ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 113 - ทำตามสัญญา แต่งตั้งยศกันตรงนี้!

บทที่ 113 – ทำตามสัญญา แต่งตั้งยศกันตรงนี้!

กัปตันพากองเสบียงกลับมาอย่างเต็มเปี่ยม กดเสียงคัดค้านทั้งหมดลงได้

อีกสามขั้วอำนาจ ก็ได้รับข่าวอย่างรวดเร็ว

รังผึ้งและที่หลบภัยประภาคารเรียกประชุมภายในอย่างเร่งด่วน เพื่อหารือว่าจะส่งคนไปพบหลินโม่เพื่อเจรจาเรื่องการรวมหรือไม่

นี่เป็นกระแสที่ไม่อาจต้านทานได้ ต่อให้หัวหน้าและผู้บริหารระดับสูงจะคัดค้านแค่ไหน ก็ไม่สามารถหยุดยั้งคนข้างล่างได้

ที่หนึ่งคือฐานที่มั่นที่ขาดแคลนเสื้อผ้าอาหาร อีกที่หนึ่งคือเมืองใหม่ที่แม้แต่พลเรือนก็ได้กินเนื้อ

คนโง่ก็รู้ว่าต้องเลือกอย่างไร

แม้แต่ผู้ปลุกพลัง ก็ไม่ปฏิเสธที่จะมีชีวิตที่ดีขึ้น

ในการประชุมของรังผึ้งและที่หลบภัยประภาคาร ความเห็นของผู้บริหารระดับสูงเป็นเอกฉันท์อย่างยิ่ง

รวมได้

ส่วนฐานที่มั่นผาหิน แม้ราชาหินจะไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ สำหรับการพูดคุยของลูกน้อง ก็ได้แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

หลินโม่ไม่รู้ปฏิกิริยาของขั้วอำนาจอย่างรังผึ้ง แต่ก็พอจะเดาได้

หลังจากกัปตันกลับไปยังฟางโจว เขาก็ติดต่อกัปตัน ให้กัปตันสร้างความมั่นคงให้ใจคนก่อน พร้อมกับทำบัญชีรายชื่อ เตรียมย้ายพลเรือนชุดแรก เขาจะส่งคนไปช่วย

เพื่อให้แน่ใจว่าการย้ายจะราบรื่น หลินโม่เสนอให้เมืองใหม่และฟางโจวร่วมมือกัน กวาดล้างเส้นทางการย้าย

เรื่องนี้ กัปตันย่อมไม่ปฏิเสธ

หลังจากหารือรายละเอียดบางอย่างแล้ว หลินโม่ก็วางสาย

เดินมาที่ประตูร้านขายของชำ เย่อิงก็นำเถี่ยซานและคนอื่นๆ เดินเข้ามา

“เจ้านายคะ ครั้งนี้ไปรับกัปตัน ระหว่างทางเจอซอมบี้สามระลอก รวมสามร้อยเจ็ดสิบสองตัว กำจัดหมดแล้วค่ะ”

หลินโม่พยักหน้า แล้วถามอย่างสบายๆ ว่า “พวกเขาแสดงออกเป็นอย่างไรบ้าง?”

“แย่มากค่ะ” การประเมินของเย่อิงไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ “ครั้งแรกที่ปะทะศัตรู วุ่นวายเหมือนโจ๊กหม้อหนึ่ง สิ้นเปลืองกระสุนจำนวนมาก”

เถี่ยซานและพี่น้องใต้บังคับบัญชาของเขา ร่างกายแข็งทื่อในทันที ก้มหน้าไม่กล้าสบตาหลินโม่

พวกเขารู้สึกว่าตัวเองทำพลาด ทำให้คุณหลินผิดหวัง เสียหน้าหน่วยองครักษ์ของเมืองใหม่จนหมดสิ้น

บางที พวกเขาอาจจะเหมาะที่จะกลับไปขนอิฐที่ไซต์ก่อสร้างจริงๆ

หลินโม่มองดูเถี่ยซานและคนอื่นๆ อย่างเงียบๆ

ความเงียบ ทรมานยิ่งกว่าการดุด่าใดๆ

น่องของโหวจื่อเริ่มเป็นตะคริวอีกครั้ง เขาเม้มปากแน่น ถึงจะไม่ทำให้ตัวเองสั่น

“เงยหน้าขึ้น”

