ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 354 อู๋เฉียนคุน
ตอนที่ 354 อู๋เฉียนคุน
“ท่านผู้อาวุโสอู๋ ท่านกล่าวเกินไปแล้ว!”
ซูเฉินกล่าวพลางยิ้มอย่างสงบ
จากนั้นเขาก็เปิดประตูออก อาหมิงและลั่วลั่วที่รออยู่ด้านนอกด้วยความร้อนรนก็พุ่งเข้ามา
เมื่อพวกเขาเห็นอู๋เฉียนคุนยืนอยู่ตรงนั้น ต่างก็ถึงกับตกตะลึง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและยินดีอย่างยิ่ง
“ท่านพ่อ!”
อาหมิงและลั่วลั่วตะโกนขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะวิ่งเข้ามาโผกอดอู๋เฉียนคุนแน่น
ดวงตาของอู๋เฉียนคุนก็พลันแดงก่ำ
เขามีชีวิตอยู่มานับพันปี ถูกทรมานด้วยโรคภัยมาเป็นเวลานาน ได้ผ่านความเป็นความตายมาอย่างโชกโชน แต่สิ่งเดียวที่เขายังห่วงใย คือบุตรธิดาผู้นี้
อู๋หมิง!
อู๋ลั่วลั่ว!
โดยเฉพาะในช่วงหลายปีที่พำนักอยู่ในนครโบราณหนานหวง อู๋หมิงและอู๋ลั่วลั่วต้องทนทุกข์มากมายเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของเขา
“ลูกที่ดี พวกเจ้าลำบากกันมากแล้ว!”
อู๋เฉียนคุนกอดอู๋หมิงและอู๋ลั่วลั่วไว้แน่น กล่าวอย่างช้า ๆ
เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ซูเฉินและเฟิงเหวินเทียนต่างไม่กล้ารบกวน พวกเขาหันหลังกลับออกจากห้องอย่างเงียบ ๆ แล้วมายืนรอที่ลานบ้าน
“บุตรศักดิ์สิทธิ์ซูเฉิน ครั้งนี้ท่านช่วยผู้ยิ่งใหญ่ไว้ได้จริง ๆ! ข้าไม่เคยคาดคิดเลยว่า นักบุญค่ายกล อู๋เฉียนคุน จะยังมีชีวิตอยู่ น่าเสียดายที่วิญญาณของเขาถูกทำลาย จุดตันเถียนของเขาถูกทำลาย พลังชีวิตพังทลาย บัดนี้กลายเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่มีพลังยุทธ์อีกต่อไป…”
เฟิงเหวินเทียนกล่าวอย่างแผ่วเบา ดวงตาเต็มไปด้วยความสะเทือนใจและโศกเศร้า
ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นอัจฉริยะ ถึงขั้นสามารถผนึกทะเลอเวจีและกอบกู้ถิ่นทุรกันดารตะวันออกไว้ด้วยพลังของตนเพียงคนเดียว แต่บัดนี้กลับตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
“พลังชั่วร้ายในร่างของเขาไม่น่าจะหลงเหลือมาจากเมื่อพันปีก่อน ดูแล้วน่าจะเป็นบาดแผลที่ได้รับเมื่อไม่นานมานี้! และด้วยระดับพลังของเขาในตอนนี้ เกรงว่าไม่อาจเดินทางไปไกลได้!”
ซูเฉินกล่าวช้า ๆ ดวงตาทอประกายความลึกล้ำ
“บุตรศักดิ์สิทธิ์ซูเฉิน ท่านหมายความว่า… มีปีศาจนอกดินแดนแฝงตัวอยู่ในนครโบราณหนานหวงอย่างนั้นหรือ?!”
ร่างของเฟิงเหวินเทียนพลันสั่นสะท้าน แววตาเต็มไปด้วยความเฉียบคม
ที่นี่คือนครโบราณหนานหวง แหล่งที่ตั้งของหอสมบัติว่านเป่า
หากปีศาจนอกดินแดนแฝงตัวเข้ามาได้ เรื่องนี้ย่อมร้ายแรงยิ่ง!
