ระบบเช็กอินรับศิษย์ ปลดล็อกสกิลเทพ - บทที่ 189 หมู่บ้านที่ตัดขาดจากโลก

บทที่ 189 หมู่บ้านที่ตัดขาดจากโลก

ในที่สุด บทสนทนาระหว่างมื้ออาหารก็ดำเนินไปพร้อมกับการจัดการซุปปลาหม้อใหญ่จนเกลี้ยงเกลา ไม่หลงเหลือแม้แต่น้ำแกงก้นหม้อ

จากการพูดคุย เย่หนานและพรรคพวกจึงได้ทราบนามของสองพี่น้องคู่นี้

พี่สาวมีนามว่า เสี่ยวซวง ส่วนน้องชายชื่อ เสี่ยวกุ้ย

ธรรมเนียมของชนเผ่านี้ไม่มีการถือแซ่สกุล ชื่อเรียกขานล้วนตั้งขึ้นเองตามใจชอบ หน้าที่เพียงหนึ่งเดียวของพวกเขาคือการเฝ้าพิทักษ์ ทะเลทมิฬ แห่งนี้

เย่หนานเอ่ยถามถึงสาเหตุที่ต้องเฝ้าพิทักษ์ แต่สองพี่น้องต่างส่ายหน้าด้วยความไม่รู้ พวกเขาทำตามคำสั่งเสียที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษรุ่นสู่รุ่นเท่านั้น

ดูท่าคงต้องไปถามระดับหัวหน้าเผ่าถึงจะรู้เรื่องสินะ เย่หนานครุ่นคิดในใจ

ไปกันเถอะ เดี๋ยวพี่ชายจะพาไปจับปลา เย่หนานลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยชวนสองพี่น้อง

ขอบคุณครับพี่ชาย! เสี่ยวกุ้ยยิ้มแก้มปริ รีบลุกขึ้นเดินตามหลังเย่หนานต้อยๆ ราวกับลูกเป็ดเดินตามแม่

คนอื่นๆ ในกลุ่มก็รีบเดินตามไปเช่นกัน

เมื่อกลับมาถึงริมแม่น้ำสีดำทมิฬอีกครั้ง ภาพสัตว์อสูรขนาดยักษ์ที่ว่ายวนเวียนอยู่ในน้ำทำให้เสี่ยวซวงและเสี่ยวกุ้ยอดหวาดกลัวไม่ได้

พวกเขาสงสัยเหลือเกินว่าเย่หนานจะจับพวกมันได้อย่างไร ในเมื่อสัมผัสได้ว่าระดับพลังของเย่หนานก็อยู่เพียงขอบเขตกลั่นลมปราณเช่นเดียวกับพวกเขา แม้แต่ผู้อาวุโสในเผ่าที่มีฝีมือเก่งกาจยังไม่กล้ามาตอแยสัตว์ร้ายเหล่านี้

ส่วนกลุ่มคนอื่นๆ ที่ติดตามมา สองพี่น้องมองระดับพลังไม่ออก จึงอนุมานเอาเองว่าคงมีฝีมือไล่เลี่ยกัน

ดูเหมือนเหล่าสัตว์อสูรในน้ำจะรับรู้ถึงการรวมตัวของมนุษย์บนฝั่ง พวกมันจึงพากันว่ายเข้ามาใกล้จุดที่เย่หนานยืนอยู่อย่างคับคั่ง

เมื่อเห็นเหยื่อมาชุมนุมกันพร้อมหน้า เย่หนานก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ที่เขายืนรออยู่นานสองนาน ก็เพื่อล่อให้พวกมันมารวมตัวกันนี่แหละ

เย่หนานค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น

วิ้ง!

ทันใดนั้น เหนือน่านน้ำที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูร พลังงานที่มองไม่เห็นเริ่มก่อตัวขึ้น อากาศบิดเบี้ยวจนเกิดเป็นรูปฝ่ามือโปร่งแสงขนาดมหึมา หากไม่สังเกตให้ดีแทบจะมองไม่เห็น

ตูม!

เย่หนานกดฝ่ามือลงต่ำ

พริบตาเดียว ผืนน้ำทั้งสายก็ระเบิดออก กลายเป็นคลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้ากว่าร้อยเมตร

สัตว์อสูรสีดำทมิฬที่อยู่ในรัศมีทำลายล้างล้วนถูกแรงอัดกระแทกจนสิ้นใจตายในทันที บางตัวถึงกับร่างแหลกเหลวกลายเป็นเศษเนื้อ ส่วนตัวที่แข็งแกร่งหน่อยก็ยังพอรักษาสภาพร่างเอาไว้ได้

ภาพเหตุการณ์นี้ เมี่ยวฉางอันและพรรคพวกเห็นจนชินชาแล้ว

แต่สำหรับเสี่ยวกุ้ยและเสี่ยวซวง พวกเขาถึงกับอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า

เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นการโจมตีที่รุนแรงขนาดนี้มาก่อน แม้แต่ยอดฝีมือที่เก่งที่สุดในเผ่าก็ยังทำไม่ได้ขนาดนี้

ผู้ฝึกตนขอบเขตกลั่นลมปราณจากโลกภายนอก… แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เสี่ยวกุ้ยพึมพำเสียงสั่นด้วยความตื่นตะลึง

เอ้า ลงมือทำงานได้แล้ว เย่หนานหันไปสั่งลูกทีม

สิ้นเสียง เซวี่ยขวงและคนอื่นๆ ก็รีบกระโดดลงไปช่วยกันกอบกู้ซากสัตว์อสูรขึ้นมาจากน้ำ

เนื่องจากรัศมีทำลายล้างของฝ่ามือเย่หนานกินวงกว้างมาก ทำให้บริเวณนี้ปลอดภัยจากสัตว์ร้ายไปอีกพักใหญ่ แม้แต่เสี่ยวกุ้ยและเสี่ยวซวงก็เริ่มมีความกล้า รีบวิ่งไปช่วยเก็บปลาที่ริมตลิ่งด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น แหวนมิติของทุกคนก็อัดแน่นไปด้วยเสบียงอาหาร

เมื่อเห็นปลาจำนวนมหาศาลหายวับเข้าไปในแหวนของพวกเมี่ยวฉางอัน สองพี่น้องก็ยิ่งตื่นตาตื่นใจกับของวิเศษเหล่านั้น

ไปกันเถอะ ไม่ต้องเดินให้เมื่อยแล้ว บินไปเลยดีกว่า เย่หนานกล่าวตัดบท

บิน? เสี่ยวกุ้ยและเสี่ยวซวงอุทานพร้อมกัน

พวกเขาเคยได้ยินตำนานจากผู้เฒ่าผู้แก่ว่า ผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ แต่ในเผ่าของพวกเขาไม่มีใครทำได้ และพวกเขาก็ไม่เคยเห็นของจริงมาก่อน

ผู้อาวุโส… คนเยอะขนาดนี้จะบินยังไงไหวล่ะขอรับ? ชางหยวนทำหน้าบอกบุญไม่รับ เพราะในกลุ่มมีเพียงเขากับเมี่ยวฉางอันเท่านั้นที่เหาะได้

เจ้าก็หาทางเอาเองสิ ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า เย่หนานตบไหล่ให้กำลังใจพร้อมรอยยิ้ม

ฟึ่บ!

