ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 134 - ความรู้เปลี่ยนชะตา!
ราตรีมาเยือน เมืองใหม่ตกอยู่ในความสงบอันน่าประหลาด
ไกลออกไปที่เขตก่อสร้างกำแพงเมือง ลำแสงจากสปอตไลท์ส่องทะลุความมืด คนงานทำงานกันสามกะ เสียงเครื่องจักรดังกระหึ่มทั้งวันทั้งคืน
ในค่ายพักของหน่วยองครักษ์ เหล่าทหารที่เสร็จสิ้นการฝึกมาทั้งวันกำลังกินอาหารอย่างหิวกระหายเพื่อเติมพลังงานที่เสียไป
ทางฝั่งโรงงานสรรพาวุธยิ่งสว่างไสว การกระแทกของเครื่องปั๊มทุกครั้งหมายถึงการกำเนิดของกระสุนหนึ่งนัดหรือชิ้นส่วนหนึ่งชิ้น
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็ว เต็มไปด้วยพลังชีวิตที่เฟื่องฟู
หลินโม่นั่งอยู่บนเก้าอี้เอนในร้านสะดวกซื้อ ฟังเสียงต่างๆ ที่ดังมาจากข้างนอก แต่ในหัวกลับกำลังคิดถึงเรื่องราวในอีกโลกหนึ่ง
บทความที่เขามอบให้เจียงอี้นั้น ตอนนี้น่าจะกำลังสร้างคลื่นลมมหาศาลในตลาดการเงินระหว่างประเทศ
การใช้เทคโนโลยีจากโลกหนึ่ง ไปถล่มโลกอีกใบแบบลดมิติ
ความรู้สึกนี้ทำให้เขามีมุมมองใหม่ต่อข้อมูลที่กองทิ้งไว้จนฝุ่นจับในคลังมิติของเขา
วารสารหลากหลายประเภท อุปกรณ์ที่ชำรุด และเศษซากวงจรรวมที่เก็บรวบรวมมาจากซากปรักหักพังในวันสิ้นโลก
หากนำออกมาเดี่ยวๆ อาจเป็นเพียงขยะที่ไม่มีใครสนใจ
แต่ถ้าหากนำมาจัดระบบ แล้วหาคนที่เหมาะสมมาทำการวิจัย นั่นจะเป็นขุมทรัพย์ที่ประเมินค่าไม่ได้
แบตเตอรี่ธอร์-7 หนึ่งก้อน ทำให้หลินโม่นำหย่วนซิง 1 ออกมา สร้างความโดดเด่นในอุตสาหกรรมแบตเตอรี่ ถึงขั้นทำให้เกิดการลอบสังหารจากกองกำลังที่ไม่ทราบฝ่าย
และในคลังมิติของหลินโม่ ก็มีเทคโนโลยีที่คล้ายกันนี้อยู่นับไม่ถ้วน
แต่เขาขาดคนที่จะไขคำตอบเหล่านี้ได้
หรือพูดอีกอย่างก็คือ ขาดทีม
หลินโม่ไม่สามารถทำทุกอย่างด้วยตัวเองได้ เขาจำเป็นต้องสร้างระบบการวิจัยและพัฒนาที่เป็นของเมืองใหม่ขึ้นมา
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินโม่ก็หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา
“เย่อิง มาหาฉันที่นี่หน่อย”
“ค่ะ”
ไม่กี่นาทีต่อมา ร่างของเย่อิงก็ปรากฏขึ้นที่หน้าร้านสะดวกซื้อ
“เจ้านายเรียกหาฉันเหรอคะ”
“ตอนนี้ค่ายของเรามีผู้รอดชีวิตอยู่เท่าไหร่?” หลินโม่ถามเข้าประเด็น
“จำนวนประชากรที่ลงทะเบียนไว้ตอนนี้ ทั้งหมดสองพันหกร้อยยี่สิบเจ็ดคนค่ะ” เย่อิงรายงานตัวเลขที่แม่นยำอย่างรวดเร็ว
“ไปรวบรวมเอกสารลงทะเบียนของผู้รอดชีวิตทั้งหมดมา”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เย่อิงก็ชะงักไป ไม่เข้าใจว่าทำไมหลินโม่ถึงอยากจะดูของพวกนั้นขึ้นมากะทันหัน
