ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 41 จมูกของเต่าเทพ
ตอนที่ 41 จมูกของเต่าเทพ
ตอนที่ 41: จมูกของเต่าเทพ
ดวงจันทร์กลมโตลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้ายามราตรี สาดแสงสีเงินยวบยาบลงมาอาบไล้ขุนเขากระบี่สวรรค์ ยอดเขาสูงเสียดฟ้าที่เคยดูองอาจในยามทิวา บัดนี้กลับดูลึกลับและแฝงไว้ด้วยอันตรายในเงามืด
ณ กระท่อมร้างท้ายเขา
หลงเฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นจังหวะเดียวกับเสียงลมพัดใบไม้ ร่างกายของเขายังคงมีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่เล็กน้อยจากการปะทะกับหลี่เฮ่า แม้เขาจะชนะมาได้อย่างง่ายดาย แต่แรงสะท้อนจากกระบี่ระดับมนุษย์ขั้นสูงก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นสำหรับผู้ที่มีพลังปราณเพียงขั้นหลอมรวม
“แก่นแท้ขั้น 5…” หลงเฉินพึมพำในความมืด ดวงตาที่ลืมขึ้นเป็นประกายวาวโรจน์ “เฟิงหยุนผู้นั้นแข็งแกร่งกว่าจ้าวเทียนหลายเท่าตัว หากข้าต้องปะทะกับมันตอนนี้ด้วยพลังปัจจุบัน… โอกาสชนะมีไม่ถึงสามส่วน”
เขาต้องการพลัง… ต้องการทรัพยากรที่จะช่วยให้ทะลวงคอขวดและปลุกชีพจรมังกรเส้นต่อไปให้เร็วที่สุด แต่ลำพังแค่การขายยาในตลาดมืด แม้จะได้เงินเยอะ แต่ก็ซื้อได้เพียงสมุนไพรระดับทั่วไป ของวิเศษระดับตำนานนั้นไม่มีทางหาซื้อได้ในตลาดศิษย์สายนอก
“ฟุดฟิด… ฟุดฟิด…”
เสียงสูดจมูกดังรบกวนสมาธิของหลงเฉิน เขาเหลือบตามองไปที่มุมห้อง เจ้าเต่าทมิฬ ‘เสี่ยวเฮย’ กำลังเดินวนไปวนมาด้วยอาการกระสับกระส่าย จมูกเล็กๆ ของมันขยับรัวเร็วเหมือนกำลังดมหากลิ่นบางอย่างที่รุนแรงมาก
“หอม… หอมจนทนไม่ไหวแล้วโว้ย!” เสี่ยวเฮยตะโกนก้องในจิตวิญญาณ “หลงเฉิน! เจ้าไม่ได้กลิ่นรึไง! กลิ่นของ ‘แก่นแท้ปฐพี’ กลิ่นของ ‘กระดูกมังกรดิน’! มันลอยมาแตะจมูกข้าจังๆ เลยเนี่ย!”
“ข้าบอกแล้วไงว่าให้รอ…” หลงเฉินถอนหายใจ “เรารู้ว่ามีของดีอยู่ข้างล่าง แต่เรายังไม่รู้วิธีลงไป ผนึกใต้ดินนั่นแข็งแกร่งมาก ข้าลองตรวจสอบดูแล้ว มันเป็นค่ายกลระดับนภา…”
“ค่ายกลระดับนภาแล้วไง! สำหรับบิดาผู้นี้ มันก็แค่กรงไม้ไผ่ผุๆ!” เสี่ยวเฮยเชิดหน้าขึ้น แววตาสีทองเปล่งประกายเจิดจ้ากว่าทุกครั้ง “ความทรงจำข้ากลับมาส่วนหนึ่งแล้ว… ข้ารู้แล้วว่ากลิ่นนั้นมาจากทิศไหน และข้ารู้วิธี ‘มุด’ เข้าไปหามัน!”
หลงเฉินเลิกคิ้ว ลุกขึ้นจากแคร่ทันที “เจ้ามั่นใจนะ?”
“ร้อยเปอร์เซ็นต์! ตามข้ามา!”
