ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 275 กลับสู่นิกายเทียนเต๋า
พลังโลหิตสีทองทั้งหมดถูกเตาหลอมฟ้าดินกลืนกิน และสุดท้ายควบแน่นกลายเป็นหยดโลหิตทองคำหนึ่งหยด หลอมรวมเข้าสู่ร่างของซูเฉิน
จากนั้น ภูเขาเทพโบราณก็ราวกับสูญเสียพลังศักดิ์สิทธิ์ ม่านภาพวาดรอบด้านเริ่มจางหายไปอย่างช้าๆ
เทพโบราณทองคำเจ็ดดาราที่นั่งขัดสมาธิอยู่กลางมหาสมุทรทองคำก็ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง
“ซูเฉิน ข้ารู้สึกว่าข้ากำลังจะทะลวงขั้น!”
แววตาของเฉินเชียนซุนเปล่งประกายด้วยความยินดี
“โอ้?”
ในใจของซูเฉินสะท้านเล็กน้อย
เดิมที พลังโลหิตสีทองเข้าสู่ร่างของเฉินเชียนซุน ทำให้นางบาดเจ็บหนัก แต่หลังจากที่พลังโลหิตทั้งหมดถูกซูเฉินกลืนกินไป เฉินเชียนซุนก็สามารถขัดเกลาพลังโลหิตส่วนเล็กน้อยได้โดยบังเอิญ
บัดนี้ ทั่วทั้งร่างของนางแผ่กลิ่นอายลี้ลับอยู่ตลอดเวลา อยู่ในสภาวะที่พร้อมจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ได้ทุกเมื่อ!
“เชียนซุน ยินดีด้วย! แต่ที่นี่ไม่เหมาะจะทะลวงขั้น เรากลับไปที่นิกายกันก่อนเถอะ!”
ซูเฉินกล่าวอย่างจริงจัง
“อืม!”
เฉินเชียนซุนพยักหน้า
จากนั้น พวกเขาก็เหินร่างขึ้นสู่อากาศ ออกจากส่วนลึกของภูเขาเทพโบราณ และมุ่งหน้าไปยังทางออกของแดนลับ
ที่ทางออกของแดนลับ พวกเขาพบลั่วเสวียน
“ท่านอาจารย์ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ซูเฉินเอ่ยถาม
ก่อนหน้านี้ ลั่วเสวียนไล่ล่าซุนฉีหยางไป แต่ซุนฉีหยางนั้นมีพลังการต่อสู้ร้ายกาจ และลั่วเสวียนเพิ่งจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตนักบุญยุทธ์ ทำให้ซูเฉินอดเป็นห่วงไม่ได้
“ข้าไม่เป็นไร! ข้าฟันแขนเจ้าแก่บ้านั่นขาดไปหนึ่งข้าง แต่มันก็ยังหนีไปได้!”
ลั่วเสวียนกล่าวเรียบเฉย แต่แววตาแฝงไว้ด้วยเจตนาฆ่า
ครั้งนี้นางแทบจะตกตายจริงๆ หากมิใช่เพราะซูเฉินปรากฏตัวขึ้นในยามคับขัน นางคงถูกทัณฑ์สวรรค์สังหารไปแล้ว
“เชียนซุน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ลั่วเสวียนถามด้วยความห่วงใย
ก่อนหน้านี้ เฉินเชียนซุนยอมรับศรยิงตะวันแทนซูเฉิน นางมัวแต่ไล่ล่าซุนฉีหยาง จนลืมไปว่าเฉินเชียนซุนได้รับบาดเจ็บ
“ท่านอาจารย์อา ข้าสบายดี ซูเฉินช่วยชีวิตข้าไว้!”
เฉินเชียนซุนยิ้มบางๆ
“ดีแล้ว! ซูเฉินเป็นนักบุญโอสถ มีโอสถที่เขาหลอม ต่อให้บาดเจ็บสาหัสเพียงใดก็รักษาได้!”
ลั่วเสวียนกล่าวยิ้มๆ
แต่นางยังไม่รู้ว่าเฉินเชียนซุนแทบสิ้นใจ หัวใจถูกทำลาย และสุดท้ายได้รับการช่วยเหลือจากจิ้งจอกเก้าหางเซียวไป๋
“นักบุญโอสถ?!”
เฉินเชียนซุนเบิกตากว้างเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ก่อนหน้านี้นางไม่อยู่ที่นิกาย จึงไม่รู้ว่าซูเฉินเคยหลอมโอสถทะลวงสวรรค์ได้สำเร็จ
ซูเฉินมีอายุใกล้เคียงกับนาง แต่ไม่เพียงแค่มีพรสวรรค์โดดเด่นด้านยุทธ์ แม้กระทั่งด้านโอสถก็เป็นถึงนักบุญ?
“แค่โชคดีน่ะครับ!”
ซูเฉินยิ้มบางๆ
“เอาล่ะ รีบกลับเถอะ ข้ากลัวว่านิกายเทียนเต๋าของเราครั้งนี้จะสูญเสียหนัก! เราต้องทวงหนี้โลหิตนี้จากนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า!”
ลั่วเสวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า สมควรตายทั้งนั้น!”
ซูเฉินพยักหน้า สีหน้าก็เย็นชาเช่นกัน
ครั้งนี้นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าจู่โจมอย่างฉับพลัน โชว์พลังที่น่าสะพรึงกลัว ทำให้นิกายเทียนเต๋าสูญเสียอย่างหนัก แม้แต่ลั่วเสวียนก็เกือบตายในดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาล
ฟึ่บ!
แสงสีรุ้งเจิดจ้าโอบล้อมลั่วเสวียน ซูเฉิน และเฉินเชียนซุน ก่อนหายไปจากดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาล
นิกายเทียนเต๋า ยอดเขาเทียนเต๋า
“เปิดดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลเดี๋ยวนี้!”
ร่างสองร่างปรากฏขึ้นกลางอากาศ แผ่กลิ่นอายทรงพลานุภาพ
คือท่านจ้านหยวนกับหยวนป้า
พวกเขาเป็นนักบุญยุทธ์สองคนที่คอยพิทักษ์นิกายเทียนเต๋า แต่ก่อนหน้านี้ถูกพันธนาการโดยนักบุญยุทธ์ของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า และต้องสู้กันอย่างดุเดือดบนฟากฟ้าเหนือเทียนเต๋า
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด นักบุญยุทธ์ของอีกฝ่ายกลับจากไปก่อนการต่อสู้จะสิ้นสุด
จ้านหยวนกังวลว่าดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลจะเกิดเหตุ จึงรีบสั่งให้เปิดแดนลับทันที
ฟึ่บ!
ในขณะนั้น แสงสีรุ้งเจิดจ้าสาดส่อง และร่างสามร่างก็ปรากฏบนยอดเขาเทียนเต๋า
คือซูเฉิน ลั่วเสวียน และเฉินเชียนซุน!
“ศิษย์น้องลั่วเสวียน เจ้าไม่เป็นไร ดีแล้ว!”
ทั่วร่างของจ้านหยวนสั่นเทิ้ม พอเห็นลั่วเสวียนก็แสดงสีหน้าโล่งใจสุดขีด
ก่อนหน้านี้เขาคาดการณ์ว่านิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าเล็งเป้าหมายมาที่ลั่วเสวียน จึงเป็นห่วงอย่างยิ่ง ตอนนี้เห็นนางกลับมาอย่างปลอดภัย ย่อมดีใจสุดขีด
ยิ่งไปกว่านั้น เขาพบว่าลั่วเสวียนได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตนักบุญยุทธ์แล้ว!
นิกายเทียนเต๋ามีนักบุญยุทธ์เพิ่มอีกหนึ่งคน!
“ศิษย์พี่ หากไม่มีซูเฉินในครั้งนี้ ข้าคงตายจริงๆ ในดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาล! นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าช่างเหิมเกริมเกินไปแล้ว!”
ลั่วเสวียนกล่าวอย่างเคร่งขรึม
นางเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาล
“นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าส่งนักบุญยุทธ์ซุนฉีหยางมา? แล้วยังมีเล่ยตงกับอสูรนอกดินแดนขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์สามตนมาด้วย? ช่างชั่วช้ายิ่งนัก!”
สีหน้าของจ้านหยวนเปลี่ยนไปเป็นเดือดดาลทันที
แค่ได้ยินชื่อพวกนั้นก็รู้แล้วว่าเหตุการณ์ในดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลอันตรายเพียงใด
แต่ตอนนั้นยอดฝีมือของนิกายเทียนเต๋าต่างติดพันไม่อาจออกมาได้ หากเป็นเพียงผู้อาวุโสหรือศิษย์ธรรมดาเข้าไปในแดนนั้น คงมีแต่ตาย
โชคดีที่มีซูเฉิน
จ้านหยวนมองซูเฉินด้วยสายตาชื่นชมอย่างลึกซึ้ง
เขาไม่คาดคิดว่าซูเฉินจะต่อกรกับนักบุญยุทธ์ได้ด้วยตนเอง!
พรสวรรค์เช่นนี้นับว่าน่าเกรงขามอย่างแท้จริง
“ศิษย์น้องลั่วเสวียน เจ้ายังไม่รู้กระมัง ซูเฉินผู้นี้สามารถควบแน่นจิตวิญญาณยุทธ์ขั้นสิบ ซึ่งไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ และมีศักยภาพสู่การเป็นเทพ!”
จ้านหยวนกล่าวเสียงเบา
“อะไรนะ?!”
ลั่วเสวียนถึงกับตกตะลึง
นางไม่คาดคิดว่า ตอนที่ซูเฉินทะลวงเข้าสู่ขอบเขตราชายุทธ์ จิตวิญญาณยุทธ์ที่เขาควบแน่นได้ไม่ใช่ขั้นเก้า แต่เป็นขั้นสิบอันขัดต่อสวรรค์!