เสียงของหลินโม่เรียบง่าย

ชายยี่สิบคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

บนใบหน้าของพวกเขา มีความละอายใจ, ความท้อแท้, และความไม่พอใจเล็กน้อย

“เย่อิงบอกว่า พวกคุณสู้ได้ห่วยมาก”

คำพูดของหลินโม่ตรงไปตรงมา เหมือนมีดที่แทงเข้าไปในใจของทุกคน

เถี่ยซานกำหมัดแน่น

“แต่ว่า” หลินโม่เปลี่ยนเรื่อง “พวกคุณรอดชีวิตกลับมา”

“พวกคุณขับไล่ซอมบี้ไปสามร้อยกว่าตัว ไม่มีใครตาย หรือแม้กระทั่งไม่มีใครบาดเจ็บสาหัส”

“ครั้งแรกที่ลงสนามรบ ทำได้ขนาดนี้ ไม่น่าอาย”

เถี่ยซานและคนอื่นๆ ต่างก็นิ่งไป

พวกเขาจินตนาการถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน ถูกดุด่า, ถูกลงโทษ, ถูกไล่ออกจากหน่วยองครักษ์ แต่ไม่คิดว่า จะได้ยินคำพูดแบบนี้

“ฉันถามพวกคุณ” สายตาของหลินโม่กวาดมองใบหน้าของพวกเขาทุกคน “ปืนในมือของพวกคุณ ใช้ดีไหม?”

“ใช้ดีครับ!” โหวจื่อตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัว เสียงแตกเพราะความตื่นเต้น

คนอื่นๆ ก็ได้สติ

“ใช้ดีครับ!”

“โคตรดีเลยครับ!”

“มีปืนกระบอกนี้ ต่อให้ซอมบี้มาอีกเท่าไหร่พ่อก็ไม่กลัว!”

เสียงตะโกนดังขึ้นเป็นระยะ อารมณ์ที่ถูกเก็บกดไว้ ในที่สุดก็มีที่ระบาย

“งั้นก็จำความรู้สึกของวันนี้ไว้” หลินโม่ยกมือขึ้น กดเสียงของพวกเขาลง “จำไว้ว่าพวกคุณรอดชีวิตมาได้อย่างไร และจำข้อผิดพลาดทั้งหมดที่พวกคุณทำไว้ด้วย”

“เย่อิงบอกพวกคุณแล้วว่า ถ้ารอดชีวิตกลับมา พวกคุณคือสิบเอกรุ่นแรกของหน่วยองครักษ์”

“ตอนนี้ ฉันจะมาทำตามสัญญา”

“เย่อิง”

“ค่ะ”

“เอาของมา”

เย่อิงโบกมือ สมาชิกหน่วยคมมีดราตรีหลายคนก็ยกกล่องใบหนึ่งเข้ามา กล่องเปิดออก ข้างในคือชุดฝึกสีเทาเข้มใหม่เอี่ยมเป็นตั้งๆ กับอินทรธนูทองเหลืองที่สลักลายปืนไรเฟิลไขว้ยี่สิบอัน

สิบเอก

พวกเขากลายเป็นสิบเอกจริงๆ!

ขอบตาของเถี่ยซานแดงก่ำในทันที ไม่ใช่เพราะความดีใจ แต่เป็นเพราะอารมณ์ที่ซับซ้อนกว่านั้น

พวกเขาสู้ได้ห่วยแตกขนาดนั้น แทบจะกลายเป็นตัวตลก เมื่อเทียบกับทหารของฟางโจวแล้ว ก็เหมือนโคลนกองหนึ่ง แต่คุณหลินก็ยังคงยอมรับผลงานของพวกเขา

ความรู้สึกที่ถูกไว้วางใจนี้ ทำให้เขาซาบซึ้งยิ่งกว่ารางวัลใดๆ

“เถี่ยซาน!” เย่อิงตะโกน

“ครับ!” เถี่ยซานยืดอกตรงสุดตัว ใช้แรงทั้งหมดตอบกลับ

“ออกจากแถว!”

