ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 325 สถานที่พักผ่อนของจักรพรรดิเทพปีศาจ
ตอนที่ 325 สถานที่พักผ่อนของจักรพรรดิเทพปีศาจ
“เจ้านั่นเป็นใคร? บังอาจนัก!”
หน้าโถงทองสัมฤทธิ์ เบื้องหน้าจักรพรรดิปีศาจ นักบุญปีศาจทั้งเก้าระเบิดเสียงคำราม ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน
พวกเขาไม่คาดคิดว่าค่ายกลอาคมของเขตต้องห้ามอันแข็งแกร่งจะถูกฟันฉีกออกได้เพียงหนึ่งกระบี่ หากรบกวนการหลับใหลของจักรพรรดิปีศาจ พวกเขาทั้งหมดล้วนต้องโทษถึงตาย
ตูม!
กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งพวยพุ่งออกมา ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย จับจ้องไปยังเย่วั่นหว่านทันที
“ข้าคือเทพธิดาปีศาจ เหตุใดพวกเจ้ายังไม่คารวะ?”
เย่วั่นหว่านยิ้มบาง พูดเสียงเรียบ
“เทพธิดาอันใด? เจ้าบังอาจรบกวนการหลับใหลของจักรพรรดิปีศาจ สมควรตาย!”
“ฆ่านางซะ!”
ดวงตาของนักบุญปีศาจทั้งเก้าแดงฉานเต็มไปด้วยความโกรธแค้น พวกเขาทะยานขึ้นฟ้า พุ่งเข้าหาเย่วั่นหว่านทันที
เย่วั่นหว่านเผยรอยยิ้มจางๆ กระบี่เวทสีดำในมือนางแผ่พลังทำลายล้างอันน่าสะพรึง ในพริบตา คลื่นกระบี่ยาวนับพันจ้างฉีกฟ้า ทะลวงเข้าใส่กลุ่มนักบุญปีศาจทั้งเก้า
แม้ต้องเผชิญหน้ากับนักบุญปีศาจทรงพลังทั้งเก้า เย่วั่นหว่านกลับไม่มีท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย การโจมตีของนางเด็ดขาดรุนแรง
“นางแข็งแกร่งมากจริงๆ!”
ซูเฉินที่ซ่อนตัวอยู่ด้านข้างตาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง
แม้ไม่รู้ระดับพลังที่แท้จริงของเย่วั่นหว่าน แต่เพียงร่างแยกของนาง กลับทรงพลังทัดเทียมนักบุญปีศาจในทะเลอเวจีแห่งนี้ได้
ครืน!
แสงกระบี่ของเย่วั่นหว่านปะทะเข้ากับนักบุญปีศาจทั้งเก้าในพริบตา ทำให้โพรงฟ้าสั่นสะเทือน ผืนดินสั่นไหวคล้ายแผ่นดินไหว
คลื่นพลังอันน่าสะพรึงแผ่ซ่านไปทั่ว
ร่างของเย่วั่นหว่านและนักบุญปีศาจทั้งเก้าสะท้านพร้อมกัน กระเด็นถอยหลังออกไปในทันที!
“ฆ่านาง!”
นักบุญปีศาจทั้งเก้ากระหายเลือด ทะยานขึ้นฟ้าตามไล่ล่าเย่วั่นหว่าน
ที่สำคัญ พวกเขาต่างพยายามหลีกเลี่ยงโถงทองสัมฤทธิ์ ไม่กล้ารบกวนการหลับใหลของจักรพรรดิปีศาจ ทำให้ศึกยิ่งห่างจากโถงมากขึ้นเรื่อยๆ
“โอกาสดี!”
