ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 287 ความเดือดดาลของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า
- Home
- ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์
- ตอนที่ 287 ความเดือดดาลของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
จักรพรรดิยุทธ์โม่จั้งรู้ดีว่าร่างกายของซูเฉินแข็งแกร่งนัก เขาจึงไม่กล้าประจันหน้าระยะประชิดอีกต่อไป ถอยร่นพร้อมปลุกพลังจากกระจกกระบี่โบราณ ปลดปล่อยแสงกระบี่คมกริบออกมา
แสงกระบี่สาดซ้อนกันเต็มท้องฟ้าราวกับตาข่ายแห่งคมกระบี่ ส่องสว่างแพรวพราว ปกคลุมตัวซูเฉินโดยสิ้นเชิง
กระจกกระบี่โบราณนี้เป็นของวิเศษโบราณที่หาได้ยากยิ่ง และยังเป็นอาวุธวิญญาณระดับสวรรค์สูงสุด พลังแสงกระบี่ที่ปลดปล่อยออกมามีชื่อว่า “กระบี่ฟาดทำลายสูญ” สามารถทำให้ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน ราวกับจะถูกฟันแยกออกเป็นสอง มันแหลมคมอย่างยิ่ง
แม้ร่างกายของซูเฉินจะแกร่งกล้าจนสามารถทานอาวุธระดับสวรรค์ได้ แต่เมื่อเผชิญกับกระบี่ฟาดทำลายสูญ ก็ยังต้องได้รับบาดเจ็บ
เฉ้ง! เฉ้ง! เฉ้ง!
กระบี่จวินหลินลอยขึ้นกลางอากาศ ปลดปล่อยเจตกระบี่แกร่งกล้า ห่อหุ้มช่องว่างโดยรอบ ปะทะกับแสงกระบี่ฟาดทำลายสูญ เสียงปะทะดังสนั่น ไฟสาดกระจาย
ขณะที่ซูเฉินเอง พุ่งตรงเข้าฟาดฟันกับจักรพรรดิยุทธ์โม่จั้ง
รอยฝ่ามือและรอยหมัดถาโถมลงมาไม่ขาดสาย ดั่งสึนามิที่กวาดล้างผืนแผ่นดิน ทำให้สีหน้าของโม่จั้งเปลี่ยนไปทันที
ปัง!
ร่างของโม่จั้งสั่นสะท้าน ถูกหมัดของซูเฉินอัดเข้าอย่างจังจนกระเด็นไป โลหิตกระอักออกมา
พลังหมัดของซูเฉินน่าหวาดกลัวยิ่งนัก ราวกับมีคลื่นยักษ์นับสิบล้านระลอกซัดเข้าใส่ ไม่อาจต้านทานได้เลย
“ฟัน!”
ซูเฉินคำราม กระบี่จวินหลินเปล่งแสงกระบี่เจิดจ้า ดั่งแยกสวรรค์แยกปฐพีในพริบตา ทำลายแสงกระบี่ในท้องฟ้า ก่อนจะฟันตรงเข้าหากระจกกระบี่โบราณ
เคร้ง!
แสงศักดิ์สิทธิ์สั่นไหว ช่องว่างสะเทือนเลือนลั่น
กระจกกระบี่โบราณสั่นไหวไม่หยุด ถูกฟันกระเด็นโดยกระบี่จวินหลิน
“อาวุธวิญญาณระดับสวรรค์สูงสุดงั้นรึ?!”
สีหน้าของโม่จั้งเปลี่ยนไปทันใด เขาไม่คาดคิดเลยว่าซูเฉินจะมีอาวุธวิญญาณระดับสวรรค์สูงสุดทรงพลังในครอบครองด้วยเช่นกัน
ปัง!
ดวงตาของซูเฉินเปล่งประกายคมกล้า เขาพุ่งไล่ตามทันที ก่อนปล่อยหมัดเข้าใส่
จักรพรรดิยุทธ์โม่จั้งปลดปล่อยแดนจักรพรรดิออกมา พยายามยกแขนต้านทาน
เพล้ง!
เสียงแตกดังชัดเจน แดนจักรพรรดิของโม่จั้งแตกสลายโดยหมัดของซูเฉิน แขนทั้งสองของเขาถูกทำลายจนแหลกเหลว
“ตายซะ!”
ซูเฉินพุ่งเข้ามาอย่างไร้ปรานี หมัดกระแทกอกของโม่จั้งต่อหน้าสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวของเขา
ปัง!
เกราะป้องกันของโม่จั้งแตกสลาย อกทะลุด้วยหมัดของซูเฉิน แม้แต่หัวใจก็ถูกทำลายจนสิ้น
“ซูเฉิน… เจ้า… เจ้าจะต้องพบจุดจบที่เลวร้าย…”
แววตาของโม่จั้งเต็มไปด้วยความอาฆาตและความไม่ยอมแพ้
จากนั้น ศีรษะของเขาเอนลง และดับสิ้น!
