่งนี้เช้า เราจะส่งทีมขนส่งไป” หลินโม่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า “เธอไปประกาศอีกเรื่องหนึ่ง รับสมัครทหารเพิ่มอีกสองร้อยนายเข้าหน่วยองครักษ์ การย้ายคนในครั้งต่อๆ ไป ให้ทหารใหม่เข้าร่วมเป็นชุดๆ จะได้คุ้นเคยกับการต่อสู้เร็วขึ้น”