ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 21 ประกาศสงคราม

ตอนที่ 21 ประกาศสงคราม

ตอนที่ 21: ประกาศสงคราม

กลิ่นอายแห่งความตายยังคงอบอวลอยู่บนพรมแดงของคฤหาสน์ตระกูลจ้าว แต่ความโศกเศร้ากลับจางหายไปอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยไฟแห่งความแค้นที่แผดเผาจนสติสัมปชัญญะของจ้าวฟางขาดสะบั้น ศีรษะของลูกชายที่วางอยู่บนโต๊ะเป็นเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวผู้นำตระกูลจ้าวให้ตื่นขึ้น

“ฆ่ามัน… ฆ่าล้างตระกูลหลงอย่าให้เหลือแม้แต่ไก่หรือสุนัขสักตัวเดียว!”

เสียงคำรามของจ้าวฟางดังก้องกังวานไปทั่วเมืองหมอกเมฆายามดึกสงัด ทันทีที่สิ้นคำสั่ง กองกำลังติดอาวุธของตระกูลจ้าวนับหลายร้อยชีวิต ทั้งองครักษ์ฝีมือดีและมือสังหารในเงามืด ต่างพุ่งทะยานออกจากคฤหาสน์ประดุจฝูงมดตะนอยที่รังถูกทำลาย เสียงเกือกม้ากระทบพื้นถนนหินดังรัวเร็วเป็นจังหวะแห่งการล่มสลาย คบเพลิงนับร้อยถูกจุดขึ้นจนเส้นทางมุ่งสู่ตระกูลหลงกลายเป็นสายธารแห่งอัคคีที่เคลื่อนที่ได้

ชาวเมืองที่กำลังหลับใหลต่างสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจกลัว พวกเขาแง้มหน้าต่างดูด้วยอาการสั่นเทิ้ม เมื่อเห็นยอดฝีมือตระกูลจ้าวควบม้าผ่านไปพร้อมจิตสังหารที่รุนแรงจนอากาศเย็นยะเยือก ทุกคนต่างรู้ดีว่า… คืนนี้เมืองหมอกเมฆาจะนองไปด้วยเลือด

“ตระกูลหลงจบสิ้นแล้ว… หลงเฉินไปทำอะไรลงไปถึงได้ทำให้จ้าวฟางคลั่งขนาดนี้!” เสียงซุบซิบด้วยความหวาดวิตกดังระงมไปทั่วเขตกำแพงเมือง

ณ หน้าคฤหาสน์ตระกูลหลง บรรยากาศเงียบสงัดจนน่ากลัว หลงจ้านยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูใหญ่ มือขวากำดาบเล่มหนาแน่นจนข้อขาวโพลน เบื้องหลังของเขาคือเหล่าผู้อาวุโสและคนรับใช้ที่ยังจงรักภักดีเพียงหยิบมือ ทุกคนต่างรู้ดีว่าศึกนี้คือศึกตัดสินชะตากรรม

ตึง! ตึง! ตึง!

พื้นดินสั่นสะเทือนตามจังหวะฝีเท้าของกองทัพตระกูลจ้าวที่มาหยุดกึกอยู่เบื้องหน้า ห่างไปเพียงไม่กี่สิบก้าว จ้าวฟางควบม้าศึกสีดำทมิฬออกมาข้างหน้า ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาแดงก่ำจ้องมองหลงจ้านราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“หลงจ้าน! ส่งตัวไอ้เดรัจฉานหลงเฉินออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้าเจ้ามอบหัวมันให้ข้า ข้าจะยอมให้ศพของคนตระกูลหลงคนอื่นๆ ยังสมบูรณ์ แต่ถ้าเจ้าขัดขืน… ข้าจะสับพวกเจ้าทุกคนเป็นชิ้นๆ แล้วโยนให้สุนัขกิน!” จ้าวฟางตะคอกลั่น พลังปราณระดับหลอมรวม ขั้นที่ 4 ระเบิดออกมาจนฝุ่นควันม้วนตัวเป็นเกลียว

หลงจ้านแค่นเสียงหัวเราะอย่างองอาจ “จ้าวฟาง เจ้ามันก็แค่สุนัขลอบกัดที่พอมีอำนาจหน่อยก็ลำพองตน ลูกชายเจ้าหาเรื่องตายเอง จะมาโทษใคร? อยากได้ตัวเฉินเอ๋อ ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ!”

“ดี! ในเมื่อเจ้าอยากตายนัก ข้าจะสงเคราะห์ให้!” จ้าวฟางเงื้อดาบยักษ์ขึ้นฟ้า “บุก!! ฆ่ามันให้หมด!!”

