ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 311 แก่นหัวใจปีศาจ ภูเขาซากศพและทะเลเลือด
ตอนที่ 311 แก่นหัวใจปีศาจ ภูเขาซากศพและทะเลเลือด
“นั่นมัน…แก่นหัวใจของปีศาจนอกดินแดน?!”
ซูเฉินสังหารปีศาจนอกดินแดนทั้งหมดจนสิ้น แล้วกำลังจะจากไป ทันใดนั้นแสงวาบหนึ่งก็สะท้อนเข้าตา
เขาเห็นว่าไม่ไกลนัก ภายในร่างของจ้าวปีศาจตนหนึ่งที่เขาสังหาร มีผลึกคริสตัลก้อนหนึ่งเปล่งแสงเย็นเยียบออกมา ดูแล้วชั่วร้ายยิ่งนัก
นั่นคือ แก่นหัวใจปีศาจ
มันคือแก่นพลังงานที่ถือกำเนิดขึ้นภายในร่างของปีศาจนอกดินแดน คล้ายกับโอสถวิญญาณหรือจิตวิญญาณต่อสู้ของนักยุทธ์ หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นการรวมกันของทั้งสองสิ่ง
แก่นหัวใจปีศาจแฝงไว้ด้วยพลังปีศาจอันบริสุทธิ์และพลังจิตอันมหาศาล ผู้บ่มเพาะไม่อาจดูดซับโดยตรงได้ มิฉะนั้นจิตจะถูกกัดกร่อนกลายเป็นหุ่นเชิดปีศาจ
ทว่า หากสามารถชำระล้างพลังปีศาจออกไป เหลือเพียงพลังวิญญาณบริสุทธิ์ มันจะกลายเป็นโอสถชั้นเลิศสำหรับเสริมสร้างจิตวิญญาณของผู้บ่มเพาะ
“แม้ข้าจะหลอมรวมจิตแห่งเต๋าระดับสิบแล้ว และก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทพแล้ว แต่การจะยกระดับจิตแห่งเต๋าต่อไปนั้นยากเย็นยิ่ง แก่นหัวใจปีศาจเหล่านี้อาจช่วยเสริมจิตแห่งเต๋าของข้าได้!”
หัวใจซูเฉินเต้นแรง
การจะได้มาซึ่งแก่นหัวใจปีศาจนั้นแสนยากลำบาก เพราะปีศาจนอกดินแดนมักทำลายแก่นหัวใจก่อนตาย เว้นแต่จะสังหารมันในพริบตา
ท่ามกลางปีศาจนอกดินแดนกว่าร้อยตนที่ซูเฉินเพิ่งสังหารไป หลายตนถูกเขาฆ่าทันที
ซูเฉินเก็บรวบรวมแก่นหัวใจปีศาจได้หลายร้อยก้อน แล้วรีบจากที่นั่นโดยไม่รอช้า
เขารู้สึกได้ลาง ๆ ว่าคลื่นพลังการต่อสู้เมื่อครู่ได้สั่นสะเทือนถึงหูของปีศาจนอกดินแดนจำนวนมาก และพวกมันกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่
“เหตุใดปีศาจนอกดินแดนถึงได้มากมายปานนี้? หรือสถานที่ทดสอบนี้จะอยู่ในทะเลอเวจี?”
ซูเฉินครุ่นคิดในใจ
ทั่วแดนรกร้างตะวันออก ปีศาจนอกดินแดนถูกผนึกไว้ในทะเลอเวจีทั้งสิ้น
ทะเลอเวจี สมชื่อ คือมหาสมุทรใต้เหวลึกไร้ก้น ซึ่งผนึกปีศาจเหล่านี้ไว้ไม่ให้หลุดออกมาได้
แต่โลกเบื้องหน้านี้กลับแตกต่างจากทะเลอเวจี
ระหว่างที่กำลังคาดเดา ซูเฉินก็เร่งเหินลมจากที่นั่น มุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว
เขาต้องค้นหาความจริงว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ใด
“ท่านอาจารย์ใหญ่กล่าวว่า การทดสอบบุตรศักดิ์สิทธิ์จะกินเวลาทั้งหมดเก้าวัน หากสามารถอยู่รอดได้ครบเก้าวัน ประตูทางออกจะปรากฏขึ้นเอง!”
แต่ในสายตาของกู่ถงเทียน ท่านจ้าวลัทธิ และคนอื่น ๆ การทดสอบนี้คือบททดสอบแห่งความเป็นความตาย
หากเป็นเพียงการสู้กับปีศาจนอกดินแดน ต่อให้สู้ไม่ได้ อย่างมากก็แค่หาที่หลบซ่อนอยู่เก้าวัน ไม่น่าจะยากเกินไป
แล้วเหตุใดบรรดาอัจฉริยะในอดีตของนิกายเทียนเต๋ามากมาย จึงต้องสิ้นชีพในการทดสอบนี้?
