ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 328 จักรพรรดิเทพปีศาจ โปรดจำไว้ ข้าคือ ซุนฉีหยาง

ตอนที่ 328 จักรพรรดิเทพปีศาจ โปรดจำไว้ ข้าคือ ซุนฉีหยาง

มังกรดำอิจฉาพลังเทพอย่างมาก

แต่ในขณะเดียวกันมันก็เข้าใจดีว่า ตอนนี้มันไม่อาจแตะต้องแก่นแท้ระดับเทพนั้นได้เลย มิเช่นนั้นหากสภาพร่างต้องห้ามเทพอสูรถูกทำลาย ทั้งมันและซูเฉินจะต้องตายแน่นอน

ในเมื่อเอาไม่ได้ ก็ทำลายเสียเลย

ตามแผนของมังกรดำ เพลิงกลืนสรรพสิ่งที่ซูเฉินทิ้งไว้จะถูกจุดขึ้นด้วยพลังปีศาจ ส่งผลให้แก่นแท้ระดับเทพกระตุ้นพลังต้นกำเนิดเพียงเล็กน้อย และเมื่อตัวตนต้องห้ามเทพอสูรถูกทำลาย มันจะระเบิดออกทันที

การระเบิดของตัวตนระดับเทพจะน่ากลัวเพียงใด?

แม้จะเป็นแก่นแท้ระดับเทพที่เหลือพลังอยู่น้อยนิด และแม้จักรพรรดิเทพปีศาจจะฝึกฝนร่างกายจนเป็นครึ่งเทพ แต่การระเบิดของแก่นแท้ระดับเทพก็เพียงพอจะสร้างบาดแผลสาหัสแก่เขา!

เมื่อถึงตอนนั้น บวกกับผลสะท้อนระหว่างเทพและปีศาจ ก็เพียงพอจะทำให้จักรพรรดิเทพปีศาจบาดเจ็บสาหัสได้เลยทีเดียว

นี่จึงเป็นเหตุผลที่ซูเฉินรู้สึกว่าแผนของมังกรดำนั้นช่างโหดเหี้ยม

แต่ซูเฉินก็ไม่ลังเล ทำตามแผนทันที เขาทิ้งเพลิงกลืนสรรพสิ่งไว้พันรอบแก่นแท้ระดับเทพอย่างระมัดระวัง

จากนั้น เขาก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า ยืนอยู่หน้าโลงผลึกแล้วกล่าวกับจักรพรรดิเทพปีศาจว่า

“ท่านจักรพรรดิเทพปีศาจ ข้าน้อยชื่อซุนฉีหยางแห่งนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า หากท่านคิดจะแก้แค้น ก็มาเยือนนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าเถอะ! แต่น่าเสียดายที่ท่านออกจากทะเลอเวจีไม่ได้หรอก!”

เมื่อกล่าวจบ ซูเฉินก็หันหลังกลับแล้วพุ่งออกจากห้องโถงทองสัมฤทธิ์ทันที

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า หลังจากที่เขากล่าวเช่นนั้น กลิ่นอายฆ่าฟันและความโกรธเกรี้ยวภายในโลงผลึกนั้นยิ่งพุ่งพล่านหนักขึ้นอีกหลายเท่า

“นายท่าน ท่านนี่มันร้ายกาจยิ่งนัก! ครานี้ซุนฉีหยางกับนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า คงหนีไม่พ้นการถูกล้างแค้นจนสิ้นซากแน่!”

มังกรดำหัวเราะอย่างชั่วร้าย

“ต่างคนต่างจัดการ!”

ซูเฉินยิ้มอย่างสงบ

เขาเร่งพลังเต็มที่ หลังจากออกจากห้องโถงทองสัมฤทธิ์ ก็บินด้วยความเร็วสูงสุดกลับไปยังหุบเขาเดิม

เขากับเย่วั่นหว่านนัดพบกันที่นั่น

ซูเฉินสัมผัสได้ว่า ไม่นานหลังจากที่เขาออกจากห้องโถง ก็มีรัศมีพลังอันน่าสะพรึงหลายสายเคลื่อนที่กลับมา

ต้องเป็นเก้าจักรพรรดิปีศาจแน่นอน!

ไม่นานนัก ซูเฉินก็กลับมาถึงหุบเขา

และเย่วั่นหว่านก็รออยู่ที่นั่นจริง ๆ

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

เมื่อเห็นซูเฉิน ดวงตาของเย่วั่นหว่านก็สว่างวาบขึ้นทันที

“สำเร็จแล้ว! แต่พวกเราต้องออกจากที่นี่ทันที ถ้าช้าเกินไปจะลำบากมาก!”

ซูเฉินกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

จากนั้น เขาก็โยนขวดโลหิตจักรพรรดิเทพปีศาจขวดหนึ่งให้เย่วั่นหว่าน

“เกิดอะไรขึ้น?”

เย่วั่นหว่านรับไว้แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ข้าใช้กลอุบายบางอย่าง ตอนนี้จักรพรรดิเทพปีศาจคงเกลียดข้าเข้าไส้ หากไม่รีบหนี ข้าคงไม่ปลอดภัยแน่!”

ซูเฉินพูดอย่างเคร่งขรึม

“เจ้ามิใช่ซุนฉีหยางใช่หรือไม่? เจ้าคือใครกันแน่?”

เย่วั่นหว่านจ้องเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ ดวงตาเป็นประกาย

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ใช่ซุนฉีหยาง?”

ซูเฉินตกใจเล็กน้อย

แม้แต่จักรพรรดิเทพปีศาจยังไม่อาจจับพิรุธจากเคล็ดวิชาขโมยฟ้าสลับตะวันของเขา แล้วเหตุใดเย่วั่นหว่านจึงรู้ได้?

“เจ้าพูดอยู่ตลอดว่าเจ้าคือซุนฉีหยาง หากเจ้าเป็นจริง คงไม่ต้องพูดซ้ำบ่อย ๆ หรอก สิ่งที่เจ้าทำมันเหมือนโยนความผิดให้ซุนฉีหยางมากกว่า! แสดงว่าซุนฉีหยางเป็นศัตรูของเจ้าใช่ไหมล่ะ?”

เย่วั่นหว่านยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาวิบวับ

“ดี! ข้าจะไม่ปิดบังเจ้าอีก ข้าชื่อซูเฉิน แห่งนิกายเทียนเต๋า!”

ซูเฉินยิ้มขื่น คลื่นแสงกระเพื่อมรอบตัว กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิม

เย่วั่นหว่านฉลาดหลักแหลมเฉียบแหลม ไม่มีอะไรปิดบังนางได้

“ซูเฉิน? เด็กหนุ่มหน้าตาดีเสียด้วยสิ! มานี่ให้พี่สาวดูใกล้ ๆ หน่อยสิ!”

เย่วั่นหว่านตะลึงไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มหวาน ดวงตาเป็นประกายระยิบ

ตูม!!

แต่ในขณะนั้นเอง ท้องฟ้าเบื้องไกลกลับสว่างวาบด้วยแสงปีศาจอันร้อนแรง ห้วงอากาศทั่วสารทิศสั่นสะเทือน พลังอาฆาตมหาศาลพุ่งทะลุฟ้าขึ้นมา

“ซุนฉีหยาง ข้าจะทำให้เจ้ารู้จักคำว่า ตายไม่ได้ อยู่ก็ไม่เป็น!!”

เสียงคำรามสะท้านฟ้าดังกึกก้องไปทั่วห้วงอากาศ

คลื่นพลังนั้นทำให้เหล่าปีศาจจากต่างแดนในทะเลอเวจีพากันตัวสั่น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

“จักรพรรดิเทพปีศาจตามมาฆ่าพวกเราแล้วหรือ?”

สีหน้าของเย่วั่นหว่านเปลี่ยนไปทันที

“รีบหนีเถอะ! แยกกันไป!”

ซูเฉินไม่พูดพร่ำ รีบพุ่งตัวเข้าไปในหุบเขา ทะลวงผ่านรอยแยกแห่งห้วงมิติ กลับสู่สถานที่ทดสอบของบุตรเทพทันที

ปัง!

พลังปีศาจอันน่าสะพรึงไล่ตามมาจากด้านหลัง ฉีกทำลายห้วงมิติเป็นริ้ว ๆ ช่องว่างระเบิดออก รอยแยกแผ่กระจายพังทลายเส้นทางจากสถานที่ทดสอบกลับสู่ทะเลอเวจี

ไม่รู้ว่าปีศาจจากต่างแดนจำนวนเท่าไร ถูกเผาเป็นจุณในพริบตา

“น่ากลัวเกินไปแล้ว! คาดไม่ถึงว่าจักรพรรดิเทพปีศาจจะฟื้นเร็วขนาดนี้ หากช้าเพียงก้าวเดียว พวกเราคงหนีไม่พ้นแน่!”

ซูเฉินพึมพำเสียงเบา

ไม่รู้ว่าเย่วั่นหว่านหนีรอดมาได้หรือไม่

แต่ด้วยความฉลาดของนาง น่าจะรอดมาได้

อีกอย่าง ที่นั่นเป็นเพียงร่างแยกของเย่วั่นหว่าน ต่อให้ถูกทำลาย ตัวจริงของนางก็ยังปลอดภัย ไม่เป็นปัญหา

“นายท่าน จักรพรรดิเทพปีศาจคงบาดเจ็บสาหัส มิเช่นนั้นคงไม่ออกตามล่าอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นนี้! เขาต้องโกรธท่านมากแน่ หากท่านกลับเข้าไปในทะเลอเวจีอีก คงถูกเขาตรวจพบทันทีแน่!”

มังกรดำเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น

“เขาไม่ได้เกลียดข้าหรอก เขาเกลียดซุนฉีหยาง!”

“ฮ่า ๆ ๆ จริงด้วย เขาเกลียดซุนฉีหยาง! แต่ถึงจักรพรรดิเทพปีศาจจะบาดเจ็บสาหัส ก็ไม่ใช่สิ่งที่นักบุญยุทธ์ทั่วไปจะต้านทานได้ หากเจ็ดนิกายศักดิ์สิทธิ์เข้าไปในทะเลอเวจี ข้าว่าคงเกิดเรื่องใหญ่แน่!”

มังกรดำกล่าวช้า ๆ

“กลับนิกายก่อนดีกว่า ข้าจะรายงานเรื่องนี้ต่อผู้อาวุโส! เนื้อและเลือดของจักรพรรดิเทพปีศาจถูกเก็บไว้ในมิติโกลาหลแล้ว เจ้ากลืนกินได้ตามสบายเพื่อเพิ่มพลัง!”

ซูเฉินเอ่ยเสียงหนักแน่น

“วางใจได้เลยนายท่าน! เมื่อข้ากลืนกินเนื้อเลือดจักรพรรดิเทพปีศาจจนพลังเพิ่มพูน ข้าจะช่วยท่านฆ่ามันด้วยมือข้าเอง!”

มังกรดำหัวเราะอย่างฮึกเหิม

ฟิ้ว!

ซูเฉินเหินลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ข้ามมหาสมุทร กลับสู่แผ่นดินรกร้าง

ขณะนั้นเอง ช่องทางมิติในแผ่นดินรกร้างก็ปรากฏขึ้น และร่างของซูเฉินก็พุ่งเข้าสู่มิตินั้น หายวับไปในพริบตา!