ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 33 ศิษย์สายนอกผู้ต่ำต้อย
ตอนที่ 33 ศิษย์สายนอกผู้ต่ำต้อย
ตอนที่ 33: ศิษย์สายนอกผู้ต่ำต้อย
แสงแดดอุ่นหนาฝาคั่งในช่วงบ่ายไม่อาจส่องทะลุลงมายังเส้นทางสายเล็กๆ ที่ทอดตัวคดเคี้ยวลงสู่หุบเขาเบื้องล่าง เส้นทางนี้แยกตัวออกมาจากถนนสายหลักอันงดงามของสำนักกระบี่สวรรค์อย่างชัดเจน ราวกับเส้นแบ่งกั้นระหว่างสวรรค์และนรก
ในขณะที่ศิษย์ใหม่คนอื่นๆ ถูกพาตัวไปยัง “หอพักเมฆาขาว” ที่สวยงาม โอ่อ่า และเปี่ยมไปด้วยพลังปราณอันบริสุทธิ์ หลงเฉินกลับต้องเดินตามหลังศิษย์พี่หน้าเสี้ยมผู้หนึ่ง นามว่า “หม่าจิน” ลงสู่หุบเขาลึกที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบและป่ารกชัฏ
“เดินเร็วๆ หน่อยสิเจ้าขยะ!” หม่าจินหันมาตวาดเสียงแข็ง ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ “อย่าคิดว่าทำหินวัดปราณแตกแล้วจะกลายเป็นคนสำคัญนะ ผู้อาวุโสโม่สั่งมาแล้วว่าให้จัดหา ‘ที่พักที่เหมาะสม’ ให้กับตัวประหลาดอย่างเจ้า!”
หลงเฉินเดินเอามือไพล่หลัง สีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังเดินชมสวนหลังบ้าน ไม่ได้แสดงอาการเหนื่อยหอบหรือหวาดกลัวต่อบรรยากาศที่เริ่มวังเวงขึ้นเรื่อยๆ
“ที่พักที่เหมาะสมงั้นรึ?” หลงเฉินถามกลับเสียงเรียบ “ดูจากสภาพแวดล้อมแล้ว คงเป็นที่ที่เงียบสงบดีไม่น้อย”
“ฮ่าๆๆ! เงียบสงบ?” หม่าจินหัวเราะเยาะ “ใช่… สงบจนได้ยินเสียงวิญญาณร้องโหยหวนเลยล่ะ!”
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ต้นไม้เขียวขจีก็เริ่มเปลี่ยนเป็นต้นไม้แห้งยืนต้นตาย กิ่งก้านบิดเบี้ยวราวกับกรงเล็บปีศาจ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วเงียบหายไป แทนที่ด้วยเสียงกาและเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านช่องเขา กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเน่าเปื่อยของใบไม้ทับถมลอยคละคลุ้ง
ในที่สุด ทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่ที่หน้ากระท่อมไม้เก่าคร่ำครึหลังหนึ่ง มันตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่ตีนเขา สภาพทรุดโทรมจนแทบจะพังมิพังแหล่ หลังคารั่วเป็นรูโหว่ ประตูไม้หลุดห้อยรุ่งริ่ง และมีใยแมงมุมเกาะเต็มไปหมด
ที่สำคัญที่สุดคือ… พื้นที่บริเวณนี้แทบจะไม่มีพลังปราณหลงเหลืออยู่เลย อากาศเบาบางและเย็นยะเยือกจนขนลุก
“ถึงแล้ว! ‘เรือนท้ายเขาร้าง’ หรือที่พวกเราเรียกกันเล่นๆ ว่า ‘หุบเขาผีดุ’!” หม่าจินแสยะยิ้มกว้าง ผายมือไปทางกระท่อมเน่าๆ นั้น
“นี่คือที่พักของเจ้า นับจากวันนี้ไป เจ้ามีหน้าที่ดูแลทำความสะอาดพื้นที่บริเวณนี้ทั้งหมด ตัดฟืน และตักน้ำจากลำธารด้านล่างไปส่งที่โรงครัวทุกวัน ห้ามอู้งานเด็ดขาด!”
หลงเฉินกวาดตามองสภาพบ้านผีสิงตรงหน้า แล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย
“พลังปราณเบาบางยิ่งกว่าในเมืองมนุษย์ธรรมดาเสียอีก… นี่คือสถานที่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์จริงรึ?”
