ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 277 ผู้แข็งแกร่งล้วนก้าวผ่านทะเลโลหิตและซากศพ
- Home
- ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์
- ตอนที่ 277 ผู้แข็งแกร่งล้วนก้าวผ่านทะเลโลหิตและซากศพ
ความหมายของซูเฉินนั้นชัดเจนยิ่ง
ในเมื่อขณะนี้นิกายเทียนเต๋ายังไม่อาจเปิดศึกเต็มกำลังกับนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า ก็ให้ใช้วิธีลอบสังหารและจู่โจมจุดอ่อน ชิงศิลาวิญญาณ ยึดสวนสมุนไพร และฆ่าอัจฉริยะของพวกมัน
หากพวกมันกล้าลงมือก่อนในวันขึ้นหนึ่งค่ำ พวกเราก็จะตอบโต้คืนในวันสิบห้าค่ำ!
หนี้โลหิตต้องชำระด้วยโลหิต ฟันแลกฟัน เลือดแลกเลือด!
“ตกลง! ข้าเห็นด้วย!”
ลั่วเสวียนลุกขึ้นทันที เอ่ยด้วยแววตาดุดัน
“ท่านเจ้านิกาย ให้ข้าไปเองดีหรือไม่? พวกมันทำลายเหมืองของพวกเราห้าแห่ง ข้าจะทำลายของพวกมันสิบแห่ง! พวกมันฆ่าศิษย์ของเราหลายร้อย ข้าจะฆ่าพวกมันนับพัน!”
น้ำเสียงของลั่วเสวียนเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน
หลังนางทะลวงเข้าสู่ขอบเขตนักบุญยุทธ์ กลิ่นอายโดยรอบก็ยิ่งแหลมคมและทรงพลังกว่าที่เคย ทั้งหอเทียนเต๋าเต็มไปด้วยแรงกดดันของเจตกระบี่อันรุนแรง
ทำให้ผู้อาวุโสและศิษย์หลายคนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
“ท่านเจ้านิกาย หากจะล้างแค้น ข้าว่าศิษย์น้องลั่วเสวียนเหมาะสมที่สุด! ด้วยพลังฝีมือปัจจุบัน ไม่มีใครในนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าจะต้านนางได้ และเมื่อเป็นการล้างแค้นของนักบุญยุทธ์ ย่อมสร้างแรงกดดันมหาศาล ทำให้พวกมันหวาดกลัว!”
หยวนป้าพยักหน้าเห็นด้วย
“ไม่ได้! ท่านอาจารย์จะลงมือเองไม่ได้!”
ซูเฉินรีบกล่าวทันที
เขาค้อมกายคารวะจ้านหยวน ลั่วเสวียน หยวนป้า และผู้อาวุโสทั้งหลาย กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “แม้ท่านอาจารย์จะเป็นนักบุญยุทธ์ หากลงมือก็ย่อมสร้างความเสียหายใหญ่หลวงได้แน่ แต่เมื่อเป็นการโจมตีของนักบุญยุทธ์ ธรรมชาติของเหตุการณ์จะเปลี่ยนไป นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าอาจเดือดดาลและเปิดศึกเต็มกำลังกับเรา หากเป็นเช่นนั้น นิกายเทียนเต๋าจะขาดทุนยิ่งกว่ากำไร!”
คำพูดของซูเฉินทำให้ทุกคนเงียบไปชั่วครู่
นักบุญยุทธ์คือยอดยุทธ์ผู้ทรงพลัง ก้าวข้ามสู่ความเป็นนักบุญ
ดังนั้นในเจ็ดดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของป่าตะวันออก จึงมีข้อห้ามมิให้นักบุญยุทธ์ลงมือโดยง่าย มิเช่นนั้นจะกลายเป็นสงครามล้างนิกาย
แน่นอนว่าครั้งนี้นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าส่งนักบุญยุทธ์หลายคนมารุกราน
แต่ก็เป็นเพราะพวกมันทรงพลังและไม่แคร์กฎใดๆ
อย่างไรก็ดี นิกายเทียนเต๋ายังไม่อาจเปิดศึกเต็มกำลังกับศัตรูได้ในตอนนี้
“ท่านเจ้านิกาย ท่านผู้นำยอดเขา และผู้อาวุโสทุกท่าน ข้ายินดีออกทำภารกิจนี้เอง พลิกแผ่นดินของพวกมัน ทำให้มันรู้ว่านิกายเทียนเต๋าของพวกเราหาใช่ผู้ที่รังแกได้ง่ายๆ!”
ซูเฉินกล่าวหนักแน่น
นี่คือจุดมุ่งหมายที่แท้จริงของเขา
“เจ้าจะไปเอง? ไม่ได้ อันตรายเกินไป!”
ลั่วเสวียนตกใจ รีบส่ายหน้า
ซูเฉินเป็นศิษย์ของนาง ย่อมไม่อยากให้เขาเสี่ยงอันตราย
“จริงด้วย! ซูเฉิน เจ้าเพิ่งทะลวงเข้าสู่ขอบเขตราชายุทธ์ขั้นสาม และเจ้าควบแน่นจิตวิญญาณยุทธ์ขั้นสิบ หากศัตรูรู้เข้า อาจไม่อายที่จะส่งนักบุญยุทธ์มาจัดการเจ้า!”
