ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 350 ผู้อาวุโสสูงสุด เฟิ่งเหวินเทียน
ตอนที่ 350 ผู้อาวุโสสูงสุด เฟิ่งเหวินเทียน
ฟางจั่นสงเข้าใจทันทีว่า ครั้งนี้เขาอาจเจอกำแพงที่แท้จริงเข้าแล้ว
เขาไม่อาจมองเห็นระดับการบ่มเพาะของซูเฉิน แต่กลับสามารถใช้นิ้วสองนิ้วหนีบกระบี่ของตนไว้ได้ ด้วยพละกำลังร่างกายที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ซูเฉินจะเป็นยอดยุทธ์อาวุโสที่มีเคล็ดลับรักษารูปลักษณ์หนุ่มแน่หรือไม่?
หากเขาเป็นถึงขั้นนักบุญยุทธ์จริง ๆ เช่นนั้นวันนี้ตนย่อมมีเคราะห์ใหญ่!
แม้หอวั่นเป่าจะทรงอิทธิพล แต่ก็ไม่อาจไปล่วงเกินนักบุญยุทธ์โดยไร้เหตุผล
“ข้าบอกเจ้าแล้ว เจ้ายังไม่คู่ควรจะรู้ชื่อของข้า!”
ซูเฉินเอ่ยอย่างเยือกเย็น
จากนั้น นิ้วสองนิ้วของเขาก็เปล่งแสงทองเจิดจ้า พลังรุนแรงพลันปะทุขึ้น พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่ระเบิดออกจากนิ้วทั้งสอง
แกร๊ก!
มีเพียงเสียงดังแหลมเล็ก ก่อนที่กระบี่ของฟางจั่นสงจะปรากฏรอยร้าว และระเบิดแตกออกด้วยเสียงสนั่น!
ร่างของฟางจั่นสงสั่นสะท้าน แขนทั้งสองชาไร้เรี่ยวแรง ร่างกายแทบหมดสติ โลหิตพลุ่งพล่าน เขาต้องถอยร่นกลับไปด้านหลัง
สายเลือดสด ๆ ไหลจากมุมปาก!
ใบหน้าของเขากลายเป็นซีดเซียวในทันใด
รอบข้างพลันเงียบสนิท
“เขา…เขาเป็นนักบุญยุทธ์หรือไม่?”
ผู้คนรอบข้างมองซูเฉินด้วยสายตาเคารพและตื่นตระหนก
พลังต่อสู้ที่ซูเฉินแสดงออกมาเกินกว่าจินตนาการของพวกเขา
แม้แต่จักรพรรดิยุทธ์ก็ยังไม่กล้ารับกระบี่ของฟางจั่นสงเมื่อครู่นี้ได้อย่างตรง ๆ
แต่ซูเฉินทำได้ด้วยนิ้วสองนิ้วเท่านั้น!
ทุกคนไม่อาจห้ามใจให้สงสัยไม่ได้ในใจว่า ซูเฉินผู้นี้ เป็นนักบุญยุทธ์จริง ๆ หรือไม่?
โดยเฉพาะหยวนชิง ใบหน้าที่แต่เดิมเต็มไปด้วยความแค้น เพราะคิดว่าการปรากฏตัวของฟางจั่นสงจะสามารถสั่งสอนซูเฉินได้อย่างสาสม
แต่ไม่คาดคิดเลยว่า พลังต่อสู้ของซูเฉินจะน่ากลัวถึงเพียงนี้
แค่เพียงนิ้วสองนิ้วก็สามารถตรึงกระบี่ของฟางจั่นสงไว้ได้ ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือ?
ในดวงตาเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างทั้งร่างสั่นเทา
ดวงตาของอาหมิงและลั่วลั่วในเวลานี้ก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี
เมื่อครู่พวกเขาแทบจะสิ้นหวังแล้ว
นั่นก็เพราะชื่อเสียงของฟางจั่นสงเลวร้ายเกินไป!
พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่า ท้ายที่สุดผู้ชนะจะเป็นซูเฉิน
“คุณชายแข็งแกร่งถึงเพียงนี้! หากข้าแข็งแกร่งได้เหมือนท่าน ก็คงจะสามารถปกป้องพ่อกับน้องสาวได้แล้ว…”
อาหมิงคิดในใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“ผู้ใดบังอาจก่อเรื่องในเมืองโบราณหนานหวงของข้า?”
ในขณะนี้ เสียงชรากังวานก็ดังขึ้นจากกลางอากาศ
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะขนลุกพร้อมเงยหน้าขึ้นมอง
กลางอากาศ มีแสงเจิดจ้าปรากฏ
ชายชราในชุดป่าน ผมขาวเคราขาว ใบหน้าแดงเรื่อดูสง่างาม ดวงตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานักหนามองลงมาด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยปัญญา ปรากฏตัวอย่างเงียบเชียบกลางเวหา
เขาแผ่รัศมีพลังที่กว้างไกลจนหยั่งไม่ถึง ประหนึ่งกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับสวรรค์และปฐพี
“นั่น…นั่นคือจ้าวนคร?!”
“คารวะจ้าวนคร!”
มีผู้คนอุทานออกมา
ชายชราในชุดป่านกลางเวหาคือจ้าวนครของเมืองโบราณหนานหวง และเป็นผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอวั่นเป่า เฟิ่งเหวินเทียน!
เพียงแต่เฟิ่งเหวินเทียนเป็นนักบุญยุทธ์ที่ทรงพลัง ปกติจะเร้นกายในที่สงบ ไม่ค่อยปรากฏตัว กิจการต่าง ๆ ในเมืองโบราณหนานหวงล้วนเป็นหน้าที่ของรองจ้าวนครหลายคน
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า วันนี้เฟิ่งเหวินเทียนจะมาปรากฏตัวด้วยตนเอง!
“คารวะผู้อาวุโส! เจ้าเด็กนี่บังอาจอวดเบ่งรังแกผู้อื่น ลบหลู่หอวั่นเป่าของข้า สมควรตาย ผู้อาวุโสได้โปรดตัดสินให้ข้าด้วย!”
เมื่อฟางจั่นสงเห็นเฟิ่งเหวินเทียนปรากฏตัว ดวงตาก็เปล่งประกายทันที เขารีบเช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วค้อมกายคารวะกล่าว
“จ้าวนคร ข้าคือหยวนชิงแห่งตระกูลหยวน บรรพชนของข้าเคยมีไมตรีกับท่านมาก่อน ขอท่านโปรดเห็นแก่บรรพชนของข้า ฆ่าสัตว์ชั่วตนนั้น เพื่อล้างแค้นให้ข้าด้วยเถิด!”
หยวนชิงก็คุกเข่าลงต่อหน้าเฟิ่งเหวินเทียนด้วยความตื่นเต้น ชี้ไปที่ซูเฉินพร้อมพูดด้วยความโกรธแค้นสุดขีด
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะตะลึงงัน
ตอนนี้เฟิ่งเหวินเทียนปรากฏตัวแล้ว ครั้งนี้ซูเฉินคงจะลำบากแน่!
สายตาของเฟิ่งเหวินเทียนตกลงบนตัวซูเฉิน และพลันเขาก็รู้สึกสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย บนใบหน้าที่แต่เดิมทรงอำนาจบัดนี้กลับปรากฏรอยยิ้มเจิดจ้าขึ้นมา
เขาพลันกลายเป็นแสงพุ่งลงมาจากเวหาอย่างรวดเร็ว แล้วมายืนต่อหน้าซูเฉิน
“บุตรศักดิ์สิทธิ์ ซูเฉิน การที่ท่านมาถึงสถานที่เล็ก ๆ แห่งนี้ นับเป็นเกียรติยิ่งของข้า เฟิ่งเหวินเทียน ขออภัยที่มิได้ออกมาต้อนรับด้วยตนเอง”
เฟิ่งเหวินเทียนโค้งคำนับให้กับซูเฉิน พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม
รอยยิ้มนั้น ถึงกับเผยความประจบออกมาเล็กน้อย
ทุกคนต่างตกตะลึง!