แสงวาบผ่านดวงตาของซูเฉิน เขาแปลงร่างเป็นสายฟ้าดำ พลังลมหายใจหดหาย ซ่อนตัวแนบเนียน พุ่งตรงสู่เบื้องหน้าโถงทองสัมฤทธิ์ทันที
มือของซูเฉินวางแนบกับประตูสัมฤทธิ์ ความเย็นเยียบแผ่ซ่าน แต่กลับไม่มีค่ายกลหรือพันธนาการใด ๆ
ซูเฉินผลักประตูออกได้อย่างง่ายดาย
ร่างเขาพุ่งเข้าไป แล้วปิดประตูทันที
ภายในโถงสว่างจ้า ราวกับกลางวันแสก
แม้พลังปีศาจในโถงยังคงรุนแรง แต่ใจกลางโถงกลับเปล่งแสงเจิดจ้า ดุจมีสุริยันนิรันดร์สถิตอยู่ แผ่กระแสออร่าลึกลับออกมา
“นั่นคือ…”
ดวงตาของซูเฉินเปล่งแสง
เขาเห็นโลงผลึกใสสุกสว่างวางอยู่กลางโถง แสงสว่างที่เห็นเมื่อครู่ล้วนมาจากโลงนั้น
และในโลงผลึก คล้ายมีร่างหนึ่งนอนสงบอยู่
“นั่นคือจักรพรรดิเทพปีศาจหรือ?”
หัวใจของซูเฉินสั่นสะท้าน
เขาเก็บกลั้นลมหายใจ เดินเข้าไปช้า ๆ อย่างระมัดระวัง
ทั่วโถงอบอวลด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ สงบและบริสุทธิ์ ไม่มีแม้แต่เงามืดหรือพลังปีศาจอันน่าพรั่นพรึง ราวกับเป็นวิหารเทพเจ้า
ความรู้สึกนี้ทำให้ซูเฉินรู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
สถานที่นี้ใช่สถานที่หลับใหลของจักรพรรดิปีศาจจริงหรือ?
“นายท่าน ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล!”
เสียงของมังกรดำดังขึ้นในจิตของซูเฉิน
“เจ้ารับรู้ได้หรือไม่ว่า ร่างในโลงคือจักรพรรดิเทพปีศาจ?”
ซูเฉินถามในใจ
“ไม่น่าใช่! จักรพรรดิเทพปีศาจต้องมีเค้าโครงของกฎเวทมนตร์ แต่ร่างในโลงผลึกนั้นกลับแผ่กลิ่นอายของกฎเทพ…หรือว่าจะเป็นเทพเจ้าจริง ๆ?!”
เสียงของมังกรดำเริ่มสั่นสะท้าน
“เทพเจ้า?!”
หัวใจของซูเฉินสั่นไหวรุนแรง
การทะลวงขอบเขตสู่ความเป็นเทพคือความใฝ่ฝันสูงสุดของเหล่าจักรพรรดิยุทธ์ในโลกเซวียนเทียน
แต่เย่วั่นหว่านกลับบอกว่า ที่นี่คือที่พักของจักรพรรดิเทพปีศาจ เหตุใดกลับมีเทพเจ้าซ่อนอยู่?
ซูเฉินเดินอย่างระมัดระวัง จนถึงเบื้องหน้าโลงผลึก มองเห็นร่างภายในชัดเจน
เป็นชายหนุ่มในชุดเต๋าสีม่วงทอง สวมมงกุฎหยก รองเท้าแก้วทอง ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมสง่าราศี หลับตาสงบนิ่ง ร่างแผ่กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์กว้างใหญ่ไพศาลดั่งทะเล
แสงศักดิ์สิทธิ์ล้อมรอบร่างเขา ทำให้ดูราวกับเทพเจ้า
แต่สิ่งที่ทำให้ซูเฉินตกตะลึงที่สุด คือที่หว่างคิ้วของชายหนุ่ม มีผลึกโปร่งใสเรืองแสงลอยอยู่ ภายในผลึกมีเส้นแสงเทพไหลเวียนเข้าสู่ร่างของเขาไม่ขาดสาย
ผลึกนั้นเรืองรองลึกลับ ราวกับซ่อนความลับแห่งสัจธรรมของจักรวาลไว้ ทำให้ผู้ที่มองต้องสะท้านในจิต
“นั่นคือ…จิตวิญญาณยุทธ์เทพ?!”
มังกรดำอุทานอย่างตกตะลึง เสียงสั่นด้วยความไม่อยากเชื่อและตื่นเต้น
“จิตวิญญาณยุทธ์เทพ?!”
ซูเฉินถึงกับสะท้านในใจทันทีที่ได้ยินคำนี้
ร่างในโลงผลึกนี้ แท้จริงแล้วกลั่นก่อเทพญาณขึ้นมาได้ เขาเป็นเทพเจ้าจริง ๆ หรือ?!