“ฉันต้องการรายชื่อ” หลินโม่ไม่ได้อธิบายมาก ออกคำสั่งโดยตรง
“คัดกรองรายชื่อทั้งหมดของผู้ที่มีวุฒิการศึกษาระดับปริญญาตรีขึ้นไปก่อนเกิดภัยพิบัติ หรือมีความเชี่ยวชาญทางเทคนิค”
“วิศวกร, หมอ, ครูเคมี, นักวิจัยฟิสิกส์, โปรแกรมเมอร์… แม้กระทั่งผู้เชี่ยวชาญด้านการเกษตร ขอแค่เป็นคนที่หาเลี้ยงชีพด้วยทักษะทางเทคนิค ฉันเอาหมด”
เย่อิงเข้าใจเจตนาของหลินโม่ในทันที
ในวันสิ้นโลก ผู้คนให้ความสำคัญกับพละกำลังและทักษะการเอาชีวิตรอดมากกว่า
ทหารที่สู้เก่งหนึ่งคน มีค่ามากกว่าศาสตราจารย์ใส่แว่นหนึ่งคน
แต่หลินโม่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คิดแบบนั้น
สิ่งที่เขาต้องการ ไม่ใช่แค่ทหารที่สู้รบฆ่าฟันได้ แต่เขายังต้องการสมองที่สามารถสร้างสรรค์และคิดวิเคราะห์ได้ด้วย
“ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ค่ะ” เย่อิงตอบอย่างเด็ดขาด
“แต่ว่าเจ้านายคะ เอกสารของหลายคนสูญหายไประหว่างการอพยพ ตอนลงทะเบียนก็แค่บันทึกชื่อและข้อมูลพื้นฐานบางอย่าง ข้อมูลอาชีพอาจจะไม่ครบถ้วน บางคนอาจจะจงใจปกปิดหรือโกหก ถึงแม้เราจะตรวจสอบข้ามสายกันแล้ว แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำได้ครบถ้วนทุกด้าน”
“ถ้างั้นก็สำรวจใหม่” น้ำเสียงของหลินโม่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
“ประกาศออกไปเลยว่าเมืองใหม่จะจัดตั้งแผนกเทคโนโลยีและสถาบันวิทยาศาสตร์ ผู้มีความสามารถทางเทคนิคที่ได้รับเลือกทุกคน ไม่จำเป็นต้องใช้แรงงาน และจะได้รับอาหารที่ดีขึ้นรวมถึงที่พักส่วนตัว”
“ความรู้ ที่นี่ มันมีค่า”
ร่างกายของเย่อิงสั่นเล็กน้อย
เธอเข้าใจความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำสั่งนี้ในทันที
นี่ไม่ใช่แค่การสรรหาบุคลากร แต่ยังเป็นการสร้างค่านิยมใหม่ขึ้นมา
บนดินแดนรกร้างที่เชื่อมั่นในพลังของกำปั้นเท่านั้น หลินโม่ต้องการใช้การกระทำที่เป็นรูปธรรมเพื่อบอกทุกคนว่า ความรู้ก็สามารถแลกมาซึ่งอาหารและความเคารพได้เช่นกัน
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” คำตอบของเย่อิงเจือไปด้วยความจริงจัง
“ฉันจะไปจัดหาคนเพื่อดำเนินการคัดกรองและลงทะเบียนระบุตัวตนรอบที่สองทันทีค่ะ”
มองดูแผ่นหลังของเย่อิงที่รีบร้อนจากไป หลินโม่เอนหลังพิงเก้าอี้พลางคิดต่อ
สิ่งที่เขาต้องทำคือสร้างเวทีขึ้นมา แล้วค่อยๆ นำความรู้ที่ก้าวหน้าของโลกนี้ ผ่านบุคลากรที่คัดเลือกมาเหล่านี้ นำกลับมาทำซ้ำและจัดระเบียบทีละเล็กทีละน้อย
พลังงาน, วัสดุ, ชีววิทยา, การแพทย์…
เมื่อเขานำความรู้ที่ก้าวหน้าเหล่านี้กลับไปยังโลกของตัวเอง อาณาจักรธุรกิจของเขาก็จะไร้เทียมทาน!