หยวนป้าก็ส่ายหน้าไม่เห็นด้วยเช่นกัน
“ท่านอาจารย์ ท่านผู้นำยอดเขา พวกท่านย่อมรู้ดีถึงพลังการต่อสู้ของข้า! แม้จะต้านทานนักบุญยุทธ์ไม่ได้ แต่พวกเขาก็ฆ่าข้าไม่ได้เช่นกัน ข้าสามารถถอยกลับได้อย่างปลอดภัย!
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อข้าทำงานเพียงลำพัง ย่อมลอบสังหารได้ง่ายและปลอดภัยกว่า ครั้งนี้ ข้าจะให้พวกมันลิ้มรสพลังของนิกายเทียนเต๋า!”
ประกายในดวงตาของซูเฉินคมกริบดั่งกระบี่ กล่าวช้าๆ แต่หนักแน่น
ลั่วเสวียนกับหยวนป้าล้วนขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ขัดขวาง
เพราะพวกเขาก็ยอมรับในสิ่งที่ซูเฉินกล่าว
ในดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาล ซูเฉินสามารถต่อกรกับซุนฉีหยางและเล่ยตงผู้เป็นจักรพรรดิยุทธ์ได้ด้วยตนเอง แสดงให้เห็นว่าพลังต่อสู้ของเขานั้นไม่ด้อยกว่านักบุญยุทธ์เลย
แม้ตอนนี้เขายังอยู่เพียงขอบเขตราชายุทธ์ขั้นสาม แต่กลับมีพลังเทียบเท่านักบุญยุทธ์ นั่นทำให้ผู้คนมองข้ามพลังที่แท้จริงของเขาได้โดยง่าย
แม้แต่จ้านหยวนเองก็เป็นห่วง
เพราะเขารู้ดีถึงความหมายของจิตวิญญาณยุทธ์ขั้นสิบดีกว่าใคร แม้แต่ผู้นำยอดเขาทั้งเก้ารวมกันยังไม่สำคัญเท่าซูเฉินในสายตาเขา
ซูเฉินต้องไม่เป็นอะไรเด็ดขาด!
ราวกับมองเห็นความเป็นห่วงในใจจ้านหยวน ซูเฉินกล่าวอย่างจริงจังว่า “ท่านเจ้านิกาย ข้าเข้าใจว่าท่านเป็นห่วงข้า! แต่ในประวัติศาสตร์ มีอัจฉริยะมากมายที่รุ่งโรจน์เพียงชั่วคราวก่อนจะจมหายไปกับสายน้ำแห่งกาลเวลา
ผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงต้องผ่านศึกนับร้อย ฝ่าทะเลเลือดและซากศพ หากมัวซ่อนตัวฝึกวิชาอยู่ในนิกาย ย่อมไม่อาจเป็นยอดยุทธ์ได้! บัดนี้นิกายตกอยู่ในวิกฤต ข้ายินดีสละตนเพื่อปกป้องนิกาย ขอท่านเจ้านิกายโปรดอนุญาต!”
เสียงของซูเฉินเต็มไปด้วยความแน่วแน่และมั่นใจ
เหล่าผู้นำยอดเขาและผู้อาวุโสในหอเทียนเต๋ามองเขาด้วยสายตาชื่นชม
นี่แหละคือจิตใจของผู้แข็งแกร่ง นี่คือความมั่นใจของผู้แข็งแกร่ง!
สายตาของเฉินเชียนซุนที่มองซูเฉินก็เปล่งประกายเป็นพิเศษ
“ท่านเจ้านิกาย ข้าคิงคง ขออาสาออกศึก!”
“ข้าจินรุ่ย ขออาสาออกศึก!”
“ข้าถูหยวน ขออาสาออกศึก!”
“ข้าเฉินเชียนซุน ขออาสาออกศึก!”
…
เหล่าบุตรทั้งแปดแห่งเทียนเต๋าและอัจฉริยะจากยอดเขาต่างๆ ลุกขึ้นพร้อมกัน กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ในแววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณนักสู้
“ดี!”
จ้านหยวนลุกขึ้นจากบัลลังก์ ดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
“ซูเฉิน เจ้าว่าถูกแล้ว ผู้แข็งแกร่งล้วนก้าวขึ้นจากทะเลเลือดซากศพ! ข้าเห็นชอบด้วย แต่อย่าประมาท และต้องรักษาตัวให้ดี!
ส่วนคนอื่นๆ ให้มุ่งมั่นฝึกฝนให้หนัก ศิษย์พี่ศิษย์น้องพวกเจ้าหลายคนยังด้อยกว่าซูเฉินทั้งด้านพลังและฝีมือ หากตามไปจะเป็นเพียงภาระของเขา!”
จ้านหยวนกล่าวช้าๆ ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ตัดสินใจเด็ดขาด
“ขอบคุณท่านเจ้านิกาย!”
ซูเฉินประสานมือกล่าวอย่างตื้นตัน
ส่วนเหล่าคิงคง เฉินเชียนซุน และคนอื่นๆ ต่างพากันหน้าเจื่อน
พวกเขาล้วนเป็นอัจฉริยะของนิกายเทียนเต๋า ได้รับขนานนามว่าแปดบุตรสวรรค์ แต่บัดนี้กลับถูกจ้านหยวนว่ากลายๆ ว่าเป็นภาระของซูเฉิน ทำให้รู้สึกหดหู่
ใครใช้ให้ซูเฉินทรงพลังถึงเพียงนี้เล่า?
อยู่แค่ขอบเขตราชายุทธ์ขั้นสาม แต่กลับมีพลังเทียบเท่านักบุญยุทธ์ อัจฉริยะเช่นนี้ ในทั่วทั้งแดนเหวินเทียนคงหายากยิ่งนัก!