ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 176 - จากขยะสู่ไพ่ตาย, ความเร็วของมือก็เป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่ง

บทที่ 176 – จากขยะสู่ไพ่ตาย, ความเร็วของมือก็เป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่ง

ชายหนุ่มชื่อหลี่เหว่ย เขาจ้องเขม็งไปที่ประกาศ กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

ขยะ

คำนี้ ตั้งแต่เกิดภัยพิบัติ ก็ติดตามเขามาโดยตลอด

เขาเห็นพ่อแม่ของตัวเองถูกสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ฉีกเป็นชิ้นๆ เพื่อปกป้องเขา

เขาซ่อนตัวอยู่ในซากปรักหักพัง อาศัยการเก็บเศษอาหารเน่าๆ ประทังชีวิต เหมือนหนูข้างถนน

ต่อมาถูกคนของฟางโจวพบเจอ เพราะไม่มีความสามารถพิเศษอะไร ไม่มีเรี่ยวแรง จึงทำได้แค่งานที่สกปรกและเหนื่อยที่สุด แลกกับอาหารที่น้อยที่สุด

เขาคิดว่าชีวิตนี้ของตัวเองคงเป็นแบบนี้ไปแล้ว

จนกระทั่งเมืองใหม่ปรากฏขึ้น เขาถึงได้กินอิ่มเป็นครั้งแรก ได้นอนหลับอย่างสบายใจเป็นครั้งแรก

เขาขอบคุณคุณหลิน ดังนั้นจึงสมัครเข้าหน่วยก่อสร้างที่ลำบากที่สุด ทุกวันแบกอิฐก่อกำแพง ทำให้ตัวเองเหนื่อยจนแทบตาย ก็ไม่มีคำบ่นใดๆ

แต่ตอนนี้ ประกาศฉบับนี้ ทำให้เขาเห็นความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง

ความเป็นไปได้ที่เขาไม่เคยคาดหวัง ว่าจะสามารถเงยหน้าใช้ชีวิตต่อไปได้

เล่นเกม…

ก่อนเกิดภัยพิบัติ เขาเคยเป็นนักกีฬาอีสปอร์ตอาชีพของทีมเล็กๆ ในประเทศ ทีมหนึ่ง เชี่ยวชาญเกมวางแผนเรียลไทม์เป็นหลัก

สองมือของเขา เคยสามารถกดปุ่มได้หลายร้อยครั้งในหนึ่งนาที ควบคุมยูนิตหลายสิบหรือหลายร้อยตัวบนหน้าจอ เพื่อทำการต่อสู้ที่ละเอียดอ่อน

แต่เมื่อวันสิ้นโลกมาถึง พรสวรรค์ที่เขาภาคภูมิใจนี้ ก็กลับไร้ค่า

ถึงขั้นกลายเป็นตราบาป กลายเป็นหลักฐานที่คนอื่นใช้เยาะเย้ยเขาว่า “แขนขาไม่ออกแรง ธัญพืชห้าชนิดแยกไม่ออก”

“เฮ้ย! มองอะไรวะ!” ชายฉกรรจ์กล้ามโตคนหนึ่งที่เพิ่งจะเบียดออกมาจากฝูงชน ใช้นิ้วชี้ไปที่จมูกของหลี่เหว่ย น้ำลายแทบจะกระเด็นไปบนหน้าเขา “แค่ไอ้ลิงผอมแห้งอย่างแก ก็อยากจะไปสมัครเหรอ? อย่าฝันไปหน่อยเลย!”

หลี่เหว่ยถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ก้มหน้าลง

การถูกกดขี่มาเป็นเวลานาน ทำให้ร่างกายของเขาเกิดความเคยชินที่จะหดตัว

“ใช่เลย ไสหัวไป! อย่าขวางทาง!” คนข้างๆ รีบพูดเสริมทันที

“ไอ้พวกขี้ขลาดที่เอาแต่ซ่อนอยู่หลังจอ จะมีปัญญาถืออาวุธเหรอ?”