เสี่ยวเฮยกระโดดลงจากแคร่ วิ่งดุ๊กดิ๊กไปที่รอยแตกของพื้นไม้ที่มันเคยขุดสำรวจไว้เมื่อวันแรก มันใช้กรงเล็บตะกุยดินอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักรขุดเจาะ
หลงเฉินเดินตามไปดู “เจ้าจะขุดลงไปตรงๆ เลยรึ? ถ้าข้างล่างมีเวรยามเฝ้าอยู่ เราคงโดนเสียบเป็นลูกชิ้นปิ้งแน่”
“ไม่… เราจะไม่ขุดลงไปตรงๆ” เสี่ยวเฮยหยุดขุดแล้วเงยหน้าขึ้นมาอธิบาย “กลิ่นของสมบัติไม่ได้อยู่ใต้เท้าเราเป๊ะๆ แต่มันลอยมาจากทิศตะวันออก… ใต้ภูเขาลูกนู้น!”
เสี่ยวเฮยชี้ขาหน้าไปทางยอดเขาหลักของสำนัก ยอดเขาที่เป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่ง…
“ทิศนั้นมัน…” หลงเฉินหรี่ตาลง ประมวลผลแผนที่ในหัว “นั่นมันทิศทางของ ‘หอคัมภีร์ต้องห้าม’!”
หอคัมภีร์ต้องห้าม คือสถานที่เก็บรักษาเคล็ดวิชาระดับสูงและประวัติศาสตร์ลับของสำนัก เป็นเขตหวงห้ามที่มีเวรยามเฝ้าหนาแน่นที่สุด แม้แต่แมลงวันก็บินเข้าไปไม่ได้
“เจ้ากำลังบอกว่า… แหล่งกำเนิดพลังชีพจรมังกรดิน อยู่ใต้หอคัมภีร์งั้นรึ?”
“ถูกต้อง!” เสี่ยวเฮยแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไอ้พวกมนุษย์ฉลาดแกมโกงพวกนั้น มันสร้างหอคัมภีร์ทับจุดกำเนิดชีพจรไว้ เพื่อใช้พลังปราณจากใต้ดินหล่อเลี้ยงค่ายกลป้องกันหอ และในขณะเดียวกัน ก็ใช้ค่ายกลของหอ ‘ดูดซับ’ พลังจากมังกรดินขึ้นมาให้พวกระดับสูงใช้ฝึกวิชา… ช่างเป็นการกระทำที่ตะกละตะกลามเหมือนข้าจริงๆ!”
หลงเฉินยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก ความจริงข้อนี้ทำให้ทุกอย่างสมเหตุสมผล
ทำไมสำนักกระบี่สวรรค์ถึงตั้งอยู่ตรงนี้… ทำไมยอดเขานั้นถึงมีพลังปราณหนาแน่นกว่าที่อื่น… ที่แท้พวกมันก็นั่งทับอยู่บนกองสมบัติ!
“ถ้ามันอยู่ใต้หอคัมภีร์… การจะเข้าไปทางประตูหน้าย่อมเป็นไปไม่ได้” หลงเฉินวิเคราะห์ “ต่อให้ข้ามีปีกบินเข้าไป ก็คงถูกค่ายกลสังหารยิงร่วงในพริบตา”
“ใครบอกให้เข้าทางประตูหน้าล่ะเจ้าโง่!” เสี่ยวเฮยเขาะหัวหลงเฉินเบาๆ “เราจะมุด! มุดไปตามเส้นทางของ ‘รากมังกร’!”
“รากมังกร?”
“ใช่… ชีพจรมังกรดินเปรียบเสมือนต้นไม้ใหญ่ มันมีรากฝอยแผ่ขยายไปทั่วใต้ดินเพื่อดูดซับพลัง และที่เรือนร้างแห่งนี้ ก็มี ‘รากฝอย’ เส้นหนึ่งพาดผ่านพอดี” เสี่ยวเฮยชี้ลงไปในรูที่มันขุด “เราแค่ต้องย้อนรอยตามรากนี้กลับไปที่ ‘ลำต้น’ หลัก… ซึ่งก็คือใต้หอคัมภีร์นั่นเอง!”
