ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 167 - เรามีแผนที่ดีกว่า, แถมยังมีสองแบบ!

บทที่ 167 – เรามีแผนที่ดีกว่า, แถมยังมีสองแบบ!

ช่วงเวลารอคอยคูลดาวน์ของการข้ามมิติ หลินโม่นั่งอยู่ในร้านสะดวกซื้อ ไม่ได้เปิดไฟ

ความเจริญรุ่งเรืองของเมืองสมัยใหม่, การดิ้นรนของโลกดินแดนรกร้าง, เส้นเวลาสองสายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง, ในขณะนี้ล้วนถูกเขาปั่นป่วนอย่างรุนแรง

ด้านหนึ่งคือพายุทางการเงินและการปฏิวัติทางเทคโนโลยีที่กำลังจะเกิดขึ้น

อีกด้านหนึ่งคือเมืองใหม่ที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วเหมือนก้อนหิมะ, และรูปแบบสงครามใหม่เอี่ยมที่กำลังจะเริ่มต้น

เขาไม่ได้รู้สึกเหนื่อย, กลับมีความสงบที่ควบคุมทุกอย่างได้

เวลาคูลดาวน์สิ้นสุดลง

ร่างของหลินโม่หายไปในร้านสะดวกซื้อที่มืดสลัว

เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง, เขาก็กลับมายังโลกดินแดนรกร้างแล้ว

แทบไม่มีความลังเลใดๆ, หลินโม่เปิดเครื่องสื่อสารหลายช่องบนโต๊ะโดยตรง, เชื่อมต่อไปยังช่องสัญญาณเฉพาะของประภาคาร

หลังจากเสียงกระแสไฟฟ้าซ่าๆ, เสียงของปราชญ์ก็ดังขึ้น

“คุณหลิน, ผมเพิ่งจะหาคุณพอดี. ทางผมรวบรวมรายชื่อวิศวกรซอฟต์แวร์เสร็จแล้ว, ทั้งหมดมีหกคน”

ปราชญ์คิดว่าหลินโม่โทรมาเพื่อประสานงานเรื่องการย้ายบุคลากร

“พรุ่งนี้ผมจะส่งคนไปรับ, ถึงตอนนั้นจะติดต่อคุณล่วงหน้า, ถ้าผมไม่อยู่เย่อิงจะหาคุณ” คำตอบของหลินโม่กระชับมาก “ครั้งนี้หาคุณไม่ใช่เพื่อหารือเรื่องการย้ายบุคลากร, แต่มีปัญหาทางเทคนิคอยากจะปรึกษา”

“ปัญหาทางเทคนิค?” ทางฝั่งของปราชญ์ค่อนข้างแปลกใจ

“ผมเพิ่งจะหาข้อมูลทางเทคนิคก่อนเกิดภัยพิบัติมาได้บางส่วน, เกี่ยวกับยาพันธุกรรม, พุ่งเป้าไปที่โรคเลือดชนิดหนึ่งที่เรียกว่า ‘มัลติเพิลมัยอีโลมา’”

หลินโม่นำการบำบัดด้วย CAR-T ของไฟเซอร์ยีน, เล่าซ้ำด้วยภาษาที่กระชับที่สุด

รวมถึงหลักการทางเทคโนโลยี, จุดเป้าหมายการรักษา, และปัญหาคอขวดที่สำคัญที่สุด—ผลข้างเคียง (off-target effect)

“ข้อมูลผมส่งให้คุณผ่านดาต้าลิงก์ที่เข้ารหัสแล้ว” หลินโม่เสริม “คุณดูหน่อย, ประภาคารมีการวิจัยที่เกี่ยวข้องไหม, หรือจะพูดว่า, สามารถแก้ปัญหาผลข้างเคียงนี้ได้ไหม”

หลินโม่พูดจบ, ปลายสายก็เงียบไปชั่วขณะ

หลินโม่ไม่รีบร้อน, เขาหยิบถ้วยขึ้นมา, ดื่มชาที่เย็นแล้วไปหนึ่งอึก, รออย่างเงียบๆ

เขาเชื่อว่า, กลุ่มนักวิทยาศาสตร์ในประภาคารที่พัฒนาเทคโนโลยีไปอีกมิติหนึ่ง, จะไม่ทำให้เขาผิดหวัง

“คุณหลิน”

ผ่านไปประมาณสิบกว่าวินาที, เสียงของปราชญ์ถึงได้ดังขึ้นอีกครั้ง, น้ำเสียงเจือไปด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด

“การบำบัดที่คุณพูดถึง… ขอประทานโทษที่ต้องพูดตรงๆ, นี่เป็นแนวทางเทคโนโลยีที่ถูกคัดออกไปแล้วก่อนเกิดภัยพิบัติ”

นิ้วของหลินโม่ที่จับถ้วยชาอยู่, หดเกร็งเล็กน้อยอย่างไม่ทันสังเกต

มาแล้ว

เขาต้องการประโยคนี้แหละ

“คัดออกไปแล้ว?” หลินโม่แสร้งทำเป็นสงสัย

“ใช่” เสียงของปราชญ์เจือไปด้วยความมั่นใจของนักวิชาการ “แผนการที่ดัดแปลงเซลล์ภูมิคุ้มกันนอกร่างกายแล้วค่อยฉีดกลับเข้าไปนี้, กระบวนการยุ่งยาก, ต้นทุนสูง, และมีความแตกต่างระหว่างบุคคลมาก, ผลลัพธ์ไม่เสถียร. ที่สำคัญที่สุด, ก็คือความเสี่ยงจากผลข้างเคียงที่คุณพูดถึง, ไม่สามารถกำจัดให้หมดไปได้ตลอด”

ปลายสายมีเสียงพลิกกระดาษดังขึ้น

“สำหรับมะเร็งระบบเลือดชนิดนี้, ก่อนเกิดภัยพิบัติก็ได้พัฒนาแผนการที่สมบูรณ์กว่าขึ้นมาสองแบบแล้ว”

หลินโม่เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย, สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่

“แบบแรก, คือการรักษาที่ระดับยีนอย่างสมบูรณ์”

เสียงของปราชญ์จริงจังขึ้น

“พวกเราพบเวกเตอร์ไวรัสย้อนกลับชนิดพิเศษ, สามารถนำยีนซ่อมแซมไปได้อย่างแม่นยำ, กำจัดส่วนยีนของสเต็มเซลล์เม็ดเลือดที่ผิดปกติ, และทำการซ่อมแซมและประกอบขึ้นใหม่. กระบวนการทั้งหมดทำในร่างกาย, รักษาครั้งเดียว, มีภูมิคุ้มกันตลอดชีวิต. สามารถพูดได้ว่าเป็น ‘การรักษาให้หายขาด’ ที่แท้จริง”

หัวใจของหลินโม่, หยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง

ปัญหาผลข้างเคียงที่ไฟเซอร์ยีนทุ่มเงินกว่าแสนล้านดอลลาร์สหรัฐ, ระดมพลังของวอลล์สตรีททั้งหมดยังไม่สามารถแก้ไขได้, ในปากของปราชญ์, ถึงกับสามารถหลีกเลี่ยงได้อย่างสมบูรณ์แบบด้วยการบำบัดในร่างกายที่ทันสมัยกว่า

“แล้วแบบที่สองล่ะ?” หลินโม่ถามต่อ

“แผนแบบที่สอง, ดูเหมือนเป็นการประนีประนอม” น้ำเสียงของปราชญ์ช้าลงเล็กน้อย

“เมื่อพิจารณาว่าแผนการรักษาให้หายขาดมีข้อกำหนดด้านอุปกรณ์และบุคลากรทางเทคนิคที่สูงมาก, ต้นทุนก็ลดลงไม่ได้, พวกเรายังได้พัฒนายาเป้าหมายโมเลกุลเล็กขึ้นมาตัวหนึ่ง”

“มันไม่สามารถรักษาโรคให้หายขาดได้, แต่สามารถยับยั้งเส้นทางสัญญาณการเจริญเติบโตที่ผิดปกติของเซลล์มะเร็งได้อย่างมีประสิทธิภาพ. ผู้ป่วยเพียงแค่ต้องกินยาเป็นประจำเหมือนการรักษาโรคเรื้อรัง, ก็สามารถใช้ชีวิตปกติได้, ระยะเวลาการรอดชีวิตและคุณภาพชีวิตไม่ต่างจากคนทั่วไป”

“ที่สำคัญที่สุดคือ…” ปราชญ์เน้นย้ำ “กระบวนการผลิตของมันไม่ยาก, ต้นทุนสามารถกดให้ต่ำมากได้”

ในร้านสะดวกซื้อ, หลินโม่ถึงกับหายใจเบาลง

มีสองแผนจริงๆ ด้วย!