เถี่ยซานก้าวเท้าที่ยังคงแข็งทื่ออยู่บ้าง เดินมาอยู่หน้าแถว

หลินโม่หยิบชุดฝึกชุดหนึ่งออกมาจากกล่องด้วยตัวเอง แล้วยื่นให้เขา

“เปลี่ยนซะ”

มือของเถี่ยซานสั่นเล็กน้อย เขารับชุดนั้นมา รู้สึกว่ามันหนักอึ้ง เขาทอดเสื้อผ้าเก่าที่เต็มไปด้วยกลิ่นดินปืนและคราบเลือดบนตัวออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่

สุดท้าย หลินโม่ก็ติดอินทรธนูทองเหลืองนั้นลงบนบ่าของเขาด้วยตัวเอง

ร่างกายของเถี่ยซานสั่นเล็กน้อย

“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณไม่ใช่ทหารธรรมดา” หลินโม่มองเขา “คุณเป็นสิบเอก เป็นแบบอย่างของพวกเขา และยังเป็นที่พึ่งของพวกเขาด้วย”

“ชีวิตของพี่น้องใต้บังคับบัญชาคุณ ครึ่งหนึ่งอยู่ในมือคุณ”

“ครับ!” เสียงของเถี่ยซานแหบแห้ง เขารู้สึกเหมือนมีก้อนไฟอุดอยู่ในลำคอ

“กลับไป”

เถี่ยซานทำความเคารพที่ยังไม่ค่อยได้มาตรฐาน แล้วหันหลังกลับไปที่แถว พี่น้องสิบเก้าคนที่อยู่ข้างหลังเขา ต่างก็มองเขาด้วยสายตาที่ผสมปนเปไปด้วยความอิจฉาและความยำเกรง

“คนต่อไป โหวจื่อ!”

“ครับ!”

โหวจื่อแทบจะกระโดดออกจากแถว

เมื่ออินทรธนูที่หนักอึ้งติดลงบนบ่าของเขา เขาก็รู้สึกว่าตัวเองทั้งคนเปลี่ยนไป ความกลัวและความขี้ขลาด ราวกับถูกถอดออกไปพร้อมกับเสื้อผ้าเก่าชุดนั้น

ชายยี่สิบคน เดินเข้าไปทีละคน รับเกียรติยศและความรับผิดชอบที่เป็นของพวกเขา

เมื่อคนสุดท้ายกลับเข้าแถว สิบเอกที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งยี่สิบคน สวมชุดฝึกใหม่เอี่ยม ประดับอินทรธนูทองเหลือง ยืนเรียงสองแถวอย่างเป็นระเบียบ

อย่างที่ว่าคนงามเพราะแต่ง ทหารใหม่ของเถี่ยซานและพวก อารมณ์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในพริบตา

อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel Lucky

หลินโม่มองพวกเขา ใบหน้าปรากฏความพึงพอใจ

“โควต้าของหน่วยองครักษ์ใกล้จะเต็มแล้ว ต่อไปนี้จะเป็นการฝึกที่หนักหน่วง”

“ส่วนพวกคุณในฐานะสิบเอกรุ่นแรก ปริมาณการฝึกเพิ่มเป็นสองเท่า!”

“พวกคุณไม่เพียงแต่ต้องเรียนรู้วิธียิงปืน แต่ยังต้องเรียนรู้วิธีบังคับบัญชา, วิธีประสานงาน, และวิธีใช้สมองในสนามรบ”

“เย่อิงจะนำพวกคุณด้วยตัวเอง”

“พวกคุณแต่ละคน จะต้องนำทหารใหม่สิบห้าคน ฉันจะไม่ให้เวลาพวกคุณมากนัก อย่างมากก็สามวัน พวกคุณจะต้องออกภารกิจครั้งแรก”

“ทำได้ไหม?”

“ได้ครับ!”

ชายยี่สิบคนตะโกนพร้อมกัน เสียงรวมเป็นหนึ่ง ดังก้องไปทั่วไซต์ก่อสร้าง