หลงเฉินดวงตาเป็นประกาย แผนการนี้บ้าบิ่นและเสี่ยงตาย แต่ผลตอบแทนนั้นมหาศาล
หากเขาเข้าถึงแก่นแท้ของชีพจรมังกรดินได้… ไม่เพียงแต่จะได้ ‘กระดูกมังกรดิน’ มาเสริมแกร่งให้เสี่ยวเฮย แต่เขายังมีโอกาสได้พบกับ ‘เพลิงวิญญาณปฐพี’ ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นในการยกระดับวิชาปรุงยา และเป็นกุญแจสำคัญในการปลุกชีพจรมังกรในร่างของเขาเส้นต่อไป!
“ดี!” หลงเฉินกำหมัดแน่น “คืนนี้แหละ… เราจะไปปล้นรากฐานของสำนักกระบี่สวรรค์กัน!”
…
ครึ่งชั่วยามต่อมา
หลงเฉินเปลี่ยนชุดเป็นชุดรัดกุมสีดำสนิท เก็บข้าวของจำเป็นใส่แหวนมิติ เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางที่ไม่รู้ว่าจะได้กลับขึ้นมาเมื่อไหร่
“เสี่ยวเฮย… นำทางไป”
“ตามมาเลยลูกพี่! คืนนี้บิดาจะกินบุฟเฟต์!”
เสี่ยวเฮยขยายร่างขึ้นเล็กน้อยให้พอๆ กับโล่กลมๆ แล้วกระโดดลงไปในหลุมที่ขุดไว้ มันใช้กรงเล็บที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กไหลตะกุยดินเปิดทาง หลงเฉินกระโดดตามลงไปอย่างไม่ลังเล
ใต้พื้นดินนั้นมืดมิดและอับชื้น กลิ่นดินโคลนคละคลุ้ง แต่ยิ่งลึกลงไป หลงเฉินก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ มันอุ่นวาบและหนักแน่นราวกับจังหวะการเต้นของหัวใจยักษ์
“ระวังหัวด้วย! ตรงนี้มีหินแกรนิต!” เสี่ยวเฮยเตือนก่อนจะใช้หัวโขกหินก้อนโตจนแตกละเอียดเป็นผง “แข็งชะมัด! สงสัยต้องกินแคลเซียมเพิ่มแล้ว”
ทั้งสองเคลื่อนที่ไปในความมืดใต้พิภพด้วยความเร็วสูง เสี่ยวเฮยทำหน้าที่เป็นหัวสว่านเจาะเปิดทาง ส่วนหลงเฉินคอยระวังหลังและใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบความเคลื่อนไหว
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ พวกเขาดำดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง…
กึ้ก!
เสี่ยวเฮยหยุดชะงัก
“ถึงแล้ว…” เสียงของมันเคร่งเครียดขึ้น “ข้างหน้านี้แหละ… เขตแดนชั้นนอกของหอคัมภีร์ต้องห้าม”
หลงเฉินชะโงกหน้าออกไปดู เบื้องหน้าของพวกเขาคือผนังดินที่สิ้นสุดลง เปลี่ยนเป็นกำแพงหินสีดำเรียบเนียนขนาดมหึมาที่ทอดยาวขึ้นไปสู่เบื้องบนและดิ่งลึกลงไปสู่เบื้องล่าง บนกำแพงหินนั้นมีอักขระสีทองวูบวาบไหลเวียนอยู่ตลอดเวลา ราวกับมีชีวิต
แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากกำแพงนั้น ทำให้หลงเฉินรู้สึกอึดอัดเหมือนมีภูเขาทับอก
“ค่ายกลพิทักษ์ปฐพี…” หลงเฉินลูบคาง วิเคราะห์ด้วยสายตาของอดีตจักรพรรดิ “ระดับนภาขั้นกลาง… แข็งแกร่งมาก ถ้าแตะต้องมั่วซั่ว มันจะส่งสัญญาณแจ้งเตือนไปที่เจ้าสำนักทันที”
“ฮึ! ระดับนภาขั้นกลางรึ?” เสี่ยวเฮยเดินเข้าไปใกล้กำแพง ทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นอักขระเหล่านั้น “สำหรับเต่าเทพผู้รอบรู้เรื่องค่ายกลอย่างข้า… นี่มันก็แค่ประตูบานเลื่อนที่ใส่กลอนฝืดๆ เท่านั้นแหละ!”