“ฮึ! สำหรับคนไร้สังกัดอย่างเจ้า แค่มีที่ซุกหัวนอนก็บุญหัวแล้ว!” หม่าจินถ่มน้ำลายลงพื้น “อยู่ๆ ไปเถอะ ระวังพวกผีสางนางไม้มาลากไปกินตับก็แล้วกัน อ้อ… แล้วก็อย่าหวังว่าจะมีใครมาส่งข้าวส่งน้ำนะ อยากกินก็หาเอาเอง!”
พูดจบ หม่าจินก็สะบัดตูดเดินกลับขึ้นเขาไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าความซวยของที่นี่จะติดตัวมันไปด้วย ทิ้งหลงเฉินให้ยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางสายลมเย็นยะเยือก
หลงเฉินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปผลักประตูไม้ที่เหลือเพียงบานพับเดียว
เอี๊ยดดด…
เสียงประตูไม้ลั่นดังโหยหวน ภายในกระท่อมเต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะและกลิ่นอับชื้น มีเพียงเตียงไม้เก่าๆ และโต๊ะขากะเผลกวางอยู่มุมห้อง
“ช่างเป็นการต้อนรับที่อบอุ่นเสียจริง…” หลงเฉินพึมพำ ปัดฝุ่นที่เกาะอยู่บนเตียง “แต่ก็ดี… ข้าชอบความเป็นส่วนตัว จะได้ไม่มีใครมารบกวนเวลาข้าฝึกวิชา”
ทันใดนั้น ไหล่ของเขาก็สั่นไหวเบาๆ
“ฮัดชิ้ว!”
เจ้าเต่าทมิฬ ‘เสี่ยวเฮย’ มุดหัวออกมาจากอกเสื้อของหลงเฉิน จามเสียงดังจนไฟสีทองแลบออกมาจากจมูกเล็กน้อย
“ที่นี่มันที่ไหนเนี่ย? ทำไมกลิ่นมันอับเหมือนรักแร้เต่าพันปีแบบนี้!” เสี่ยวเฮยบ่นอุบ กระโดดลงไปเดินสำรวจบนพื้นไม้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
“บ้านใหม่ของเราไง” หลงเฉินตอบพลางหาไม้กวาดเก่าๆ มาเริ่มปัดกวาด “ผู้อาวุโสโม่ใจดี ยกคฤหาสน์ส่วนตัวให้เราอยู่”
“คฤหาสน์กับผีน่ะสิ!” เสี่ยวเฮยกลอกตามองบน “พลังปราณก็ไม่มี แห้งแล้งยิ่งกว่าทะเลทราย แบบนี้ข้าจะเอาแรงที่ไหนไปโต! ไอ้พวกมนุษย์ตาถั่วพวกนั้นมันแกล้งเจ้าชัดๆ!”
เสี่ยวเฮยเดินดมฟุดฟิดไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดชะงักที่มุมห้องด้านหนึ่ง ซึ่งมีรอยแตกของพื้นไม้เผยให้เห็นพื้นดินสีดำสนิทด้านล่าง
จมูกเล็กๆ ของมันขยับรัวเร็ว ดวงตาสีทองเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ
“เดี๋ยว… เดี๋ยวก่อน…”
เสี่ยวเฮยรีบตะกุยพื้นไม้จนเป็นรู แล้วมุดหัวลงไปดมกลิ่นดินด้านล่าง ร่างกายของมันสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น
“เฮ้ย! หลงเฉิน! หลงเฉิน! มานี่เร็ว!”
หลงเฉินวางไม้กวาด เดินเข้าไปหา “เจออะไร? แมลงสาบรึไง?”
“แมลงสาบบ้านบิดาเจ้าสิ! นี่มันของดี! ของดีระดับตำนานเชียวนะโว้ย!” เสี่ยวเฮยเงยหน้าขึ้นมา ตะโกนลั่นผ่านกระแสจิต น้ำลายเริ่มไหลย้อยมุมปาก
“ไอ้พวกมนุษย์หน้าโง่ที่สำนักนี้มันตาบอดกันหมดหรือไง! พวกมันเอาขยะมาทิ้งไว้บนกองทองชัดๆ!”
