ระบบเช็กอินรับศิษย์ ปลดล็อกสกิลเทพ - บทที่ 129 ขูดรีดครั้งใหญ่
พ่อหนุ่ม ของพวกนี้มีพลังมากเกินไป เจ้าควบคุมมันไม่ได้หรอก เอาอย่างนี้ไหม ข้าจะให้หินวิญญาณแก่เจ้าจำนวนหนึ่ง แลกกับสมบัติเหล่านี้ทั้งหมด เหมียวอินพยายามปั้นหน้ายิ้มแย้มกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมื่อได้ยินข้อเสนอ ดวงตาของเย่หนานก็เป็นประกายวาววับราวกับเห็นทองคำ
ของพวกนี้สำหรับเขาก็เป็นเพียงเศษขยะที่เอาไว้ใช้แทนเงิน แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นหินวิญญาณได้เลย มันก็สะดวกสบายกว่าเยอะ ไม่ต้องเสียเวลาไปเร่ขาย
ฮ่าๆๆ พี่สาวคนสวยช่างใจกว้างจริงๆ เอาอย่างนี้ ข้าเห็นแก่ความจริงใจของท่าน ข้าลดให้พิเศษ 20% เลยเอ้า ข้าขายให้หมดยกกองเลย เย่หนานถูมือไปมา ทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ประจบสอพลอเหมือนพ่อค้าหน้าเลือด
เห็นท่าทางกะล่อนของเย่หนาน กลุ่มสาวงามถึงกับพูดไม่ออก
นี่มันยอดฝีมือที่ไหนกัน นี่มันพ่อค้าเร่ชัดๆ
ตกลง แต่เจ้าจะขายอย่างไร เหมียวอินขมวดคิ้วถาม
แม้ตระกูลเหมียวจะร่ำรวยมหาศาล แต่สมบัติกองพะเนินตรงหน้าล้วนเป็นของระดับสูง อย่างต่ำก็เป็นอาวุธระดับ นภาเร้นลับ นางเกรงว่าหินวิญญาณที่พกติดตัวมาอาจจะไม่พอจ่าย
หากเป็นคนอื่นเจอสถานการณ์แบบนี้ คงหน้ามืดตามัวเข้าแย่งชิงไปนานแล้ว แต่เหมียวอินยังมีศักดิ์ศรีค้ำคอ
อืม เย่หนานเกาหัวแกรกๆ ทำท่าครุ่นคิดหนัก เอาเป็นว่า เหมาๆ ไปเลย ชิ้นละ 100 หินวิญญาณระดับต่ำก็แล้วกัน
บรรดาศิษย์สาวในชุดเขียวต่างยกมือปิดปาก อุทานออกมาด้วยความตกตะลึง
ทำไม แพงไปเหรอ งั้น 80 ก็ได้เอ้า ขาดทุนย่อยยับแล้วนะเนี่ย ถูกกว่านี้ไม่ได้แล้ว เย่หนานรีบลดราคาลงทันที กลัวลูกค้าจะเปลี่ยนใจ
ตกลง ตกลง ข้าซื้อทั้งหมด เหมียวอินรีบตอบรับเสียงหลง
จะบ้าหรือไง ราคานี้มันถูกยิ่งกว่าแจกฟรี สมบัติระดับนี้ปกติซื้อขายกันที่หลักหมื่นหลักแสนหินวิญญาณ แต่นี่ขายแค่หลักสิบ
หากขนกลับไปได้ ตระกูลเหมียวจะกลายเป็นขุมอำนาจอันดับหนึ่ง แซงหน้ากระทั่งราชวงศ์เทียนฉี่ได้สบายๆ
แม้เย่หนานจะเป็นเพียงระดับ กลั่นลมปราณ ที่น่าจะข่มเหงได้ง่ายๆ แต่เหมียวอินไม่อยากใช้วิธีสกปรก อีกอย่าง เงินแค่นี้สำหรับนางแล้วถือว่าเศษเงิน
เยี่ยมไปเลย ยื่นหมูยื่นแมว จ่ายเงินมา ของก็เอาไป เย่หนานยิ้มหน้าบาน
ในขณะที่เหมียวอินกำลังจะล้วงถุงหินวิญญาณออกมาจ่าย
ช้าก่อน
เสียงตะโกนขัดจังหวะดังมาจากด้านหลัง พร้อมกับเงาร่างของคนกลุ่มใหญ่ที่พุ่งทะยานลงมาจากท้องฟ้า
ตูม ตูม ตูม
เรือเหาะอีกสี่ลำร่อนลงจอดล้อมรอบพื้นที่อย่างรวดเร็ว
เทียนหลินและพรรคพวกจากสามตระกูลใหญ่ก้าวลงจากเรือเหาะ สายตาโลภโมโทสันของทุกคนจับจ้องไปที่กองสมบัติวิเศษตาเป็นมัน
ส่วนเย่หนานที่เป็นเจ้าของสมบัตินั้น ถูกมองข้ามไปราวกับอากาศธาตุ
