ระบบวงแหวนครอบจักรวาล - บทที่ 589 ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนจริง ๆ
บทที่ 589 ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนจริง ๆ
“คุณปู่ ผมเห็นว่าคุณไม่เหลือเวลาอีกมากแล้ว~~” หนิวลี่เอ่ยขึ้นทันใดนั้น
เหมียวเถียนเถียนตกใจทันที แต่คุณปู่หลงกลับมีสีหน้าปกติ
“ไม่เสียเป็นหนิวลี่ที่เป็นเทพจริง ๆ เพียงแค่มองเห็นก็รู้แล้วว่าร่างกายของผู้เฒ่าแก่นี้เสื่อมโทรมไปมากแล้ว” คุณปู่หลงกล่าวด้วยความชื่นชม
“ทำไมถึงเป็นอย่างนี้? ผมทิ้งเทวศาสตร์ไว้มากมายให้สหพันธรัฐ คุณปู่แค่ใช้แม้แต่ชิ้นเดียว ก็สามารถทำให้ชีวิตฟื้นคืนมา สร้างตัวใหม่ได้ ทำไมถึงไม่ใช้?”
คุณปู่หลงยิ้มและกล่าวว่า
“ผมเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา หลายปีที่ผ่านมา สิ่งที่ผมเข้าใจคือทางของดอกไม้ที่บานแล้วร่วง พระอาทิตย์ขึ้นแล้วตก ชีวิตหมุนเวียนไม่หยุด มีการเกิดย่อมมีความตาย ผมเชื่อว่านี่คือหลักธรรมของสวรรค์ เมื่อผมเกิดมาแล้ว ก็ควรมีวันที่จมดับไป ได้รับความช่วยเหลือจากคุณ ผมได้อยู่ในโลกนี้ต่อมาหลายปี พูดได้ว่าคุ้มแล้ว ผมได้เห็นความรุ่งเรืองของหัวเสีย ได้เห็นความรุ่งเรืองของโลก ภารกิจของผมเสร็จสมบูรณ์แล้ว สิ่งที่ผมคาดหวังตอนนี้ คือการกลับสู่ผืนดินสีเหลือง นอนเคียงข้างบรรพบุรุษ”
หนิวลี่รู้สึกเคารพนับถือ
คนชราเช่นนี้ น่าชื่นชมจริง ๆ
เขาอุทิศตนอย่างไม่เห็นแก่ตัว ใช้ชีวิตเพื่อส่วนรวม ยึดมั่นในความชอบธรรม และหลังจากประสบความสำเร็จแล้ว กลับถอยตัวในยามที่ยังรุ่งเรือง มอบภาระให้กับคนรุ่นหลัง นั่งสงบในสวนตามลำพัง ไตร่ตรองท้องฟ้าและแผ่นดิน
และยังมองเห็นความตายอย่างแจ่มแจ้ง ไม่ยึดติด
จากการคบหากันมานาน หนิวลี่มองเห็นความปรารถนาอันยิ่งใหญ่และคุณธรรมอันสูงส่งของคุณปู่หลงอย่างแท้จริง
“คุณปู่ คุณสมควรได้รับการไหว้จากผม”
หนิวลี่ลุกขึ้นยืน แล้วโค้งคำนับคุณปู่หลงอย่างลึกซึ้ง
คุณปู่หลงหันตัวครึ่งหนึ่งออกไป ยิ้มแห้ง ๆ และกล่าวว่า
“นี่ไม่กล้ารับเลย ผู้เฒ่าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา จะรับการกราบไหว้จากเทพได้อย่างไร”
หนิวลี่ยิ้มและกล่าวว่า
“แม้คุณปู่จะธรรมดา แต่ความหมายที่คุณปู่เป็นตัวแทนนั้นไม่ธรรมดาเลย”
อาศัยอยู่ที่บ้านหลงสองวัน หนิวลี่สนทนาแลกเปลี่ยนกับคุณปู่หลงมากมาย และยังได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมาย ในขณะเดียวกันอย่างลับ ๆ หนิวลี่ใช้พลังของกฎเกณฑ์ช่วยปรับปรุงร่างกายของคุณปู่หลงเล็กน้อย แต่การเปลี่ยนแปลงเล็กมาก คุณปู่ไม่ได้สังเกตเห็น เช่นนี้แล้ว แม้คุณปู่หลงจะมองเห็นความตายแล้ว ในร้อยปีข้างหน้า ก็จะอยากตายก็ตายไม่ได้~~เมื่อเขาสังเกตเห็น หนิวลี่ก็จะออกจากโลกไปแล้ว กลับไปยังโลกอมตะแล้ว
…
“ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดาวสวยงามจริง ๆ !! เกือบจะหลงทางเข้าไปแล้ว”
ในห้วงอวกาศนอกโลก หนิวลี่พาเหมียวเถียนเถียนบินไปคนเดียว ขณะมุ่งหน้าไปยังดาวเคราะห์ T1 อันห่างไกล ขณะเดียวกันชื่นชมท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงระยิบระยับ
“ตอนเด็ก ๆ ความฝันคือการเด็ดดาวดวงหนึ่งมา แล้วอธิษฐานขอพร ตอนนี้กลับสามารถหยิบได้ด้วยมือ! คิดแล้วก็รู้สึกไม่น่าเชื่อเลย”
เหมียวเถียนเถียนกล่าวด้วยความประหลาดใจ
“ฮ่าฮ่า กาลเวลาเปลี่ยนแปลง ทุกอย่างก็เป็นไปได้”
ห้าวันต่อมา หนิวลี่และเหมียวเถียนเถียนมาถึงดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ดวงหนึ่ง ดาวเคราะห์ดวงนี้ใหญ่กว่าโลกสี่ห้าเท่า มีทะเลและแผ่นดินเช่นเดียวกัน เพียงแต่สัดส่วนพื้นที่แผ่นดินต่อน้ำทะเลนั้นน้อยกว่าโลกมาก โดยพื้นฐานแล้วคือครึ่งหนึ่งเป็นดิน ครึ่งหนึ่งเป็นน้ำทะเล และบนดาวเคราะห์ นอกจากผู้อพยพจำนวนมากแล้ว ก็มีเรือรบและทหารจำนวนมาก
หนิวลี่คลุมพลังจิตไป พบกองบัญชาการป้องกัน แล้วแวบไปถึงที่นั่นทันที
“ฉันไม่ได้รับการตอบสนองจากลมหายใจของพี่ชายคุณ ดูเหมือนว่าเขาคงไม่ได้อยู่ในกองบัญชาการ” หนิวลี่ขมวดคิ้วพูด
เหมียวเถียนเถียนรีบดึงแขนทหารที่เดินผ่านมาคนหนึ่ง ยิ้มแย้มพูดว่า
“ขอให้เทพเจ้าคุ้มครองคุณ ท่านผู้การเอก กรุณาถามหน่อยว่าผู้บัญชาการเมี่ยวจ้านอยู่ที่นี่หรือไม่”
เหมียวเถียนเถียนสวมชุดนักบวชของศาสนาเทพเจ้า นี่คือศิษยานุศิษย์ของพระเจ้า
ผู้การเอกทันทีแสดงความเคารพอย่างเคร่งขรึม ตอบรับอย่างกระตือรือร้นว่า
“ท่านผู้บัญชาการตอนนี้กำลังตระเวนตรวจที่กองทัพม้าสวรรค์ คาดว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงจะกลับมา”
“ขอบคุณมาก เทพเจ้าจะคุ้มครองคุณ” เหมียวเถียนเถียนยิ้ม
“ขอให้เทพเจ้าอยู่กับคุณ” ผู้การเอกตอบรับกลับไปแล้วรีบเดินจากไป
หนิวลี่หัวเราะพูดว่า
“ดูเหมือนว่าพี่หวานหวานจะมีท่าทางเป็นหมอผีมากขึ้นทุกที”
เหมียวเถียนเถียนพลิกตาขาวพูดว่า
“นั่นก็เพราะต้องพึ่งฉันหาพี่ชาย แล้วคุณก็มาทำท่าอวดอยู่ตรงนี้”
“เหอเหอ แต่ฉันยังชื่นชมหนุ่มน้อยคนนั้นอยู่นะ สายตาเขาแอบดีทีเดียว” หนิวลี่พูดอย่างแน่ใจ
“สายตาแอบดียังไง” เหมียวเถียนเถียนสงสัยถาม
“เขาบอกว่า เทพเจ้าอยู่กับคุณ”
หนิวลี่พูดอย่างจริงจัง
เหมียวเถียนเถียนไม่มีคำพูด~~~~~
หลายชั่วโมงต่อมา กองเรือรบฝูงหนึ่งบินมาจากนอกดาว บนเรือรบนั้นมีสัญลักษณ์ของสหพันธรัฐชัดเจน
หนิวลี่ปล่อยจิตสำนึกออกไปครอบคลุม ทันทีก็พบเห็นสหายเมี่ยวจ้านที่กำลังจิบกาแฟอย่างสบาย ๆ อยู่ข้างใน
“พี่ชายเธอนี่ใช้ชีวิตสบายจริง ๆ ” หนิวลี่อดไม่ได้ที่จะอิจฉา
“นั่นสิ ตอนนี้เป็นรัฐมนตรีประจำภูมิภาคของสหพันธรัฐ เป็นผู้บัญชาการแนวหน้าด้วย”
เหมียวเถียนเถียนพูดอย่างภูมิใจ
“เอาล่ะ เราไปรับเขากันเถอะ ดูสิเจ้าหนุ่มคนนี้ยังจำครูของเขาได้หรือเปล่า”
หนิวลี่หัวเราะฮา ๆ พูด
เหมียวเถียนเถียนอีกครั้งที่ไม่มีคำพูด~~~~
ยังพูดว่าครูอีก~~
เก็บน้องสาวของศิษย์ไว้ด้วย นี่มันสัตว์เดรัจฉาน~~~
“พี่ชาย!!”