ชายฉกรรจ์เห็นหลี่เหว่ยไม่กล้าตอบโต้ ท่าทียิ่งโอหัง ยื่นมือไปเตรียมจะผลักเขา

หลี่เหว่ยหลับตาลง เตรียมรับความอัปยศที่กำลังจะมาถึง

แต่แรงผลักที่คาดไว้กลับไม่มา

มือข้างหนึ่ง จับข้อมือของชายฉกรรจ์ไว้

มือนั้นเรียวมาก แต่ชายฉกรรจ์ใช้แรงทั้งหมด ก็ยังขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

เย่อิงปรากฏตัวขึ้นที่นั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอมองชายฉกรรจ์ด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

“แกอยากจะทำอะไร?” เสียงของเธอเบามาก แต่กลับทำให้เสียงพูดคุยที่จอแจโดยรอบเงียบลงในทันที

“ท่าน… ท่านผู้บัญชาการเย่อิง!” สีหน้าของชายฉกรรจ์ขาวซีดทันที หน้าผากมีเหงื่อซึมออกมา “ผม… ผมไม่ได้อยากจะทำอะไร แค่ล้อเขาเล่นน่ะครับ”

เย่อิงปล่อยมือ ชายฉกรรจ์โซซัดโซเซถอยหลังไปหลายก้าว กุมข้อมือตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

สายตาของเย่อิงกวาดไปทั่วทั้งงาน ทุกคนที่ถูกเธอมอง ต่างก็ก้มหน้าลงโดยสัญชาตญาณ

“คำสั่งของคุณหลิน ไม่ดูที่มา ดูแค่ความสามารถ”

“ใครมีปัญญา ก็ไปสมัครทดสอบ ใครไม่มีปัญญา ก็หุบปาก แล้วไปทำงานของตัวเองซะ”

“ใครกล้าสร้างปัญหาที่นี่อีก ยุยงให้เกิดความขัดแย้ง ก็คือการไม่พอใจคุณหลิน”

“เมืองใหม่ ไม่ต้อนรับคนแบบนี้”

จัตุรัสเงียบกริบ

เย่อิงไม่สนใจฝูงชนอีก แต่หันไปมองหลี่เหว่ยที่ยังคงก้มหน้าอยู่

“อยากไปก็ไป ไม่มีใครขวางแกได้”

หลี่เหว่ยเงยหน้าขึ้นทันที เห็นดวงตาที่สงบนิ่งดุจน้ำในบ่อของเย่อิง

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เหมือนใช้แรงทั้งหมดของร่างกาย บีบคำพูดออกมาจากซอกฟันคำหนึ่ง

“ครับ!”

เขาไม่สนใจสายตาของคนรอบข้างอีก เดินตรงไปยังจุดรับสมัคร

ชายฉกรรจ์ที่เมื่อสักครู่ยังคงอวดดีกับเขา ตอนนี้กลับเหมือนเห็นผี หลีกทางให้เขาโดยอัตโนมัติ

ข้างๆ จุดรับสมัคร ได้มีการตั้งพื้นที่ทดสอบชั่วคราวขึ้นมาแล้ว

คอมพิวเตอร์สองสามเครื่องวางอยู่ที่นั่น บนหน้าจอเป็นโปรแกรมทดสอบที่สถาบันวิทยาศาสตร์เพิ่งจะเขียนขึ้นมาอย่างเร่งด่วน

หลี่เหว่ยเดินไปนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์

ชายฉกรรจ์ที่เมื่อสักครู่ยังคงวิพากษ์วิจารณ์เสียงดัง ตอนนี้ต่างก็กอดอก ใบหน้ามีรอยยิ้มเยาะเย้ย

ทหารทีมคมมีดราตรีที่รับผิดชอบการทดสอบมองเขาหนึ่งแวบ ชี้ไปที่อุปกรณ์บนโต๊ะ

“จำลองการบิน ควบคุมโดรนชนบล็อกสีแดง หลบบล็อกสีน้ำเงิน เวลาห้านาที”

หลี่เหว่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ นั่งลงบนเก้าอี้

เมื่อมือของเขากำจอยสติ๊กที่ค่อนข้างเย็นนั้น ความสั่นเทาเล็กน้อยที่เกิดจากความตื่นเต้นและประหม่า ก็หายไปในทันที

ความรู้สึกที่คุ้นเคยจนเข้ากระดูก ส่งผ่านมาทั่วร่างกายจากฝ่ามือ

การทดสอบเริ่มขึ้น

หน้าจอสว่างขึ้น ภาพซากเมืองจำลองปรากฏขึ้นตรงหน้า

โดรนเสมือนจริงลำหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ ด้านล่างของมุมมอง เริ่มมีบล็อกสีแดงและสีน้ำเงินโผล่ออกมาเป็นครั้งคราว เคลื่อนไหวอย่างช้าๆ

หลี่เหว่ยดันจอยสติ๊ก โดรนเริ่มบิน

การเคลื่อนไหวของเขามั่นคงมาก ถึงกับค่อนข้างช้า

บล็อกสีแดงอันแรก ถูกทำลาย

บล็อกสีแดงอันที่สอง ถูกทำลาย

เขาเหมือนมือใหม่ ควบคุมอย่างระมัดระวัง ทุกครั้งที่เลี้ยวและพุ่งลงดูเป็นไปตามแบบแผน

“เชอะ แค่นี้เหรอ?”