“ข้าเพียงแค่สงสัย ยังต้องถามรายละเอียดจากท่านอาวุโสอู๋ให้แน่ชัด!”
ซูเฉินกล่าวช้า ๆ
ไม่นาน อู๋เฉียนคุนก็พาบุตรทั้งสองเดินมายังลานบ้าน
“ขอบพระคุณท่านเป็นอย่างยิ่งที่ช่วยชีวิตท่านพ่อไว้ ข้ากับน้องสาวไม่มีสิ่งใดทดแทนบุญคุณยิ่งใหญ่นี้ได้ ขอแสดงความเคารพจากใจจริง!”
อู๋หมิงและอู๋ลั่วลั่วยืนอยู่เบื้องหน้าซูเฉิน ดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง โค้งคำนับลึกให้แก่ซูเฉิน
“รีบลุกขึ้นเถิด ไม่ต้องเกรงใจ! พูดก็พูดเถอะ ข้ายังขโมยของสืบทอดตระกูลของพวกเจ้าไป ถือว่าข้าเป็นฝ่ายได้เปรียบเสียอีก!”
ลูกแก้วคริสตัลปรากฏขึ้นในฝ่ามือของซูเฉิน เขายิ้มเล็กน้อย
เขายื่นลูกแก้วคริสตัลคืนให้อู๋เฉียนคุน
แม้ซูเฉินจะรู้ว่าภายในลูกแก้วนั้นบรรจุตาเทพในตำนาน แต่สุภาพชนย่อมไม่ยึดสิ่งที่ผู้อื่นรัก จึงคืนให้แก่อู๋เฉียนคุนโดยไม่ลังเล
ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาของซูเฉินแล้ว อู๋เฉียนคุนสำคัญยิ่งกว่าลูกแก้วนี้นัก
“ท่านอาวุโสจะทำอะไร? รับไว้เถอะ! ข้าได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นในนครโบราณหนานหวงแล้ว ต้องขอบคุณท่านที่ช่วยปกป้องบุตรทั้งสองของข้า ลูกแก้วคริสตัลนี้ยังไม่เพียงพอที่จะตอบแทนบุญคุณท่านด้วยซ้ำ ขออย่าปฏิเสธเลย!”
อู๋เฉียนคุนกล่าวด้วยท่าทางจริงจัง
ก่อนหน้านี้ตอนที่ซูเฉินช่วยชีวิตเขา แม้เขาจะรู้สึกซาบซึ้ง แต่ยังไม่ลึกซึ้งเท่ากับเมื่อได้รู้ว่าซูเฉินช่วยชีวิตอู๋หมิงและลั่วลั่วไว้
เป็นที่เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนนั้นสำคัญเพียงใดสำหรับเขา
“ตกลง! ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าจะรับไว้ก่อนก็แล้วกัน! ท่านอาวุโสอู๋ ข้ามีเรื่องอยากสนทนาด้วยสักหน่อย ข้าอยากรู้เรื่องราวที่ท่านประสบพบเจอในช่วงพันปีที่ผ่านมา!”
ซูเฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
เขาไม่ปฏิเสธอีกต่อไป และเก็บลูกแก้วคริสตัลไว้
“เจ้าต้องการรู้ที่มาของพลังชั่วร้ายใช่หรือไม่? ข้าจะบอกเจ้าให้ชัดเจน ความสงสัยของเจ้าถูกต้องแล้ว พลังชั่วร้ายในตัวข้ามาจากนครโบราณหนานหวงจริง ๆ!”
อู๋เฉียนคุนเชิญซูเฉินและเฟิงเหวินเทียนนั่งลงที่ลานบ้าน จากนั้นก็กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ในนครโบราณหนานหวงมีปีศาจนอกดินแดนจริง ๆ หรือ?”
เมื่อได้ยินคำของอู๋เฉียนคุน สีหน้าของเฟิงเหวินเทียนก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที