ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 26 ปะทะผู้นำตระกูลจ้าว (ศึกปะทะยอดคนแดนแก่นแท้)
ตอนที่ 26 ปะทะผู้นำตระกูลจ้าว (ศึกปะทะยอดคนแดนแก่นแท้)
ตอนที่ 26: ปะทะผู้นำตระกูลจ้าว (ศึกปะทะยอดคนแดนแก่นแท้)
แรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของ “จ้าวเทียน” แม่ทัพใหญ่ผู้มาเยือนจากต่างเมือง กดทับบรรยากาศทั่วทั้งลานหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลงจนแทบหายใจไม่ออก ฝุ่นผงบนพื้นลอยตัวขึ้นช้าๆ ก่อนจะถูกบดขยี้ด้วยคลื่นพลังที่มองไม่เห็น
นี่ไม่ใช่พลังระดับ “หลอมรวมปราณ” (Qi Fusion) ทั่วไปที่หลงเฉินเคยเผชิญมา
ไอพลังสีเขียวมรกตที่ห่อหุ้มร่างของจ้าวเทียนไม่ได้ฟุ้งกระจายเหมือนหมอกควัน แต่มันควบแน่น เข้มข้น และเป็นรูปธรรมราวกับเกราะผลึกแก้ว นี่คือสัญลักษณ์ของผู้ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ธรรมดา เข้าสู่ดินแดนแห่งยอดคน
ระดับแก่นแท้ (True Core Realm) ขั้นที่ 1!
“แก่นแท้…” หลงเฉินพึมพำเบาๆ นัยน์ตาสีแดงฉานหรี่ลงเล็กน้อย “ห่างกันหนึ่งขั้นใหญ่… ช่องว่างระหว่างพลังปราณราวกับบ่อโคลนเทียบกับมหาสมุทร”
จ้าวเทียนดึงหอกมรกตขึ้นจากพื้นดินอย่างง่ายดาย ปลายหอกชี้ตรงมาที่หน้าอกของหลงเฉิน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลนระคนสมเพช
“ไอ้เด็กเหลือขอ… ข้าไม่รู้ว่าเจ้าใช้วิชามารใดถึงสังหารจ้าวผิงและทำให้น้องข้าบาดเจ็บได้ แต่ต่อหน้าพลังระดับแก่นแท้ ลูกไม้ตื้นๆ ของเจ้ามันไร้ค่า!”
ฟึ่บ!
จ้าวเทียนไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาแทงหอกออกไปข้างหน้าเพียงครั้งเดียว ไม่มีการเคลื่อนไหวที่ซับซ้อน แต่ความเร็วนั้นเหนือกว่าเสียง!
“หอกวายุทลายภูผา!”
ลำแสงสีเขียวพุ่งวาบเป็นเส้นตรง อากาศถูกฉีกกระชากจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดหู หลงเฉินรู้ดีว่าเขาหลบไม่พ้น และรับตรงๆ ไม่ได้ด้วยพลังปราณที่มีอยู่
“ใช้ดาบรับ!”
หลงเฉินยกดาบเหล็กกล้าที่แย่งมาจากศัตรูขึ้นขวางหน้าอก อัดพลังปราณมังกรอสูรเข้าไปจนสุดกำลังเพื่อสร้างเกราะป้องกัน
เปรี้ยง!!
เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของหลงเฉินไถลพรืดไปด้านหลังกว่ายี่สิบก้าว รองเท้าขุดพื้นดินเป็นร่องลึก ดาบเหล็กกล้าในมือ… แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เหลือเพียงด้ามดาบ!
“อึก…”
เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากมุมปากของหลงเฉิน แรงกระแทกเมื่อครู่ทะลุผ่านดาบเข้ามาทำลายอวัยวะภายในของเขา หากเป็นคนทั่วไปคงกระดูกซี่โครงหักละเอียดและอวัยวะฉีกขาดตายคาที่ไปแล้ว
“โฮ่? ยังไม่ตาย?” จ้าวเทียนเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ “รับการโจมตีของระดับแก่นแท้ด้วยพลังหลอมรวมขั้น 2 แล้วยังยืนอยู่ได้… ร่างกายเจ้าทำด้วยอะไร?”
