ระบบเช็กอินรับศิษย์ ปลดล็อกสกิลเทพ - บทที่ 181 เย่หนานลงมือ ความบิดเบี้ยวของจิตใจมนุษย์

บทที่ 181 เย่หนานลงมือ ความบิดเบี้ยวของจิตใจมนุษย์

ชายวัยกลางคนลึกลับรับกระบี่สีขาวบริสุทธิ์ที่เมี่ยวฉางอันโยนมาให้อย่างแม่นยำ

ทันทีที่ด้ามกระบี่สัมผัสอุ้งมือ กระแสพลังอันยิ่งใหญ่สายหนึ่งก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง ทำให้เขารับรู้ได้ทันทีว่าศาสตราวุธชิ้นนี้มีความเป็นเลิศเพียงใด

จงแสดงอานุภาพของเจ้าให้ข้าดูหน่อยเถิด! แววตาแห่งความโลภพาดผ่านนัยน์ตาของเขาไปวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอำมหิต

ตายซะ!

ชายวัยกลางคนคำรามลั่น สองมือกุมด้ามกระบี่แน่นแล้วตวัดฟันใส่หัวของงูยักษ์ลาวาอย่างสุดแรงเกิด

ฉับ!

แสงสีขาวสว่างวาบตัดผ่าความร้อนระอุ วินาทีถัดมา ศีรษะขนาดมหึมาของงูยักษ์ก็กระเด็นหลุดออกจากลำตัว ลอยละลิ่วขึ้นสู่กลางอากาศ

ฮ่าๆๆๆ… สมกับเป็นศาสตราวุธระดับราชัน อานุภาพร้ายกาจยิ่งนัก! ชายวัยกลางคนลูบไล้ใบมีดของกระบี่สีขาวด้วยความหลงใหล พลางระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า เมี่ยวฉางอันหรี่ตาลงเล็กน้อย ส่วนเย่หนานยังคงยืนยิ้มระรื่น มองดูชายผู้นั้นด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ราวกับไม่ได้แยแสต่อท่าทีคุกคามนั้นเลยแม้แต่น้อย

ทางด้านผู้ฝึกตนคนอื่นๆ ต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นงูยักษ์ถูกกำจัด วิกฤตเฉพาะหน้าผ่านพ้นไปแล้ว สิ่งที่พวกเขาต้องทำต่อไปคือรีบหาทางออกจากนรกภูเขาไฟแห่งนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่พลังปราณจะเหือดแห้งและถูกย่างสดจนตาย

สหายท่านนี้… ถึงเวลาคืนกระบี่ให้ข้าได้แล้วกระมัง? เมี่ยวฉางอันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

ชายวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองนางด้วยสายตาเย้ยหยัน กระบี่? กระบี่อะไร? ข้าสังหารงูยักษ์ช่วยชีวิตพวกเจ้าทุกคนเอาไว้ พวกเจ้าควรจะขอบคุณข้าถึงจะถูก มิใช่มาทวงบุญคุณ

ทางฝั่งตระกูลเฟิง ต่างพากันมองเมี่ยวฉางอันด้วยสายตาสะใจ

เจ้ากล้าตระบัดสัตย์รึ! อวี๋ชิงและชางหยวนตะโกนขึ้นด้วยความโกรธแค้น

ตระบัดสัตย์? ใครเห็นข้าโกหกบ้าง? ชายวัยกลางคนกล่าวพลางกวาดสายตาอันดุดันมองไปรอบๆ

ผู้ฝึกตนคนใดที่สบตาเขา ต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าปริปากพูดแม้แต่ครึ่งคำ

พวก… พวกเจ้าน่ะ! พวกเรายอมให้ยืมศาสตราวุธเพื่อช่วยชีวิตพวกเจ้านะ พูดอะไรบ้างสิ! อวี๋ชิงทนดูความอยุติธรรมไม่ไหว หันไปต่อว่าฝูงชนรอบด้าน

พวกเราไม่ได้ขอให้พวกเจ้าช่วยเสียหน่อย เป็นพวกเจ้าที่ยอมให้ยืมเอง จะมาเกี่ยวอะไรกับพวกเรา? ผู้ฝึกตนระดับเทพปฐพีคนหนึ่งกล่าวแทรกขึ้นด้วยความไม่พอใจ

ใช่ๆ ก็แค่ของวิเศษชิ้นเดียว ให้ไปแล้วก็ให้ไปสิ เขาอุตส่าห์ช่วยชีวิตพวกเราไว้นะ อีกคนรีบผสมโรง

ถูกต้อง! ถูกต้องที่สุด!

จากนั้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์ตำหนิกลุ่มของเย่หนานและเมี่ยวฉางอันก็ดังระงมไปทั่ว ทั้งที่พวกเขาเป็นผู้เสียสละ

พวก… พวกเจ้ามัน… อวี๋ชิงโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ พูดไม่ออก

เห็นไหมล่ะ? กระบี่เล่มนี้เดิมทีก็เป็นของข้าอยู่แล้ว จะเรียกว่าโกหกได้อย่างไร? มีแต่พวกเจ้านั่นแหละที่ขโมยสมบัติของข้าไป แล้วยังกล้ามาใส่ร้ายป้ายสี น่ารังเกียจยิ่งนัก! ยิ่งเห็นฝูงชนเข้าข้าง ชายวัยกลางคนก็ยิ่งได้ใจ พูดจาบิดเบือนความจริงอย่างหน้าด้านๆ

ในวินาทีนี้ กลุ่มของเย่หนานได้ถูกโดดเดี่ยวจากคนทั้งภูเขาไฟ

พูดจบหรือยัง?

ทันใดนั้น เสียงราบเรียบของเย่หนานก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย

เมื่อได้ยินเย่หนานเอ่ยปาก เมี่ยวฉางอันและพรรคพวกต่างพากันเกร็งตัวขึ้นมาทันที

พวกเขารู้ดีว่าหากเย่หนานลงมือเมื่อไหร่ ความวินาศสันตะโรย่อมตามมาแบบไม่แยกมิตรแยกศัตรู สิ่งที่พวกเขากลัวไม่ใช่ว่าเย่หนานจะสู้ไม่ได้ แต่กลัวจะโดนลูกหลงไปด้วยต่างหาก

โฮ่? ข้าสังเกตเจ้ามานานแล้ว ข้าล่ะสงสัยจริงๆ ว่าเจ้าขยะขอบเขตกลั่นลมปราณอย่างเจ้า มีดีอะไรถึงทำให้ยอดฝีมืออย่างเจ้าสำนักเมี่ยวอินยอมศิโรราบคอยรับใช้ได้? ชายวัยกลางคนมองเย่หนานด้วยสายตาดูแคลน

บางทีอาจเป็นเพราะข้ารูปหล่อกระมัง เย่หนานยักคิ้วตอบกวนๆ

คำตอบนั้นทำเอาทุกคนถึงกับพูดไม่ออก ส่วนเมี่ยวฉางอันแก้มแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความขัดเขิน

ช่างเถอะ ข้ายังมีธุระต้องไปทำ ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง กระบี่นั่น… จะคืน หรือไม่คืน? รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่หนานยังคงเดิม แต่น้ำเสียงเริ่มแฝงแววเย็นเยียบ

บรรยากาศโดยรอบตกอยู่ในความเงียบกริบ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลั่น

ไอ้หนู! เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? แค่ขอบเขตกลั่นลมปราณกระจอกงอกง่อย กล้ามาสามหาวต่อหน้าท่านผู้อาวุโสเชียวรึ? ลำพังแค่ข้าก็บดขยี้เจ้าให้จมดินได้ง่ายๆ แล้ว

ผู้ฝึกตนระดับเทพปฐพีคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด รีบกระโดดออกมาเสนอหน้าประจบสอพลอชายวัยกลางคน หวังจะสร้างความดีความชอบ

เมื่อได้ยินคำดูถูกว่า ขอบเขตกลั่นลมปราณ ซ้ำสอง เมี่ยวฉางอันและคนอื่นๆ ต่างรู้ทันทีว่า หายนะกำลังจะมาเยือน

และก็เป็นไปตามคาด เย่หนานหันขวับไปมองชายปากกล้าคนนั้น พร้อมรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา อ้อ? งั้นรึ?

ไอ้หนู เป็นอะไรไป? หรือว่ากลั…

ยังไม่ทันที่ชายคนนั้นจะพูดจบประโยค ร่างของเย่หนานที่เคยยืนห่างออกไป ก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาในพริบตา

ไหนล่ะ? ไหนว่าจะบดขยี้ข้าผู้เป็นขยะขอบเขตกลั่นลมปราณ?

มือแกร่งของเย่หนานคว้าหมับเข้าที่ลำคอของอีกฝ่าย แล้วยกตัวลอยขึ้นสูงอย่างง่ายดาย

ชายผู้โชคร้ายตาเหลือกถลน พยายามระเบิดพลังปราณโจมตีใส่ร่างเย่หนานเพื่อดิ้นรนเอาตัวรอด แต่ทว่าร่างของเย่หนานกลับยืนนิ่งมั่นคงดุจขุนเขา ไม่สะเทือนแม้แต่น้อย

ตูม!