เมี่ยวฉางอันไม่รอช้า มือข้างหนึ่งคว้าเย่หนาน อีกข้างคว้าแขนเสี่ยวซวงที่ยังยืนงง แล้วพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟาทันที

นี่ข้า… ข้าบินได้จริงๆ ด้วย! เสี่ยวซวงมองดูป่าสีดำที่เลื่อนผ่านไปเบื้องล่างด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

ว้าว! บินแล้ว! ข้าบินอยู่บนฟ้า! เสียงเจื้อยแจ้วของเสี่ยวกุ้ยดังไล่หลังมาด้วยความตื่นเต้น

ส่วนสภาพของชางหยวนนั้นช่างน่าเวทนา

มือสองข้างหิ้วปีกชายฉกรรจ์สองคนคือเซวี่ยขวงและอวี๋ชิง ส่วนบนคอก็มีเสี่ยวกุ้ยขี่อยู่ ทุลักทุเลสิ้นดี

ตลอดทางมีเสี่ยวซวงคอยชี้บอกทิศทาง การเดินทางจึงเป็นไปอย่างรวดเร็ว

เพียงครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็ย่นระยะทางที่ต้องเดินเท้าทั้งวันจนหมดสิ้น

ข้างหน้านั่นเจ้าค่ะ เสี่ยวซวงชี้มือไปยังหมู่บ้านขนาดไม่ใหญ่มากที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า

เมี่ยวฉางอันเร่งความเร็ว พริบตาเดียวก็มาหยุดอยู่เหนือหมู่บ้าน

ชาวบ้านที่กำลังง่วนอยู่กับกิจวัตรประจำวันเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มคนที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยความแตกตื่น

แก๊ง! แก๊ง! แก๊ง!…

เสียงระฆังเตือนภัยดังรัวเร็วบ่งบอกถึงอันตราย

ชั่วอึดใจ ชาวบ้านจำนวนมากก็กรูกันออกมา รวมตัวกันที่ลานกว้าง ในมือถืออาวุธเท่าที่หาได้ ไม่ว่าจะเป็นจอบ เสียม หรือท่อนไม้

แต่เมื่อสายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ร่างของเสี่ยวซวงและเสี่ยวกุ้ยที่ลอยอยู่กับกลุ่มคนแปลกหน้า ความโกรธแค้นก็ปะทุขึ้น

พวกเจ้าเป็นใคร? มาจากไหน? รีบปล่อยลูกหลานของพวกเราเดี๋ยวนี้!

ชายชราผู้หนึ่งเดินออกมาจากฝูงชน เขาถือไม้เท้าค้ำยันร่างกายที่ดูโรยรา จ้องมองกลุ่มของเย่หนานด้วยแววตาหวาดระแวงและดุดัน

ชาวบ้านทุกคนต่างเข้าใจผิดว่าเสี่ยวซวงและเสี่ยวกุ้ยถูกจับเป็นตัวประกัน จึงแสดงท่าทีเป็นปฏิปักษ์อย่างชัดเจน

เห็นท่าไม่ดี เสี่ยวซวงรีบตะโกนบอก ท่านปู่หัวหน้าเผ่า! อย่าเข้าใจผิดเจ้าค่ะ พวกเขาไม่ใช่คนเลว ข้าเป็นคนพาพวกเขามาเอง!

ใช่ครับ! ใช่ครับ! ข้ายืนยันได้! เสี่ยวกุ้ยที่ขี่คอชางหยวนอยู่รีบชูมือตะโกนสนับสนุน

อะไรนะ?

เมื่อได้ยินคำยืนยันจากสองพี่น้อง ชาวบ้านต่างชะงักงันด้วยความงุนงง

ถูกต้องแล้วท่านผู้เฒ่า พวกข้าบังเอิญหลงเข้ามาที่นี่ แล้วได้พบกับแม่นางเสี่ยวซวงและน้องชาย จึงขอติดสอยห้อยตามมาเยี่ยมเยียน เย่หนานรีบอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

หัวหน้าเผ่าชราพิจารณากลุ่มของเย่หนานอยู่อึดใจหนึ่ง เมื่อเห็นแววตาที่จริงใจและไม่มีจิตสังหาร อีกทั้งยังเห็นว่าคนกลุ่มนี้สามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ ซึ่งแสดงถึงพลังอำนาจที่เหนือกว่าคนทั้งหมู่บ้านรวมกัน หากจะทำร้ายจริงคงลงมือไปนานแล้ว จึงยอมลดอาวุธลงและถอนหายใจด้วยความโล่งอก

