ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 358 หอสมบัติว่านเป่าแห่งแดนว่านเป่า
ตอนที่ 358 หอสมบัติว่านเป่าแห่งแดนว่านเป่า
ลึกเข้าไปในนครโบราณหนานหวง
เบื้องหน้าเป็นม่านแสงเจิดจ้าดั่งสายน้ำเทที่ไหลลงมาจากทางช้างเผือก งดงามดั่งสายน้ำตก เมื่อมองผ่านม่านแสงจะเห็นโลกโบราณลี้ลับแฝงไว้ภายใน
เมื่อมาถึงหน้าม่านแสง ป้ายโบราณในมือของฉินมู่หยิงส่องแสงประหลาดขึ้นมาทันที จากนั้นม่านแสงพลันแหวกออก ประตูแสงบานหนึ่งปรากฏขึ้น
จากนั้น ภายใต้การนำของฉินมู่หยิง ซูเฉินก็เดินผ่านประตูแสงนั้นเข้าไป
ตูม!
แสงเจิดจ้าแล่นวาบต่อหน้าต่อตา และซูเฉินก็ปรากฏตัวในโลกโบราณแห่งหนึ่ง
เบื้องหน้าเป็นภูเขาสลับซับซ้อนเขียวชอุ่ม มีต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่าน พุ่มไม้แน่นหนาจนบดบังแสงอาทิตย์
พลังวิญญาณในสถานที่แห่งนี้เข้มข้นเป็นอย่างยิ่ง จนควบแน่นเป็นหมอกวิญญาณลอยคลุมทั่วทั้งภูเขา มองไกล ๆ จะเห็นแสงสีมงคลสาดส่องและลำแสงมากมาย
ตำหนักต่าง ๆ หอคอยและพระราชวังโบราณแทรกอยู่กลางขุนเขาเงียบสงบ เถาวัลย์เก่าแก่ สมุนไพรล้ำค่า น้ำตกและธารา สัตว์หายากแปลกประหลาดเดินไปมาในหุบเขา และนกวิเศษบินว่อนไปในห้วงอากาศ
บางครั้งจะเห็นผู้คนเหินลอยกลางนภา ล่องลอยดั่งภาพฝัน
ดั่งแดนเทพเจ้า!
“ซูเฉิน ที่นี่คือแดนว่านเป่า และเป็นที่ตั้งของสำนักหอสมบัติว่านเป่าของข้า!”
ฉินมู่หยิงกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ
ในบรรดานิกายศักดิ์สิทธิ์ทั้งเจ็ด มีเพียงหอสมบัติว่านเป่าเท่านั้นที่มีรากฐานลึกซึ้งถึงเพียงนี้ โดยเปิดโลกน้อยแห่งหนึ่งที่เทพเจ้าเคยสร้างขึ้นมาใช้เป็นที่ตั้งของนิกาย
แดนว่านเป่ามีรัศมีหลายแสนลี้ มีศิษย์นับแสนคน มีสวนสมุนไพร เหมืองหินวิญญาณ และของวิเศษธรรมชาติจำนวนมาก
นี่แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของหอสมบัติว่านเป่า!
นอกจากนี้ แดนว่านเป่ายังเป็นโลกน้อยที่เทพเจ้าเปิดสร้างไว้ และเหล่าบรรพชนของหอสมบัติว่านเป่าได้เสริมความแข็งแกร่งด้วยค่ายกลหลากหลาย
แม้แต่จักรพรรดิยุทธ์เองก็ยากจะบุกฝ่าเข้ามาในแดนว่านเป่าได้ง่ายดาย
เว้นเสียแต่ว่าจะถูกทรยศจากภายใน หอสมบัติว่านเป่าจึงเปรียบได้กับป้อมปราการที่ไม่มีวันแตก!
“ช่างน่าทึ่งยิ่งนัก!”