“หรือว่า…ไม่มีที่ให้หลบซ่อนเลย?”
ซูเฉินขมวดคิ้วแน่น
อย่างไรก็ต้องหาความจริงของสถานที่นี้ให้ได้ก่อน
ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ซูเฉินทะยานฝ่าทุ่งร้างด้วยความเร็วสูง แค่พริบตาก็พ้นไปไกลลิบ
แต่ฉากเบื้องหน้ากลับทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง
“นั่นมันอะไร?”
ดวงตาของซูเฉินเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
เบื้องหน้า ดูราวกับเป็นทะเลสีดำมืดกว้างใหญ่ที่แผ่พลังปีศาจเข้มข้นออกมาไม่หยุด ลาง ๆ เห็นเงาร่างหลายสายที่แผ่คลื่นพลังอันน่าพรั่นพรึงเหินข้ามทะเลมา
เหนือท้องฟ้า รอยแยกมากมายข้ามสลับกัน แสงมารสีดำรั่วไหลออกมา ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ราวกับโลกที่ถูกลืมซึ่งพร้อมจะพังทลายได้ทุกเมื่อ
โฮก! โฮก! โฮก!
เสียงคำรามดังสนั่นราวเทพปีศาจยุคโบราณสะเทือนเวิ้งฟ้า แผ่นดินสะเทือนสะท้าน
ซูเฉินมองเห็นปีศาจนอกดินแดนหลายตนเหินข้ามทะเลมา ดวงตาแดงฉาน เต็มไปด้วยความกระหายเลือดและจิตสังหาร ปักใจหมายเอาชีวิตเขา
“ฆ่า!”
ดวงตาซูเฉินเย็นเยียบ เปล่งเสียงคำราม กระบี่จวินหลินเปล่งแสงเจิดจ้า ฟันลงมาจากเวิ้งฟ้า
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
ปีศาจเหล่านั้นล้วนมิใช่คู่มือของเขา ถูกซูเฉินฆ่าจนสิ้นในพริบตา กระบี่จวินหลินสะบัดคราหนึ่ง นำแก่นหัวใจปีศาจสามก้อนกลับมา
แต่เมื่อเห็นแก่นหัวใจเหล่านั้น ซูเฉินกลับไม่มีความยินดีเลยแม้แต่น้อย สีหน้ากลับเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม
“ที่นี่ไม่ใช่ทุ่งร้าง แต่เป็นเกาะโดดเดี่ยว! ข้าติดอยู่ในมหาสมุทรแห่งปีศาจนอกดินแดน ที่ล้อมรอบอยู่ทุกทิศ!”
ซูเฉินตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว
บัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่า เหตุใดการทดสอบบุตรศักดิ์สิทธิ์จึงเป็นการเอาชีวิตรอดเก้าวัน
เพราะเขาไร้ทางหนี
สิ่งที่ทำได้คือสู้เพียงอย่างเดียว ฆ่าปีศาจนอกดินแดนที่ข้ามทะเลมาให้สิ้น และยืนหยัดอยู่รอดให้ครบเก้าวัน
หากไม่เช่นนั้น เขาจะต้องสิ้นชีพที่นี่!
“รอบด้านล้วนเป็นมหาสมุทร ปีศาจนอกดินแดนข้ามทะเลมาไม่หยุด เวิ้งฟ้าก็เต็มไปด้วยรอยแยก ไม่อาจทะยานหนีออกไปได้! ที่นี่ มีแต่สู้เท่านั้น!”
ซูเฉินกล่าวกับตนเอง
ตูม!
ฝ่าเท้าเขาเหยียบลงพื้นจนแผ่นดินแตกร้าว เขาเห็นเศษซากแขนขานับไม่ถ้วนใต้พื้นดินสีดำ
ทุ่งร้างแห่งนี้ แท้จริงแล้วสร้างขึ้นจากซากศพของปีศาจนอกดินแดน!
นี่คือทะเลเลือดและภูเขาซากศพของแท้!
“ในเมื่อเช่นนั้น ก็สู้กันไป! ไม่เจ้าตายก็ข้าตาย!”
ดวงตาซูเฉินเปล่งประกายแห่งจิตต่อสู้อันร้อนแรง คำรามออกมาเสียงดัง
แสงเจิดจ้าพลันสาดส่องจากทั่วร่าง พลังปราณโลหิตพลุ่งพล่านดั่งมหาสมุทร ไม่ปิดบังอีกต่อไป เขาจับกระบี่จวินหลินในมือ พุ่งตรงเข้าใส่ปีศาจนอกดินแดนเหล่านั้นทันที!