ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - บทที่ 258 ดินแดนลี้ลับโบราณ
ในบรรดายอดเขาทั้งเก้าของนิกายเทียนเต๋า ลั่วเสวียนถือเป็นผู้ที่อายุน้อยที่สุดแต่มีพรสวรรค์สูงที่สุด นางเกิดมาพร้อมกับกระดูกกระบี่และจิตแห่งกระบี่ มีความเข้าใจในวิถีกระบี่ที่ลึกล้ำอย่างยิ่ง
ครั้งนั้น ผู้อาวุโสแห่งนิกายกระบี่อู๋เหลียงถึงกับยอมแลกเหมืองศิลาวิญญาณและเคล็ดวิชาศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงเพื่อขอรับลั่วเสวียนเป็นศิษย์
แต่ผู้นำนิกายเทียนเต๋าปฏิเสธในทันที
อย่างไรก็ตาม ผู้อาวุโสแห่งนิกายกระบี่อู๋เหลียงกลับกล่าวว่า ลั่วเสวียนมีศักยภาพในการเป็นจักรพรรดิกระบี่ เกิดมาพร้อมกับกระดูกกระบี่และจิตแห่งกระบี่ หากทะลวงถึงระดับนักบุญยุทธ์ได้ จะต้องเปล่งประกายเจิดจรัสและมีพลังต่อสู้ที่ไร้เทียมทาน
เพราะฉะนั้น หากจะพูดว่าผู้ที่นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าอยากกำจัดมากที่สุด ก็คงไม่พ้นลั่วเสวียน!
ทว่า สิ่งที่ซูเฉินไม่เข้าใจก็คือ ขณะนี้ลั่วเสวียนกำลังปิดด่านฝึกตนอยู่ภายในนิกายเทียนเต๋า หากเป้าหมายของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าคือลั่วเสวียนจริง พวกเขาจะจัดการกับนางอย่างไร?
ไม่อาจยกทัพใหญ่มาบุกโจมตีได้แน่ เพราะนั่นอาจกลายเป็นสงครามล้างนิกาย และพวกเขาเองก็ไม่ได้เปรียบเท่าใดนัก
“อาจารย์กำลังปิดด่านเพื่อทะลวงสู่ระดับนักบุญยุทธ์ หรือว่าจะอยู่ใน…ดินแดนลี้ลับโบราณ?”
ร่างของซูเฉินสั่นสะท้าน
นิกายเทียนเต๋ามีดินแดนลี้ลับสามแห่ง ได้แก่ ดินแดนลี้ลับลั่วเซี่ย ดินแดนลี้ลับหยวนหลิง และดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาล
ดินแดนลี้ลับลั่วเซี่ยเป็นสถานที่ฝึกตนของผู้อาวุโสและศิษย์จำนวนมาก เป็นโลกใบเล็กที่บรรพชนรุ่นแรกเปิดขึ้น มีทั้งสัตว์อสูรและสมบัติล้ำค่าอยู่ภายใน
ดินแดนลี้ลับหยวนหลิงมีความพิเศษยิ่ง เป็นขุมสมบัติอันล้ำค่า ทุกครั้งที่เปิดต้องแลกด้วยต้นทุนมหาศาล ไม่สามารถเปิดได้ตามใจชอบ
ส่วนดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลนั้นยิ่งลึกลับขึ้นไปอีก
ที่มาของดินแดนแห่งนี้ไม่มีใครสามารถสืบหาต้นตอได้อีกต่อไป บางตำนานกล่าวว่ามันเกี่ยวข้องกับแดนเทพเจ้า ภายในมีโลกใบเล็กที่กว้างใหญ่ไพศาลอย่างยิ่ง แต่ก็แร้นแค้นและเต็มไปด้วยภัยอันตราย มีความลับมากมายและไม่ค่อยมีใครเปิดใช้งาน
ดินแดนลี้ลับลั่วเซี่ยและหยวนหลิงตั้งอยู่ภายในนิกายเทียนเต๋า แต่ดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลนั้นต่างออกไป หากมีผู้พบทางเข้าสามารถเข้าได้เช่นกัน
เดิมทีซูเฉินคิดว่าลั่วเสวียนเข้าสู่ดินแดนลี้ลับลั่วเซี่ย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่านางอาจไปยังดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาล
“ปิดด่านฝึกตนในดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาล เป็นสิ่งที่ผู้คนไม่คาดคิดมาก่อน! หากผู้คนของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าแอบซุ่มโจมตีในที่นั้นจริง อาจารย์ตกอยู่ในอันตรายแน่…”
แววตาของซูเฉินจริงจังอย่างยิ่ง
เขารู้สึกว่าเขาอาจคาดเดาความจริงได้แล้ว
“ฮวาตู เป้าหมายที่แท้จริงของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า คือการซุ่มโจมตีอาจารย์ลั่วเสวียนของข้าในดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลใช่หรือไม่?!”
น้ำเสียงของซูเฉินดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง เขาหันขวับไปจ้องหน้าฮวาตู
ฮวาตูตกตะลึง ดวงตาแวบวาบไปด้วยความงุนงง: “ดินแดนลี้ลับโบราณ? ที่แห่งนั้นคือที่ใด? ข้าไม่รู้!”