หลงเฉินถุยเลือดทิ้งลงพื้น แสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความบ้าระห่ำ
“ดาบมนุษย์มันเปราะบางเกินไป… ข้าว่าเรามาเล่นแบบ ‘ลูกผู้ชาย’ กันดีกว่า”
หลงเฉินโยนด้ามดาบทิ้ง เขาฉีกเสื้อตัวบนที่ขาดวิ่นออก เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่สมส่วนและผิวหนังที่เริ่มมีเกล็ดสีแดงเข้มปกคลุมบริเวณหน้าอกและท่อนแขนชัดเจนขึ้น ไอความร้อนระอุแผ่ออกมาจากร่างกายจนอากาศรอบตัวสั่นไหว
“เข้ามา!” หลงเฉินกวักมือท้าทาย
“รนหาที่ตาย!” จ้าวเทียนคำรามด้วยความโกรธที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนดูถูก เขาเร่งเร้าพลังแก่นแท้จนหอกมรกตเปล่งแสงจ้า “ตายซะ! พายุกระหน่ำแทง!”
จ้าวเทียนพุ่งตัวเข้าหาหลงเฉิน รัวปลายหอกออกไปนับร้อยครั้งในชั่วพริบตา เกิดเป็นเงาหอกสีเขียวระยิบระยับครอบคลุมทั่วร่างหลงเฉิน ทุกการโจมตีหนักหน่วงรุนแรงพอที่จะเจาะทะลุแผ่นเหล็กหนาสิบนิ้ว
แต่หลงเฉินไม่ถอย!
เขาใช้ “กายามังกรอสูร” เข้าปะทะโดยตรง!
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เสียงที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงเนื้อถูกแทง แต่เป็นเสียงโลหะปะทะโลหะ!
หลงเฉินใช้ท่อนแขนที่มีเกล็ดมังกรปกคลุมปัดป้องคมหอกอย่างบ้าคลั่ง ประกายไฟแลบแปลบปลาบท่ามกลางการต่อสู้ ทุกครั้งที่คมหอกสัมผัสโดนผิวหนัง มันทำได้เพียงทิ้งรอยขีดข่วนสีขาวหรือบาดแผลตื้นๆ ไว้เท่านั้น เลือดที่ไหลออกมาก็หยุดลงในทันทีด้วยความสามารถในการฟื้นฟูระดับปีศาจ
“บ้าน่า! ผิวหนังเจ้ามันแข็งกว่าเกราะเหล็กไหลอีกรึ!” จ้าวเทียนเริ่มเหงื่อตก ความมั่นใจเริ่มสั่นคลอน
“ถึงตาข้าบ้าง!”
หลงเฉินอาศัยจังหวะที่จ้าวเทียนชะงัก พุ่งตัวฝ่าดงหอกเข้าไปประชิดตัว เขาไม่สนใจคมหอกที่เฉือนเข้าที่ไหล่ซ้ายจนเลือดสาด แต่กลับใช้มือซ้ายคว้าด้ามหอกของจ้าวเทียนเอาไว้แน่น!
หมับ!
“จับได้แล้ว…” หลงเฉินแสยะยิ้มจนเห็นเขี้ยวขาว
“ปล่อยนะโว้ย!” จ้าวเทียนพยายามกระชากหอกกลับ แต่แรงบีบของหลงเฉินมหาศาลดั่งขุนเขา
“หมัดมังกรอสูร… ทำลายล้าง!”
หลงเฉินง้างหมัดขวาจนสุดแขน เกล็ดมังกรสีแดงเปล่งแสงจ้า พลังปราณทั้งหมดถูกบีบอัดไปที่กำปั้นจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว ก่อนจะกระแทกเข้าใส่เกราะอกของจ้าวเทียนเต็มรัก
ตูม!!!
เสียงระเบิดดังสนั่น เกราะอ่อนสีเขียวของจ้าวเทียนแตกร้าวเป็นลายแมงมุม ร่างของแม่ทัพใหญ่ปลิวกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับกำแพงคฤหาสน์จนพังครืนลงมาทั้งแถบ
“อ๊ากกกก!”
จ้าวเทียนกระอักเลือดออกมา กลิ้งไปกับพื้นฝุ่นตลบอบอวล
ฝูงชนที่มุงดูอยู่ไกลๆ ต่างอ้าปากค้าง เงียบกริบจนได้ยินเสียงลมพัด
เด็กหนุ่มระดับหลอมรวม… ซัดยอดฝีมือระดับแก่นแท้กระเด็น? นี่มันเรื่องตลกบ้าบออะไรกัน!
“แฮ่ก… แฮ่ก…” หลงเฉินยืนหอบหายใจหนักหน่วง เลือดไหลโซมกายจากบาดแผลนับสิบแห่งที่เกิดจากคมหอก แม้กายามังกรจะแข็งแกร่ง แต่การรับมือกับอาวุธระดับแก่นแท้ตรงๆ ก็สร้างภาระให้ร่างกายไม่น้อย
“พลังปราณข้าสู้มันไม่ได้… แต่ถ้าวัดกันที่ความอึดและพละกำลัง ข้าเหนือกว่า!” หลงเฉินวิเคราะห์สถานการณ์อย่างเยือกเย็น
ทันใดนั้น กองซากอิฐที่ถล่มลงมาก็ระเบิดออก
บึ้ม!
จ้าวเทียนลุกขึ้นยืนด้วยสภาพสะบักสะบอม ผมเผ้ายุ่งเหยิง เกราะอกแตกเสียหาย แต่แววตาของมันกลับเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่ทวีคูณ
“ดี… ดีมากหลงเฉิน!” จ้าวเทียนกัดฟันกรอด เลือดไหลมุมปาก “ข้าประมาทเจ้าเกินไป ข้าไม่คิดว่าในเมืองบ้านนอกแห่งนี้จะมีผู้ฝึกกายาระดับสูงเช่นเจ้า… แต่เจ้าทำให้ข้าโกรธจริงๆ แล้ว!”
จ้าวเทียนโยนหอกมรกตทิ้งไป เขาประสานมือเข้าหากัน พลังปราณสีเขียวเข้มข้นไหลมารวมกันที่ฝ่ามือ ก่อตัวเป็นก้อนพลังงานหมุนวนขนาดมหึมาที่ส่งเสียงคำรามราวกับพายุทอร์นาโด
“ข้าจะบดขยี้เจ้าให้แหลกเป็นผงธุลี! ด้วยท่าไม้ตายสูงสุดของข้า… ฝ่ามือวายุสังหารเทพ!”
แรงกดดันจากท่าไม้ตายนี้รุนแรงกว่าเดิมถึงสามเท่า พื้นดินรอบตัวจ้าวเทียนแตกระแหง ต้นไม้ในบริเวณใกล้เคียงหักโค่น นี่คือพลังโจมตีเต็มพิกัดของระดับแก่นแท้!
หลงเฉินยืนหยัดเผชิญหน้ากับพายุพลังงานนั้น เขารู้ดีว่าด้วยพลังปราณที่เหลืออยู่ เขาต้านทานท่านั้นไม่ได้แน่ และกายามังกรขั้นต้นอาจจะแหลกสลายหากโดนเข้าไปเต็มๆ
“ดูท่า… ต้องเสี่ยงดวงกันหน่อยแล้ว”
หลงเฉินสูดหายใจลึก เขาหลับตาลงเสี้ยววินาทีเพื่อสื่อสารกับสิ่งที่อยู่ในอกเสื้อ
“เสี่ยวเฮย… ตื่นรึยัง?”
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากเจ้าเต่าน้อย
“ตายซะ!!”
จ้าวเทียนซัดฝ่ามือยักษ์สีเขียวพุ่งเข้าใส่หลงเฉิน คลื่นพลังงานกวาดล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า ราวกับพญามัจจุราชกำลังอ้าปากกลืนกินเหยื่อ
หลงเฉินลืมตาโพลง นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นแนวตั้งดุจสัตว์ร้าย
“เข้ามา!!!”
แทนที่จะหลบ หลงเฉินกลับวิ่งสวนเข้าไปหาคลื่นพลังนั้นด้วยความเร็วสูงสุด เขาเดิมพันทุกอย่างด้วยร่างกายนี้และจังหวะเพียงเสี้ยววินาทีที่จะตัดสินความเป็นความตาย!
(จบบทที่ 26)