ในหมู่ฝูงชน ชายฉกรรจ์กล้ามโตคนนั้นเบ้ปากอย่างดูถูก

“นึกว่าเป็นเซียน ที่แท้ก็ไก่อ่อน”

“ดูเหมือนว่าหน่วยเฟยโส่วนี้ก็ไม่มีอะไรทางเทคนิคมากนี่”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นอีกครั้ง เต็มไปด้วยความรู้สึกยินดีที่คนอื่นเดือดร้อน

หลี่เหว่ยไม่ได้ยินเสียงเหล่านี้ สติทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่บนหน้าจอ

หนึ่งนาทีต่อมา ความยากของโปรแกรมทดสอบก็เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน

บนหน้าจอ ความเร็วในการปรากฏของบล็อกเร็วขึ้นเป็นสองเท่า วิถีการเคลื่อนที่ก็ไม่มีกฎเกณฑ์

จำนวนบล็อกสีน้ำเงินที่เป็นอุปสรรคเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกมันเหมือนทหารยามที่ลาดตระเวน ปิดกั้นเส้นทางการโจมตีโดยตรงส่วนใหญ่

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชนเบาลง

ทุกคนมองออกว่า นี่ไม่ใช่ความยากระดับที่บินไปชนได้ง่ายๆ เหมือนเมื่อสักครู่นี้แล้ว

และในขณะนั้นเอง แววตาของหลี่เหว่ยก็เปลี่ยนไป

นิ้วของเขาเคาะบนปุ่มฟังก์ชันของจอยสติ๊กอย่างรวดเร็ว ส่งเสียง “ต๊ะๆ” ที่ชัดเจนออกมา

โดรนบนหน้าจอ เหมือนถูกฉีดวิญญาณเข้าไป

การเอียงตัวอย่างรวดเร็ว ตัวเครื่องแทบจะเฉียดขอบของบล็อกสีน้ำเงินไป จากนั้นก็ตามด้วยการเร่งความเร็วอย่างฉับพลัน ชนบล็อกสีแดงที่อยู่ข้างหลังจนแหลกละเอียดในทันที

การเคลื่อนไหวทั้งหมดลื่นไหล ไม่มีการควบคุมที่สิ้นเปลืองแม้แต่น้อย

“เชี่ย?”

ในหมู่ฝูงชนมีคนอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ตั้งตัว ภาพที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น

เห็นเพียงโดรนบนหน้าจอจู่ๆ ก็ดึงตัวขึ้นในแนวดิ่ง หลบหลีกบล็อกสีน้ำเงินสามอันที่เคลื่อนที่สลับกันมาจากข้างล่าง จากนั้นก็เลี้ยวหักศอกเก้าสิบองศากลางอากาศ เหมือนนกล่าเหยื่อที่พุ่งลงมา

ในระหว่างที่พุ่งลง มันทำการปรับทิศทางเล็กน้อยสามครั้งติดต่อกัน ด้วยมุมที่เหลือเชื่อ ชนเป้าหมายสีแดงสามอันที่ถูกบล็อกสีน้ำเงินล้อมไว้เป็นชั้นๆ อย่างต่อเนื่อง

จัตุรัสเงียบลงในทันที

ทุกคนเบิกตากว้าง จ้องเขม็งไปที่หน้าจอนั้น

สิ่งที่แสดงอยู่บนนั้น ไม่ใช่การบินที่เรียบง่ายอีกต่อไป แต่เป็นการแสดงการสังหารที่งดงาม

ทหารทีมคมมีดราตรีที่รับผิดชอบการทดสอบ ใบหน้าที่เย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ในที่สุดก็ปรากฏรอยร้าว

เขามองดูคะแนนที่กระโดดขึ้นอย่างบ้าคลั่งบนหน้าจอ แล้วก็มองดูมือสองข้างของหลี่เหว่ยที่เร็วเสียจนแทบจะเกิดภาพติดตา ลูกกระเดือกของเขาก็ขยับไปมาโดยไม่รู้ตัว

นี่มันความเร็วของมือแบบไหนกันวะ?