ระบบวงแหวนครอบจักรวาล - บทที่ 609 แค่เศษขยะ
อับเนอร์รับคำสั่งแล้วเดินออกไป โคเดิร์ตและพวกรีบตามไปทันที ตอนก่อนหน้าที่อับเนอร์ลงมือ พวกเขายังคอยดูอยู่ก็รู้สึกละอายใจมาก พวกเราตอบตกลงเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านแล้ว แต่กลับหดหู่ขี้ขลาดแบบนี้ จะมีหน้าไหนเรียกตัวเองว่าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่าน
สาวสวยเทพระดับสูงก็ตกตะลึง มองมาที่หนิวลี่ด้วยความไม่อยากเชื่อพูดว่า
“คุณกลับ…”
“วางใจเถอะ แค่เศษขยะเท่านั้นเอง อืม ของนี่ไม่เลวเลย เอามาอีกแก้ว” หนิวลี่ยิ้ม
อับเนอร์ที่เดินออกจากบาร์มาแสดงสีหน้าสงบเงียบมองดูด้านนอก เวลานี้บาร์ถูกล้อมรอบด้วยเทพเจ้าหลายร้อยตน เทพเจ้าพวกนี้ล้วนอยู่ในระดับเทพเจ้าชั้นสูง ในนั้นมีครึ่งเทพสูงสุดอยู่หลายตน
“พี่ใหญ่วิลสัน มันคือไอ้หนุ่มคนนี้แหละที่ทำให้แฮมหมดสติ”
เทพเจ้าชั้นกลางร่างผอมคนหนึ่งชี้ไปที่อับเนอร์พร้อมพูดอย่างดุร้าย ครึ่งเทพสูงสุดที่ดูมีลมหายใจทรงพลังที่สุดในกลุ่มเทพเจ้าพวกนี้มองมาที่อับเนอร์ทันที ตกใจนิดหนึ่ง แล้วใบหน้าก็มืดครึ้มลง
“เทพเจ้าชั้นสูงเพียงตน สามารถจัดการแฮมได้ในท่าเดียว? เป็นไปได้ยังไง ตัวเองรู้ดีว่าแฮมแข็งแกร่งแค่ไหน แม้แต่เทพเจ้าชั้นสูงที่เชี่ยวชาญอำนาจเทพขั้นยอดเยี่ยม หากต้องการเอาชนะแฮม ก็ต้องจ่ายราคาบางอย่างด้วย”
“ดูเหมือนว่าไอ้นี่ปิดบังความแข็งแรงของตัวเองไว้! จะเป็นเทพสูงสุดหรือไม่? แต่ถ้าเป็นเทพสูงสุด ทำไมถึงต้องลดตัวลงมาซ่อนพลังยุทธ์ด้วย?”
“คุณก็คือวิลสันคนนั้นเหรอ?”
อับเนอร์เหลิงต้านมองไปที่วิลสันถาม
“อย่าท่าทางสบประมาท ต่อหน้าพี่ใหญ่ ชื่อของเขาก็ไม่ใช่สิ่งที่แกจะพูดออกมาได้! คุกเข่าลง”
ครึ่งเทพสูงสุดข้างกายวิลสันคนหนึ่งด่าว่าอับเนอร์อย่างเย็นชา
“คุกเข่าแม่มึง พวกแกเหล่านี้ล้วนเป็นไอ้ขยะ กล้ามาท่าทางสบประมาทต่อหน้าท่านอับเนอร์หาความตายหรือไง!”
โคเดอร์เสี่ยงทุกอย่างไปแล้ว ใบหน้าแดงก่ำด่าทอออกมา
ทันใดนั้นบรรยากาศก็เงียบสนิท
เทพเจ้าข้างนอกพวกนั้นล้วนจ้องมองมาที่โคเดอร์อย่างน่าขนลุก แม้แต่อับเนอร์ก็ประหลาดใจเล็กน้อย มองขึ้นมองลงแล้วยิ้มเอื่อยมว่า
“คุณทำให้ฉันประทับใจแล้ว”
โคเดอร์ตื่นเต้นจนมือเท้าไม่เป็นอันทำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ท่านอับเนอร์เป็นเทพสูงสุด ได้รับคำชมจากเทพสูงสุด นี่ช่างน่าตื่นเต้นจริง ๆ
“ไอ้หนุ่ม แกมีท่ามากนะ!”
ครึ่งเทพสูงสุดข้างกายวิลสันเผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแกมขาว จ้องมองโคเดอร์อย่างมืดครึ้ม
“ไม่ต้องพูดมาก พวกแกจะรุมกันมาพร้อมกัน หรือว่ามาทีละคน”
อับเนอร์กอดมือไว้หลังหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง
“หาความตาย!”
ครึ่งเทพสูงสุดคนหนึ่งอดทนไม่ไหว บินตัวพุ่งเข้ามา ในดวงตาอับเนอร์แวววับด้วยแสงสีเหล็ก
เหยียดมือปัดไป แสงสีดำวาบผ่าน
ครึ่งเทพสูงสุดที่กำลังพุ่งเข้ามาทันใดนั้นร่างกายทั้งหมดก็แยกเป็นสองส่วน
“ฮึบฮือ!!”