หนึ่งคือการใช้เครื่องมือที่มีความแม่นยำสูงเพื่อกำจัดโรคร้ายให้หมดไปอย่างสมบูรณ์

อีกหนึ่ง, คือ “ยาสามัญประจำบ้าน” ที่สามารถเปลี่ยนโรคที่รักษาไม่หายให้กลายเป็นโรคเรื้อรัง, และยังมีราคาถูก

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน, ขอแค่ได้มายังโลกปัจจุบัน, ก็เพียงพอที่จะทำให้เกิดคลื่นลมมหาศาลที่ไม่เคยมีมาก่อน

“เทพีแห่งชัยชนะ” ของไฟเซอร์ยีนที่ถูกยกขึ้นหิ้ง, เมื่ออยู่ต่อหน้าสองแผนการนี้, แม้แต่จะเทียบก็ยังไม่คู่ควร

“คุณหลินสนใจสองแผนการนี้เหรอครับ?” ปราชญ์ถาม

“สนใจมาก” หลินโม่ไม่ได้ปิดบังเจตนาของเขา “ผมต้องการข้อมูลทางเทคโนโลยีทั้งหมดของสองแผนการนี้”

“ข้อมูลยาเป้าหมายโมเลกุลเล็กของแผนแบบที่สองไม่มีปัญหา” ปราชญ์ตอบอย่างเด็ดขาด “สูตรโมเลกุล, เส้นทางการสังเคราะห์, ข้อมูลทางคลินิกครบถ้วนมาก, ผมสามารถจัดระเบียบให้คุณได้ทุกเมื่อ”

“แต่ว่า…” เสียงของปราชญ์เจือไปด้วยความลังเลเล็กน้อย

“แผนการรักษาที่ระดับยีนนั้น, เกรงว่าจะไม่สามารถทำได้”

“ทำไม?” หลินโม่ขมวดคิ้ว

“เพราะอุปกรณ์”

ปราชญ์ถอนหายใจ, เสียงเจือไปด้วยความจนใจอย่างสุดซึ้ง

“การดำเนินการบำบัดด้วยการประกอบยีนใหม่, ต้องการอุปกรณ์หลักที่สุดอย่างหนึ่ง, พวกเราเรียกมันว่า ‘เครื่องพิมพ์ลำดับเซลล์’”

“มันสามารถทำการแก้ไขและห่อหุ้มเวกเตอร์ไวรัสในระดับโมเลกุลด้วยความแม่นยำสูงมาก. ความแม่นยำของอุปกรณ์นี้, เกินขอบเขตของอุตสาหกรรมทั่วไป, เรียกได้ว่าเป็นมงกุฎแห่งอุตสาหกรรม!”

“ก่อนเกิดภัยพิบัติ, ‘เครื่องพิมพ์ลำดับเซลล์’ ทั้งหมด, ทั่วโลกรวมกันอาจจะไม่ถึงสิบเครื่อง, ในประเทศมีเพียงสามเครื่อง. ภัยพิบัติมาถึงตอนนี้, ขาดการบำรุงรักษานานขนาดนี้, คาดว่าคงกลายเป็นเศษเหล็กไปแล้ว. ด้วยความสามารถทางอุตสาหกรรมในปัจจุบัน, ไม่มีทางที่จะทำซ้ำได้เลย”

เสียงของปราชญ์เต็มไปด้วยความเสียดาย

“ไม่มีมัน, แผนการรักษาให้หายขาดนั้น, ก็เป็นแค่กองกระดาษเสียๆ ที่นอนอยู่ในฐานข้อมูล”

หลินโม่ฟังจบ, ก็เงียบไป

ในร้านสะดวกซื้อ, มีเพียงเสียงกระแสไฟฟ้าเบาๆ ในเครื่องสื่อสารดังสะท้อน

ไม่สามารถทำซ้ำได้?

ในโลกดินแดนรกร้าง, อาจจะเป็นแบบนั้น

แต่ในโลกปัจจุบัน, ในสถานการณ์ที่มีกลไกของประเทศทั้งประเทศเป็นแรงสนับสนุนล่ะ?

หลินโม่เอนหลังพิงเก้าอี้, ในแววตามีแสงแวบผ่าน

“ปราชญ์” เสียงของหลินโม่สงบนิ่ง, แต่เจือไปด้วยพลังที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

“เอาข้อมูลของสองแผนการทั้งหมด, รวมถึงแบบแปลนการออกแบบทั้งหมด, พารามิเตอร์ทางเทคนิค, รายการวัสดุของ ‘เครื่องพิมพ์ลำดับเซลล์’ นั้น, ไม่ขาดแม้แต่ฉบับเดียว, ทั้งหมดส่งมาให้ผม”