กลุ่มของเย่หนานค่อยๆ ร่อนลงสู่พื้น

สวัสดีท่านผู้เฒ่า ข้าแซ่เย่ นามว่าเย่หนาน ส่วนนี่คือสหายของข้า… เย่หนานแนะนำตัวเองและพรรคพวกให้ชาวบ้านรู้จัก

เมื่อเห็นท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนของเย่หนาน หัวหน้าเผ่าก็คลายความกังวล ประสานมือคารวะตอบรับด้วยความเป็นมิตร

ขอเพียงไม่มาร้าย พวกเขาก็ยินดีต้อนรับ อีกอย่าง… ชนเผ่าของพวกเขาอยู่ที่นี่มาหลายชั่วอายุคน ไม่เคยมีคนภายนอกเข้ามาถึงที่นี่ได้เลยสักครั้ง

ชาวบ้านรอบๆ ต่างพากันมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น โดยเฉพาะเครื่องแต่งกายที่ดูหรูหราแปลกตาของกลุ่มผู้มาเยือน

จริงสิ ข้ามีของฝากติดไม้ติดมือมาให้พวกท่านด้วย เย่หนานหันไปส่งสัญญาณให้พรรคพวก

ทุกคนรู้หน้าที่ทันที

วูบ! วูบ! วูบ!

แสงจากแหวนมิติสว่างวาบ ซากสัตว์อสูรและปลาสีดำจำนวนมหาศาลถูกเทออกมาจากแหวน กองรวมกันจนกลายเป็นภูเขาเนื้อขนาดย่อม

ภาพที่เห็นทำเอาชาวบ้านทุกคนเบิกตากว้าง ตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ

นี่… นี่ให้พวกเราหรือ? หัวหน้าเผ่าเฒ่าเสียงสั่นเครือ ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

พวกเขาอยู่ที่นี่อย่าว่าแต่เนื้อสัตว์เลย แม้แต่จะกินให้อิ่มท้องยังยากเย็นแสนเข็ญ สัตว์เล็กสัตว์น้อยในป่าแทบจะสูญพันธุ์ไปหมดแล้วจากความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม

ทุกวันนี้ต้องประทังชีวิตด้วยผักป่าขมๆ และดูเหมือนป่ากำลังจะตายลงเรื่อยๆ อีกไม่นานคงไม่เหลืออะไรให้กิน

เมื่อเห็นกองภูเขาเนื้อสัตว์ตรงหน้า ความหิวโหยและความดีใจทำให้หลายคนน้ำตาไหลพราก

แน่นอน ข้ามอบให้พวกท่าน เย่หนานพยักหน้ายืนยัน

ขอบคุณท่านเซียน! ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณ! หัวหน้าเผ่าทิ้งไม้เท้าแล้วคุกเข่าลงโขกศีรษะให้เย่หนานทันที

ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณ! ชาวบ้านทุกคนต่างพากันคุกเข่าลงกราบไหว้ด้วยความซาบซึ้ง

เย่หนานมองดูชาวบ้านที่ผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูกกราบไหว้ตนเองแล้วก็ให้รู้สึกสะท้อนใจ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น

พวกเขามีหน้าที่ต้องเฝ้าพิทักษ์สิ่งใดกันแน่? ถึงขนาดยอมอดตายเพื่อทำหน้าที่นี้?

สายตาของเย่หนานกวาดมองระดับพลังของชาวบ้าน ผู้ที่เก่งที่สุดในหมู่บ้านก็มีพลังเพียงแค่ ขอบเขตผสานแก่นแท้ เท่านั้น

ด้วยพลังเพียงแค่นี้… พวกเขาจะไปเฝ้าอะไรได้?