เทพเจ้าทั้งหลายที่ล้อมอยู่ถอยหลังหลายก้าวทันที ส่วนวิลสันก็ซีดเผือดไปหมด
ตอนนี้ยืนยันได้แล้วว่าเป็นเทพสูงสุดจริง ๆ !! ไอ้เวรเอ๊ย เทพสูงสุดที่แกล้งเป็นหมูกินเสือ!! น่ารังเกียจที่สุดเลย
“ต่อไป ถึงตาคุณแล้ว” อับเนอร์มองไปที่วิลสัน
วิลสันตัวสั่นทันที แต่แล้วก็ยิ้มอย่างเจื่อน ๆ
“ท่านครับ นี่เป็นความเข้าใจผิด”
“ไม่ นี่ไม่ใช่ความเข้าใจผิด นี่คือความขัดแย้ง จงออกมือสิ”
อับเนอร์ไม่อยากปล่อยไอ้นี่ไป คำสั่งของหนิวลี่คือฆ่า
วิลสันใบหน้าขมขื่นทันที
แม้ว่าตัวเองจะแข็งแกร่ง แต่ก็เป็นเพราะแข็งแกร่งจึงรู้ถึงช่องว่างระหว่างกึ่งเทพหลักและเทพหลักตัวจริง คนตรงหน้าสามารถซ่อนพลังยุทธ์ของเทพหลักได้ ในหมู่เทพหลักก็ต้องเป็นผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแน่นอน ตัวเองไม่ใช่คู่แข่งอย่างแน่นอน
วิลสันสามารถอยู่รอดในเมืองคามูลมาจนถึงตนนี้ได้ ไม่ได้พึ่งพาความสามารถของตนเอง แต่ด้วยการรู้จักสังเกตสีหน้าคน หลีกเลี่ยงคนแข็งแกร่งและรังแกคนอ่อนแอ จึงมีวันนี้
ไม่คิดว่าครั้งนี้จะประมาทลืมตัว ยังเตะโดนกำแพงเหล็ก ดูเหมือนโชคของตัวเองเริ่มไม่ดีแล้ว
เห็นอับเนอร์ทำท่าไม่ต้องอธิบายเลย วิลสันรู้ว่าวันนี้ไม่รอดแล้ว สีหน้าเคร่งขรึมลงพูดว่า
“พวกพี่น้อง เขาเป็นแค่ผู้แข็งแกร่งคนเดียว เราโจมตีพร้อมกัน”
เหล่าเทพที่อยู่ข้าง ๆ ถูกวิธีการที่เฉียบขาดของอับเนอร์ทำให้ตกใจไปแล้ว ไม่กล้าเข้าไปเลย และวิลสันหลังจากพูดจบ กลับหันตัวหนีอย่างรวดเร็ว
เหล่าเทพรอบข้างเห็นเช่นนั้น ทันใดนั้นก็ตื่นตัว ต่างหันหนีไปเช่นกัน
“อยากจะหนีงั้นหรือ!”
อับเนอร์สายตาล็อคเป้าที่วิลสัน ยื่นมือออกไป ในฝ่ามือพลังที่แข็งแกร่งสุด ๆ ก่อร่างเป็นกระแสน้ำวน หมุนอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเหล่าเทพที่หนีไปทีละคนรู้สึกว่าร่างของตัวเองถูกดึงกลับ อยากจะหนี แต่กลับถอยหลังเท่านั้น
“ไม่!!”
เทพหลายองค์ตกใจกลัว ดิ้นรนอย่างเต็มที่ วิลสันทนไม่ไหวคำรามดังลั่น
“ท่านเบลล์ช่วยข้าด้วย ท่านเบลล์ช่วยข้าด้วย!!”
เสียงคำรามดังก้องไปทั่วเมืองคามูล ดึงดูดสายตาของเทพหลายองค์ และการกระทำของอับเนอร์ก็ดูใหญ่โตจริง ๆ ทำให้เทพหลายองค์ทนไม่ไหวโอบล้อมเข้ามา
ตอนนี้วิลสันถูกอับเนอร์ดึงกลับมาแล้ว ห่างจากกรงเล็บของอับเนอร์เพียงสิบกว่าเมตร และยังเข้าใกล้อยู่เรื่อย ๆ
“ผู้แข็งแกร่งจากที่ใด กล้าใช้กำลังในเมืองคามูลของข้า!! ไม่เข้าใจกฎเลขทีเดียว”
เสียงดังก้องดังมา หลังจากนั้นพลังที่แข็งแกร่งก็โจมตีมาที่อับเนอร์
“ท่านผู้อาวุโสเบลล์” เหล่าเทพฝั่งวิลสันทันใดนั้นก็ดีใจยินดี
ท่านผู้อาวุโสเบลล์ของเมืองคามูลเป็นผู้ค้ำหลังที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขา อับเนอร์สายตาหันไปทันใดนั้นก็เห็นชายหนุ่มที่อยู่บนหลังคาบ้านหลังหนึ่ง ผู้ชายคนนี้คือท่านผู้อาวุโสเบลล์ของเมืองคามูล เป็นเทพหลักระดับกลาง
“คนที่นายใหญ่ต้องการฆ่า ไม่เคยมีใครหนีรอดได้ ตาย!”
กระแสน้ำวนในฝ่ามือของอับเนอร์ทันใดนั้นกลายเป็นพลังที่อ่อนและแข็งประสมกัน พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วเหมือนฟ้าผ่า ซัดเข้าที่ตัววิลสันที่พุ่งมาตรงหน้าอย่างรุนแรง
แม้แต่เสียงร้องก็ยังไม่มี วิลสันแตกเป็นชิ้น ๆ ทันที กลายเป็นฝนเลือดทั่วท้องฟ้า