“ผู้อาวุโสโม่จั้งตายแล้ว? แย่แล้ว คราวนี้พวกเราซวยแน่!”
“ซูเฉินฆ่าผู้อาวุโสโม่จั้งได้อย่างไรกัน?”
“หรือว่าภูเขาชิงเหลียนจะพินาศในวันนี้ด้วยน้ำมือของเจ้าปีศาจน้อยนี่?”
เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าล้วนตะลึงงัน
ในแววตาเต็มไปด้วยความตกใจ ความไม่อยากเชื่อ และความหวาดกลัวอย่างยากจะปิดบัง
พลังต่อสู้ที่ซูเฉินแสดงออกมาทำให้พวกเขาหวาดกลัวถึงขีดสุด!
แม้แต่จักรพรรดิยุทธ์โม่จั้งผู้ถือกระจกกระบี่โบราณ และได้รับการยกย่องว่าสามารถต่อกรกับนักบุญยุทธ์ได้ ยังถูกฆ่าตายโดยง่ายดายเช่นนี้
ซูเฉินช่างแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!
“ฮ่าๆๆ… ช่างสะใจจริงๆ! นายท่าน พวกคนของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าช่างโอหังนัก! ให้พวกมันได้ลิ้มรสความร้ายกาจของท่านในวันนี้เสียบ้าง!”
จ้าวซวีก็รู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก
เขาเคยกังวลว่าโม่จั้งจะแข็งแกร่งเกินไป ตนกับซูเฉินอาจไม่อาจหลบหนีได้
แต่ไม่คาดคิดว่า ซูเฉินจะสามารถฆ่าโม่จั้งได้ภายในเวลาอันสั้น
พลังต่อสู้เช่นนี้เกินกว่าจินตนาการโดยสิ้นเชิง!
“ที่เหลือ ฝากเจ้าแล้ว!”
ซูเฉินเอ่ยเบาๆ
หลังจากสังหารโม่จั้งแล้ว ผู้อาวุโสและศิษย์ที่เหลือของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าล้วนติดอยู่ในค่ายกลฮวงจุ้ยของจ้าวซวี พวกมันมีอันต้องตายเป็นเพียงเรื่องของเวลา
ซูเฉินจึงไม่เสียเวลาอีกต่อไป มุ่งหน้าเข้าสู่ภูเขาชิงเหลียน
เขากวาดเก็บวัสดุหลอมอาวุธล้ำค่าทั้งหลาย รวมถึงอาวุธที่ก่อรูปแล้วและยังไม่ก่อรูป ทั้งหมดกวาดไปจนสิ้น
แม้แต่เส้นสายธาตุไฟใต้ผืนดิน ก็ถูกเพลิงกลืนสรรพสิ่งของเขากลืนกิน ดูดกลืนพลังแก่นแท้ออกมาจำนวนมาก
ในเวลาเดียวกัน ค่ายกลฮวงจุ้ยของจ้าวซวีก็สังหารผู้อาวุโสและศิษย์ของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าไปจำนวนมาก มีเพียงส่วนน้อยที่หนีรอดไปได้
หลังจากซูเฉินจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็ออกเดินทางพร้อมจ้าวซวี!
เบื้องหลัง ภูเขาชิงเหลียนสั่นสะเทือนและพังทลาย ดิ่งลงสู่ทะเลเพลิง
……
นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า
ที่นี่คือเทือกเขาโบราณแห่งหนึ่ง เมฆหมอกลอยล่อง สีสันมงคลนับพันไหลเวียน สายหมอกลี้ลับแผ่คลุม พระราชวังมากมายตั้งเรียงราย ศาลาระเบียงซ่อนอยู่ในดงไม้เถาวัลย์ น้ำตก ดอกไม้แปลกตา สัตว์หายากและวิหควิเศษแฝงกายในป่าเขา
โดยเฉพาะพระราชวังตระการตาเหล่านั้นที่ลอยอยู่เหนือทะเลเมฆ เชื่อมพลังสวรรค์ฟ้าดินเบื้องล่าง และดูดกลืนแก่นสารแห่งตะวันจันทราเบื้องบน ราวกับวังสวรรค์บนฟากฟ้า
ขณะนี้ ณ พระราชวังกลาง
เงาร่างหลายตนนั่งเรียงรายซ้ายขวา แต่ละคนแผ่กลิ่นอายลึกล้ำประดุจห้วงทะเล ล้วนจ้องไปยังเงาร่างที่นั่งอยู่เบื้องบน
บรรยากาศในท้องพระโรงตึงเครียดยิ่งนัก
โดยเฉพาะผู้ที่นั่งอยู่สูงสุด แม้สีหน้าจะสงบนิ่ง แต่แรงกดดันอันน่าสะพรึงประหนึ่งพลังแห่งสวรรค์ ความอาฆาตและเจตนาฆ่าที่เขาแผ่ออกมาทำให้ทุกคนในท้องพระโรงขนลุกชัน
ทุกคนรู้ดี
เจ้านิกายของพวกเขา กำลังเดือดดาลถึงขีดสุด!…