แต่แม้เขาจะเสแสร้งอย่างแนบเนียน ซูเฉินก็ยังจับได้ถึงความตกใจในแววตาของเขา
ฮวาตู เจ้ารู้แน่นอน!
และนั่นก็ยิ่งยืนยันว่าการคาดเดาของซูเฉินถูกต้อง
“อะไรนะ?!”
คิงคงกับเฉินเชียนซุนก็อุทานออกมา
แม้การคาดเดาของซูเฉินจะแม่นยำ แต่พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจ คิดว่านี่อาจเป็นเป้าหมายที่แท้จริงของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า
หากลั่วเสวียนเสียชีวิตจริง นิกายเทียนเต๋าจะต้องได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง!
มันร้ายแรงกว่าการเสียเหมืองศิลาวิญญาณหลายแห่งเสียอีก
“พี่ใหญ่ นี่แปลว่าอาจารย์กำลังปิดด่านอยู่ในดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาล?”
คิงคงเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“หากมีอะไรเกิดขึ้นกับอาจารย์และศิษย์พี่ใหญ่แล้วล่ะก็…”
สีหน้าของเฉินเชียนซุนก็ซีดเผือด ไม่กล้านึกถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา
นั่นย่อมเป็นสิ่งที่นิกายเทียนเต๋าไม่อาจรับมือได้เด็ดขาด!
“เวลาไม่รอใคร ศิษย์น้อง เรากลับไปนิกายเดี๋ยวนี้เพื่อแจ้งข่าวต่อผู้นำ! อาจารย์ลั่วเสวียนและศิษย์พี่ใหญ่ต้องปลอดภัย!”
คิงคงกล่าวอย่างร้อนรน
“ไม่ทันแล้ว!”
ซูเฉินส่ายหน้า
ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่เขาโม่เฉิง ซึ่งอยู่ห่างจากนิกายเทียนเต๋าเกือบแสนลี้ แม้จะบินด้วยความเร็วของราชายุทธ์ ก็ยังต้องใช้เวลาหลายวัน
ถึงตอนนั้น ลั่วเสวียนอาจประสบเคราะห์ไปแล้ว
“ศิษย์พี่รอง เจ้ากับเชียนซุนกลับนิกายทันที แล้วแจ้งข่าวนี้ต่อผู้นำนิกาย ข้าจะหาทางเข้าสู่ดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลด้วยตนเอง!”
ซูเฉินกล่าว
“เข้าสู่ดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลจากที่นี่? แต่ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีทางเข้าสู่ดินแดนนั้นที่เขาโม่เฉิงนี่นา?”
คิงคงถามอย่างสงสัย
“ถ้าไม่มี ก็สร้างขึ้นมา! วางใจเถิด ข้ามีวิธีของข้า!”
ในดวงตาของซูเฉินวาบวับไปด้วยความเยียบเย็น เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ศิษย์พี่รอง ข้าจะไปกับซูเฉินเข้าสู่ดินแดนลี้ลับ ข้าเคยเข้าไปในดินแดนนั้นมาก่อน ข้าจะเป็นผู้นำทางให้เขาเอง!”
เฉินเชียนซุนกล่าวอย่างรวดเร็ว
“ตกลง! อย่าชักช้า ศิษย์พี่รอง เจ้ากลับนิกายทันที พาฮวาตูกลับไปด้วย อาจยังมีประโยชน์กับพวกเรา!”
ซูเฉินพยักหน้า
ฟุ่บ!
เขาชี้นิ้วกลางอากาศ สองสายเพลิงก็พุ่งออกจากร่างของคิงคงและเฉินเชียนซุนในทันที
ในขณะที่พวกเขาสนทนากัน ซูเฉินได้กระตุ้นเพลิงแท้กลืนสรรพสิ่งให้เข้าไปในร่างของทั้งสองเพื่อล้างพลังปีศาจออกและรักษาบาดแผล
ตอนนี้ พลังปีศาจในร่างของพวกเขาได้ถูกเผาผลาญจนหมดสิ้นแล้ว!
บวกกับพลังลึกลับของโอสถสร้างสรรค์ ไม่นานบาดแผลทั้งหมดก็จะฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์
“ศิษย์น้อง เชียนซุน เจ้าทั้งสองต้องระวังตัวให้มาก!”
ในดวงตาของคิงคงเต็มไปด้วยความกังวล แต่เขาก็ลุกขึ้นตัดสินใจอย่างเด็ดขาด คว้าตัวฮวาตูที่ไร้เรี่ยวแรงเหมือนสุนัขตายไว้ แล้วทะยานขึ้นสู่ฟ้าและบินจากไปด้วยความเร็วสูง
เขาต้องกลับไปแจ้งข่าวแก่ผู้นำนิกายให้เร็วที่สุด!
“ซูเฉิน เราจะเข้าสู่ดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลได้อย่างไร?”
เฉินเชียนซุนจ้องซูเฉินด้วยดวงตากลมโตเปล่งประกาย เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น