ไอ้หนู เห็นแก่ที่เจ้าอุตส่าห์รวบรวมของมาให้ ข้าจะละเว้นชีวิตเจ้า รีบไสหัวไปซะ เทียนหลินปรายตามองเย่หนานด้วยสายตาดูแคลน
เหมียวอินหน้าเปลี่ยนสีทันที นางก้าวออกมาขวางหน้าเย่หนานไว้
พวกท่านคิดจะทำอะไร ของสิ่งนี้มีเจ้าของ และข้าได้ตกลงซื้อขายกับเขาแล้ว พวกท่านมาช้าไป
มาช้า ฮ่าๆๆ เหมียวอิน ข้ารู้ว่าตระกูลเจ้ามีเบื้องหลังที่แข็งแกร่ง แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าจะกลืนกินสมบัติกองนี้ได้เพียงลำพัง เทียนหลินแสยะยิ้มเยาะเย้ย
แม้จะเกรงใจขุมกำลังเบื้องหลังของเหมียวอิน แต่ผลประโยชน์มหาศาลตรงหน้า มันคุ้มค่าที่จะเสี่ยง อีกอย่าง เขาคือรัชทายาทแห่งราชวงศ์เทียนฉี่ จะยอมเสียหน้าต่อหน้าธารกำนัลได้อย่างไร
ถึงอย่างนั้น การซื้อขายก็ต้องมีความยุติธรรม เขาตกลงขายให้ข้าแล้ว พวกท่านไม่มีสิทธิ์มาแย่งชิง เหมียวอินยังคงยืนกราน แม้จะรู้ว่าเหตุผลของนางฟังดูอ่อนในโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก
และเป็นไปตามคาด คนจากตระกูลอื่นๆ ต่างมองเย่หนานด้วยสายตาเหยียดหยาม
หากไม่ใช่เพราะเกรงใจเหมียวอิน ป่านนี้พวกเขาคงรุมสังหารเย่หนานแล้วแย่งของไปนานแล้ว
เอาอย่างนี้แล้วกัน ในฐานะตัวแทนราชวงศ์ สมบัติกองนี้ข้าขอแบ่งครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งที่เหลือ พวกเจ้าสี่ตระกูลไปตกลงแบ่งกันเอาเอง เทียนหลินประกาศอย่างเผด็จการ ไม่สนหน้าใครทั้งสิ้น
ข้อเสนอนี้สร้างความไม่พอใจให้กับสามตระกูลที่เหลือเป็นอย่างมาก แต่ด้วยอำนาจของราชวงศ์ พวกเขาจึงจำต้องกล้ำกลืนฝืนทน
สมบัติกองนี้ส่วนใหญ่เป็นระดับ 7-8 ซึ่งหาได้ยากยิ่งในยุทธภพ แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาสงสัยคือ ไม่มีสมบัติระดับเทพปฐพี (ระดับ 9 หรือระดับตำนาน) ปะปนอยู่เลย ทั้งที่ตามตำนานกล่าวว่าสถานที่แห่งนี้มีมรดกของระดับเทพปฐพีซ่อนอยู่
พวกเขาหารู้ไม่ว่า ของดีเหล่านั้นถูกเย่หนานคัดแยกเก็บใส่กระเป๋าไปเรียบร้อยแล้ว
ส่วนของระดับ 7-8 ที่กองอยู่ตรงหน้านี้ สำหรับเย่หนานมันก็แค่ของเหลือเลือก
ตกลงตามนี้ เทียนหลินสรุปเองเออเองเสร็จสรรพ แล้วหัวเราะร่าอย่างผู้ชนะ
ทว่าในมุมหนึ่ง เย่หนานยืนหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธจัด
คนพวกนี้เห็นหัวเขาบ้างไหม ยังไม่ได้เอ่ยปากอนุญาตสักคำ ก็มาตู่เอาของเขาไปแบ่งกันหน้าตาเฉย
เฮ้ย พวกแกน่ะ ลืมไปหรือเปล่าว่าข้ายืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ เย่หนานตะโกนถามเสียงเย็น
ทุกคนชะงัก หันมามองเย่หนานด้วยสายตาแปลกประหลาด
ไอ้สวะ เจ้าเห่าอะไรของเจ้า ยังไม่รีบไสหัวไปอีก ตงหมิงที่ต้องการเอาหน้า รีบตะคอกใส่เย่หนานทันที
คำว่าสวะเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้าย
เย่หนานกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปน
บังอาจมาด่าข้า อารมณ์ข้ากำลังบูดได้ที่เลยนะจะบอกให้ ทิ้งสมบัติและเรือเหาะของพวกเจ้าไว้ที่นี่ แล้วไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยม เย่หนานประกาศก้องด้วยแววตาอำมหิต จ้องมองตงหมิงและเทียนหลินสลับกัน
คำประกาศของเย่หนานทำเอาเหมียวอินถึงกับมุมปากกระตุก
พ่อหนุ่มคนนี้ ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเอาเสียเลย
เจ้ารีบเอาหินวิญญาณแล้วหนีไปเถอะ เหมียวอินรีบยัดถุงหินวิญญาณใส่มือเย่หนาน หวังจะให้เขาจากไปโดยเร็ว ก่อนที่จะถูกคนพวกนี้ฆ่าตาย
เย่หนานรับถุงเงินมาเก็บเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็วแต่ขาของเขายังคงยืนปักหลักแน่น สายตายังคงจ้องมองศัตรูไม่วางตา
การกระทำของเย่หนานเรียกเสียงหัวเราะเยาะจากรอบข้าง
ฮ่าๆๆ ไอ้โง่นี่มันบ้าหรือเปล่า รับเงินแล้วยังไม่ไป หรืออยากตายจริงๆ ตงหมิงหัวเราะร่า
เทียนหลินเองก็มองเย่หนานด้วยสายตาสมเพชเวทนา
ส่วนคนตระกูลหงและตระกูลเซวีย แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาก็ฉายแววขบขัน พวกเขาเพิ่งเคยเห็นระดับ กลั่นลมปราณ ที่กล้าท้าทายมหาอำนาจของแผ่นดิน
เจ้าไปเถอะ สมบัติพวกนี้ข้าซื้อไว้เอง ข้าให้ราคาเจ้าชิ้นละ 100 หินวิญญาณ ตามที่ตกลง เหมียวอินยังคงพยายามช่วยเย่หนาน
เมื่อเห็นความจริงใจของเหมียวอิน เย่หนานจึงค่อยๆ คลายอารมณ์โกรธลง
ก็ได้ๆ เห็นแก่หน้าแม่นางคนสวย วันนี้ข้าจะละเว้นชีวิตพวกมันไปก่อน เย่หนานพูดพลางปรายตามองกลุ่มของเทียนหลินอย่างคาดโทษ
ในใจของเขากำลังวางแผนชั่วร้ายฝากไว้ก่อนเถอะพวกแก รู้แล้วว่ามาจากไหน เดี๋ยวพ่อจะตามไปยกเค้าถึงรังให้เกลี้ยงเลยคอยดู
ได้ยินคำพูดโอหังของเย่หนาน เหมียวอินได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ส่วนคนอื่นๆ ยิ่งมองเขาด้วยความสมเพช
แม่นางเหมียวอินใช่ไหม ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนจิตใจดี ข้ามีของเล็กๆ น้อยๆ จะให้
เย่หนานล้วงเอาตุ๊กตาไม้แกะสลักรูปร่างประหลาดตัวหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ตุ๊กตาตัวนั้นถือวัตถุคล้ายช้อนขนาดใหญ่อยู่ในมือ ดูตลกขบขัน
เอ่อ ขอบคุณเจ้าค่ะ เหมียวอินรับตุ๊กตาไม้มาถือไว้อย่างงงๆ
นางไม่ได้รังเกียจของขวัญราคาถูกชิ้นนี้ เพราะสิ่งที่นางประทับใจคือแววตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์ของเย่หนาน ซึ่งแตกต่างจากชายหนุ่มคนอื่นๆ ที่มองนางด้วยตัณหาราคะ
นางจึงเก็บตุ๊กตาไม้นั้นลงในแหวนมิติอย่างทะนุถนอม
คนอื่นๆ เห็นเหตุการณ์ก็ไม่ได้ขัดขวาง เพียงแค่มองด้วยความดูแคลน พวกเขาคิดว่าเหมียวอินเพียงแค่ต้องการไล่ขอทานคนนี้ไปให้พ้นๆ ทางเท่านั้น
และทุกคนต่างรู้ดีว่า แม้เหมียวอินจะอ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ แต่สุดท้ายนางก็ไม่สามารถครอบครองสมบัติทั้งหมดนี้ได้แต่เพียงผู้เดียว นางรู้ดีว่าต้องแบ่งสันปันส่วนเพื่อให้รอดพ้นจากสถานการณ์นี้