ในจังหวะที่กองกำลังตระกูลจ้าวกำลังจะพุ่งเข้าปะทะ ประตูใหญ่ตระกูลหลงก็ถูกเปิดออกช้าๆ ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทเดินออกมาด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน บนบ่าของเขามีสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กรูปร่างประหลาดเกาะอยู่ มันคือเสี่ยวเฮยที่เพิ่งฟักตัวนั่นเอง

“เสียงดังเอะอะอะไรกันแต่หัวค่ำ… คนจะหลับจะนอน” หลงเฉินเอ่ยขึ้นพร้อมหาวหวอดใหญ่

ความเงียบเข้าปกคลุมสมรภูมิทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มที่ถูกตราหน้าว่าเป็นขยะมาตลอดหลายปี แต่ตอนนี้ กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้แม้แต่ยอดฝีมือระดับก่อรากฐานยังรู้สึกหายใจลำบาก

“หลงเฉิน! แกตาย!” จ้าวฟางไม่รอช้า พุ่งทะยานลงจากหลังม้า ดาบยักษ์ฟันฉับลงมาที่ศีรษะของหลงเฉินด้วยพลังทั้งหมดที่มี

เคร้ง!!

เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว แต่ภาพที่ปรากฏกลับทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ หลงเฉินไม่ได้ใช้แม้แต่อาวุธ เขาเพียงแค่ชูนิ้วชี้และนิ้วกลางขึ้นมาหนีบคบดาบยักษ์นั้นไว้ได้อย่างแม่นยำและมั่นคง เกล็ดมังกรสีแดงเพลิงปรากฏขึ้นที่นิ้วมือของเขา เปล่งประกายลึกลับท่ามกลางแสงคบเพลิง

“ระดับหลอมรวม ขั้นที่ 4… พลังของเจ้ามีแค่นี้รึ?” หลงเฉินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยการดูแคลน

จ้าวฟางเบิกตากว้าง พยายามจะชักดาบคืนแต่กลับพบว่ามันถูกยึดไว้แน่นราวกับคีมเหล็กยักษ์ “เป็นไปไม่ได้! เจ้า… เจ้าอยู่ระดับไหนกันแน่!”

“เฮ้ๆ หลงเฉิน อย่ามัวแต่เล่นสิ ข้าหิวนะ!” เสี่ยวเฮยบนบ่าบ่นพึมพำ “ไอ้มมนุษย์หน้าจืดนี่กลิ่นตัวเหม็นชะมัด จัดการมันเร็วๆ เข้า”

หลงเฉินแสยะยิ้มอำมหิต “ได้ตามคำขอ…”

ปัง!!

หลงเฉินออกแรงดีดนิ้วเพียงเล็กน้อย ดาบยักษ์ระดับอาวุธมนุษย์ขั้นสูงกลับแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษเหล็กพุ่งกระเด็นเข้าปักตามร่างกายขององครักษ์ตระกูลจ้าวที่อยู่รอบๆ จนร้องโอดโอยกันระงม หลงเฉินไม่ปล่อยให้จ้าวฟางตั้งตัว เขาพุ่งหมัดมังกรอสูรเข้าใส่ยอดอกของจ้าวฟางทันที

จ้าวฟางพยายามโคจรพลังปราณมาป้องกันแต่ก็สายเกินไป แรงปะทะมหาศาลส่งร่างของผู้นำตระกูลจ้าวปลิวกระเด็นกลับไปกระแทกกับฝูงม้าศึกจนล้มระเนระนาด เลือดสดๆ พุ่งออกจากปากของเขาไม่ขาดสาย

“ผู้นำตระกูล!!” เหล่าองครักษ์ต่างพากันเสียขวัญ

หลงเฉินยืนอยู่ท่ามกลางศัตรูนับร้อยด้วยความเยือกเย็น “วันนี้ข้าจะประกาศให้ทุกคนในเมืองหมอกเมฆารู้… ตระกูลหลงไม่ใช่ที่ที่สุนัขอย่างพวกเจ้าจะมาเห่าหอนได้ตามใจชอบ ใครก็ตามที่ก้าวข้ามเส้นประตูนี้มาแม้แต่ก้าวเดียว… ข้าจะส่งพวกเจ้าไปอยู่กับนายน้อยจ้าวผิงในนรก!”

บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วพลันดิ่งวูบสู่ความสิ้นหวังสำหรับฝั่งตระกูลจ้าว กองกำลังที่เคยฮึกเหิมบัดนี้กลับถอยร่นด้วยความหวาดกลัว ชาวเมืองที่แอบดูอยู่ไกลๆ ต่างอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น ขยะที่เคยถูกดูแคลน บัดนี้กำลังยืนค้ำคอผู้นำตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองอย่างเหนือชั้น

“นี่มันไม่ใช่การต่อสู้แล้ว…” ผู้อาวุโสคนหนึ่งของเมืองพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นี่มันคือการตื่นของมังกรหลับ… และเมืองหมอกเมฆากำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล”

หลงเฉินกวาดสายตามองไปรอบๆ จิตสังหารของมังกรอสูรแผ่ซ่านจนม้าศึกหลายตัวล้มลงขาดใจตายทันที สงครามที่จ้าวฟางตั้งใจจะมากวาดล้างตระกูลหลง บัดนี้กลับกลายเป็นเวทีประหารที่หลงเฉินจัดเตรียมไว้ต้อนรับพวกมันอย่างสมเกียรติ

(จบบทที่ 21)