“หมายความว่าไง?” หลงเฉินเริ่มสนใจ
เสี่ยวเฮยชี้ขาหน้าสั้นป้อมลงไปที่พื้นดิน “เจ้าไม่รู้สึกเหรอ? ที่นี่มันหนาวเย็นผิดปกติ และพลังปราณเบาบาง… ไม่ใช่เพราะมันไม่มีปราณ แต่มันเป็นเพราะ ‘ปราณ’ ทั้งหมดกำลังถูกดูดลงไปข้างล่างต่างหาก!”
“ถูกดูด?” หลงเฉินขมวดคิ้ว เขาหลับตาลง แผ่สัมผัสทางวิญญาณออกไปตรวจสอบ… และพบว่าจริงอย่างที่เสี่ยวเฮยว่า กระแสพลังงานบางเบาในอากาศกำลังไหลลงสู่ใต้ดินเหมือนน้ำวน
“นี่มันคือ ‘จุดชีพจรมังกรดิน’ ประเภท ‘มังกรซ่อนกาย’!” เสี่ยวเฮยอธิบายอย่างผู้รอบรู้ “ข้างใต้นี้ลึกลงไป ต้องมีบางสิ่งที่ทรงพลังมากๆ ถูกผนึกอยู่ มันคอยดูดกลืนพลังฟ้าดินรอบๆ ไปหล่อเลี้ยงตัวเองมานานนับร้อยนับพันปี จนทำให้พื้นที่ข้างบนนี้แห้งแล้ง!”
“ไอ้โง่เอ๊ย! ตรงนี้แหละฮวงจุ้ยมังกรของจริง! ข้าได้กลิ่น… กลิ่นของสมบัติระดับสวรรค์! กลิ่นของไฟวิญญาณ! และกลิ่นของกระดูกมังกร!”
ดวงตาของหลงเฉินวาวโรจน์ขึ้นทันที
“กระดูกมังกร… ไฟวิญญาณ…”
สองสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดเพื่อยกระดับพลังและวิชาปรุงยา กลับมาอยู่ใต้เท้าของเขาในที่ที่ไม่มีใครสนใจ?
“หึๆๆ…” หลงเฉินหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ดูเหมือนความโชคร้ายของข้า จะกลายเป็นความหายนะของสำนักกระบี่สวรรค์เสียแล้ว”
“ใช่ไหมล่ะ! ข้าบอกแล้วว่าจมูกข้าไม่เคยพลาด!” เสี่ยวเฮยยืดอกอย่างภูมิใจ “แต่เราต้องหาทางลงไป… ผนึกข้างล่างนั่นดูท่าจะแข็งแกร่งเอาเรื่อง คงต้องใช้เวลาเตรียมตัวสักหน่อย”
“ไม่เป็นไร… เรามีเวลาถมเถ” หลงเฉินมองออกไปนอกหน้าต่างที่เริ่มมืดลง “ในเมื่อพวกมันส่งข้ามาอยู่ที่นี่เพื่อให้ข้าตกต่ำ… ข้าก็จะใช้ที่นี่เป็นฐานบัญชาการ เพื่อขุดรากถอนโคนพวกมันจากข้างใต้!”
แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น…
จ๊อกกกก…
เสียงท้องร้องดังสนั่นมาจากเจ้าเต่าตัวน้อย
“เอ่อ… เรื่องขุดสมบัติไว้ทีหลัง… ตอนนี้ข้าหิวจนจะกินไม้กระดานได้แล้วนะ! ไหนล่ะอาหาร? ไปหาอะไรมาให้บิดากินเดี๋ยวนี้!”
หลงเฉินถอนหายใจยาว ดีดหน้าผากเสี่ยวเฮยไปหนึ่งที
“รออยู่นี่… ข้าจะออกไปสำรวจรอบๆ แถวนี้อาจจะมีสัตว์อสูรหลงมาบ้าง”
หลงเฉินเดินออกจากกระท่อม มุ่งหน้าเข้าสู่ป่าทึบด้านหลังเรือนร้าง ทิ้งความมืดมิดและปริศนาใต้ดินไว้เบื้องหลังชั่วคราว
ค่ำคืนแรกในสำนักกระบี่สวรรค์กำลังจะผ่านไป… แต่ตำนานบทใหม่ของ “ศิษย์สายนอกผู้ต่ำต้อย” กับ “เต่าเทพปากเสีย” เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และมันจะเป็นตำนานที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแดนดิน!
(จบบทที่ 33)