ในร้านสะดวกซื้อ หลินโม่ไม่ได้รีบข้ามมิติกลับไป แต่กำลังรอข่าวจากทางเย่อิง
เขาต้องรู้ก่อนว่าในมือมีไพ่อะไรบ้าง ถึงจะตัดสินใจได้ว่าเมื่อกลับไปยังโลกปัจจุบันแล้ว ควรจะเน้นรวบรวมข้อมูลในด้านไหนเป็นพิเศษ
เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า
ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา เย่อิงก็กลับมาอีกครั้ง ในมือมีแท็บเล็ตเพิ่มขึ้นมาเครื่องหนึ่ง
สีหน้าของเธอค่อนข้างแปลก มีทั้งความเฉียบแหลมในการทำงานสำเร็จ แต่ก็เจือไปด้วยความรู้สึกประหลาดที่ยากจะบรรยาย
“เจ้านายคะ รายชื่อรวบรวมเสร็จแล้วค่ะ”
เธอส่งแท็บเล็ตให้หลินโม่
บนหน้าจอเป็นตารางรายละเอียดที่แสดงรายชื่อทีละคน พร้อมกับอาชีพของพวกเขาก่อนเกิดภัยพิบัติ
“จากการคัดกรองเบื้องต้น มีผู้ที่เข้าเกณฑ์ทั้งหมดแปดสิบเจ็ดคนค่ะ” เย่อิงเสริมอยู่ข้างๆ
“ส่วนใหญ่เป็นครูมัธยม มีทั้งสอนฟิสิกส์ เคมี ชีววิทยา แล้วก็มีวิศวกรก่อสร้างกับช่างเทคนิคเครื่องกลอีกสิบกว่าคน ซึ่งทางวิศวกรจ้าวกับวิศวกรหวังขอตัวไปแล้วค่ะ”
“ส่วนที่เหลือ อาชีพก็หลากหลายมากค่ะ”
นิ้วของหลินโม่เลื่อนไปบนหน้าจอ สายตากวาดมองข้อมูลเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว
ชื่อหนึ่งทำให้เขาหยุดชะงัก
เฉินจิ่ง อายุหกสิบสองปี ก่อนเกิดภัยพิบัติเป็นศาสตราจารย์ฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยตงไห่ เชี่ยวชาญด้านฟิสิกส์ของแข็งและวัสดุศาสตร์
“คนนี้ยังอยู่ไหม?” หลินโม่ถาม
“อยู่ค่ะ” เย่อิงพยักหน้า “เขาแก่แล้ว สุขภาพก็ไม่ค่อยดี ก่อนหน้านี้ก็ทำงานจิปาถะพวกเย็บปะชุนเสื้อผ้ากับคนอื่นๆ ในค่าย ตอนที่คนของเราไปเจอเขา เขากำลังเย็บกระดุมบนชุดฝึกของทหารอยู่พอดีค่ะ”
หลินโม่ดูต่อไป
หลี่ซิน อายุยี่สิบเจ็ดปี ก่อนเกิดภัยพิบัติเป็นโปรแกรมเมอร์แบ็กเอนด์ของบริษัทอินเทอร์เน็ตแห่งหนึ่ง รับผิดชอบดูแลฐานข้อมูล
หวังเผิง อายุสามสิบห้าปี นักวิจัยและพัฒนาของบริษัทชีวเภสัชภัณฑ์ รับผิดชอบหลักในการเพาะเลี้ยงและคัดเลือกสายพันธุ์จุลินทรีย์
…
ในรายชื่อ ยังมีนักวิจัยพฤกษศาสตร์จากวิทยาลัยเกษตร แพทย์อายุรกรรมจากโรงพยาบาล หรือแม้กระทั่งนักบูรณะโบราณวัตถุ
คนเหล่านี้ ในวันสิ้นโลกแทบจะเป็นกลุ่มคนที่ไร้ประโยชน์ที่สุด
พวกเขาไม่ได้กลายเป็นผู้ปลุกพลัง ไม่รู้วิธียิงปืนสู้กับซอมบี้ ที่รอดมาได้จนถึงตอนนี้ ส่วนใหญ่ก็เพราะโชคดี
“หลังจากประกาศออกไป ปฏิกิริยาในค่ายก็ค่อนข้างมากค่ะ” เย่อิงรายงาน “หลายคนไม่เข้าใจ คิดว่าคนพวกนี้ทำอะไรก็ไม่ได้ ทำไมถึงได้รับการดูแลเป็นพิเศษ บางคนก็เที่ยวไปถามไถ่ อยากจะตั้งตัวเองเป็นบุคลากรทางเทคนิคบ้าง”
“ไม่ต้องไปสนใจ” หลินโม่ปิดแท็บเล็ต “ใครที่คิดจะสวมรอย ก็ไล่ออกจากเมืองใหม่ไปเลย ไม่ต้องรับกลับมาอีก”
เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้เอน
“รวมคนในรายชื่อทั้งหมด ไปที่ห้องประชุมชั่วคราวข้างๆ”
“ฉันจะไปพบพวกเขาเดี๋ยวนี้”
“ค่ะ”