“เจ้าปลดมันได้โดยไม่ให้รู้ตัว?”
“แน่นอน! แต่ต้องมี ‘ค่าผ่านทาง’ หน่อยนะ” เสี่ยวเฮยหันมาแบขาหน้าขอของรางวัล
หลงเฉินถอนหายใจ ล้วงเอา “โสมหิมะ” ที่เพิ่งรีดไถมาจากร้านขายยาเมื่อเช้ายื่นให้
“เยี่ยม!” เสี่ยวเฮยงับโสมกินในคำเดียว เคี้ยวกรุบๆ แล้วเรอออกมาเป็นไอเย็น “เอาล่ะ… ดูให้ดีนะเจ้าทาส นี่คือวิชาลับของเผ่าพันธุ์ข้า… ‘เต่าทมิฬทะลวงมิติ’!”
เสี่ยวเฮยไม่ได้ใช้พลังทำลาย แต่ร่างกายของมันเริ่มเปล่งแสงสีดำทึบ แสงนั้นไม่ได้ส่องสว่าง แต่กลับดูดกลืนแสงรอบข้างเข้าไป มันค่อยๆ เดินเข้าไปหากำแพงหิน… และแทนที่จะชน ร่างของมันกลับ “จม” หายเข้าไปในกำแพงราวกับกำแพงนั้นเป็นบ่อน้ำ!
“เข้ามาเร็ว! ข้าเปิดช่องว่างได้แค่ 3 ลมหายใจ!” เสียงเสี่ยวเฮยดังมาจากอีกฝั่งของกำแพง
หลงเฉินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวตามเข้าไปในจุดที่เสี่ยวเฮยหายตัวไป
ความรู้สึกเย็นเยียบและหนืดหนาดเหมือนเดินผ่านโคลนตมเข้าปกคลุมร่างกายชั่วขณะ ก่อนจะ…
วูบ!
หลงเฉินทะลุผ่านกำแพงหินออกมาอีกฝั่งหนึ่ง
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาหลงเฉินต้องกลั้นหายใจ
มันไม่ใช่ห้องเก็บสมบัติ หรือห้องใต้ดินธรรมดา แต่มันคือ “โพรงถ้ำธรรมชาติขนาดมหึมา” ที่ซ่อนอยู่ใต้รากฐานของสำนักกระบี่สวรรค์!
ใจกลางโพรงถ้ำ มีโครงกระดูกสัตว์อสูรขนาดมโหฬารยาวกว่าร้อยวา ขดตัวอยู่อย่างน่าเกรงขาม แม้จะเหลือเพียงกระดูกสีน้ำตาลเข้ม แต่กลิ่นอายบรรพกาลยังคงแผ่ออกมากดข่มทุกสรรพสิ่ง
และที่ส่วนหัวกะโหลกของมังกรนั้น… มีเปลวไฟสีส้มอมทองดวงหนึ่งลุกโชนอยู่ มันไม่ได้ให้ความร้อน แต่กลับให้ความรู้สึก “หนักแน่น” ดุจผืนดิน
“นั่นมัน…” หลงเฉินดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นรัวเร็ว
“โครงกระดูกมังกรดินปฐพี… และ เพลิงวิญญาณแก่นพสุธา!”
“อาหาร! อาหารรรรร!” เสี่ยวเฮยน้ำลายไหลเป็นทางยาว ร้องลั่นด้วยความปิติ “กระดูกนั่นข้าจอง! ส่วนไฟนั่นเจ้าเอาไป! คืนนี้พวกเราจะรวยเละ!”
หลงเฉินยิ้มกว้าง รอยยิ้มของราชันย์ผู้หิวกระหาย
“ถูกต้องเสี่ยวเฮย… คืนนี้สำนักกระบี่สวรรค์จะต้องจดจำไปอีกนาน ว่าพวกเขาได้เลี้ยง ‘โจร’ ที่ร้ายกาจที่สุดไว้ในบ้านของตัวเอง!”
(จบบทที่ 41)