ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 53 รอบชิงชนะเลิศ
ตอนที่ 53 รอบชิงชนะเลิศ
ตอนที่ 53: รอบชิงชนะเลิศ
ลมกรรโชกแรงพัดพาเอากลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่บนลานประลองให้ฟุ้งกระจายไปทั่วหุบเขา ท่ามกลางซากศพของศิษย์สายนอกและสายในนับสิบคนที่นอนเกลื่อนกลาด บุรุษสองคนยืนประจันหน้ากันด้วยรังสีอำมหิตที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว
ฝ่ายหนึ่งคือ เฟิงหยุน ศิษย์เอกอันดับหนึ่งของสำนัก ผู้สวมชุดเกราะอ่อนสีเงินประกายมุก ร่างกายห่อหุ้มด้วยรัศมีพลังปราณสีฟ้าครามที่หมุนวนรุนแรงดุจพายุคลั่ง ระดับพลัง ‘แก่นแท้ ขั้นที่ 5’ ของเขาแผ่แรงกดดันมหาศาลที่ทำให้พื้นหินรอบตัวแตกร้าวละเอียดเป็นผง
อีกฝ่ายคือ หลงเฉิน เด็กหนุ่มในชุดสีดำชุ่มเลือด ผู้ยืนหยัดอย่างมั่นคงดุจหินผา แม้ระดับพลังจะอยู่เพียง ‘หลอมรวมปราณ ขั้น 9 สูงสุด’ แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างเขากลับมีความดุดันและสูงส่งราวกับสัตว์ร้ายบรรพกาล เปลวเพลิงสีทองจางๆ เต้นระริกอยู่ที่ปลายนิ้ว พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า
“ไปซะ…” เฟิงหยุนสะบัดมือ คลื่นลมปราณกระแทกกรงขังของหลินหลานจนกระเด็นไปที่ขอบสนาม “ข้าทำตามสัญญาแล้ว ทีนี้ก็ถึงเวลาที่เจ้าต้องชดใช้กรรม”
“พี่เฉิน! ระวังตัวด้วย!” หลินหลานตะโกนทั้งน้ำตา นางพยายามจะวิ่งเข้ามาแต่ถูกแรงกดดันของเฟิงหยุนตรึงไว้จนขยับไม่ได้
“ไม่ต้องห่วง…” หลงเฉินหันไปยิ้มบางๆ ให้นาง “แค่กำจัดขยะชิ้นใหญ่ชิ้นสุดท้าย… แล้วเราจะได้กลับบ้านกัน”
“ขยะ?” เฟิงหยุนเลิกคิ้ว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธ “เจ้ากล้าเรียกผู้ฝึกยุทธ์ระดับแก่นแท้ว่าขยะงั้นรึ? ความโอหังของเจ้ามันเกินเยียวยาจริงๆ!”
“จงดูให้เต็มตา! ความแตกต่างระหว่างมังกรกับมดปลวก!”
“ค่ายกลกระบี่เจ็ดดารา… สังหาร!”
วูบ! วูบ! วูบ!
กระบี่บินเจ็ดเล่มที่ลอยอยู่ด้านหลังเฟิงหยุนพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะดิ่งลงมาใส่หลงเฉินพร้อมกันจากเจ็ดทิศทาง ความเร็วของพวกมันรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด แหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู
“กระบี่บิน? ของเล่นเด็กน้อย”
หลงเฉินไม่หลบ เขาเพียงแค่ยกแขนขึ้นมาปัดป้อง
เคร้ง! เเคร้ง! เคร้ง!
เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟแลบแปลบปลาบ แขนของหลงเฉินที่ปกคลุมด้วยเกล็ดมังกรสีแดงทับทิม แข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กไหลชั้นดี กระบี่บินระดับมนุษย์ขั้นสูงทั้งเจ็ดเล่มถูกปัดกระเด็นออกไปราวกับแมลงวันที่ชนกำแพง
“อะไรกัน! กายาปีศาจนั่นรับกระบี่บินข้าได้ด้วยมือเปล่า?” เฟิงหยุนเบิกตากว้างเล็กน้อย แต่เขายังไม่ตื่นตระหนก
“หนังเหนียวดีนี่… แต่ของจริงมันต่อจากนี้ต่างหาก!”
เฟิงหยุนประกบมือเรียกกระบี่ทั้งเจ็ดกลับมารวมกัน แล้ววาดมือออกไปด้านข้าง แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นที่ฝ่ามือ ปรากฏเป็นกระบี่ยาวเล่มหนึ่งที่มีลวดลายงดงามราวกับเกล็ดน้ำแข็ง ตัวกระบี่โปร่งแสงและแผ่ไอเย็นยะเยือกออกมาจนอากาศรอบๆ จับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง
“จงดูซะ! นี่คือ ‘กระบี่ฟ้าครามเหมันต์’!” เฟิงหยุนประกาศก้องด้วยความภาคภูมิใจ
“นี่คือสมบัติวิเศษระดับ ‘จิตวิญญาณ (Spirit Tier)’ ที่ท่านเจ้าสำนักมอบให้ข้า! ตีขึ้นจากเหล็กไหลพันปีที่แช่อยู่ในบ่อน้ำแข็งขั้วโลก สามารถตัดเหล็กกล้าได้เหมือนตัดเต้าหู้ และไอเย็นของมันจะแช่แข็งเลือดในกายเจ้าทันทีที่สัมผัส!”
ฝูงชนฮือฮาขึ้นมาทันที
“ระดับจิตวิญญาณ! สมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง!”
“จบแล้ว… ร่างกายมนุษย์ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน ก็ต้านทานคมอาวุธระดับจิตวิญญาณไม่ได้หรอก!”
“หลงเฉินตายแน่! แค่ไอเย็นนั่นก็ทำให้ข้าขนลุกไปทั้งตัวแล้ว!”
เฟิงหยุนชูกระบี่ขึ้นเหนือหัว พลังปราณแก่นแท้ทั้งหมดถูกอัดเข้าไปในตัวกระบี่จนมันส่งเสียงครางฮือๆ ลำแสงกระบี่สีฟ้าขนาดมหึมายาวกว่าสิบวาพุ่งเสียดฟ้า
“หลงเฉิน! จงภูมิใจซะที่ได้ตายด้วยกระบี่เล่มนี้!”
“กระบี่เหมันต์ผ่าสวรรค์!”
ตูม!
เฟิงหยุนฟาดกระบี่ลงมาเต็มแรง คลื่นพลังดาบสีฟ้ายักษ์พุ่งเข้าใส่หลงเฉินราวกับสึนามิน้ำแข็ง พื้นลานประลองถูกผ่าออกเป็นสองซีกตามแนวการฟัน ไอเย็นกัดกร่อนทุกสิ่งที่ขวางหน้า
หลงเฉินเงยหน้ามองคลื่นพลังดาบที่กำลังจะกลืนกินร่างเขา แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความสมเพช
“กระบี่ระดับจิตวิญญาณ?” หลงเฉินแค่นเสียง
“ต่อหน้าเกล็ดมังกรของข้า… มันก็แค่เศษเหล็กเย็นชืด!”
หลงเฉินไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขากระทืบเท้าลงพื้น ระเบิดพลัง ‘ชีพจรมังกร’ และ ‘เพลิงวิญญาณแก่นพสุธา’ ออกมาพร้อมกัน
“กรงเล็บมังกรอสูร… รับมีดด้วยมือเปล่า!”
หลงเฉินยื่นมือขวาออกไปรับคมกระบี่ที่ฟาดลงมาตรงๆ!
เปรี้ยงงงงง!!!!!
เสียงปะทะดังกึกก้องกัมปนาท ฝุ่นควันและเศษน้ำแข็งกระจายว่อนไปทั่วเวที แรงกระแทกทำให้พื้นหินยุบตัวลงไปเป็นหลุมลึกกว่าหนึ่งเมตร
ทุกคนในสนามหลับตาปี๋ คิดว่าคงได้เห็นภาพหลงเฉินถูกผ่าครึ่งตัวเป็นสองซีกแน่ๆ
แต่เมื่อฝุ่นจางลง…
ภาพที่ปรากฏทำเอาทุกคน… รวมถึงเฟิงหยุน… ต้องหยุดหายใจ
หลงเฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิม… มือขวาของเขากำรอบคม ‘กระบี่ฟ้าครามเหมันต์’ เอาไว้แน่น!
เปลวไฟสีทองที่มือของหลงเฉินกำลังต่อสู้กับไอเย็นของกระบี่ เกิดเสียง ฉ่า… ฉ่า… เหมือนน้ำหยดลงบนกระทะร้อน ควันสีขาวพวยพุ่งออกมา
“บะ… บ้าน่า!” เฟิงหยุนหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ มือที่จับด้ามกระบี่สั่นระริก เขาพยายามจะดึงกระบี่กลับ แต่กลับพบว่ามันติดแน่นราวกับถูกภูเขาทับไว้
“เจ้า… เจ้ารับกระบี่ระดับจิตวิญญาณด้วยมือเปล่า!?”
หลงเฉินแสยะยิ้ม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดูแคลน
“กระบี่ดี…” หลงเฉินเอ่ยชม “แต่น่าเสียดาย ที่คนใช้มันอ่อนหัด”
“เจ้าบอกว่ามันตัดเหล็กได้เหมือนตัดเต้าหู้สินะ?”
หลงเฉินเกร็งพลังที่นิ้วมือ เกล็ดมังกรสีแดงทับทิมเปล่งแสงเจิดจ้า ประสานกับความร้อนแรงของเพลิงวิญญาณปฐพีที่หลอมละลายโครงสร้างของโลหะ
“งั้นมาดูกันว่า… มันจะทนแรงบีบของมังกรได้แค่ไหน!”
กร๊อบ…
เสียงโลหะลั่นดังขึ้น ตัวกระบี่สีฟ้าใสเริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้นตรงจุดที่หลงเฉินกำไว้
“อย่านะ! หยุดนะ!” เฟิงหยุนร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก “นั่นสมบัติของเจ้าสำนัก! ถ้าเจ้าทำมันพัง…”
เพล้ง!!!
คำขู่ไร้ผล หลงเฉินออกแรงบีบครั้งสุดท้าย กระบี่ฟ้าครามเหมันต์… สมบัติระดับจิตวิญญาณที่ล้ำค่า… แตกกระจายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยคาดมือของหลงเฉิน!
เศษกระบี่ปลิวว่อนบาดใบหน้าของเฟิงหยุนจนเลือดซิบ
“วู้วววว! สะใจโว้ย!” เสียงเสี่ยวเฮยดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ “ไอ้ดาบกระจอก! ข้าบอกแล้วว่ามันเปราะยังกะข้าวเกรียบ!”
หลงเฉินโยนเศษดาบที่เหลือในมือทิ้งลงพื้น เคร้ง
“หมดมุกหรือยัง?” หลงเฉินก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเฟิงหยุนที่ยืนตัวแข็งทื่อ “ถ้าหมดแล้ว… ก็เตรียมตัวไปคุยกับยมบาลได้เลย”
“ปีศาจ… แกมันปีศาจ!” เฟิงหยุนถอยหลังกรูด ความมั่นใจที่เคยมีพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี “อย่าเข้ามานะ! ข้าเป็นศิษย์เอก! ข้าเป็นว่าที่เจ้าสำนัก!”
“ว่าที่ศพต่างหาก”
หลงเฉินพุ่งตัวเข้าไปประชิดตัวเฟิงหยุนในพริบตา หมัดขวาที่อัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างง้างขึ้นสูง เตรียมจะปิดฉากชีวิตของอัจฉริยะจอมปลอมผู้นี้
“ตายซะ!”
แต่ทว่า… ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง แววตาหวาดกลัวของเฟิงหยุนกลับมีประกายความชั่วร้ายวาบขึ้นมา
“ถ้าข้าต้องตาย… ข้าก็จะลากเจ้าไปด้วย!”
เฟิงหยุนสะบัดมือขว้างบางสิ่งออกมา มันไม่ใช่โจมตีใส่หลงเฉิน… แต่พุ่งไปทาง หลินหลาน ที่นั่งดูอยู่ขอบสนาม!
“ไปลงนรกซะนังตัวดี!”
เข็มพิษสีดำนับสิบเล่มพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่หลินหลานที่ไร้ทางสู้!
“หลินหลาน!” หลงเฉินเบิกตากว้าง เขาต้องเลือกระหว่างการฆ่าเฟิงหยุน หรือพุ่งกลับไปช่วยน้องสาว
โดยไม่ต้องเสียเวลาคิด หลงเฉินยกเลิกการโจมตี หันหลังกลับและพุ่งตัวไปขวางหน้าหลินหลานด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
เข็มพิษทั้งสิบเล่มปักเข้าที่แผ่นหลังของหลงเฉินเต็มๆ!
“พี่เฉิน!” หลินหลานกรีดร้อง
“ฮ่าๆๆๆ! ไอ้โง่!” เฟิงหยุนหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ “จุดอ่อนของเจ้าคือนังนั่นจริงๆ ด้วย! เข็มพิษสลายวิญญาณ… ต่อให้เจ้าหนังเหนียวแค่ไหน พิษก็จะแล่นเข้าสู่หัวใจเจ้าภายในสามลมหายใจ!”
หลงเฉินทรุดตัวลงคุกเข่า เลือดสีดำไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่หลัง… แต่ทว่า ใบหน้าของเขากลับไม่มีความเจ็บปวด มีเพียงความโกรธที่ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม
“เจ้า… บังคับให้ข้าต้องทำ”
หลงเฉินกัดฟันกรอด ลุกขึ้นยืนช้าๆ เข็มพิษที่ปักหลังอยู่ถูกกล้ามเนื้อบีบจนกระเด็นออกมา
“พิษ?” หลงเฉินแค่นเสียง “เลือดมังกรของข้า… เป็นราชาแห่งพิษทั้งปวง!”
พิษสลายวิญญาณถูกเลือดมังกรในกายหลงเฉินกัดกินและทำลายในพริบตา
“เฟิงหยุน… เจ้าหมดสิทธิ์ที่จะตายดีแล้ว”
“คราวนี้… ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ!”
(จบบทที่ 53)