วินาทีถัดมา เย่หนานเหวี่ยงร่างชายคนนั้นลงไปในบ่อลาวาเดือดพล่านราวกับโยนขยะทิ้ง

ซู่…

ไม่มีแม้แต่เสียงร้องโหยหวน ร่างนั้นถูกไฟนรกหลอมละลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปในทันที

ภาพที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนหน้าซีดเผือด รีบถอยกรูดหนีห่างจากเย่หนานด้วยความหวาดผวา

อย่างที่คิด คนที่เข้ามาถึงที่นี่ได้ ย่อมต้องมีฝีมืออยู่บ้าง ดูเหมือนข้าจะมองเจ้าผิดไป ชายวัยกลางคนลึกลับที่ลอยตัวอยู่เหนือลาวา หรี่ตามองเย่หนานด้วยความระแวดระวังมากขึ้น

ข้าไม่ได้มีดีแค่พอตัวหรอกนะ… แต่เดี๋ยวเจ้าก็จะได้รู้ซึ้งเอง

สิ้นเสียง เย่หนานกระทืบเท้าส่งแรง แท่นหินที่ยืนอยู่แตกกระจาย ร่างของเขาพุ่งทะยานเข้าหาชายวัยกลางคนดุจลูกกระสุนปืนใหญ่

เห็นแรงระเบิดพลังทางกายภาพของเย่หนาน ชายวัยกลางคนถึงกับรูม่านตาหดเกร็ง พลังระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนทั่วไปจะทำได้

ฮึ!

ชายวัยกลางคนแค่นเสียง ตวัดกระบี่สีขาวในมือฟันใส่เย่หนานที่พุ่งเข้ามาเต็มแรง

เคร้ง!

เย่หนานไม่คิดจะหลบหลีก คมกระบี่ระดับราชันฟันฉับเข้าที่ลำคอของเขาอย่างจัง ทว่าภาพศีรษะขาดกระเด็นหรือเลือดสาดกระจายกลับไม่เกิดขึ้น เสียงที่ดังออกมากลับเหมือนเหล็กกล้าปะทะกัน

เป็นไปไม่ได้! ชายวัยกลางคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

แต่วินาทีนั้นเอง เขาก็รู้สึกเหมือนถูกภูเขาทั้งลูกพุ่งชนเข้าที่หน้าอก

ผัวะ!

กำปั้นลุ่นๆ ของเย่หนานกระแทกเข้ากลางอก ชายวัยกลางคนปลิวละลิ่วกระเด็นกลับไปกระแทกกับแท่นหินริมฝั่งอย่างแรง จนพื้นหินยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึก

ภาพที่เห็นทำเอาทุกคนอ้าปากค้าง หลานเซียงและหลานเฟิงเหงื่อแตกพลั่กด้วยความหวาดกลัว

หากหมัดเมื่อครู่เป็นพวกตนที่โดนเข้าไป คงได้แหลกเหลวไม่มีชิ้นดีแน่

เวลานี้ สายตาที่พวกเขามองเย่หนานเต็มไปด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด

เฮ้ย! มารับข้าหน่อย! ข้าจะร่วงแล้ว!

เสียงร้องโวยวายของเย่หนานดังขึ้น ร่างของเขากำลังร่วงดิ่งลงสู่บ่อลาวาตามแรงโน้มถ่วง เพราะเขาเหาะไม่ได้!

เมื่อครู่มัวแต่โมโหเลยลืมตัวกระโดดออกไปโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ

ฟึ่บ!

เมี่ยวฉางอันที่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว รีบเหาะออกไปรับตัวเย่หนานไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่เขาจะจุ่มลงลาวา

ทางด้านชายวัยกลางคน ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากหลุมด้วยสภาพสะบักสะบอม หน้าอกยุบลงไปจนน่ากลัว เลือดสดๆ ทะลักออกจากปากไม่หยุด

ข้า… แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พยายามจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง

แต่เย่หนานที่เพิ่งกลับมายืนบนพื้นดิน มีหรือจะปล่อยโอกาสให้ศัตรูได้พล่าม เขาพุ่งเข้าไปประเคนเท้าใส่ทันที

เปรี้ยง!

ร่างของชายวัยกลางคนปลิวเป็นลูกขนุน กระแทกอัดเข้ากับผนังภูเขาจนหินผายุบตัวลงไปเป็นหลุมรูปมนุษย์

อย่าฆ่าข้า! ข้าคือ… ชายคนนั้นพยายามร้องขอชีวิตและอ้างชื่อเสียงเรียงนาม

ข้าไม่สนว่าแกจะเป็นใคร ข้าให้โอกาสแกแล้ว แต่แกไม่รักษาไว้เอง

เย่หนานง้างหมัดขึ้นอีกครั้ง เสียงอากาศรอบกำปั้นระเบิดดังสนั่นจากการบีบอัดพลังอันมหาศาล

ตูม!!!

หมัดเพชรฆาตกระแทกเข้าใส่ร่างของชายวัยกลางคนอย่างจัง

พลานุภาพหมัดนั้นรุนแรงจนน่าสยดสยอง ไม่เพียงแค่ร่างของศัตรูที่แหลกเหลว แต่แรงอัดกระแทกยังเจาะทะลวงภูเขาไฟทั้งลูกจนเป็นรูโหว่ขนาดมหึมา ทะลุออกไปถึงโลกภายนอก

ส่วนชายวัยกลางคนผู้นั้น… ร่างกายแหลกสลายกลายเป็นหมอกเลือด หายวับไปจากโลกนี้อย่างไร้ร่องรอย