ซูเฉินชื่นชมอยู่ในใจ
เขาคิดว่าเมื่อพลังบ่มเพาะของเขาทะลุถึงขั้นจักรพรรดิยุทธ์ บางทีเขาอาจสามารถค้นหาโลกน้อยแห่งหนึ่งเพื่อสร้างเป็นฐานของนิกายเทียนเต๋า
เช่นนี้ นิกายเทียนเต๋าก็จะพ้นจากอันตรายแห่งการล่มสลายอย่างแท้จริง
เช่นเดียวกับชาติที่แล้ว หากนิกายเทียนเต๋ามีแดนว่านเป่าเป็นที่ตั้งของสำนัก ก็คงไม่ล่มสลาย
“หอสมบัติว่านเป่าของข้าแบ่งเป็นสองตำหนัก แปดยอดเขา และสามสิบหกวิหาร มีศิษย์นับแสนคน คู่แข่งของข้าในตำแหน่งทายาทประมุขในครั้งนี้คือ ตำหนักโอสถ หนึ่งในสองตำหนักนั้น!”
ฉินมู่หยิงกล่าวอย่างช้า ๆ
นางอธิบายสถานการณ์ของหอสมบัติว่านเป่าให้ซูเฉินฟัง
สองตำหนักคือ ตำหนักโอสถ และตำหนักพลังวิญญาณ ดูแลเรื่องโอสถและพลังชี่ตามลำดับ ทว่าประมุขของหอสมบัติว่านเป่านั้นมักมาจากตำหนักโอสถ ส่วนตำหนักชี่จึงเป็นเพียงฝ่ายสนับสนุน
ฉินมู่หยิงเป็นบุตรีของประมุขหอสมบัติว่านเป่า แต่เจ้าตำหนักโอสถคือผู้อาวุโสสูงสุดนาม หลิวเต้าเจิน!
หลิวเต้าเจินมีศิษย์เอกชื่อ เสวียนหมิง ผู้มีพลังจิตแต่กำเนิดและพรสวรรค์ด้านโอสถน่าหวาดกลัว ปัจจุบันเขาเป็นนักปรุงโอสถศักดิ์สิทธิ์แล้ว!
และเสวียนหมิงก็คือคู่แข่งสำคัญของฉินมู่หยิง
“ซูเฉิน แม้พลังจิตของข้าจะบรรลุถึงระดับเจ็ดแล้ว สามารถปรุงโอสถศักดิ์สิทธิ์ระดับเจ็ดได้ แต่ด้านพรสวรรค์การปรุงโอสถ ข้ายังเทียบเสวียนหมิงไม่ได้เลย!”
ฉินมู่หยิงถอนหายใจเบา ๆ
“เสวียนหมิง?”
แววตาของซูเฉินปรากฏประกายคมกริบ
หากเขาจำไม่ผิด เสวียนหมิงแห่งหอสมบัติว่านเป่าคืออัจฉริยะด้านโอสถ และได้เป็นนักปรุงโอสถศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่อายุยังน้อย
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ในชาติก่อน เสวียนหมิงผู้นี้ดูเหมือนจะฝึกพลังมารนอกรีต และในที่สุดก็ตกสู่หนทางมาร!
เพราะเสวียนหมิง คนในป่าตะวันออกนับสิบล้านคนถูกสังเวยและหลอมเป็นโอสถมารระดับเก้า จนทำให้จักรพรรดิมารฟื้นคืนชีพ และก่อกรรมหนักอันมหันต์!
ซูเฉินไม่คาดคิดเลยว่าผู้ที่แข่งขันกับฉินมู่หยิงจะเป็นเสวียนหมิง!
“ซูเฉิน ตามเหตุผลแล้ว พรสวรรค์ข้าเทียบเสวียนหมิงไม่ได้ ข้าควรถอยและให้เขาเป็นทายาทประมุขหอสมบัติว่านเป่าเสีย ทว่าในใจข้ารู้สึกว่าเสวียนหมิงมีบางอย่างผิดปกติ หากเขาได้เป็นทายาทประมุข อาจทำให้หอสมบัติว่านเป่าตกอยู่ในหายนะ ข้าจึงต้องสู้เพื่อตำแหน่งนี้ให้ได้!”
ฉินมู่หยิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง