ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 16 การปะทะในป่า
ตอนที่ 16 การปะทะในป่า
ตอนที่ 16: การปะทะในป่า
สายลมยามดึกพัดเอากลิ่นคาวเลือดจางๆ และความชื้นของป่าหมอกอสูรมาแตะจมูก ร่างเงาสีดำของหลงเฉินพุ่งทะยานผ่านกิ่งไม้ใหญ่ด้วยความเร็วที่น่าตระหนก ราวกับเสือดาวที่กำลังไล่ล่าเหยื่อในถิ่นของตน ทุกย่างก้าวเงียบกริบ ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้ากระทบใบไม้แห้ง
“เร็วเข้า! เร็วเข้าสิเจ้าเต่าชักช้า! กลิ่นหอมนั่นมันแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!”
เสียงโวยวายของเจ้าเสี่ยวเฮยดังลั่นในหัวหลงเฉิน ทำเอาสมาธิของเขาเกือบแตกกระเจิง
“หุบปากซะ” หลงเฉินกัดฟันตอบกลับทางกระแสจิต “ข้าวิ่งจนขาจะขวิดกันอยู่แล้ว ถ้าเจ้าอยากเร็วกว่านี้ก็ลงมาวิ่งเองสิ!”
“ข้าเป็นไข่นะโว้ย! ให้ข้ากลิ้งไปรึไง? ศักดิ์ศรีสัตว์เทพอสูรของข้าค้ำคออยู่!” เจ้าหินดำเถียงกลับข้างๆ คูๆ “อีกอย่าง ข้าสัมผัสได้ว่าไอ้มนุษย์กลุ่มนั้นมันเริ่มลงมือแล้ว ขืนช้ากว่านี้ สมุนไพรวิเศษของข้า… เอ้ย ของเรา จะโดนพวกมันแย่งไปนะ!”
หลงเฉินหรี่ตาลง เร่งความเร็วขึ้นอีกระดับ พลังปราณสีแดงฉานจากวิชามังกรอสูรหมุนเวียนไปที่ฝ่าเท้า
เบื้องหน้าห่างออกไปร้อยเมตร แสงสว่างจากคบเพลิงส่องสว่างวูบวาบตัดกับความมืด พร้อมกับเสียงการต่อสู้และเสียงตะโกนสั่งการที่ดังก้อง
หลงเฉินกระโดดขึ้นไปเกาะบนยอดไม้สูง มองลงไปยังที่โล่งเบื้องล่าง
ภาพที่ปรากฏคือกลุ่มคนจำนวนห้าคน สวมชุดรัดกุมสีม่วงขลิบทองอันเป็นเอกลักษณ์ของ “ตระกูลจ้าว” กำลังล้อมกรอบงูยักษ์เกล็ดสีเขียวมรกตตัวหนึ่งอยู่ งูตัวนั้นคือ “งูเหลือมมรกต” สัตว์อสูรระดับ 2 ขั้นกลางที่ดุร้าย แต่ตอนนี้มันกลับมีบาดแผลเต็มตัวและกำลังเพลี่ยงพล้ำ
และที่ด้านหลังของงูยักษ์ บนโขดหินริมลำธาร มีต้นไม้เล็กๆ สูงเพียงศอกเดียวงอกเงยอยู่ ที่ยอดของมันมีผลไม้สีแดงสดใสรูปร่างคล้ายหัวใจดวงเล็กๆ ส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจออกมา
“นั่นมัน… ‘ผลหัวใจโลหิต’!” หลงเฉินดวงตาเป็นประกาย
ผลหัวใจโลหิต เป็นสมุนไพรหายากระดับ 2 สรรพคุณของมันคือการเพิ่มพูนพลังเลือดลมและขยายเส้นชีพจร สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปมันคือของดี แต่สำหรับหลงเฉินที่ฝึกวิชามังกรอสูร… มันคือของวิเศษที่จะช่วยให้เขาเร่งการสร้าง “เกล็ดมังกร” ได้เร็วขึ้นอีกหลายเท่า!
“ฮ่าๆๆ! ตายซะเจ้างูสวะ!”
เสียงหัวเราะเหี้ยมเกรียมดังขึ้นจากชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม เขาถือดาบยาวสีเงินแวววาว ตวัดฟันเข้าที่คอของงูเหลือมมรกตในจังหวะที่มันกำลังพลาดท่าจากการโดนลูกน้องรุม
ฉัวะ!
หัวงูขนาดยักษ์ขาดกระเด็น เลือดสีเขียวเข้มพุ่งกระฉูด ชายหนุ่มผู้นั้นสะบัดเลือดออกจากดาบอย่างงดงาม ก่อนจะหันไปยิ้มเยาะให้กับซากงู
“คุณชาย ‘จ้าวผิง’ ช่างเก่งกาจยิ่งนัก! เพลงดาบวายุคลั่งของท่านช่างรวดเร็วและทรงพลัง สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะอันดับสามของตระกูลจ้าว!” ลูกน้องคนหนึ่งรีบประจบสอพลอ
ชายหนุ่มนามว่า “จ้าวผิง” ยืดอกรับคำชมด้วยความภาคภูมิใจ เขาคือลูกพี่ลูกน้องของจ้าวหยิง และเป็นหนึ่งในความหวังของตระกูลจ้าว มีระดับพลังอยู่ที่ “ก่อรากฐาน ขั้นที่ 8” ซึ่งถือว่าสูงมากสำหรับคนรุ่นเดียวกัน
“แน่นอน… แค่งูระดับ 2 กระจอกๆ ตัวเดียว จะคณามือข้าได้ยังไง” จ้าวผิงเก็บดาบเข้าฝัก แล้วเดินตรงไปที่ผลหัวใจโลหิต “รีบเก็บผลไม้นี่ แล้วรีบกลับไปรายงานท่านลุงจ้าวฟาง ผลไม้นี้จะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของท่านลุงได้แน่นอน”
“ช้าก่อน…”
เสียงราบเรียบแต่ทรงพลังดังขึ้นจากเงามืด ขัดจังหวะความปิติยินดีของกลุ่มคนตระกูลจ้าว
“ใคร!” จ้าวผิงหันขวับ มือจับด้ามดาบทันที
ร่างในชุดดำเดินออกมาจากพุ่มไม้อย่างไม่เกรงกลัว แสงไฟจากคบเพลิงส่องกระทบใบหน้า เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นยะเยือกที่คุ้นตา
“หลงเฉิน!?”
จ้าวผิงและลูกสมุนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พวกมันจำนายน้อยขยะแห่งตระกูลหลงผู้นี้ได้ดี แต่สิ่งที่พวกมันแปลกใจไม่ใช่หน้าตา แต่เป็น… “ความกล้า”
ขยะที่ฝึกยุทธ์ไม่ได้… กล้าเดินอาดๆ เข้ามาในป่าหมอกอสูร แถมยังกล้าโผล่หัวออกมาต่อหน้ายอดฝีมือตระกูลจ้าวห้าคน?
“เจ้า… เจ้าสวะหลงเฉิน?” จ้าวผิงขมวดคิ้ว ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ฮ่าๆๆๆ! สวรรค์ช่างเข้าข้างข้าจริงๆ! ท่านลุงจ้าวฟางเพิ่งประกาศจับตายเจ้า ข้ากำลังกังวลว่าจะไปหาหัวเจ้าจากที่ไหน ไม่นึกว่าเจ้าจะเดินเอาหัวมาใส่พานถวายข้าถึงที่!”
ลูกสมุนทั้งสี่คนต่างพากันหัวเราะครื้นเครง บรรยากาศตึงเครียดหายไปทันที เพราะในสายตาพวกมัน หลงเฉินก็แค่ลูกแกะหลงทาง
“ข้าเองก็คิดเช่นนั้น…” หลงเฉินเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางกวาดตามองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยสายตาประเมินค่า
“ระดับก่อรากฐานขั้น 6 สี่คน… และขั้น 8 หนึ่งคน…” หลงเฉินพึมพำ “ปริมาณเลือดและคุณภาพ… ดีเยี่ยม”
“ใช่ๆ! ดีเยี่ยม! ข้าได้กลิ่นหินปราณในถุงมิติของไอ้หน้าจืดนั่นด้วย!” เสียงเสี่ยวเฮยเชียร์ลั่นในหัว “จัดการมันเลย! อย่าให้เหลือแม้แต่กางเกงใน!”
“เจ้าพึมพำอะไรของเจ้า?” จ้าวผิงแสยะยิ้มเหยียดหยาม “กลัวจนเสียสติไปแล้วรึ? เอาล่ะ… เห็นแก่ที่เรารู้จักกันมานาน ข้าจะให้โอกาสเจ้า คุกเข่าลงโขกหัวให้ข้าสามที แล้วข้าจะยอมให้เจ้าตายสบายๆ ไม่ทรมาน”
หลงเฉินถอนหายใจยาว ส่ายหัวด้วยความเวทนา
“ตระกูลจ้าวนี่มันเหมือนกันหมดทั้งตระกูลจริงๆ…” เขาพูดพลางเดินเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ทีละก้าว “มั่นหน้า หยิ่งยโส และ… พูดมาก”
“เจ้าว่าไงนะ!” จ้าวผิงหน้าแดงก่ำ
“ข้าบอกว่า…” หลงเฉินหยุดเดินเมื่อระยะห่างเหลือเพียงสิบก้าว รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป แทนที่ด้วยจิตสังหารที่เย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง
“ผลหัวใจโลหิตนั่น… ข้าขอ ส่วนชีวิตของพวกเจ้า… ข้าก็จะขอรับไว้เช่นกัน”
“สามหาว!!”
จ้าวผิงตวาดลั่นด้วยความเดือดดาล “ไอ้ขยะ! กล้าปากดีต่อหน้าข้า! พวกเจ้า… ไปสั่งสอนมัน! หักแขนขามัน แล้วลากมันมาแทบเท้าข้า!”
“ขอรับนายน้อย!”
ลูกสมุนสองคนชักดาบออกมา แสยะยิ้มอำมหิต แล้วพุ่งเข้าใส่หลงเฉินพร้อมกัน ซ้ายขวา
“โทษทีนะนายน้อยหลง… แต่ชาติหน้าอย่าเกิดมาเป็นขยะอีกล่ะ!”
ดาบสองเล่มฟันฉับลงมาที่ไหล่ของหลงเฉิน หวังจะตัดแขนให้ขาดสะบั้น
ทว่า… ร่างของหลงเฉินกลับไม่ขยับหนี
“ระวัง!” เสี่ยวเฮยร้องเตือนตามสัญชาตญาณ
แต่หลงเฉินไม่ได้ต้องการคำเตือน เขาต้องการ “ปะทะ”
เคร้ง!
เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟแลบแปลบปลาบ ลูกสมุนทั้งสองเบิกตาโพลงจนแทบถลน เมื่อเห็นว่าดาบของพวกตน… ถูกรับไว้ด้วย “มือเปล่า” ของหลงเฉิน!
ที่ท่อนแขนทั้งสองข้างของหลงเฉิน เกล็ดสีแดงเข้มปรากฏขึ้นชัดเจน มันแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กกล้า คมดาบระดับต่ำไม่สามารถสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนให้มันได้
“นะ… นี่มันวิชาอะไรกัน!?”
“เกราะ? หรือว่าเป็นสัตว์อสูรแปลงกาย?”
ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจของพวกมัน
หลงเฉินเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต
“ดาบของพวกเจ้า… เบาหวิว”
หมับ!
หลงเฉินพลิกข้อมือ คว้าจับใบดาบของทั้งคู่เอาไว้แน่น แล้วออกแรงบีบ
เพล้ง!
ดาบเหล็กกล้าถูกบีบจนแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงกราวลงพื้น ราวกับทำจากแก้วเปราะๆ
“ต่อตระกูลจ้าว… ข้าไม่มีความเมตตา”
หลงเฉินปล่อยมือที่กำเศษดาบ แล้วพุ่งหมัดคู่ออกไปกระแทกที่หน้าอกของลูกสมุนทั้งสองอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
ตูม! ตูม!
เสียงกระดูกซี่โครงหักสะบั้นดังลั่นป่า ร่างของลูกสมุนทั้งสองปลิวกระเด็นไปด้านหลังเหมือนว่าวสายป่านขาด กระแทกกับต้นไม้ใหญ่จนเลือดทะลักออกจากปาก ตกตายทันทีโดยไม่มีโอกาสได้ร้องโอดโอย หน้าอกของพวกมันยุบลงไปเป็นรูปรอยหมัดลึก
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่ในชั่วพริบตา
จ้าวผิงและลูกสมุนที่เหลืออีกสองคนยืนตัวแข็งทื่อ อ้าปากค้าง มองดูร่างไร้วิญญาณของเพื่อนร่วมสำนัก แล้วหันกลับมามองหลงเฉินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
นี่หรือคือขยะ?
นี่หรือคือคนที่ฝึกยุทธ์ไม่ได้?
ชายหนุ่มตรงหน้า… มันคือปีศาจชัดๆ!
หลงเฉินสะบัดมือไล่ฝุ่น เกล็ดมังกรที่แขนค่อยๆ จางลง เขาก้าวเดินต่อเข้าไปหาจ้าวผิงอย่างไม่เร่งรีบ ราวกับยมทูตที่กำลังเดินมารับวิญญาณ
“เหลืออีกสาม…” หลงเฉินนับจำนวนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พวกเจ้าจะเข้ามาพร้อมกัน… หรือจะให้ข้าไปหาทีละคน?”
จ้าวผิงกัดฟันกรอด ขาสั่นเทาด้วยความกลัว แต่ศักดิ์ศรีของนายน้อยตระกูลจ้าวค้ำคออยู่ เขาจะมาวิ่งหนีขยะตระกูลหลงไม่ได้
“ไอ้… ไอ้ปีศาจ! แกใช้วิชามาร!” จ้าวผิงชี้หน้าด่าเสียงสั่น “ทุกคน! รุมมัน! มันมีแค่คนเดียว อย่าไปกลัว! ฆ่ามันให้ได้ ข้าจะตบรางวัลให้อย่างงาม!”
ลูกสมุนอีกสองคนที่เหลือ แม้จะกลัวจนฉี่แทบราด แต่เมื่อได้ยินคำสั่งและเห็นแววตาอำมหิตของจ้าวผิง ก็จำใจต้องชักอาวุธออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่หลงเฉินพร้อมกันด้วยความสิ้นหวัง
“ย้ากกก! ตายซะ!”
หลงเฉินแสยะยิ้ม
“ดี… เข้ามาให้หมด จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเก็บกวาดหลายรอบ”
“เฮ้! เหลือไว้ให้ข้าบ้างนะ!” เสี่ยวเฮยร้องประท้วง “อย่าทุบจนเละมากล่ะ เดี๋ยวรสชาติเสียหมด!”
การสังหารหมู่กลางป่าทึบ… ได้เปิดฉากขึ้นแล้ว
(จบบทที่ 16)