เสียงของเหมียวเถียนเถียนดังก้องออกไปแต่ไกล และที่ใดก็ตามที่เธอเดินผ่าน ทุกคนต่างหลีกทางให้ ท้ายที่สุดแล้วนี่คือบุคคลที่สวมชุดอาร์คบิชอป สมควรได้รับความเคารพ
เมื่อครู่ที่ตำแหน่งเดิม เมี่ยวจ้านที่กำลังเดินลงจากยานบิน งุนงง มองไปทันทีก็ดีใจอย่างมาก
“น้องสาว เธอมาที่นี่ได้ยังไง! ฮ่าฮ่าฮ่า พี่คิดถึงเธอมากเลย”
พูดจบร่างของเมี่ยวจ้านก็หายไปในอากาศ แล้วปรากฏตัวอีกครั้งก็อยู่ข้าง ๆ เหมียวเถียนเถียนแล้ว มองน้องสาวด้วยความประหลาดใจและดีใจ
“อืม พี่ชายช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง” เหมียวเถียนเถียนแสดงความอบอุ่นบนใบหน้า
“เหอเหอ ดีมากเลย อ้อ เจอพี่สะใภ้และหลานชายแล้วหรือยัง”
“ยังเลยค่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาถึงดาวที เวน ได้ยินพวกเขาบอกว่าพี่ชายไปตรวจตรา เลยรออยู่ที่นี่” เหมียวเถียนเถียนพูด
“อืม! เข้าใจแล้ว ไปเถอะ ฉันพาเธอกลับไป พี่สะใภ้และหลานก็คิดถึงเธอมาก”
เหมียวจ้านพูดจบก็จะพาเหมียวเถียนเถียนจากไป
“เอ่อ ๆ !!”
หนิวลี่กลั้นไม่อยู่จึงไอขึ้น ตัวเองมีความรู้สึกไม่มีตัวตนมากเกินไป คนที่ติดแน่นกับเหมียวเถียนเถียนกลับถูกเหมียวจ้านมองข้ามไปโดยสิ้นเชิง นี่มันเก่งเกินไปแล้ว!!
เหมียวจ้านสะดุ้งและมองไปที่หนิวลี่แล้วลูกตากลมโปนออกมา ยกมือขึ้นชี้ไปที่หนิวลี่แต่ในลำคอดูเหมือนมีอะไรมาอุดอยู่ จนพูดไม่ออกสักคำ
“เฮ้ ๆ ลูกศิษย์ประหลาด ไม่เจอกันนานแล้วนะ!” หนิวลี่หัวเราะเฮ้ ๆ
“ศิ ศิษย์…ครู!!”
เหมียวจ้านในที่สุดก็พูดออกมาได้ ขณะนี้เหมียวจ้านรู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่!
“อืม ดันไม่ลืมตาแก่ได้ ดูเหมือนไอ้หนูนายจะยังคงยึดมั่นในแนวคิดเคารพครูอย่างแข็งขันนะ”
หนิวลี่ลูบคางพูด
เหมียวจ้านสะดุ้งแล้วรีบตั้งสติ ไม่สนใจแล้วว่ามีคนมากมายกำลังมองอยู่ จึงกระโจนคุกเข่าลงร้องว่า
“ศิษย์ขอเฝ้าอาจารย์”
“เอ่อ ๆ !”
ครั้งนี้หนิวลี่ไอจริง ๆ พยุงเหมียวจ้านขึ้นด้วยความอึดอัดพูดว่า
“ทำอะไรกัน เธอแค่ศิษย์บันทึกชื่อของฉันเท่านั้น ไม่ต้องใช้มารยาทมากขนาดนั้นหรอก”
เหมียวเถียนเถียนอยู่ข้าง ๆ ก็หน้าแดงด้วยความวิตกกังวล ครูของเธอนั่นแหละคือคนรักของฉัน ให้ฉันจะทำยังไงกัน?
ส่วนผู้คนรอบข้างต่างเห็นชัดเจน ทหารและพลเมืองจำนวนมากต่างตกใจจนไม่กล้าหายใจออกเลย
ให้ผู้บัญชาการแนวหน้าคุกเข่าเรียกครู เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับไหนกัน!!
ทันใดนั้นผู้คนนับไม่ถ้วนต่างเคารพนับถืออย่างจริงใจ
“เอาล่ะ เรากลับไปคุยกันก่อนดีกว่า ที่นี่คนเยอะปากเยอะ”
เหมียวเถียนเถียนพูดเบา ๆ
เหมียวจ้านก็เข้าใจความหมาย รู้ว่าที่นี่ไม่เหมาะจะคุยกัน รีบเรียกรถลอยตัวคันหนึ่งแล้วรีบออกไปอย่างรวดเร็ว